Hoi...
Nu je me gister echt hebt duidelijk gemaakt dat het nooit meer iets zal worden tussen ons wil ik gewoon nog wat dingen aan je kwijt.
Ik begrijp dat je geen behoefte meer kennis te nemen van alles wat gerelateerd is aan mij en mijn emoties tegenover jou, dat snap ik, jij wil verder met je leven en ik hoor daar niet meer bij. Dat jij nu zo in het leven staat doet echt heel veel met me.. ik heb gister nog met mijn moeder gebeld en gepraat over wat je me hebt verteld en terug gekeken op onze relatie. Ook ik heb heel vaak getwijfeld over het wel of niet voortzetten van onze relatie, vooral de tijd na het Eline gebeuren heb ik heel veel moeite gehad met hoe jij daarmee omging en hoe je mij controleerde en wantrouwde. Voor mij heeft dat ook gevoeld alsof ik niet goed genoeg voor jou was terwijl ik jou toch echt had teruggenomen omdat ik van je hield. Jij hebt het me tijdens die eerste breuk ook niet makkelijk gemaakt, ik werd voortdurend geconfronteerd met jouw emoties omdat jij iedere dag huilend thuiskwam en ook bij mij weleens huilend binnenkwam. Ik was er toen altijd voor je om te praten met jou over je emoties, en hoe ik daar over dacht. Des te pijnlijker vind ik het dat je mij nooit die kans hebt gegeven die ik jou wel heb gegeven. Dit is niet verwijtend bedoeld al zal je het wel zo ervaren, maar ik vind het jammer dat jij het anders hebt aangepakt, maar goed dat is jouw manier geweest en ieder doet het op zijn eigen manier. Ik heb het heel moeilijk gevonden om aan jou te laten zien dat jij wel voor mij de nummer 1 was, vooral omdat ik ook zoveel twijfel voelde bij jou en ook weleens het idee had dat ik niet meer goed genoeg voor jou was, wat nu uiteindelijk ook is gebleken. Ik verwijt het mijzelf dat ik jou niet vaker heb gezegd dat ik van je hield en dat je mijn nummer 1 was, vooral wat je gister over de telefoon zei over dat je bij het tennis was kijken toen Eline daar ook was en ik toen niet duidelijk liet zien dat jij mijn nummer 1 was neem ik mezelf echt kwalijk. Ik heb onderschat hoe moeilijk jij het vaak gehad moet hebben, en ik wist niet dat jij zoveel pijn hebt gevoeld op dat soort momenten. Dat heb je nooit verdient en ik weet dat dat mijn schuld is. Ik dacht gewoon af en toe dat je tijd nodig had om er overheen te komen en dat je na verloop van tijd er ook echt overheen was gekomen.. maar dat was dus niet zo. Het spijt me dat ik jou op jouw moeilijke momenten heb verwaarloosd en je alleen heb gelaten met je pijn en je verdriet, vooral de momenten dat je naast me lag in bed en je moest huilen, dit is een partner onwaardig en dat reken ik mezelf ook aan. Ik vind het verschrikkelijk om te horen dat jij de laatste twee jaar geen liefde van mij hebt gevoeld, en ik vond het nog erger om te horen dat je je afvroeg hoe jij het in godsnaam zo lang met me hebt volgehouden, dat voelde echt alsof ik je twee jaar lang alleen maar pijn heb gedaan en helemaal niets goed heb gedaan. Ook dat je zei dat ik anders misschien al twee jaar gelukkig was geweest met Eline heeft me geraakt, meer dan jij je beseft. Ik heb toen bewust voor jou gekozen, niet uit medelijden maar juist omdat ik meer voelde voor jou dan ik ooit voor haar zou kunnen voelen. Dat je dan zoiets zegt geeft voor mij aan hoe weinig respect en gevoel je nog voor me hebt, en dat is goed, want zo kan ik jou ook makkelijker vergeten. Want waarom zou ik nog moeite doen voor iemand die zo over mij denkt, die denkt dat mijn liefde nep was en die denkt dat ik geen rekening met haar hield. Natuurlijk heb ik me vaak verkeerd geuit en jou duidelijk niet kunnen geven wat je nodig had, maar dat was niet met de intentie om jou te kwetsen of pijn te doen, ik wist gewoon niet hoe ik jou nog kon laten zien dat je het wel voor me was, ik wist het echt niet. Ik verwijt mezelf echt een hele boel en ik weet ook dat ik verantwoordelijk ben voor jouw keuze om er mee te stoppen. Ik denk niet dat jij beseft wat dat met mij als persoon heeft gedaan. Ik voel me een loser en een slecht mens dat ik jou zoveel pijn en leed heb bezorgd dat jij geen andere mogelijkheid meer zag dan er mee te stoppen. Dit is iets wat ik voor altijd bij me zal moeten dragen zonder ooit de kans te krijgen dit te kunnen goed maken bij jou. Je moet beseffen dat dit me echt heel zwaar valt. Aan de andere kant weet ik ook dat ik zo niet meer ben, maar toch is dit iets wat ik maar moeilijk een plekje kan geven. Terugkijkend op die laatste twee jaar heb ik een boel dingen verkeerd gedaan en ik zie in dat jij je ongelukkig moet hebben gevoeld, dat jij dan toch uit liefde voor mij zo lang bij mij bent gebleven geeft me toch ergens nog het gevoel dat ik wel partner waardig ben, maar ik vind het vooral een groot compliment van jou aan mij. Jij moet toch echt van me gehouden hebben om zolang in een ondraaglijke situatie te blijven met mij, dat vind ik erg lief van jou maar ik begrijp goed dat dat je uiteindelijk te veel is geworden. Als je alleen maar geeft en je krijgt er geen waardering voor terug dan kun je niet anders dan de knoop doorhakken en voor jezelf kiezen, en dat is wat je nu dus gedaan hebt. Ik snap dat en heb begrip daarvoor ook al wil ik je het liefst nog steeds terug omdat ik echt van je hou. Dat jij nu liever overnieuw begint met iemands anders deed pijn om te horen, deed me beseffen dat ik niet goed genoeg meer voor je ben, en heeft mijn zelfvertrouwen een flinke knauw gegeven. Ik snap dat ons verleden ons heeft opgebroken, maar ik voel me op dit moment als een slecht mens en een slecht partner hoewel ik nu juist mezelf helemaal aan het veranderen ben om al die negatieve kanten van mijzelf kwijt te raken. Een paar woorden van jou doen me meer dan een heleboel positieve woorden van anderen, en dat komt omdat ik nog steeds veel waarde aan jouw mening hecht. Ik vind het daarom zo jammer dat ik met jou niet meer zal kunnen praten over dingen die me na aan het hart liggen, dat wil jij niet meer en dat begrijp ik ook wel, jij kan die persoon niet meer voor me zijn. Het liefst zou ik ook vrienden met je willen blijven maar ik denk dat ik daarvoor even tijd nodig heb, ik vraag me ook af of jij daar eigenlijk nog wel op zit te wachten want ik merk gewoon dat jouw hele houding tegenover mij is veranderd. Wil je dat eigenlijk nog wel? En wanneer wil je ons laatste gesprek inplannen? Nou dit is wat ik even kwijt wilde.
Groetjes....
Dit heb ik vanochtend mijn vriendin gemaild en hier werd ze heeeeeel boos over over de telefoon en vond ze dat ik haar aanviel.. is toch niet te geloven of wel.. naja ben er echt helemaal klaar mee