R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
So fucking what. Dat kun je toch gewoon negeren?quote:Op maandag 4 april 2011 13:07 schreef Maanvis het volgende:
[..]
in de vandale is het synoniem aan elkaar.
Ik heb altijd bij eenzaam het idee dat je graag dingen met anderen zou willen ondernemen, maar dat je niemand hebt om dat te doen. In tegenstelling tot het alleen zijn, alleen zijn kan een bewuste keuze zijn omdat je even geen zin hebt in contact. Bij eenzaamheid heb je die keuze dus niet.quote:
Denk eerder dat je het moet zoeken in het verschil tussen 'eenzaam zijn' (synoniem dus aan alleen; betekenend dat je in je eentje bent) en je 'eenzaam voelen'. Als we elkaar dan toch op definities gaan pakken dan beter zo
Maar eenzaam zijn in groepen trapt mijn begrip van het woord eenzaam onderuit. Ik zie ook niet zo snel in hoe je je eenzaam kan zijn in een groep.
Rik: Hey guys, wouldn't it be AMAZING if all this money was real?
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Kan toch zo zijn dat je een mindere band met de groepsleden hebt dan de anderen? Of dat het een heel gesegmenteerde groep is (goed voorbeeld hiervan is als de groep veelal uit stelletjes bestaat)? Dan kan je inderdaad zelfs als je s avond thuiskomt na een gezellige dag met de groep, toch behoorlijk alleen voelen als jij in je eentje je bed in kruiptquote:
[..]
Maar eenzaam zijn in groepen trapt mijn begrip van het woord eenzaam onderuit. Ik zie ook niet zo snel in hoe je je eenzaam kan zijn in een groep.
"We do not measure a culture by its output of undisguised trivialities, but by what it claims as significant"
Neil Postman - Amusing Ourselves to Death
Neil Postman - Amusing Ourselves to Death
Voel me heel af en toe eenzaam in het weekend. Spreek je wat af voor het weekend maar dan uiteindelijk gaat het niet meer door. Dan kijk je uit naar dat weekend en heb je behoefte aan sociale contacten maar dan gaat dat niet door. Dan voel ik me nog wel eens eenzaam. Maar dat zijn vrij uitzonderlijke situaties.
Inderdaad;) Maar in dat geval gaat het ook wel een beetje om onzekerheid. Sommige mensen lijkt het zo makkelijk af te gaan qua relaties en vriendschappen. Ik heb daar wel wat meer moeite mee.quote:
[..]
Kan toch zo zijn dat je een mindere band met de groepsleden hebt dan de anderen? Of dat het een heel gesegmenteerde groep is (goed voorbeeld hiervan is als de groep veelal uit stelletjes bestaat)? Dan kan je inderdaad zelfs als je s avond thuiskomt na een gezellige dag met de groep, toch behoorlijk alleen voelen als jij in je eentje je bed in kruipt
Klopt, net als dat ik jou een achterlijke klootzak kan noemen en dat je dat dan in je hoofd verbouwt naar dat ik je een lieve jongen vindquote:Op maandag 4 april 2011 13:26 schreef stbabylon het volgende:
[..]
So fucking what. Dat kun je toch gewoon negeren?
.
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Ja, precies, dat is hetzelfdequote:
[..]
Klopt, net als dat ik jou een achterlijke klootzak kan noemen en dat je dat dan in je hoofd verbouwt naar dat ik je een lieve jongen vind
Af en toe ook last van. Terwijl ik genoeg contact heb met allerlei mensen, en ben absoluut niet eenzaam, alleen in mijn hoofd dus soms.
Op
QFT hetzelfde geldt voor je liefhebbende collega's.quote:Op maandag 4 april 2011 12:42 schreef Tha_Erik het volgende:
[..]
Inderdaad, zelfs in een liefhebbende vriendenkring kan je je ook erg eenzaam voelen. En dat is wel minder als je met vrienden bent natuurlijk, maar als je aan het eind van de dag alleen thuis komt en voor jezelf moet koken en alleen gaat slapen, dan kan je toch wel eenzaamheid ervaren. Vooral als je vriendenkring uit stelletjes bestaat.
Andere momenten dat ik eenzaamheid ervaar zoals hier op fok dat ik nare gebeurtenissen aan de eerste beste persoon vertel en hier vervolgens misbruik van maakt omdat ik nergens mijn hart kan luchten. En natuurlijk mijn eigen stomme fout is.
Dat ik geen familie heb behalve mijn vader en enkel alleen door mijn vader ben opgevoed.
Dat ik nooit een relatie of normale vriendin heb gehad waarmee af en toe eens mee kan praten.
Niet in staat zijn vrienden te maken wegens pest verleden en hierdoor sociale achterstanden hebt opgelopen beginnend vanaf de basisschool periode.
Ik postte even gehaast vanaf mijn mobiele telefoon dus have mercy for me pseudo-taalpuristen.
Dit is een heel ander topic. Het gaat niet over versieren, maar over eenzaamheid.quote:Inderdaad, wat dacht je voor daten op latere leeftijd is dicht laat ik deze is proberen ????
Ik vind het trouwens ook een goeie OP.
Da's offtopique, want er staat 'alone' = alleen en niet 'lonely' = eenzaamquote:
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Maar wat is nou de bedoeling van het topic, als opstapje om toch weer te leren socializen of juist alleen om over de eenzaamheid te praten en dat is een serieuze vraag??
Erover te praten en hulp/advies/inzicht zoeken of geven.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Wat zijn jouw eigen ervaringen met eenzaamheid?quote:
Erover te praten en hulp/advies/inzicht zoeken of geven.
The love you take is equal to the love you make.
Toen ik klein was, had ik een ziekte gekregen, waardoor ik vreemde en opvallende tiks kreeg, had moeite met articuleren, slechte fijne motoriek controle, enz. Veel mensen die mij niet meteen kende dachten dat er iets mis met me was. Bijvoorbeeld mijn derde klas lerares dacht dat ik achterlijk was ofzo en dat ik naar een speciale onderwijs moest. Kinderen wilden niet met me spelen of naast me zitten, sommige familie-leden schaamde voor mij, werd laatste gekozen bij gym ondanks het feit dat ik best goed was in sport, werd regelmatig in elkaar geslagen of getreiterd als ik ging sporten of nog erger, ik werd gezegd dat ik het niet zou aankunnen, problemen met vader, enz.quote:
[..]
Wat zijn jouw eigen ervaringen met eenzaamheid?
Toen ik naar de middelbare school ging naar de middelbare school ging, ging ik juist alles doen om niet als de zwakste gezien te worden. Andere kinderen in elkaar slaan of lastig vallen, stoere praatjes, kattekwaad, enz. Vooral in na mijn 15de.
Maar ik had altijd het gevoel dat ik waardeloos was. Dat geen enkele meisje mij zou willen, dat ik maar een last was voor vrienden en dat ze mij liever niet wilde hebben, dat iedereen op me neer keek, enz. En ik ging dus telkens overcompenseren zodat mensen niet zagen hoe onzeker/eenzaam in voelde.
Toen kwam ik naar Nederland om te studeren, nog steeds met verkeerde manier van denken en drang om overcompenseren en angst dat mensen zouden zien hoe kwetsbaar ik was. Toen ging ik het mis, waardoor ik uiteindelijk die psychose kreeg.
Maar ik ken dat gevoel heel goed die andere mensen zoals Richard_prf en schenkstroop hebben gehad. En ik kan eerlijk wel snappen hoe hopeloos het kan voelen.
Ik heb geluk dat na mijn 18de, al die problemen wat betreft mijn ziekte verdwenen dus ik kom gewoon normaal over. Ook was ik wel iemand die voor mezelf kon opkomen en ik heb een hele lieve moeder gehad. Dus nu gaat het heel goed met me, maar ik vergeet nooit hoe het toen voelde als vreemdeling. Ik vergeet nooit hoe het voelde toen meisjes lachten om het idee dat ze met die "handicapte" jongen zouden daten en dat jongens andere jongens gingen pesten door te zeggen "hey, jij bent zijn broer, of niet?". En dat soort dingen.
Het gaat nu gewoon bijzonder goed en het wordt steeds beter. En als ik nu terug denk waren er ook heel veel goede en leuke dingen gebeurt in mijn leven. Maar toch, ik kan wel snappen hoe het voelt om te denken dat je het gewoon niet waard bent.
[ Bericht 4% gewijzigd door Keep_Walking op 04-04-2011 17:47:32 ]
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Vooral dat stukje is heel erg herkenbaar, en ik heb het nog steeds heel erg. Het voelt zo hopeloos allemaal. Het gevoel dat je niks bent en dat meiden je afstotelijk vinden. Maar goed, meer ga ik ook niet posten hier vandaag want ik wil het topic niet kapen. Maar blijven rondlopen met de frustraties zonder met iemand erover kunnen praten is ronduit extreem lastig allemaal.quote:
[..]
Toen ik klein was, had ik een ziekte gekregen, waardoor ik vreemde en opvallende tiks kreeg, had moeite met articuleren, slechte fijne motoriek controle, enz. Veel mensen die mij niet meteen kende dachten dat er iets mis met me was. Bijvoorbeeld mijn derde klas lerares dacht dat ik achterlijk was ofzo en dat ik naar een speciale onderwijs moest. Kinderen wilden niet met me spelen of naast me zitten, sommige familie-leden schaamde voor mij, werd laatste gekozen bij gym ondanks het feit dat ik best goed was in sport, werd regelmatig in elkaar geslagen of getreiterd als ik ging sporten of nog erger, ik werd gezegd dat ik het niet zou aankunnen, problemen met vader, enz.
Toen ik naar de middelbare school ging naar de middelbare school ging, ging ik juist alles doen om niet als de zwakste gezien te worden. Andere kinderen in elkaar slaan of lastig vallen, stoere praatjes, kattekwaad, enz. Vooral in na mijn 15de.
Maar ik had altijd het gevoel dat ik waardeloos was. Dat geen enkele meisje mij zou willen, dat ik maar een last was voor vrienden en dat ze mij liever niet wilde hebben, dat iedereen op me neer keek, enz. En ik ging dus telkens overcompenseren zodat mensen niet zagen hoe onzeker/eenzaam in voelde.
Toen kwam ik naar Nederland om te studeren, nog steeds met verkeerde manier van denken en drang om overcompenseren en angst dat mensen zouden zien hoe kwetsbaar ik was. Toen ging ik het mis, waardoor ik uiteindelijk die psychose kreeg.
Maar ik ken dat gevoel heel goed die andere mensen zoals Richard_prf en schenkstroop hebben gehad. En ik kan eerlijk wel snappen hoe hopeloos het kan voelen.
Ik heb geluk dat na mijn 18de, al die problemen wat betreft mijn ziekte verdwenen dus ik kom gewoon normaal over. Ook was ik wel iemand die voor mezelf kon opkomen en ik heb een hele lieve moeder gehad. Dus nu gaat het heel goed met me, maar ik vergeet nooit hoe het toen voelde als vreemdeling. Ik vergeet nooit hoe het voelde toen meisjes lachten om het idee dat ze met die "handicapte" jongen zouden daten en dat jongens andere jongens gingen pesten door te zeggen "hey, jij bent zijn broer, of niet?". En dat soort dingen.
Het gaat nu gewoon bijzonder goed en het wordt steeds beter. En als ik nu terug denk waren er ook heel veel goede en leuke dingen gebeurt in mijn leven. Maar toch, ik kan wel snappen hoe het voelt om te denken dat je het gewoon niet waard bent.
Het gevoel niks waard te zijn is het ergste: Mannen die op je neerkijken en vrouwen die absoluut niks van je willen weten.
Probeer dan maar eens niet langzaam door te draaien als die periode al zo extreem lang duurt.
[ Bericht 3% gewijzigd door richard_prf op 04-04-2011 18:47:30 ]
Meldt, nooit echt iets intiems gehad, heb een sociale angst ontwikkeld, is onzeker over zichzelf en kan het niet relativeren. Ik mis intimiteit maar ben er fucking bang voor.
Profesioneel gaat het redelijk, contacten blijven oppervlakkig echter. Gevoel dat het aan mij ligt (en verder een opgesloten gevoel).
Ik ben niet super lelijk, maar straal onzekerheid uit, verder ben ik gevoelig en heb last van een beetje slechte houding. Ik zou bijna zeggen: wat mankeert er nu niet aan mij?, professioneel heb ik dat veel minder, ik zeg vaak waar het op staat en trek veel naar mij toe (al dan niet bewust). Ik wil gewoon weten wat ik aan mensen heb.
Toch begin ik de laatste tijd iets zekerder te worden echter, het gevoel dat ik me inhoud, ik me ergens aan vastklamp, blijft aanhouden. Sociaal heb ik een gevoel dat het een puinhoop is bij mij, ik heb gevoel/emoties maar dat is (te) heftig.
Op het werk kom ik aardig over maar ik houd me daar (bewust?) in. Ik wil zo graag met mensen wat chillen na het werk maar ben bang, onterechte angst maar hij gaat niet weg.
Het suffe is dat als er eens iets georganiseerd wordt vanuit het werk, dat het dan redelijk goed gaat, vooral met gezellige mensen gaat het vanzelf voor mijn gevoel. Misschien klopt het gevoel niet... Ik durf het alleen niet echt op te zoeken nu.
Ik heb niet echt noemenswaardige vrienden en breng de avonden vaak alleen door. Dit steekt (behoorlijk).
Het voelen als een derde wiel aan de wagen, een last komt mij ook bekend voor. De angst doorbreken is lastig voor mij ...
(dit is misschien ietwat rommelig maar ik ben ietwat emotioneel nu, een klein beetje maar, de opgekropte emoties houd ik goed tegen).
Profesioneel gaat het redelijk, contacten blijven oppervlakkig echter. Gevoel dat het aan mij ligt (en verder een opgesloten gevoel).
Ik ben niet super lelijk, maar straal onzekerheid uit, verder ben ik gevoelig en heb last van een beetje slechte houding. Ik zou bijna zeggen: wat mankeert er nu niet aan mij?
, professioneel heb ik dat veel minder, ik zeg vaak waar het op staat en trek veel naar mij toe (al dan niet bewust). Ik wil gewoon weten wat ik aan mensen heb.Toch begin ik de laatste tijd iets zekerder te worden echter, het gevoel dat ik me inhoud, ik me ergens aan vastklamp, blijft aanhouden. Sociaal heb ik een gevoel dat het een puinhoop is bij mij, ik heb gevoel/emoties maar dat is (te) heftig.
Op het werk kom ik aardig over maar ik houd me daar (bewust?) in. Ik wil zo graag met mensen wat chillen na het werk maar ben bang, onterechte angst maar hij gaat niet weg.
Het suffe is dat als er eens iets georganiseerd wordt vanuit het werk, dat het dan redelijk goed gaat, vooral met gezellige mensen gaat het vanzelf voor mijn gevoel. Misschien klopt het gevoel niet... Ik durf het alleen niet echt op te zoeken nu.
Ik heb niet echt noemenswaardige vrienden en breng de avonden vaak alleen door. Dit steekt (behoorlijk).
Het voelen als een derde wiel aan de wagen, een last komt mij ook bekend voor. De angst doorbreken is lastig voor mij ...
(dit is misschien ietwat rommelig maar ik ben ietwat emotioneel nu, een klein beetje maar, de opgekropte emoties houd ik goed tegen).
Ik denk dat er toch echt maar een manier is om die angst en vicieuze cirkel te doorbreken, en dat is er voor gaan. Contact zoeken, bij verenigingen, op stap, via internet. Tuurlijk is het eng. Ik vind het ook doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten , maar op een gegeven moment heb je de keuze, "ik doe het wel" of "ik doe het niet" en dan moet je het gewoon wél doen. Ondanks angst, ondanks onzekerheid, ondanks twijfel.
Zo.
, maar op een gegeven moment heb je de keuze, "ik doe het wel" of "ik doe het niet" en dan moet je het gewoon wél doen. Ondanks angst, ondanks onzekerheid, ondanks twijfel.Zo.
Al die willen te kaap'ren varen, moeten mannen met baarden zijn.
Hoogachtend,
Erik.
Hoogachtend,
Erik.
Dit komt me bekend voor. Als er uitjes worden georganiseerd is het best gezellig. Maar ik heb het gevoel dat collega's medelijden met me hebben en dat ze het proberen naar mijn zin te maken en uit beleefdheid gesprekken met me gaan voeren.quote:
Meldt, nooit echt iets intiems gehad, heb een sociale angst ontwikkeld, is onzeker over zichzelf en kan het niet relativeren. Ik mis intimiteit maar ben er fucking bang voor.
Profesioneel gaat het redelijk, contacten blijven oppervlakkig echter. Gevoel dat het aan mij ligt (en verder een opgesloten gevoel).
Ik ben niet super lelijk, maar straal onzekerheid uit, verder ben ik gevoelig en heb last van een beetje slechte houding. Ik zou bijna zeggen: wat mankeert er nu niet aan mij?
Toch begin ik de laatste tijd iets zekerder te worden echter, het gevoel dat ik me inhoud, ik me ergens aan vastklamp, blijft aanhouden. Sociaal heb ik een gevoel dat het een puinhoop is bij mij, ik heb gevoel/emoties maar dat is (te) heftig.
Op het werk kom ik aardig over maar ik houd me daar (bewust?) in. Ik wil zo graag met mensen wat chillen na het werk maar ben bang, onterechte angst maar hij gaat niet weg.
Het suffe is dat als er eens iets georganiseerd wordt vanuit het werk, dat het dan redelijk goed gaat, vooral met gezellige mensen gaat het vanzelf voor mijn gevoel. Misschien klopt het gevoel niet... Ik durf het alleen niet echt op te zoeken nu.
Ik heb niet echt noemenswaardige vrienden en breng de avonden vaak alleen door. Dit steekt (behoorlijk).
Het voelen als een derde wiel aan de wagen, een last komt mij ook bekend voor. De angst doorbreken is lastig voor mij ...
(dit is misschien ietwat rommelig maar ik ben ietwat emotioneel nu, een klein beetje maar, de opgekropte emoties houd ik goed tegen).
Het gevoel dat je anders en niks waard bent blijft aanwezig en versterkt alleen maar.
Ook ik heb nooit met een collega afgesproken in 3 jaar tijd na het werk een keer iets te gaan doen. Nou ja dat hoeft ook geen collega te zijn , liever niet eigenlijk, maar gewoon chillen met mensen die waarbij je op dezelfde golflengte zitten en op gelijke niveau waarbij diegene niet neerkijkt op jou of jij tegenop. Vooral met vrouwen omgaan is iets ondenkbaars en onbereikbaars voor mij.
Nooit een keer iemand die zegt "ik geloof in je" Ik geef om je' ik hou van je "dat soort dingen mis ik. Het is altijd kritiek en negatieve aandacht dat ik krijg en waar heb ik dat aan verdiend, ik doe zo mijn best op anderen naar de zin te maken.
[ Bericht 4% gewijzigd door richard_prf op 04-04-2011 19:44:33 ]
Dat is uiteindelijk wel de enige manier ja, maar die eerste stap zetten is moeilijk. En zelfs na die eerste stap ben je nog ver verwijderd van je einddoel van een sociaal leven zoner eenzaamheid. Want dat bouw je niet 1, 2, 3 op. Zeker niet als je al werkt en niet meer op school zit/studeert.quote:
Ik denk dat er toch echt maar een manier is om die angst en vicieuze cirkel te doorbreken, en dat is er voor gaan. Contact zoeken, bij verenigingen, op stap, via internet. Tuurlijk is het eng. Ik vind het ook doodeng om nieuwe mensen te ontmoeten
Zo.
