Toch maar even hier posten dan..
Misschien is mijn verhaal niet zo serieus als dat van anderen hier omdat het maar een 'relatie' van 3 maanden betreft. Voor mij was het de eerste relatie die ik heb gehad waar ik écht toekomst in zag, het valt dus nogal zwaar allemaal..
Het begin was al niet makkelijk. Kreeg te horen dat hij nog een keer met zijn ex af zou spreken om even bij te praten als een soort van afsluiting voor hem. Ik heb me hier wekenlang om lopen stressen en hij mij maar gerust stellen erover. Toen hun gesprek over was belde hij mij meteen dat het klaar was met haar en hij nog steeds zeker was van mij. Tot hij me 1,5 week later via de telefoon vertelde dat hij t niet meer kon omdat zn gevoelens voor zn ex te diep zaten. Ik ging echt helemaal kapot omdat ik zo gek was op die jongen.. Een week later kwam hij nadat ik hem weer gezien had ineens met: "Mijn gevoelens voor jou zijn weer helemaal terug" Ik geloofde hem eigenlijk niet heel erg maar goed liefde maakt blind en ben er weer voor de volle 200% in gestapt. Hij deed toen ook veel meer moeite voor mij dan de keer ervoor. Wel had hij in die tijd ALWEER met zn ex en haar broer afgesproken dus zat ik weer in de stress maar toen hij terugkwam daarvan kwam hij lachend binnen en was hij nog steeds helemaal zeker van mij.
Op een gegeven moment (nu 2 weken geleden) merkte ik dat hij n beetje anders deed, belde hem en vroeg daarnaar.. Het antwoord wat ik kreeg was: "Weet ik veel, alles is weer helemaal fucked up." De volgende dag toen ik hem op MSN sprak gedroeg hij zich echt als een hondenlul.. Dat alles weer helemaal in de war was omtrent zn ex. Ik vroeg hem: "Maar je bent toch nog wel gek op mij?" En zijn antwoord was werkelijk: "Ik denk t wel"
Ik werd een beetje geïrriteerd (lees: ziekelijk kwaad) om het feit dat hij tegen zn vriendin zegt dat hij DENKT dat hij nog wel gek op haar is.. Vervolgens diezelfde avond belt hij me op en zegt: "Ik vind t lullig om via de telefoon te doen maar.. ik heb erover nagedacht en sta erachter, het is beter als je niet meer komt vanavond" Nouja omdat dit al de 2e keer was via de telefoon werd ik echt compleet gek en heb gezegd dat hij t maar mooi in mn gezicht mocht zeggen en dat ik naar hem toe zou komen.. Toen ik aankwam heb ik m eerst een paar pestklappen gegeven

en ben ik tegen hem tekeer gegaan wat voor klootzak hij wel niet was om weer via de telefoon zoiets te doen en weer om die reden terwijl ik me voor de 2e keer zo gegeven had en hoe we in godsnaam dan zo'n leuk weekend hadden gehad 5 dagen daarvoor als hij toch oh zo met zn ex in zn kop zat.
Ben gaan slapen met het idee dat het hem allemaal NIETS interesseerde (hij reageerde heel droog ook al zei hij wel dat het hem iets deed en hij t echt niet leuk vond.. Dat het sowieso niet aan mij ligt maar zn gevoel voor zn ex nog veel te sterk was; dit alles met een pokerface en op het-interesseert-me-vrij-weinig-toon). Hij had nog wel gesmst dat het hem zo verschrikkelijk speet maar daar heb ik niet op gereageerd. Toen ik voor de 5e keer wakker werd om half 6 's ochtends heb ik hem een smsje gestuurd met hoe klote ik me eigenlijk voelde en dat ik het zo rot vond om hem kwijt te zijn en ik daar niet mee om kon gaan en dat ik niet begreep hoe het kon etc. Kreeg terug dat het hem echt wel wat deed en dat hij een ongeluk had gehad op werk door onoplettendheid omdat hij met mij in zijn hoofd zat. Ben die dag nog naar zn ouders geweest en sprak hem waar ik volledig in tranen ben uitgebarsten dat ik het niet begreep en of hij me ooit wel leuk vond etc. Heb m toen gezegd: "Als jij nu bij jezelf denkt ik hoef haar nooit meer dan moet je dat NU tegen mij zeggen" Maar dat kon hij niet.. Hij kon 'niet beloven dat het nog goed zou komen maar die kans is er wel en hij zou me niet uitsluiten'. Maar hij wilde ook absoluut niet dat ik op hem zou gaan wachten.
Vorige week heb ik hem woensdag gezien op een verjaardag en de klik was er nog steeds en heb ik nogmaals tegen hem gezegd dat hij het me moest zeggen als hij het idee had dat t nooit meer goed zou komen omdat er anders bij mij altijd een deurtje voor hem zal open staan en dat mij niet verder zou helpen. Op diezelfde verjaardag was hij de hele tijd aan het smsen en toen ik even op zn scherm keek zag ik de naam 'Vera' staan. Het meisje waar hij ook al steeds mee smste toen hij nog met mij was maar volgens hem 'stelt het niets voor' want ze komt uit Limburg, maar het is 'wel een leuk meisje'. Vervolgens belde hij me donderdag om te vertellen hoe het was bij zijn psycholoog vanwege zijn geheugenprobleem (jammer dat dat probleem niet meewerkt om zn ex te vergeten

) En belde hij me zaterdagmiddag om even te vragen hoe het ging, toen hadden we dus gewoon een leuk gesprek over van alles..
Helaas was ik zaterdagavond vrij dronken en stuurde ik naar hem dat ik het leuk vond dat hij gebeld had en dat ik die gesprekken wel miste. Zijn reactie: "wil ook gewoon dat jij ok bent". Dat is wel het laatste wat ik verdomme wilde horen! Alsof hij me uit medelijden belt.. In dronken staat heb ik dan ook echt smsjes gestuurd met daarin dat geen vrienden kan zijn met iemand waarmee ik zoiets heb meegemaakt en dat ik hoopte dat hij belde omdat hij nog steeds aan me dacht en gevoel voor me had en me niet uitgesloten had ipv uit medelijden. Zijn reactie: "Ik heb je ook niet uitgesloten.. Het was dus niet alleen daarom.."
Toen ik vervolgens op facebook postte dat ik genoot van de aandacht en gratis drankjes terwijl ik uit was kon hij wel een smsje sturen met: "Seems like you're having fun, en egoboosts??"
Heb hem zondag opgebeld om mn excuses te maken voor de veel te dramatische achterlijke smsjes, was allemaal wel weer oke.
Zondagavond ben ik helaas helemaal ingestort (was de eerste avond dat ik echt alleen was voor een aantal uur, ben een beetje gevlucht voor mn verdriet) en heb hem toen gebeld, half huilend dat ik zo fucked up was en niet meer wist wat ik moest doen. Zijn reactie: "ja je moet er gewoon mee leren omgaan om alleen te zijn 's avonds", het enige wat ik kon denken was: oh ja net zo mee leren omgaan als dat jij hebt geaccepteerd dat je ex het na 2 jaar uitmaakte omdat ze wilde rondneuken, je na een maand weer terugnam en je vervolgens na bijna een jaar weer dumpte? Hij gaf iig allemaal rot-antwoorden en toen ik vroeg of hij spijt had dat hij het had uitgemaakt zei hij: "Ik denk nog steeds dat t het verstandigste is." toen ik hem vroeg of hij mij oprecht ooit nog zou willen was zn reactie: "Ja.......... die kans is er wel." (God nu ik het nalees denk ik bij mezelf waarom stel ik al die vragen enzo maar toch moet ik het weten..) Na dat telefoongesprek had ik echt even zoiets van gast krijg lekker een nare ziekte als je zo met me omgaat
Gistermiddag ontving ik een smsje van hem met daarin: "Hey chick, hoe gaat het vandaag? Hopelijk iets beter dan gister

Wat heb je allemaal voor stoms gedaan zaterdag btw;)? Kus" Ik besloot hem maar even te negeren want ik had echt zoiets van fuck you.. Om 6 uur belde hij en ik nam niet op, om 10 over 6 belde hij weer en ik nam weer niet op. Meteen een sms: "nvm" toen ik hem uiteindelijk terug belde was hij helemaal over de zeik dat ik niet had gereageerd en niet opnam. Bleek dat hij een facebookpost had gelezen van mij naar een vriendin van me over zaterdagavond en dat ik weer domme dingen had gedaan in mn dronken staat. Ik heb vandaag helemaal niets van hem gehoord. Mn emoties schommelen als een idioot van verdrietig naar woest.. Niet boos, nee WOEST.
Wtf is up met ineens wel contact zoeken en boos worden als ik niet reageer als hij ook maar het idee heeft dat er weleens iets met een andere jongen gebeurd zou kunnen zijn? HIJ dumpt mij omdat hij zn ex niet uit zn kop krijgt.. HIJ zegt dat ik niet moet wachten op hem, vervolgens reageert hij als een jaloerse klootzak als er n ander in het spel zou zijn. Wat is dat voor iets achterlijks? Het is niet alsof hij me zo graag wil spreken want hij laat vandaag ook niets van zich horen. Het lijkt er een beetje op alsof hij wel erg graag wil dat ik hem leuk blijf vinden zodat zn ego lekker gestreeld wordt.. En dat hij het toch wel een erg fijn idee vindt als ik lekker op hem ga zitten wachten de komende maanden.
Ik haat het dat hij me door zo'n hel heeft laten gaan, ik weet dondersgoed dat ik iemand verdien die voor 100% voor mij gaat en niet nog aan een ex zit te denken die al lang verder is gegaan met haar leven. Zij wist niets van mijn bestaan af want dat voelde voor hem als 'bedrog' tegenover haar omdat het nog maar zo kort uit was. Helaas is het enige wat ik wil dat hij zich gaat beseffen dat hij een meisje liet gaan die alles voor hem over had gehad voor een meisje die hem keihard liet zitten en waarmee het nooit meer zal werken. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen ik voel me zo machteloos terwijl hij nog steeds probeert controle over mijn leven te hebben (zo voelt het iig met dat obsessief bellen en meteen heel kwaad worden als ik niet reageer of opneem). Als hij mij had gedumpt simpelweg om t feit dat ie me niet knap of leuk genoeg vond had ik daar serieus beter mee kunnen leven dan zijn redenatie om die ex.. Als ik echter alle verhalen hier lees denk ik dat het wel goed mogelijk is dat iemand nog zo erg met een ex in zijn hoofd zit. Maar het doet wel pijn en je vraagt je wel af of alles een leugen is geweest van zijn kant. Ik ben zeker niet van plan bewust op hem te gaan wachten maar dat deurtje staat voor hem wagenwijd open en hij weet dat ook en lijkt er flink gebruik van te maken door lekker te vertellen hoeveel gespierder hij aan het worden is en over zn nieuwe kleding en alles. Alsof hij er werkelijk van geniet dat ik zo gek op hem ben en hem nog zo graag wil terwijl hij mij niet meer lijkt te willen... Wat moet ik hier in godsnaam mee? Wat betekent dat jaloerse gedrag van hem? En waarom in godsnaam moet hij alleen zijn om zn ex te kunnen verwerken en moet ik daarvoor weg uit zn leven maar kan hij wel met zo'n wijf uit Limburg smsen die hij 1 keer heeft gezien?
Ik word gestoord van mn eigen hersenen die alles over-analyseren en vragen blijven creëren. Ik ben nu wel iets verder dan vorige week maar nog steeds wel kapot.. Ben benieuwd wat jullie ervan denken