Een week na de premièreparty van de Sonneveld-elpee speelde

op het jaarlijkse voetbalgala waar de Gouden Schoen voor de beste voetballer van het jaar werd uitgereikt, georganiseerd door de KNVB en dat jaar uitgezonden door de KRO. Een paar maanden daarvoor had

een hit gehad met t Is weer fijn langs de lijn, dus dat paste perfect. In overleg met de organisatie werd besloten dat

die stugge voetbalbobos een beetje los zou spelen voordat de uitzending begon, en in de uitzending twee voetballiedjes zou doen, t Is weer fijn langs de lijn en Ome Thijs van Sonneveld. Die promotie in zon goed bekeken show kon de band goed gebruiken en dus waren ze bereid te investeren in het inhuren van de roadies en het neerzetten van hun complete podiuminstallatie om een live-optreden te kunnen doen. Naast

zouden ook Mai Tai en de Margriet Eshuijs Band een optreden verzorgen.
Het gala werd overdag opgenomen in het Philips Ontspanningscentrum te Eindhoven en zou diezelfde avond worden uitgezonden door de KRO. Na een dag hard werken waren de bandleden net op tijd thuis om om negen uur thuis op de bank naar de vruchten van hun verrichtingen van die dag te kunnen kijken. Maar al wat er kwam: geen

. De band was er simpelweg uitgeknipt, en de KRO had geen contact opgenomen om te laten weten dat er wat was gebeurd, laat staan waaròm!

: Ik was zó laaiend! Al hadden die lulkoeken maar verzonnen dat er een technische reden voor was, dan had ik daar nog vrede mee gehad. Maar niets, helemaal niets. Dus ik was woest. En dan ben ik die driftige opstandige Amsterdammer die denkt van: ja, je kan me naaien, maar er blijven grenzen. We hadden er veel geld aan uitgegeven , met een paar honderd gulden als onkostenvergoeding. Dus ik denk: ik ga naar Hilversum, naar de KRO. Ik had nog geen idee waarom. Ik wilde de directie spreken of zo. Alsof die s avonds daar nog op kantoor zitten te werken. Als het goed is natuurlijk wel, maar die gaan om vijf uur naar huis. Nou had ik toen nog geen rijbewijs, maar Marijke had een autootje. Ik wilde een taxi nemen, maar Marijke dacht: ik rij hem er wel naar toe, dan kan ik hem onderweg kalmeren. Dus zat ze op me in te praten, maar het werd Weesp, het werd Naarden, het werd Laren en ik werd steeds kwader en kwader. Godverdomme, wij werken ons de pleuris, we steken er geld in en we worden er uit-ge-knipt! Uiteindelijk komen we daar op de Emmalaan en Marijke zei toen we uitstapten: wat ga je nou doen? Ik zie daar die glazen pui, ik zie een losliggende steen en ik dacht: die pui gaat eraan! Toen was er echt niemand die me meer tegen kon houden. Dus ik ga er eens goed voor staan en klabang! De eerste keer stuiterde die steen terug, pas de tweede keer ging die hele deurpartij eraan. Ik moet je eerlijk zeggen: ik heb in mijn hele leven nog niet zon opluchting gevoeld als toen. Het was gebeurd, het was eruit, en de gevolgen interesseerden me geen bal. Ik was meteen weer vrolijk. Toen reden we naar huis en onderweg naar huis bedacht ik me dat daar twee gewone portiers zaten die daar ineens met een chaos van glas zaten en zich de pleuris geschrokken moeten zijn. En ik realiseerde me ineens: niemand weet wie dat gedaan heeft! Dat heeft geen enkel effect.
Dus toen ik thuiskwam is het eerste wat ik gedaan heb de KRO gebeld: Met

, ik wil even mn excuus aanbieden Ja daar hebben we nu geen tijd voor, want het is een chaos hier. Ja daar gaat het nou juist om, dat was ik.