De kunst van het loslaten van je ex #161

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:29 schreef LuxorBeetroots het volgende:
Volgens mij kan je je ex pas loslaten als je diegene niet meer terugwilt. Wat dus het moeilijkste is.

Volgens mij heeft het ook veel te maken met het niet kunnen/willen accepteren dat die ander jou niet meer wil. Als iedereen hier een lijstje zou maken van de punten wat je echt specifiek mist aan je ex en wat je absoluut niet mist, denk ik dat als je er zonder gevoel naar kijkt het zo klaar als een klontje is waarom je juist niet terug zou moeten willen gaan naar je ex.

Dus speelt je mind dan spelletjes met je gevoel? Zouden jullie echt weer 100% happy kunnen zijn na al deze weken/maanden/jaren van kutvoelen en terug kunnen gaan in de relatie zonder rancuneuze gevoelens? Of zonder de extreme onzekerheid/achterdocht dat hij/zij je zo weer aan de kant zet?

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:47 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Volgens mij heeft het ook veel te maken met het niet kunnen/willen accepteren dat die ander jou niet meer wil. Als iedereen hier een lijstje zou maken van de punten wat je echt specifiek mist aan je ex en wat je absoluut niet mist, denk ik dat als je er zonder gevoel naar kijkt het zo klaar als een klontje is waarom je juist niet terug zou moeten willen gaan naar je ex.

Dus speelt je mind dan spelletjes met je gevoel? Zouden jullie echt weer 100% happy kunnen zijn na al deze weken/maanden/jaren van kutvoelen en terug kunnen gaan in de relatie zonder rancuneuze gevoelens? Of zonder de extreme onzekerheid/achterdocht dat hij/zij je zo weer aan de kant zet?

ja, het is inderdaad het niet kunnen accepteren van afwijzing, je wil en zal leuk gevonden worden door die ander. Het streelt natuurlijk je ego als die ander je opeens zou terug willen, maar ik zou inderdaad na alle pijn en verdriet niet meer terug gaan naar iemand die me heeft afgewezen. Dan maar liever alleen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:54 schreef FireFox1 het volgende:

[..]

Wil niet negatief overkomen, maar ik las vandaag toevallig dat bij 66% van de mensen met liefdesverdriet het na één jaar nog niet over is.

stond er ook bij of het uitmaakt of je een lange of korte relatie hebt gehad ?

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:55 schreef missconfessions het volgende:

[..]

stond er ook bij of het uitmaakt of je een lange of korte relatie hebt gehad ?

Mijn relatie was steeds uit-aan. Dus telt dat als lang of kort? Ik ben overigens wel grotendeels over m'n ex heen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:54 schreef FireFox1 het volgende:
Wil niet negatief overkomen, maar ik las vandaag toevallig dat bij 66% van de mensen met liefdesverdriet het na één jaar nog niet over is.

Dat heb ik al eens meegemaakt en ik was toch serieus niet van plan om nog een keer daar een heel jaar aan te verspillen. Ik bedoel er verandert niks, het kut voelen en missen levert je gewoon niks op. Maar goed, hoe kun je het proces versnellen? Ik denk toch dat verliefd worden de snelste en beste oplossing is, maar goed dat kun je ook niet afdwingen en is ook eigenlijk het laatste waar ik op dit moment voor open sta.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:57 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Dat heb ik al eens meegemaakt en ik was toch serieus niet van plan om nog een keer daar een heel jaar aan te verspillen. Ik bedoel er verandert niks, het kut voelen en missen levert je gewoon niks op. Maar goed, hoe kun je het proces versnellen? Ik denk toch dat verliefd worden de snelste en beste oplossing is, maar goed dat kun je ook niet afdwingen en is ook eigenlijk het laatste waar ik op dit moment voor open sta.

met opnieuw verliefd worden moet je ook oppassen, vaak is het een surrogaat, volgens mij kan je je pas weer echt geven als je je ex helemaal verwerkt hebt! Wat mij erg heeft geholpen is lezen over hoe je brein werkt als je liefdesverdriet hebt, wat gebeurd er dan echt in je lijf en hersenen. Toen ik de achtergrond begreep, kon ik mijn verdriet veel beter plaatsen. Doet niet minder pijn, maar je kunt wel trucjes toe passen om het proces te versnellen.

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:54 schreef missconfessions het volgende:
ja, het is inderdaad het niet kunnen accepteren van afwijzing, je wil en zal leuk gevonden worden door die ander. Het streelt natuurlijk je ego als die ander je opeens zou terug willen, maar ik zou inderdaad na alle pijn en verdriet niet meer terug gaan naar iemand die me heeft afgewezen. Dan maar liever alleen.

Hmm, het zou me vooral erg achterdochtig maken als mijn ex mij nu opeens wel terug zou willen. Waarom nu dan wel opeens? Ben ik nu wel leuk genoeg? Is er nu opeens wel een toekomst samen mogelijk? Zijn andere vrouwen nu opeens niet meer interessant? Heeft hij nu wel opeens interesse in mij en de dingen die mij bezighouden? Zou hij nu opeens wel rekening kunnen houden met mijn gevoel?
Ik zou het super, super graag willen, maar ik denk dat dit toch echt nooit zal gebeuren. Maar waarom is het dan toch moeilijk om het niet te kunnen afsluiten en te denken: ok, helaas dit was hem blijkbaar ook niet, eens kijken wat er nog meer rondloopt.

Heb je daar ook een bepaalde website voor ofzo? Lijkt me ook wel interessant om te lezen.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:00 schreef missconfessions het volgende:

[..]

met opnieuw verliefd worden moet je ook oppassen, vaak is het een surrogaat, volgens mij kan je je pas weer echt geven als je je ex helemaal verwerkt hebt! Wat mij erg heeft geholpen is lezen over hoe je brein werkt als je liefdesverdriet hebt, wat gebeurd er dan echt in je lijf en hersenen. Toen ik de achtergrond begreep, kon ik mijn verdriet veel beter plaatsen. Doet niet minder pijn, maar je kunt wel trucjes toe passen om het proces te versnellen.

Wel interessant natuurlijk, maar je moet er niet teveel mee bezig zijn, anders krijg je dalijk het idee dat liefde (en niet alleen het liefdesgevoel) een ophoping is van stoffen in je hersentjes die ervoor zorgen dat je iemand leuk vindt en er verder niks speciaal aan is.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:00 schreef missconfessions het volgende:

[..]

met opnieuw verliefd worden moet je ook oppassen, vaak is het een surrogaat, volgens mij kan je je pas weer echt geven als je je ex helemaal verwerkt hebt! Wat mij erg heeft geholpen is lezen over hoe je brein werkt als je liefdesverdriet hebt, wat gebeurd er dan echt in je lijf en hersenen. Toen ik de achtergrond begreep, kon ik mijn verdriet veel beter plaatsen. Doet niet minder pijn, maar je kunt wel trucjes toe passen om het proces te versnellen.

En waar heb je dit gelezen? Ben er wel benieuwd naar al kan ik me zo voorstellen dat het net is als afkicken van drugs of nicotine?

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:03 schreef trekeennummertje het volgende:
Wel interessant natuurlijk, maar je moet er niet teveel mee bezig zijn, anders krijg je dalijk het idee dat liefde (en niet alleen het liefdesgevoel) een ophoping is van stoffen in je hersentjes die ervoor zorgen dat je iemand leuk vindt en er verder niks speciaal aan is.

Toch denk ik dat veel dingen ook niet zo super speciaal zijn aan iemand. Ik denk dat het gevoel wat je krijgt bij iemand ervoor zorgt dat jij dingen als speciaal gaat bestempelen, alhoewel ik weet het eigenlijk ook niet. Mijn ex had ook hele specifieke dingen die anderen mensen niet hebben en dat zijn ook de dingen die ik dan ook echt specifiek aan hem mis.

Met Koninginnedag heb ik een meisje leren kennen waarmee ik gisteren gedate heb. Het zusje van m'n huisgenoot . Had het niet verwacht, had haar wel eens eerder ontmoet maar toen leek ze me mijn type niet. Ook zei ik die middag nog dat ik eindelijk blij was single te zijn en er helemaal overheen was tegen mijn huisgenoot. Maar zo gaan die dingen I guess, zit in een klein hoekje

Morgen zie ik haar weer eventjes, daarna even rustig aan doen en voor mijzelf bedenken of het niet te vroeg is. Niet omdat ik nog met mijn ex zit maar omdat ik twijfel of ik er voor moet gaan of dat ik het er even van moet nemen zo single. Bovendien is ze een heel stuk jonger dan ik, al komt ze zo niet over. Ik vind haar wel echt leuk en we hebben een ontzettende klik..

Wat denken jullie?

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:07 schreef TrsK het volgende:
Met Koninginnedag heb ik een meisje leren kennen waarmee ik gisteren gedate heb. Het zusje van m'n huisgenoot . Had het niet verwacht, had haar wel eens eerder ontmoet maar toen leek ze me mijn type niet. Ook zei ik die middag nog dat ik eindelijk blij was single te zijn en er helemaal overheen was tegen mijn huisgenoot. Maar zo gaan die dingen I guess, zit in een klein hoekje

Morgen zie ik haar weer eventjes, daarna even rustig aan doen en voor mijzelf bedenken of het niet te vroeg is. Niet omdat ik nog met mijn ex zit maar omdat ik twijfel of ik er voor moet gaan of dat ik het er even van moet nemen zo single. Bovendien is ze een heel stuk jonger dan ik, al komt ze zo niet over. Ik vind haar wel echt leuk en we hebben een ontzettende klik..

Wat denken jullie?

Dat je teveel nadenkt Doe gewoon waar je zin in hebt en je merkt het snel genoeg als je er nog niet klaar voor bent of geen behoefte aan hebt. Je hebt 1x met haar gedate, je hoeft niet gelijk met haar te trouwen

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:05 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Toch denk ik dat veel dingen ook niet zo super speciaal zijn aan iemand. Ik denk dat het gevoel wat je krijgt bij iemand ervoor zorgt dat jij dingen als speciaal gaat bestempelen, alhoewel ik weet het eigenlijk ook niet. Mijn ex had ook hele specifieke dingen die anderen mensen niet hebben en dat zijn ook de dingen die ik dan ook echt specifiek aan hem mis.

Je gevoel voor iemand kan hem/haar natuurlijk ook meer de hemel in prijzen dan dat ze eigenlijk waard zijn. Noemen ze toch de roze bril? Maar goed, wat ik wel even met de rest wil delen, waar ik zelf achter gekomen ben toen mijn ex het met mij uitmaakte:

Ik begon de relatie met veel zelfvertrouwen, maar omdat ik haar op zo'n groot voetstuk plaatste, begon ik meer van haar te houden dan van mezelf, zoveel dat ik me begon af te vragen of ik haar wel waard was en dat was mijn grootste fout. Je moet niet vergeten van jezelf te houden, en op een begeven moment, wanneer het uit is moet je dat gevoel van "houden van jezelf" weer zo opkrikken dat je zonder die ander kan waar je van hield. iig bij mij het geval

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:09 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

Dat je teveel nadenkt Doe gewoon waar je zin in hebt en je merkt het snel genoeg als je er nog niet klaar voor bent of geen behoefte aan hebt. Je hebt 1x met haar gedate, je hoeft niet gelijk met haar te trouwen

LOL! Lekker nuchter Trouwen zit er nog niet in nee

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:02 schreef Riddler86 het volgende:
Heb je daar ook een bepaalde website voor ofzo? Lijkt me ook wel interessant om te lezen.

http://mens-en-gezondheid(...)an-het-afkicken.html

Persoonlijk denk ik dat het inderdaad lang kan duren voor je een ex-geliefde kunt vergeten maar ik denk ook dat er een stukje wilskracht bij komt kijken..
Ik denk dat als je een lange relatie hebt gehad en je bent gedumpt je juist niet de herinneringen moet opzoeken zoals foto's kijken, gesprekken/brieven teruglezen etc. Mijn ex kon dus niet over zijn ex heen komen, een gevoel wat niet weg gaat is te accepteren.. Het is moeilijker te begrijpen dat iemand kan 'klagen' dat hij zijn ex niet kan vergeten terwijl hij dagelijks haar online profielen checkt, alle spullen die hij van haar kreeg nog in zijn slaapkamer heeft liggen, steeds als hij niets hoorde haar weer contacteren. Ik ben nu in de boosheidfase en heb t helemaal gehad met die leugenachtige kwal. Ik WIL hier ook overheen komen en verder met mijn leven en ik wil me ook niet extra rot voelen dus zoek ik geen contact meer, ga ik niet zn profielen checken of oude gesprekken herlezen etc. Je moet wel jezelf de kans geven om het te kunnen vergeten ongeacht hoeveel tijd daarin gaat zitten en ik denk dat je zelf als persoon wel degelijk een rol kunt spelen in hoe 'snel' je iemand kunt gaan loslaten en vergeten. Je geheugen wordt natuurlijk extra getriggerd als je zelf dingen gaat opzoeken om eraan herinnerd te worden.. En steeds als je weer iets hebt opgezocht of nagelezen val je weer terug in een dal en komt meteen alles weer omhoog.
Daarmee wil ik absoluut niet zeggen dat iedereen binnen een paar weken over zijn/haar ex-geliefde heen kan zijn want hier kan echt wel een hele lange tijd overheen gaan maar ik denk dat je jezelf wel een zetje kan geven om het proces ietwat te versnellen.

Het valt me van mezelf tegen als ik nu achteraf kijk dat ik zo zwak ben geweest terwijl ik toch voor de meeste mensen 'intimiderend' overkom omdat ik volgens hen een sterke persoonlijkheid heb. Ik zeg wat ik denk en geef mn mening soms op een harde manier en laat meestal niet over me heen lopen. Dat ik dit nu wel heb gedaan voelt een beetje als zwakte en alsof ik mezelf voor 3 maanden lang ben kwijt geweest. Positief puntje: ik zie het nu WEL in en kan nu weer aan mezelf gaan werken om hier sterker uit te komen. Heb hier wel van geleerd en de eerstvolgende man die ik ontmoet krijgt als eerste de vraag of hij misschien nog een ex heeft waar hij nog gevoelens voor heeft Zo ja? EXIT

Ik wil jullie nog even bedanken voor de lieve reacties op mn user icon en dat ik me zeker geen zorgen hoef te maken over het vinden van een partner later! Helaas geloof ik hier zelf nog niet helemaal in.. Word meestal toch echt versierd door de meest walgelijke kansloze mannen die vragen of ik meteen meega naar de wc.. Straal ik soms iets verkeerds uit?
Vraagje voor al de mannen hier aanwezig: Zijn jullie bang voor vrouwen met een sterke persoonlijkheid?
Vraag me al n tijdje af of dat misschien mijn 'probleem' is..

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:03 schreef Cactus1 het volgende:

[..]

En waar heb je dit gelezen? Ben er wel benieuwd naar al kan ik me zo voorstellen dat het net is als afkicken van drugs of nicotine?

http://mens-en-gezondheid(...)an-het-afkicken.html

maar er is nog zoveel meer onderzoek naar gedaan, bijvoorbeeld door het UCMG, liefdesverdriet bij jonge vrouwen. Het schijnt echt heel gevaarlijk te kunnen zijn, en inderdaad lijkt het op cocaïneverslaving. Brrrr, misschien toch maar niet teveel over lezen.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:07 schreef TrsK het volgende:
Met Koninginnedag heb ik een meisje leren kennen waarmee ik gisteren gedate heb. Het zusje van m'n huisgenoot . Had het niet verwacht, had haar wel eens eerder ontmoet maar toen leek ze me mijn type niet. Ook zei ik die middag nog dat ik eindelijk blij was single te zijn en er helemaal overheen was tegen mijn huisgenoot. Maar zo gaan die dingen I guess, zit in een klein hoekje

Morgen zie ik haar weer eventjes, daarna even rustig aan doen en voor mijzelf bedenken of het niet te vroeg is. Niet omdat ik nog met mijn ex zit maar omdat ik twijfel of ik er voor moet gaan of dat ik het er even van moet nemen zo single. Bovendien is ze een heel stuk jonger dan ik, al komt ze zo niet over. Ik vind haar wel echt leuk en we hebben een ontzettende klik..

Wat denken jullie?

leeftijd doet er niet zoveel toe, ben ik zelf achter gekomen, de klik is veel belangrijker, als je met iemand op één lijn zit, en je hebt lol met elkaar, dan kan het toch alleen maar leuker worden! Gewoon van genieten en niet teveel over nadenken.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:18 schreef mirann88 het volgende:
Vraagje voor al de mannen hier aanwezig: Zijn jullie bang voor vrouwen met een sterke persoonlijkheid?
Vraag me al n tijdje af of dat misschien mijn 'probleem' is..

Wat moet ik me voorstellen bij een sterke persoonlijkheid?
Wat ik denk... voorbeeld:

Ik:"Hey, wil je misschien wat te drinken van me?"
jij:"Nou, dat kan ik zelf wel betalen hoor!"

Zoiets?

quote:

Op woensdag 4 mei 2011 23:31 schreef missconfessions het volgende:
nee, da's halle berry, kom op mensen, natuurlijk ben ik dat niet, I wish !

Hier en op pagina 7 beweerde je (meerdere keren) wat anders en dat was dezelfde foto.

quote:

Op donderdag 5 mei 2011 00:32 schreef goofy_goober het volgende:

[..]

Hier beweerde je (meerdere keren) wat anders en dat was dezelfde foto.

hee goofy, was je er ook weer, vergeet effe lekker die foto en laten we het inderdaad bij het onderwerp houden, goed ?