‘Heelal gaat over naar vierde dimensie’

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 00:53 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Zal het beter uitleggen met die roodverschuiving. Zie onderstaande afbeelding:

[ afbeelding ]

A, B en C zijn de punten waarvan de roodverschuiving wordt gemeten. De richting van de straling/beweging wordt aangegeven met een rode pijl. (zeg maar: de grote beweging van het hele heelal)
Vanaf B gezien zal A van zich af bewegen in tegengestelde richting van de straling/beweging. Dat komt omdat B inmiddels sneller beweegt dan A.
C daarintegen zal weer sneller bewegen dan B en zal ook van A en B af wenden. Ook zijwaarts zal alles van B "af" bewegen. Dat zal die roodverschuiving van Hubble ons doen vertellen.

In B bevind zich ons zonnestelsel.

Okee, dat is goed te begrijpen, al snap ik nu niet waarom je vanuit deze gegevens niet zou kunnen extrapoleren naar de oorsprong? Je gebruikt alle gegevens immers relatief tov elkaar.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 12:13 schreef Gray het volgende:

[..]

Okee, dat is goed te begrijpen, al snap ik nu niet waarom je vanuit deze gegevens niet zou kunnen extrapoleren naar de oorsprong? Je gebruikt alle gegevens immers relatief tov elkaar.

De "oorsprong" die jij nu accepteert heeft een begin met een niets ervoor. In mijn suggestie is die er niet. Die golf gaat altijd door.

Waar het mij hier om gaat is dat met die roodverschuiving niet aangetoond is dat de BB ooit heeft plaats gevonden.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 12:58 schreef 3-voud het volgende:

[..]

De "oorsprong" die jij nu accepteert heeft een begin met een niets ervoor. In mijn suggestie is die er niet. Die golf gaat altijd door.

Waar het mij hier om gaat is dat met die roodverschuiving niet aangetoond is dat de BB ooit heeft plaats gevonden.

Maar dat beweert toch ook niemand? Als ik die wiki-pagina zo doorlees iig niet.

Was het ook niet Hawking die een vergelijkbaar model heeft? Een universum en een soort van antiversum? (bij gebrek aan een betere bewoording) Dat een zwart gat daar de materie wegneemt om het hier af te geven?

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 13:05 schreef Gray het volgende:

[..]

Maar dat beweert toch ook niemand?

Pardon? Jij verdedigde de BB zelfs door neerbuigend te stellen of je de maatschappelijk of wetenschappelijk theorie hanteert.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 13:21 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Pardon? Jij verdedigde de BB zelfs door neerbuigend te stellen of je de maatschappelijk of wetenschappelijk theorie hanteert.

Aan onderscheid maken tussen twee definities van het gesprekonderwerp is niets neerbuigends. Ik probeerde daarmee juist bij te dragen aan een goed verloop van de discussie. Zelf ga ik het niet verdedigen, want zoals ik eerder aangaf is dit mijn vakgebied niet. Wel stel ik kritische vragen wanneer iemand een algemeen geaccepteerde hypothese verwerpt, dan ben ik benieuwd hoe iemand tot die daad is gekomen.

Nog steeds bevat ik niet helemaal hoe je met het model zoals je het stelt van een niets naar een iets kan gaan. Dat niets is er niet in jouw model, klopt dat?

Misschien dat me iets ontbreekt in het denken in meer dan 3 dimensies (+tijd)...

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 13:49 schreef Gray het volgende:

[..]

Aan onderscheid maken tussen twee definities van het gesprekonderwerp is niets neerbuigends. Ik probeerde daarmee juist bij te dragen aan een goed verloop van de discussie. Zelf ga ik het niet verdedigen, want zoals ik eerder aangaf is dit mijn vakgebied niet. Wel stel ik kritische vragen wanneer iemand een algemeen geaccepteerde hypothese verwerpt, dan ben ik benieuwd hoe iemand tot die daad is gekomen.

Oke. Ik zal je op dat moment wel verkeerd begrepen hebben dan.

quote:

Nog steeds bevat ik niet helemaal hoe je met het model zoals je het stelt van een niets naar een iets kan gaan. Dat niets is er niet in jouw model, klopt dat?

Correct. Dat gaat onze arrogante bevatting te boven. Nu nog althans.
Over 5.000 jaar misschien niet meer.

Stel je maar eens voor dat er nooit een niets is geweest. Er was altijd een iets. Dat wordt heel moeilijk aangezien onze natuur om ons heen enkel het "het komt en het gaat" principe kent. En mensen zijn nogal geneigd niet verder te kijken dan onze neus lang is.

En vergeet niet: ik zeg ook maar wat hoor.
Alleen ben ik een kneus omdat ik geen wit jasje aan heb en geen Ds. voor mijn naam. Uitlachmateriaal dus.

quote:

Misschien dat me iets ontbreekt in het denken in meer dan 3 dimensies (+tijd)...

Misschien dat meerdere dimensies helemaal niet bestaan. Misschien is er maar 1 (tijd) en is de rest onze menselijke perceptie.
Maar dat is een hele andere discussie.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 13:56 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Oke. Ik zal je op dat moment wel verkeerd begrepen hebben dan.

[..]

Correct. Dat gaat onze arrogante bevatting te boven. Nu nog althans.
Over 5.000 jaar misschien niet meer.

Stel je maar eens voor dat er nooit een niets is geweest. Er was altijd een iets. Dat wordt heel moeilijk aangezien onze natuur om ons heen enkel het "het komt en het gaat" principe kent. En mensen zijn nogal geneigd niet verder te kijken dan onze neus lang is.

En vergeet niet: ik zeg ook maar wat hoor.
Alleen ben ik een kneus omdat ik geen wit jasje aan heb en geen Ds. voor mijn naam. Uitlachmateriaal dus.

[..]

Misschien dat meerdere dimensies helemaal niet bestaan. Misschien is er maar 1 (tijd) en is de rest onze menselijke perceptie.
Maar dat is een hele andere discussie.

Kneus? Nee joh! Ik denk eerder dat diegene die zo over je denken dat zijn. Bekrompen in ieder geval. Naar mijn mening zou het juist aangemoedigd moeten worden dat 'leken' zich verdiepen in wetenschappelijk denken. Het getuigt echter wel van een gezonde dosis bescheidenheid wanneer je niet poogt het beter te weten dan de rest van de wereld. Dat geldt evengoed voor de rest van de wereld.

Ik denk wel dat ik jouw hypothese of opvatting al eens eerder ben tegengekomen in de huidige kennis op dit gebied, maar daar kan ik me in vergissen. Misschien dat iemand anders daar meer licht op kan schijnen.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 14:09 schreef Gray het volgende:

Ik denk wel dat ik jouw hypothese of opvatting al eens eerder ben tegengekomen in de huidige kennis op dit gebied, maar daar kan ik me in vergissen. Misschien dat iemand anders daar meer licht op kan schijnen.

Ik zit natuurlijk ook niet sinds vandaag op internet. Dit idee heb ik ook niet verzonnen. Ik heb hier en daar vreemde zaken opgevangen van wazige sites tot wetenschappelijke bronnen en ben gewoon gaan nadenken.
Meer zit er voor mij ook niet in natuurlijk.

Het is ook niet zo dat ik wil beweren dat mijn uitleg (geen octrooi op) de enige juiste is. Ik wil alleen maar een balletje opgooien dat de algemeen geaccepteerde BB theorie niet zomaar de juiste is. Ondanks de wereld ermee gebombardeerd wordt alsof het een beklonken feit is.

Het is een leuke theorie, maar volgens mij maakt gravitatie dit al onmogelijk. Hypothese:
De big bang zou over 1 as moeten gaan. Hierdoor zou alle gravitatie ook over dezelfde as verlopen. Alle energie zal dus over dezelfde as blijven lopen, en daardoor zal er nooit iets kunnen komen waardoor het een extra as nodig heeft.

Na kort Googlen op de naam van Dejan kwam ik bij de publicatie: http://arxiv.org/pdf/1102.3434 (PDF). Helaas heb ik nu geen tijd om het door te lezen, maar het lijkt interessant leesvoer.
__

Ik zag een paar posts van mensen die niet wisten hoe ze de 4e dimensie moesten voorstellen.
Hopelijk helpt dit om het (wiskundig) in te kunnen beelden. Om het 'echt' te zien zijn er geestverruimende middelen .

Ik zal mijn uitleg beginnen vanuit de tweede dimensie (2d).
(met #d refereer ik altijd naar de # dimensie, niet naar waarneming.)

Stel een plat universum voor, waargenomen door een 2d observant.
Je kan naar voren/achter bewegen, en naar link/rechts draaien. Het concept hoogte is er niet.
Wel kan je als 2d observant, je eigen universum voorstellen. Net zoals wij in de 3d in onze gedachten vrij door de wereld, of zelfs ruimte, kunnen rondlopen/vliegen. Je kan als 2d observant, dat ook tweemaal, of driemaal, of X-maal voorstellen.
Het is nu een kleine stap om, meerdere 2d universums, tegelijk op dezelfde plek te laten zijn.
Ze zich gescheiden van elkaar, zoals bij virtualisatie*.
Zodra dit van buitenaf kan worden waargenomen, krijg je de 3d.

Hetzelfde is er aan de hand met van 3d naar 4d. De 3d kan potentieel oneindig in zichzelf stapelen. De dimensie die hierop volgt, kan dat ook.

*Toelichting: Op een standaard Windows computer:
Open deze computer, en ga naar C:\.
Hier zie je verschillende folders(Mappen). Hier zie je verschillende mappen. De positie die ze hebben ten opzichte van elkaar maakt niet uit.
De C:\ kan je zien als 'level0', Hierin zie je alles wat er in bevind. als je een folder in gaat, ga je naar 'level1'. Hierin kan je ook alle hogere levels (Folders) zien. Hoewel je nu niet de andere folders kan zien toen je in level0 was (C:\), weet je dat deze er nog steeds zijn.
C:\folder1\subfolder1\
C:\folder1\subfolder2\
C:\folder2\subfolder3\
C:\folder2\subfolder4\
1......2.........3
Zowel folder 1 & 2 zitten in hetzelfde 'level', maar kunnen elkaar niet zien/bevatten.
Folder1 kan subfolder1 & 2 zien, maar niet 3 & 4.
In het echt werkt dit trouwens andersom. Je kan ons zien als C:\, en wij zitten op level3, waar level3 natuurlijk de 3e dimensie is.


Een Klein bottle, een 3D object waarbij het punt waar het zichzelf kruist 4d is.

[ Bericht 1% gewijzigd door afly op 30-04-2011 01:14:32 (Plaatje deed het niet..) ]

Ik bedenk me net hoe een puur 4d object er in ons universum uit zou zien.
In een 2d omgeving zou het equivalent van een bol een cirkel zijn.
Als een 3d bol in een 2d vlak zou zitten, zou het op het 2d vlak te zien zijn als een cirkel.
Als het 4d equivalent van de bol in een 3d ruimte zou zitten, zou het in de 3d ruimte nog steeds te zien zijn als een bol.
Welke van de bollen in ons universum kunnen we aanduiden als mogelijke kandidaten als voor ons 'abnormaal' object?
Zwarte gaten en quantumdeeltjes.

Als een zwart gat een 4d object kan zijn en het is een ingestorte ster, dan is een object zoals onze zon ten dele een 4d object. Niet verwonderlijk, als de deeltjes waaruit het bestaat ook 4-of-meer-d kunnen zijn. Dan is het ook niet verwonderlijk, dat zonder meerdimensionale objecten, het universum niet 3d kan, zijn (wat eigenlijk een intermediate is, het universum is meerdere dimensies tegelijk, met een multidimensionale staat naar gelang de levensfase), maar 2d of 1d zou zijn, naar gelang de dimensionale verspreiding van deeltjes in meerdere dimensies. Als alles uniform verdeeld zou zijn, zou een verschijningsvorm van ons universum zowel bestaan als meer-d en een andere verschijningsvorm van ons universum tegelijk als 1d. Zo zou het lijken dat er vanuit het niets een creatie zou lijken te ontstaan, terwijl de benodigdheden hiervoor uit het hele multiversum komen, met voor ons zowel onverstelbare afstanden, als tegelijk voor ons onverstelbaar korte afstanden.

Dit betekent dat het creatieproces voor andere universa een continu proces is en dat het vrijwel constant gebeurt, ook in onze dimensie, alleen dat de afstand tussen ons universum en een ander universum extreem groot zal zijn, zo groot dat wij er nooit iets direct van zouden kunnen merken en dat de kans enorm klein is, dat er direct naast ons een tweede universum zou ontstaan. Het zou alleen relatief dichtbij kunnen, als deze creatie relatief tegelijk met onze creatie zou zijn ontstaan. De dimensionale staat zou dan min of meer hetzelfde zijn.

[ Bericht 23% gewijzigd door Onverlaatje op 30-04-2011 13:15:04 ]

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 14:17 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Ik zit natuurlijk ook niet sinds vandaag op internet. Dit idee heb ik ook niet verzonnen. Ik heb hier en daar vreemde zaken opgevangen van wazige sites tot wetenschappelijke bronnen en ben gewoon gaan nadenken.
Meer zit er voor mij ook niet in natuurlijk.

Het is ook niet zo dat ik wil beweren dat mijn uitleg (geen octrooi op) de enige juiste is. Ik wil alleen maar een balletje opgooien dat de algemeen geaccepteerde BB theorie niet zomaar de juiste is. Ondanks de wereld ermee gebombardeerd wordt alsof het een beklonken feit is.

Hoe past de cosmic background radiation in jouw theorie?

quote:

Op zondag 1 mei 2011 00:47 schreef Probably_on_pcp het volgende:

[..]

Hoe past de cosmic background radiation in jouw theorie?

[ afbeelding ]

Nagenoeg hetzelfde als die roodverschuiving.
Het plaatsen van een afbeelding met een bolvorm is wel suggestief.

quote:

Op vrijdag 29 april 2011 17:14 schreef afly het volgende:
Om het 'echt' te zien zijn er geestverruimende middelen .

In een k-hole (heftige ervaring met ketamine) ervaar je echt meerdere dimensies...maar dat is dan ook wel een extreem bizarre ervaring.

quote:

Op donderdag 28 april 2011 12:05 schreef 3-voud het volgende:

Nee, die constatering zegt enkel wat het zegt over de toenemende afstanden van de planeten. Over de BB helemaal niets.

Jawel, de Friedmanvergelijkingen voorspellen immers een dynamisch universum. (wat het bekende finetuningprobleem oplost)

quote:

Op zondag 1 mei 2011 08:23 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Nagenoeg hetzelfde als die roodverschuiving.
Het plaatsen van een afbeelding met een bolvorm is wel suggestief.

Wat bedoel je met suggestief?

Weet je uberhaupt wel wat dat plaatje voorstelt?

quote:

Op maandag 2 mei 2011 00:29 schreef Probably_on_pcp het volgende:

[..]

Wat bedoel je met suggestief?

Dat ligt nogal voor de hand.

quote:

Weet je uberhaupt wel wat dat plaatje voorstelt?

Jazeker. En gemaakt met de WMAP.

quote:

Op maandag 2 mei 2011 13:11 schreef 3-voud het volgende:

[..]

Dat ligt nogal voor de hand.

Misschien dat je het mij kunt uitleggen want ik snap je niet?

NASA Announces Results of Epic Space-Time Experiment
May 4, 2011:
Einstein was right again. There is a space-time vortex around Earth, and its shape precisely matches the predictions of Einstein's theory of gravity.

Researchers confirmed these points at a press conference today at NASA headquarters where they announced the long-awaited results of Gravity Probe B (GP-B).

"The space-time around Earth appears to be distorted just as general relativity predicts," says Stanford University physicist Francis Everitt, principal investigator of the Gravity Probe B mission.



"This is an epic result," adds Clifford Will of Washington University in St. Louis. An expert in Einstein's theories, Will chairs an independent panel of the National Research Council set up by NASA in 1998 to monitor and review the results of Gravity Probe B. "One day," he predicts, "this will be written up in textbooks as one of the classic experiments in the history of physics."

Time and space, according to Einstein's theories of relativity, are woven together, forming a four-dimensional fabric called "space-time." The mass of Earth dimples this fabric, much like a heavy person sitting in the middle of a trampoline. Gravity, says Einstein, is simply the motion of objects following the curvaceous lines of the dimple.

If Earth were stationary, that would be the end of the story. But Earth is not stationary. Our planet spins, and the spin should twist the dimple, slightly, pulling it around into a 4-dimensional swirl. This is what GP-B went to space in 2004 to check.

The idea behind the experiment is simple:

Put a spinning gyroscope into orbit around the Earth, with the spin axis pointed toward some distant star as a fixed reference point. Free from external forces, the gyroscope's axis should continue pointing at the star--forever. But if space is twisted, the direction of the gyroscope's axis should drift over time. By noting this change in direction relative to the star, the twists of space-time could be measured.

In practice, the experiment is tremendously difficult.

The four gyroscopes in GP-B are the most perfect spheres ever made by humans. These ping pong-sized balls of fused quartz and silicon are 1.5 inches across and never vary from a perfect sphere by more than 40 atomic layers. If the gyroscopes weren't so spherical, their spin axes would wobble even without the effects of relativity.

According to calculations, the twisted space-time around Earth should cause the axes of the gyros to drift merely 0.041 arcseconds over a year. An arcsecond is 1/3600th of a degree. To measure this angle reasonably well, GP-B needed a fantastic precision of 0.0005 arcseconds. It's like measuring the thickness of a sheet of paper held edge-on 100 miles away.

"GP-B researchers had to invent whole new technologies to make this possible," notes Will.

They developed a "drag free" satellite that could brush against the outer layers of Earth's atmosphere without disturbing the gyros. They figured out how to keep Earth's magnetic field from penetrating the spacecraft. And they created a device to measure the spin of a gyro--without touching the gyro. More information about these technologies may be found in the Science@NASA story "A Pocket of Near-Perfection."

Pulling off the experiment was an exceptional challenge. But after a year of data-taking and nearly five years of analysis, the GP-B scientists appear to have done it.

"We measured a geodetic precession of 6.600 plus or minus 0.017 arcseconds and a frame dragging effect of 0.039 plus or minus 0.007 arcseconds," says Everitt.

For readers who are not experts in relativity: Geodetic precession is the amount of wobble caused by the static mass of the Earth (the dimple in spacetime) and the frame dragging effect is the amount of wobble caused by the spin of the Earth (the twist in spacetime). Both values are in precise accord with Einstein's predictions.

"In the opinion of the committee that I chair, this effort was truly heroic. We were just blown away," says Will.

The results of Gravity Probe B give physicists renewed confidence that the strange predictions of Einstein's theory are indeed correct, and that these predictions may be applied elsewhere. The type of spacetime vortex that exists around Earth is duplicated and magnified elsewhere in the cosmos--around massive neutron stars, black holes, and active galactic nuclei.

"If you tried to spin a gyroscope in the severely twisted space-time around a black hole," says Will, "it wouldn't just gently precess by a fraction of a degree. It would wobble crazily and possibly even flip over."

In binary black hole systems--that is, where one black hole orbits another black hole--the black holes themselves are spinning and thus behave like gyroscopes. Imagine a system of orbiting, spinning, wobbling, flipping black holes! That's the sort of thing general relativity predicts and which GP-B tells us can really be true.

The scientific legacy of GP-B isn't limited to general relativity. The project also touched the lives of hundreds of young scientists:

"Because it was based at a university many students were able to work on the project," says Everitt. "More than 86 PhD theses at Stanford plus 14 more at other Universities were granted to students working on GP-B. Several hundred undergraduates and 55 high-school students also participated, including astronaut Sally Ride and eventual Nobel Laureate Eric Cornell."

NASA funding for Gravity Probe B began in the fall of 1963. That means Everitt and some colleagues have been planning, promoting, building, operating, and analyzing data from the experiment for more than 47 years—truly, an epic effort.

What's next?

Everitt recalls some advice given to him by his thesis advisor and Nobel Laureate Patrick M.S. Blackett: "If you can't think of what physics to do next, invent some new technology, and it will lead to new physics."

"Well," says Everitt, "we invented 13 new technologies for Gravity Probe B. Who knows where they will take us?"

This epic might just be getting started, after all….

Author: Dr. Tony Phillips
Credit: Science@NASA

Dit artikel had ik al eens gelezen. Erg interessant, maar wel lastig te bevatten hoe die extra dimensies dan ontstaan.

quote:

Op zaterdag 30 april 2011 12:48 schreef Onverlaatje het volgende:
Ik bedenk me net hoe een puur 4d object er in ons universum uit zou zien.
In een 2d omgeving zou het equivalent van een bol een cirkel zijn.
Als een 3d bol in een 2d vlak zou zitten, zou het op het 2d vlak te zien zijn als een cirkel.
Als het 4d equivalent van de bol in een 3d ruimte zou zitten, zou het in de 3d ruimte nog steeds te zien zijn als een bol.
Welke van de bollen in ons universum kunnen we aanduiden als mogelijke kandidaten als voor ons 'abnormaal' object?
Zwarte gaten en quantumdeeltjes.

Mooie voorstelling. Een superpositie is dan mogelijk gewoon een 4D-object. Wanneer er een meting plaatsvindt stort de quantumgolffunctie niet werkelijk in, maar krijgen we alleen een doorsnede van het 4D-object te zien.

Toch blijft het een leuke gedachte met die dimensies die ontstaan en weer verdwijnen.

De redenatie zou inderdaad als volgt kunnen lopen:

Zwaartekracht kan zo sterk worden dat licht niet meer kan ontsnappen en op dat punt ontstaat er lokaal een 2D vlak. Op dat punt verliest de 3D SRT (ART heb je niet eens nodig) haar betekenis en ontstaat er een zwarte gat dat schaalt met een 2D horizon oppervlak.

De periode van razendsnelle inflatie is dan het ontstaan van een 3D ruimte en de Big Bang is dan niets anders dan het verschijnsel waarbij de in 1D of 2D geconcentreerde energie zich in die snel geïnfleerde nieuwe 3D ruimte+tijd met snelheid c verspreid.

Kwantummechanica is (zoals Onverlaatje en Johannes hierboven beschrijven) niets meer dan een 3D dimensionaal 'frame' (deeltje) in een 4D wereld (kansengolf). Dit verklaart dan ook meteen waarom bijvoorbeeld kwantumverstrengeling blijft bestaan op afstanden > c. De beide deeltjes zijn gewoon in de 4-e dimensie gekoppeld, maar die kunnen we helaas niet waarnemen. Als echter één van de deeltjes gemeten wordt (dus in 3D zichtbaar wordt) wordt via de 4D connectie het verstrengelde deeltje ook meteen zichtbaar in 3D (elders). (net als een 3D vork in een 2D platlander vlak prikt. De platlanders zien alleen maar drie puntjes naast elkaar en hebben geen flauw idee dat die aan elkaar vast zitten.)

Zo, nu nog gauw even de Riemann-hypothese oplossen en dan lekker slapen.

quote:

Op zondag 8 mei 2011 12:30 schreef Johannes_VIII het volgende:
Mooie voorstelling. Een superpositie is dan mogelijk gewoon een 4D-object. Wanneer er een meting plaatsvindt stort de quantumgolffunctie niet werkelijk in, maar krijgen we alleen een doorsnede van het 4D-object te zien.

Dat maakt de quantum wereld een stuk begrijpelijker (al zal het niet een perfecte doorsnede zijn, er is altijd een overgangsgebied). Wat we ons moeten realiseren is dat de doorsnede wat wij zien als een bol, slechts een heel klein deel is van het totale 4(of meer)d object. Voor ons, wat wij 'zien' is quantum klein, terwijl het dat in werkelijkheid helemaal niet zo klein hoeft te zijn als dat wij zien. Kan deze redenering vervolgens de zwakke en sterke kernkracht beter verklaren?

quote:

Op zondag 8 mei 2011 23:37 schreef Agno het volgende:
Zwaartekracht kan zo sterk worden dat licht niet meer kan ontsnappen en op dat punt ontstaat er lokaal een 2D vlak. Op dat punt verliest de 3D SRT (ART heb je niet eens nodig) haar betekenis en ontstaat er een zwarte gat dat schaalt met een 2D horizon oppervlak.

Dit zou betekenen dat voor ons gezien het onderscheid tussen verschillende deeltjes verdwijnt, hun dimensionale staat gaat vanuit ons gezichtsveld over naar 2D.

quote:

Kwantummechanica is (zoals Onverlaatje en Johannes hierboven beschrijven) niets meer dan een 3D dimensionaal 'frame' (deeltje) in een 4D wereld (kansengolf). Dit verklaart dan ook meteen waarom bijvoorbeeld kwantumverstrengeling blijft bestaan op afstanden > c. De beide deeltjes zijn gewoon in de 4-e dimensie gekoppeld, maar die kunnen we helaas niet waarnemen. Als echter één van de deeltjes gemeten wordt (dus in 3D zichtbaar wordt) wordt via de 4D connectie het verstrengelde deeltje ook meteen zichtbaar in 3D (elders). (net als een 3D vork in een 2D platlander vlak prikt. De platlanders zien alleen maar drie puntjes naast elkaar en hebben geen flauw idee dat die aan elkaar vast zitten.)

Dus het kan zo zijn dat wat wij onderscheiden als afzonderlijke deeltjes om ons heen, deze deeltjes in feite fysiek met elkaar verbonden zijn en (een) dimensie(s) hoger niet als afzonderlijk gezien zouden worden.
Mijn vraag aan Agno: Begrijp ik het goed dat als ons universum naar 4D gaat, er in 3D steeds minder zwaartekracht lijkt te zijn (waardoor het universum steeds sneller uitzet)?
Wat we tot nu toe weten, zwaartekracht is relativistische vertraging door massa. Als massa niets anders is dan 'normale' dimensionale verstrengeling, zou dit betekenen dat je een materiaal kan ontwerpen wat zo quantum entangled is dat het richting een andere dimensionale staat gaat, zodat per rato in je omgeving de dimensionale verstrengeling anders wordt en daardoor zwaartekracht minder wordt, of zelfs negatief. Als we snappen hoe het werkt, moet dat zeker mogelijk zijn.

[ Bericht 3% gewijzigd door Onverlaatje op 09-05-2011 09:01:07 ]

(quote knop zit te dicht bij de edit knop)

[ Bericht 68% gewijzigd door Onverlaatje op 09-05-2011 00:46:53 ]

quote:

Op maandag 9 mei 2011 00:06 schreef Onverlaatje het volgende:

[..]

Dit zou betekenen dat voor ons gezien het onderscheid tussen verschillende deeltjes verdwijnt, hun dimensionale staat gaat vanuit ons gezichtsveld over naar 2D.

[..]

Dus het kan zo zijn dat wat wij onderscheiden als afzonderlijke deeltjes om ons heen, deze deeltjes in feite fysiek met elkaar verbonden zijn en (een) dimensie(s) hoger niet als afzonderlijk gezien zouden worden.
Mijn vraag aan Agno: Begrijp ik het goed dat als ons universum naar 4D gaat, er in 3D steeds minder zwaartekracht lijkt te zijn (waardoor het universum steeds sneller uitzet)?Wat we tot nu toe weten, zwaartekracht is relativistische vertraging door massa. Als massa niets anders is dan 'normale' dimensionale verstrengeling, zou dit betekenen dat je een materiaal kan ontwerpen wat zo quantum entangled is dat het richting een andere dimensionale staat gaat, zodat per rato in je omgeving de dimensionale verstrengeling anders wordt en daardoor zwaartekracht minder wordt, of zelfs negatief. Als we snappen hoe het werkt, moet dat zeker mogelijk zijn.

Ik zou het niet weten, Onverlaatje. Mijn posts zijn enkel goedwillende gedachtenkronkels van een amateur!

Having said that, hier is een gedachte:

Een van de grote problemen van de fysica is dat enorme verschil van een factor 10¹²⁰ tussen de vacuumenergie zoals die door het standaardmodel (bottom up) voorspeld wordt versus hoe deze uit het standaard cosmologische model tevoorschijn komt (top down). En da's een groot verschil! We zijn dus nogal wat energie kwijt om de versnelde uitdijing van het heelal te verklaren (zelfs als je daar dan ook nog eens de donkere massa met zijn additionele zwaartekracht vanaf trekt). Je zou misschien als volgt kunnen redeneren:

* kwantumfluctuaties waarbij een deeltje zijn anti-deeltje kwijtraakt zijn verantwoordelijk voor het ontstaan van de extra ruimtedimensie (ik laat de tijd even buiten beschouwing).
* zwaartekracht is de kracht van het "terugverlangen" naar de lagere dimensie (2D ruimte). Dus een zwart gat (zwaartekracht is zo groot dat zelfs licht niet kan ontsnappen) convergeert naar een 2D object. Het lekt echter via Hawkingstraling (die immers ontstaat zodra een deeltje opnieuw weet te ontsnappen aan zijn anti-deeltje) echter weer naar een 3D ruimte.
* Net zoals een deeltje via een kwantumfluctuatie vanuit 2D in een 3D wereld kan "ontsnappen", kan dit wellicht ook van een 3D naar een 4D wereld. Dat gaat echter sneller en makkelijker op die plekken waar de zwaartkracht het laagst is. En waar is de zwaartekracht het laagst? Juist, in het vacuum! Dat is dus de ideale plek om de beschikbare hoeveelheid energie van nog meer 'lebensraum' te voorzien door aldaar via fluctuaties een vierde dimensie te laten creëeren.
* Dus: daar waar de Big Bang een expansie is van ruimte-tijd vanuit een singulariteit (1D) naar ons (3+1)D ruimte-tijd metriek dat zichzelf snel vulde met de beschikbare energie, daar zien we nu hetzelfde gebeuren in een (4+1)D ruimte-tijd.
* Maar... ik wil eigenlijk ook nog eens de elegante theorie blijven verdedigen dat de totale hoeveelheid energie in het universum optelt tot 0. De optelsom van alle vormen van energie (+) wordt namelijk volledig gecompenseerd wordt door de zwaartekracht (-). Op het 1D punt van de Big Bang bestond er geen ruimte en dus geen 'vrije' energie en dus geen zwaartekracht. Pas toen er na vele fluctuaties voldoende bewegingsvrijheid voor energie ontstond in een (3+1)D ontstond de evengrote tegenhanger genaamd 'zwaartekracht'. De zwaartekracht (terugverlangkracht naar de "good old 1 of 2D days" toen E-totaal nog lekker nul was) neemt dus bij het ontstaan van een (4+1)D wereld dus niet af maar toe! De ruimte-tijd boort immers een nieuwe dimensie aan waarin de constante hoeveelheid energie kan uitdijen (die daardoor voor ons dus "donker" geworden is). We onderschatten dus de hoeveelheid energie in het universum, maar ook nog eens de hoeveelheid zwaartekracht die deze induceert.

Dus als er ergens donkere energie gevonden moet worden, dan zou ik toch maar eens met een 4D bril in het vacuum gaan snuffelen.

Ik kan me goed voorstellen dat vacuum in feite sterker 4D is dan 3D. En dat als je met een ruimteschip door 4D vacuum zou reizen, er een 3D bubbel rond je ruimteschip zou ontstaan. De materie (of eigenlijk de inertie energie daarin) forceert het vacuum naar een lagere dimensie.