De kunst van het loslaten van je ex #161

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:34 schreef Spijker83 het volgende:

[..]

Ze hoeven er neem ik aan toch niet "in te trappen"? Gewoon zijn zoals je bent en dan vallen ze voor je.

was een grapje... maar denk als je me exen spreek ze dit wel zeggen

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:33 schreef LuxorBeetroots het volgende:

[..]

Die zogenaamde mooiste meiden zijn dan ook niet relatie materiaal hoor. Dat klinkt kattig maar zo is het wel.

[..]

Schoonheid gaat er na een paar maanden wel af. EN dan begin je je te irriteren aan het innerlijk

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:39 schreef Pinguino81 het volgende:

[..]

waar ga jij altijd stappen dan

Haha, Den Haag. Maargoed, de types die daar rondlopen.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:43 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

[ afbeelding ]

Haha, ja. Ik heb hem wel vaker gezien. Klein jochie echt.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:46 schreef LuxorBeetroots het volgende:

[..]

Haha, ja. Ik heb hem wel vaker gezien. Klein jochie echt.

Kan/kon je hem wel verstaan dan?

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:47 schreef Spijker83 het volgende:

[..]

Kan/kon je hem wel verstaan dan?

Ik heb niet met hem gepraat hoor, hij liep gewoon voor mijn neus langs. Weinig behoefte om zijn gedachtekronkels te horen.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:43 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

[ afbeelding ]

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:49 schreef LuxorBeetroots het volgende:

[..]

Ik heb niet met hem gepraat hoor, hij liep gewoon voor mijn neus langs. Weinig behoefte om zijn gedachtekronkels te horen.

Gemiste kans om met een BN'er te praten

Ik kom weleens in Scheveningen. Die pianobar
wat een volk joh daar

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:52 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Zijn ook maar mensen hoor Bij mijn opa en oma lopen er wekelijks bekende voetballers van Ajax rond

Zozo.. Beetje stoer doen met de connecties?
lees: ontzettend jaloers. (wel jammer dat het ajax-spelers zijn)

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:52 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Zijn ook maar mensen hoor Bij mijn opa en oma lopen er wekelijks bekende voetballers van Ajax rond

maar goed dat ik niet in die kroeg kom dan

Over mooie meiden gesproken, nou heren er loopt echt nog wel heel veel moois rond. Heb vandaag een vrouw ontmoet van 27 jaar, alleenstaand en een kindje. Lang blond haar, knap en helemaal de juiste maten, intelligent en aardig. Sloeg stijl achterover toen ze vertelde dat ze alleenstaande moeder is. Nou ken ik haar natuurlijk verder niet, maar ik kan dan niet snappen waarom zo een vrouw nog alleen is.

Advies gevraagd
Allereerst, voor iedereen die de tijd en moeite neemt dit te lezen, dit waardeer ik echt en iedere comment zal ik goed tot me nemen.

Iets meer dan 5 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, voor mij was het liefde op het eerste gezicht en ik ben blij dat ik 5 jaar van mijn leven met haar heb mogen delen. De eerste drie jaar van onze relatie verliepen vlekkeloos. We waren heel verliefd op elkaar en de tijd vloog om samen. Na die drie jaar kwam er een eerste kink in de kabel van mijn kant uit, ik werd verliefd op een ander meisje dat ik had leren kennen uit mijn commissie en heb dit toen aan mijn vriendin verteld. Ik heb overigens nooit iets met dat andere meisje gedaan. We zijn toen een maand of twee uit elkaar geweest waarna ik besloot om verder te gaan met mijn vriendin omdat mijn gevoel voor haar sterker was.

Sindsdien is onze relatie niet meer hetzelfde geweest. Ik heb vaak met haar gesproken over het andere meisje maar ze heeft zich er nooit echt overheen kunnen zetten. Op den duur wilde ik er niet meer over praten omdat ik er niks anders meer aan kon toevoegen. Ik merkte dat ik steeds meer aan mezelf begon te denken omdat ik haar twijfels over onze relatie voelde en daardoor hebben we eigenlijk een hele tijd langs elkaar heen geleefd. Natuurlijk hadden we nog hele leuke en mooie momenten samen maar het was nooit meer zoals daarvoor, totdat we op vakantie naar Zuid-Afrika gingen in december van het vorige jaar. We hebben daar met mijn familie een super mooie tijd beleefd en mijn gevoel voor haar was weer helemaal terug. We hadden het ook al over samen gaan wonen in een andere stad na onze studie (we woonden al 3,5 jaar samen) en over evt kinderen nemen etc etc. Ik had het idee dat het goed ging.

Totdat daar ineens na de carnaval een abrubt einde aan kwam. Ik had haar lekker carnaval laten vieren in limburg terwijl ik mijn scriptie aan het afronden was. We hadden ook nog goed contact tijdens de carnaval, maar de dag erna is er iets in haar geknapt. Ze wilde niet meer met me verder omdat ze zich niet meer gewaardeerd voelde door mij als partner en ze had daar diverse redenen voor, en in alle eerlijkheid had ze daar ook gelijk in. Ze had de afgelopen twee jaar heel veel opgekropt en geaccepteerd van mij uit liefde voor mij, maar nu kon ze het niet meer en wilde ze er mee stoppen. Ze had me een mail gestuurd met mijn tekortkomingen in onze relatie, en ik herkende mij daar sterk in. Ik snap dus dat ze er mee wilde stoppen en ik denk ook dat het een juiste keuze is geweest.

Nu ben ik zo'n twee maanden verder en ik merk en voel dat ik haar terug wil en heb dit ook naar haar toe uitgesproken. Ik krijg steeds het antwoord van haar dat het nu niet kan maar misschien wel in de toekomst. De dag na mijn afstuderen belt ze me huilend op om me te feliciteren en dat ze het zo moeilijk had gehad die dag. Ik vroeg wederom van hoe het er nu voor staat en dat ze me geen hoop moet geven door steeds te zeggen dat het misschien in de toekomst nog kan, daar heb ik niets aan ik wil dat je eerlijk en indien nodig hard tegen me bent. Ze antwoordde daarop letterlijk dat ze echt niet weet wat ze wil nu. Ze sluit dus niets uit voor de toekomst. Nu ben ik sinds onze breuk in therapie gegaan en heb ik diverse boeken over relaties gelezen en ook boeken over hoe je jezelf kunt veranderen, en ik merk nu dat ik die persoon die ik was in onze relatie de afgelopen twee jaar ook nooit meer wil zijn, ik ben dus echt met mezelf aan de slag gegaan. Het probleem is nu dat ik leef tussen hoop en vrees. Ik hoop steeds dat het nog goed komt, ze sluit immers de toekomst niet uit, maar ik vrees dat het niet meer goed komt. In mijn dromen is het niet anders, dan zijn we weer bij elkaar dan weer niet. Nu heb ik haar maandag gesproken en gevraagd of ze volgende week wat wil drinken in de stad en dat wilde ze wel. Sindsdien weet ik me geen raad meer. Ik wil haar heel graag zien en spreken maar ik weet echt niet hoe ik dit moet gaan aanpakken, en heeft iemand misschien een idee van er zich in haar hoofd afspeelt? Ik weet het allemaal even niet meer, het enige dat ik wel weet is dat ik haar terug wil.. heeft iemand advies voor me?

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:56 schreef missconfessions het volgende:
Over mooie meiden gesproken, nou heren er loopt echt nog wel heel veel moois rond. Heb vandaag een vrouw ontmoet van 27 jaar, alleenstaand en een kindje. Lang blond haar, knap en helemaal de juiste maten, intelligent en aardig. Sloeg stijl achterover toen ze vertelde dat ze alleenstaande moeder is. Nou ken ik haar natuurlijk verder niet, maar ik kan dan niet snappen waarom zo een vrouw nog alleen is.

Misschien dat sommige heren toch afschrikken van een kind. Maar hoelang is ze al single? Kan natuurlijk zijn dat ze nu niet meer het nachtleven in kan waardoor ze minder in contact komt met andere mannen. Dan is een datingsite een uitkomst.

Kan me ook voorstellen dat je dit niet in een dag kan weten uiteraard..

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:58 schreef Duubje het volgende:
Advies gevraagd
Allereerst, voor iedereen die de tijd en moeite neemt dit te lezen, dit waardeer ik echt en iedere comment zal ik goed tot me nemen....

... heeft iemand advies voor me?

Ik zou denk ik toch een kijken of je niet een keer kunt afspreken. Gewoon een kop koffie drinken ofzo. En proberen te laten zien dat je veranderd bent. (dit gaat uiteraard niet in een keer)..

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 16:04 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Sommige dames ook hoor Ik heb wel eens een date misgelopen toen ik zei dat ik vader van 2 kinderen ben. Zat ze niet op te wachten.

Sorry kerel, uiteraard zijn er ook vrouwen die net zo denken

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:58 schreef Duubje het volgende:
Advies gevraagd
Allereerst, voor iedereen die de tijd en moeite neemt dit te lezen, dit waardeer ik echt en iedere comment zal ik goed tot me nemen.

Ik weet het allemaal even niet meer, het enige dat ik wel weet is dat ik haar terug wil.. heeft iemand advies voor me?

Duubje,

Wat een verhaal.. als ik het zo lees was het een goede relatie tot die kink in de kabel maar zelfs daarna, zeker na jullie vakantie wel goed was. Je schrijft dat je de punten die zij in de e-mail zet wel begrijpt en dat je denkt dat het wel de juiste keuze is geweest. Wat ik echter niet snap is waarom zij er niet eerder mee is gekomen zodat jij er misschien wat beter op kon letten. Dat is achteraf allemaal lekker makkelijk om te zeggen. Maar, is er iets gebeurd tijdens carnaval dan?

Natuurlijk wil je haar terug. Dat heeft praktisch iedereen die 'gedumpt' word in het begin. Anders moet je even de openingspost lezen van dit topic. Je zit duidelijk in de eerste fase en nee, het is niet makkelijk. Goed voelt het al helemaal niet.

Om eerlijk te zijn kan ik je niet echt adviseren over wat je moet doen. Drink wat met haar, praat veel met haar, uit jouw gevoelens en zie wat zij er mee doet. Wat ik je wel kan adviseren is om niet te lang te wachten of te hopen op dat het nog goed komt met je ex. Om daar zo in te blijven hangen is alles behalve slim. ..

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 15:58 schreef Duubje het volgende:
Advies gevraagd
Allereerst, voor iedereen die de tijd en moeite neemt dit te lezen, dit waardeer ik echt en iedere comment zal ik goed tot me nemen.

Iets meer dan 5 jaar geleden leerde ik mijn ex kennen, voor mij was het liefde op het eerste gezicht en ik ben blij dat ik 5 jaar van mijn leven met haar heb mogen delen. De eerste drie jaar van onze relatie verliepen vlekkeloos. We waren heel verliefd op elkaar en de tijd vloog om samen. Na die drie jaar kwam er een eerste kink in de kabel van mijn kant uit, ik werd verliefd op een ander meisje dat ik had leren kennen uit mijn commissie en heb dit toen aan mijn vriendin verteld. Ik heb overigens nooit iets met dat andere meisje gedaan. We zijn toen een maand of twee uit elkaar geweest waarna ik besloot om verder te gaan met mijn vriendin omdat mijn gevoel voor haar sterker was.

Sindsdien is onze relatie niet meer hetzelfde geweest. Ik heb vaak met haar gesproken over het andere meisje maar ze heeft zich er nooit echt overheen kunnen zetten. Op den duur wilde ik er niet meer over praten omdat ik er niks anders meer aan kon toevoegen. Ik merkte dat ik steeds meer aan mezelf begon te denken omdat ik haar twijfels over onze relatie voelde en daardoor hebben we eigenlijk een hele tijd langs elkaar heen geleefd. Natuurlijk hadden we nog hele leuke en mooie momenten samen maar het was nooit meer zoals daarvoor, totdat we op vakantie naar Zuid-Afrika gingen in december van het vorige jaar. We hebben daar met mijn familie een super mooie tijd beleefd en mijn gevoel voor haar was weer helemaal terug. We hadden het ook al over samen gaan wonen in een andere stad na onze studie (we woonden al 3,5 jaar samen) en over evt kinderen nemen etc etc. Ik had het idee dat het goed ging.

Totdat daar ineens na de carnaval een abrubt einde aan kwam. Ik had haar lekker carnaval laten vieren in limburg terwijl ik mijn scriptie aan het afronden was. We hadden ook nog goed contact tijdens de carnaval, maar de dag erna is er iets in haar geknapt. Ze wilde niet meer met me verder omdat ze zich niet meer gewaardeerd voelde door mij als partner en ze had daar diverse redenen voor, en in alle eerlijkheid had ze daar ook gelijk in. Ze had de afgelopen twee jaar heel veel opgekropt en geaccepteerd van mij uit liefde voor mij, maar nu kon ze het niet meer en wilde ze er mee stoppen. Ze had me een mail gestuurd met mijn tekortkomingen in onze relatie, en ik herkende mij daar sterk in. Ik snap dus dat ze er mee wilde stoppen en ik denk ook dat het een juiste keuze is geweest.

Nu ben ik zo'n twee maanden verder en ik merk en voel dat ik haar terug wil en heb dit ook naar haar toe uitgesproken. Ik krijg steeds het antwoord van haar dat het nu niet kan maar misschien wel in de toekomst. De dag na mijn afstuderen belt ze me huilend op om me te feliciteren en dat ze het zo moeilijk had gehad die dag. Ik vroeg wederom van hoe het er nu voor staat en dat ze me geen hoop moet geven door steeds te zeggen dat het misschien in de toekomst nog kan, daar heb ik niets aan ik wil dat je eerlijk en indien nodig hard tegen me bent. Ze antwoordde daarop letterlijk dat ze echt niet weet wat ze wil nu. Ze sluit dus niets uit voor de toekomst. Nu ben ik sinds onze breuk in therapie gegaan en heb ik diverse boeken over relaties gelezen en ook boeken over hoe je jezelf kunt veranderen, en ik merk nu dat ik die persoon die ik was in onze relatie de afgelopen twee jaar ook nooit meer wil zijn, ik ben dus echt met mezelf aan de slag gegaan. Het probleem is nu dat ik leef tussen hoop en vrees. Ik hoop steeds dat het nog goed komt, ze sluit immers de toekomst niet uit, maar ik vrees dat het niet meer goed komt. In mijn dromen is het niet anders, dan zijn we weer bij elkaar dan weer niet. Nu heb ik haar maandag gesproken en gevraagd of ze volgende week wat wil drinken in de stad en dat wilde ze wel. Sindsdien weet ik me geen raad meer. Ik wil haar heel graag zien en spreken maar ik weet echt niet hoe ik dit moet gaan aanpakken, en heeft iemand misschien een idee van er zich in haar hoofd afspeelt? Ik weet het allemaal even niet meer, het enige dat ik wel weet is dat ik haar terug wil.. heeft iemand advies voor me?

hoi Duubje, ik heb zelf een hele lange relatie gehad van bijna 16 jaar en daar kwam door mij ook een eind aan. Ik heb 3 jaar lang geprobeerd er weer nieuw leven in te blazen, maar mijn toenmalige partner had gewoon geen energie meer, met name door de grote druk op zijn werk, werd hij steeds passiever en veranderde van een frisse, sportieve kerel in iemand die ik helemaal niet meer herkende. Ik heb dit gedurende de jaren vaak met hem besproken, dan ging het 2 of 3 weken goed en dan verviel hij weer in hetzelfde gedrag. Toen ik het echt niet meer aan kon, heb ik een punt achter de relatie gezet. Toen gingen ineens zijn ogen open en begon hij wil te sporten, uit te gaan en weer de oude te worden, maar voor mij kwam het gewoon te laat, het gevoel was weg. We gaan nog steeds heel erg goed met elkaar om, want hij is 1 van de meest oprechte mensen die ik ken, maar voorlopig moet ik er niet aan denken om weer een relatie met hem te beginnen. Ik heb ook nog vaak dat ik denk, misschien in de toekomst, maar dan zal hij toch echt heel erg veranderd moeten zijn, want ik ben gewoon compleet het vertrouwen kwijt.
Tussendoor ben ik ook nog eens verliefd geworden op een 'broekie' met de nodige liefdesverdriet, daarom praat ik mee op dit forum en probeer nu mijn eigen leven te leiden, wat niet altijd even makkelijk is in je eentje.
Ik zou zeggen probeer haar vertrouwen langzaam weer te winnen, maar zeker niet pushen, want dan zal ze zich steeds meer terug trekken (dat heb ik tenminste, hoe meer hij mij wil, hoe meer ik alleen wil zijn). Je moet elkaar als het ware gewoon opnieuw ontdekken, maar zoiets heeft tijd nodig. Sterkte!