Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?

quote:

Op zondag 13 maart 2011 15:19 schreef ad0rable het volgende:

[..]

Een vriend is wel anders dan je bloedeigen zusje.

Ja dat snap ik , want de hele familie situatie veranderd er ook door . En misschien is je woede ook even tijdelijk omdat het bij het proces hoort misschien dat je jaren later er anders over denkt en word die kwaadheid misschien gewoon gemis.
Ik denk dat je natuurlijk ook midden in de situatie zit nog en dat is bij een vriend anders.
Wij staan wat verder af dan familie.

Mensen zijn altijd snel met het bestempelen van zelfmoord als egoïstisch, maar zelf realiseren ze zich niet dat het 'claimen' van een persoon met allerlei issues net zo egoïstisch is. Moet iemand dan maar zijn/haar hele leven blijven leiden, alleen omdat jij die persoon niet kan missen?

Voor sommige issues zijn er nou eenmaal geen oplossingen.

Mijn peetbroer (zoon van peetouders dus --> familie bij wie ik zou gaan wonen als er iets met mijn ouders zou gebeuren ) heeft zich toen ik nog op de basisschool zat door zijn hoofd geschoten met het pistool van zijn vader. Zijn zusje vond hem, dacht dat hij een gemeen grapje met haar uithaalde met ketchup, riep dat hij eens normaal moest doen en ging boos haar moeder halen

Binnen de familie liep het daarna helemaal mis - ouders gescheiden, vader die zich voor alles af ging sluiten en niks meer wilde, moeder aan de alcohol en zusje weggelopen en aan de drugs verslaafd geraakt. Geen idee waar ze nu is - maar we hebben tegenwoordig ook geen contact meer met ze...

Toen ik mijn ouders destijds naar mijn peetbroer vroeg, konden ze het niet aan me erover te vertellen en dus zeiden ze maar dat hij met hoofdpijn was gaan slapen en niet meer wakker was geworden. Ik heb maanden niet meer durven slapen en probeerde koste wat kost wakker te blijven om zelf niet dood te gaan Het onderwerp is een groot taboe binnen ons gezin, niemand praat erover en als ik het probeer is er binnen de kortste keren ruzie

Ik blijf zelfmoord heel erg egoïstisch vinden, maar als je zover heen bent kun je gewoon niet meer logisch nadenken

[ Bericht 2% gewijzigd door gehotseflotst op 13-03-2011 17:49:05 ]

quote:

Op zondag 13 maart 2011 16:30 schreef IceBeach het volgende:
Mensen zijn altijd snel met het bestempelen van zelfmoord als egoïstisch, maar zelf realiseren ze zich niet dat het 'claimen' van een persoon met allerlei issues net zo egoïstisch is. Moet iemand dan maar zijn/haar hele leven blijven leiden, alleen omdat jij die persoon niet kan missen?

Voor sommige issues zijn er nou eenmaal geen oplossingen.

Je hebt een punt. Maar dat er geen oplossingen zijn...
Vooral in mijn geval, was er eigenlijk amper een 'issue'

Iedere situatie is anders. Ik kan me wel voorstellen dat je het egoistisch vindt als de betreffende persoon altijd weigerde hulp van anderen aan te nemen. Stel: een familielid van je is depressief. Je probeert hem te helpen, maar hij weert je af. Je voelt je gefrustreerd omdat je hem niet kan overtuigen dat hij hulp moet aanvaarden van wie dan ook. Op den duur pleegt hij zelfmoord en hij laat een briefje achter met "ik kan het allemaal niet meer aan". Zoiets vind ik wel egoistisch.

Er zijn situaties waarbij het op zo'n manier gebeurd. Maar er zijn ook mensen die hun best doen om hun situatie te veranderen en daarvoor ook bij diverse therapeuten en behandelingen zijn geweest. Doordat het allemaal niet lijkt te helpen, voelen ze zich steeds machtelozer en voelen ze zich bezwaard omdat ze hun naasten tegen wil en dank ook betrekken bij hun problemen. Die naasten willen even graag dat zo'n persoon gelukkig gaat worden en voelen zich er ook machteloos in.

Dan kan ik me voorstellen dat zo'n persoon besluit zijn leven te beëindigen met de gedachte: "als ik dit doe, ben ik verlost van alle ellende, maar ook mijn omgeving die ik zoveel verdriet doe. Ze zullen een tijdje rouwen, maar daarna pikken ze de draad wel op en worden ze gelukkiger dan wanneer ik er nog zou zijn."

quote:

Op zondag 13 maart 2011 18:01 schreef Pulzzar het volgende:
Dan kan ik me voorstellen dat zo'n persoon besluit zijn leven te beëindigen met de gedachte: "als ik dit doe, ben ik verlost van alle ellende, maar ook mijn omgeving die ik zoveel verdriet doe. Ze zullen een tijdje rouwen, maar daarna pikken ze de draad wel op en worden ze gelukkiger dan wanneer ik er nog zou zijn."

Grotendeels wel eens met wat je zegt, maar ik zou de impact van bepaalde zelfmoorden niet onderschatten. Wanneer bijv. ouders hun kind verliezen door zelfmoord kan dat echt een geheel leven veranderen in negatieve zin. Net zoals dat zo kan zijn voor broers of zussen. Voor familieleden of bekenden is dat wellicht anders, maar mensen die echt bij de overleden persoon stonden, zullen je vrijwel zonder uitzondering verklaren dat het leven erna nooit meer hetzelfde is.

Afgelopen oudejaarsdag een "vriend" van me...

Ik denk ook dat het grotendeels gewoon ook een gedeelte onbegrip is .
Voor familieleden vind ik het heel anders , dan voor vrienden. Mijn leven is er ook wel door veranderd maar op een andere manier, ik ben leven heel anders gaan kijken.

Bij speelt ook wel mee dat ik vroeger zelf in therapie heb gezeten voor borderline en ik zelfmoord gedachten had , die gelukkig aangeslagen heeft.
Voor mij is er wel begrip omdat ik zelf die situatie gezeten heb en er wel uitgekomen ben gelukkig, maar kan me de innerlijke strijd voorstellen.
Maar soms is het ook bij de omgeving totaal onduidelijk mensen leven dan dagelijks zijn de vrolijkheid zelve en dat is dan de masker en dan ik me voorstellen dat een omgeving het niet snapt omdat ze het niet zagen, terwijl het gewoon een innerlijke strijd is.
Het is zo ongrijpbaar , soms zie je gewoon de oorzaak niet en dan kan ik me voorstellen dat het voor de omgeving heel moeilijk om te snappen is.

quote:

Ik kan me wel voorstellen dat je het egoistisch vindt als de betreffende persoon altijd weigerde hulp van anderen aan te nemen. Stel: een familielid van je is depressief. Je probeert hem te helpen, maar hij weert je af. Je voelt je gefrustreerd omdat je hem niet kan overtuigen dat hij hulp moet aanvaarden van wie dan ook. Op den duur pleegt hij zelfmoord en hij laat een briefje achter met "ik kan het allemaal niet meer aan". Zoiets vind ik wel egoistisch.

Dat ben ik niet met je eens, of beter gezegd, zo zou het zijn als je het over normale mensen hebt die niet ziek zijn.
Ik denk dat dat hele label 'egoïstisch' hier niet thuis hoort.

quote:

Op zondag 13 maart 2011 18:09 schreef Menu_69 het volgende:
Grotendeels wel eens met wat je zegt, maar ik zou de impact van bepaalde zelfmoorden niet onderschatten.

Doe ik ook niet. Maar degene die zelfmoord pleegt heeft misschien de illusie dat de wereld beter af is zonder hem.

quote:

Op zondag 13 maart 2011 20:08 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Doe ik ook niet. Maar degene die zelfmoord pleegt heeft misschien de illusie dat de wereld beter af is zonder hem.

ja of dat niemand om hem geeft.

quote:

Op zondag 13 maart 2011 20:08 schreef Pulzzar het volgende:

[..]

Doe ik ook niet. Maar degene die zelfmoord pleegt heeft misschien de illusie dat de wereld beter af is zonder hem.

quote:

Op zondag 13 maart 2011 20:15 schreef Apotheose het volgende:

[..]

ja of dat niemand om hem geeft.

Ik vraag me af of je daar echt nog bij stilstaat als het zover komt. Tenzij het de reden is van je pijn.

Een ex-klasgenootje van me hoorde stemmen, was politieagent, en heeft zichzelf door het hoofd geschoten met z'n dienstwapen. Gelukkig verder weinig meegemaakt .

Er zijn waarschijnlijk meerdere FOK!kers die zichzelf van het leven hebben beroofd, maar 1 van de bekendste was ongetwijfeld Gboy27.

Een van m'n beste vrienden heeft drie jaar geleden zelfmoord gepleegd.

Niet persoonlijk gekend, wel via een ander forum. Hij maakte een paar uur voor zijn zelfmoord postings in zijn bekende grappige stijl, paar dagen later kregen we te horen dat hij zichzelf had opgehangen.

We hebben via het forum nog een gigantische rouwkrans geregeld die door 2 leden bij de uitvaart is neergelegd bij de kist.

quote:

Op maandag 14 maart 2011 08:57 schreef Ericr het volgende:
We hebben via het forum nog een gigantische rouwkrans geregeld die door 2 leden bij de uitvaart is neergelegd bij de kist.

Werd dat op prijs gesteld door de familie?

Nog niet zo heel lang geleden.. Weet nog steeds niet wat ik er nou van moet vinden, het is best bizar.

quote:

Op maandag 14 maart 2011 09:10 schreef Maanvis het volgende:

[..]

Werd dat op prijs gesteld door de familie?

Ja later een bedankje gehad van zijn vader die op het forum is geplaatst en meerdere bekenden of familieleden hebben ook via het forum hun waardering uitgesproken voor onze actie.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 19:00 schreef superbad het volgende:
Heeft iemand op Fok! ooit zelfmoord gepleegd?

Praat maar eens met Yvonne.

Een bijzonder goede vriend heeft er op 21 jarige leeftijd een einde aan gemaakt op z'n verjaardag.
Hij praatte er de maanden ervoor openhartig over en meestal zijn dat de mensen waarbij je denkt/weet, die doen het toch niet, maar bij de manier waarop hij het besprak merkte je gewoon dat hij bloedserieus was en het gewoon goed wilde afsluiten.
Heb hem er vlak voor nog aan de telefoonlijn gehad, een dag ervoor nog uit eten geweest en toen was het over, bizar maar het voelde ook gewoon goed zo.

Hij zag het gewoon echt niet meer zitten, kon makkelijk praten over z'n problemen, was verloofd, goede baan, veel hobbies, leek een prima leventje te hebben maar was gewoon op na de zoveelste problemen en wilde niet meer verder.
Je zag het ook gewoon aan hem, steeds grauwer en z'n karakter, blik in z'n ogen, levenslust, het was gewoon weg en die sporadische momenten dat hij zich wel goed voelde wogen niet op tegen de rest.

m'n neef heeft zelfmoord gepleegd tijdens een vakantie, waarschijnlijk zodat iedereen zeker weten kon komen...
iedereen zag hem als DE gangmaker, maar hijzelf blijkbaar niet.
zelf had ik hem nog geen maand ervoor gesproken over een dvd, ik dacht al dat hij verdrietich klonk. helaas niks mee gedaan

Mijn zus heeft een aantal dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Ze lag gewoon op haar kamer, maar wij kwamen er pas later achter omdat we dachten dat ze sliep. Niet te geloven hoeveel impact dit kan hebben op je leven.

Ze leed al aan een depressie, dus dit was wel te voorzien, maar als het dan toch voor je neus gebeurt weet je niet hoe je moet reageren. Ze had me al vaker verteld dat ze geen zin meer had in het leven en er een einde aan wilde maken, maar dat ze het niet zou doen omdat ze bang was om ons achter te laten. Ben de hele nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis, en godzijdank is ze er met (tenminste op korte termijn, de lange termijn klachten moeten misschien nog komen) nauwelijks lichamelijk letsel afgekomen.

Ze vond het jammer dat het niet was gelukt, en wilde dat alles gewoon zou stoppen. Ze was radeloos. Al leeft ze nog, het feit dat ze het leven niets meer waard vind maakt me wanhopig. Ik wil dat ze gewoon normaal leven kan leiden, zonder al deze shit. Ik zit in de 2e en probeer m'n problemen niet aan anderen te laten merken, maar het is echt moeilijk.

Tot zover mijn verhaal........

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:02 schreef filmmakertje99 het volgende:
Mijn zus heeft een aantal dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Ze lag gewoon op haar kamer, maar wij kwamen er pas later achter omdat we dachten dat ze sliep. Niet te geloven hoeveel impact dit kan hebben op je leven.

Ze leed al aan een depressie, dus dit was wel te voorzien, maar als het dan toch voor je neus gebeurt weet je niet hoe je moet reageren. Ze had me al vaker verteld dat ze geen zin meer had in het leven en er een einde aan wilde maken, maar dat ze het niet zou doen omdat ze bang was om ons achter te laten. Ben de hele nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis, en godzijdank is ze er met (tenminste op korte termijn, de lange termijn klachten moeten misschien nog komen) nauwelijks lichamelijk letsel afgekomen.

Ze vond het jammer dat het niet was gelukt, en wilde dat alles gewoon zou stoppen. Ze was radeloos. Al leeft ze nog, het feit dat ze het leven niets meer waard vind maakt me wanhopig. Ik wil dat ze gewoon normaal leven kan leiden, zonder al deze shit. Ik zit in de 2e en probeer m'n problemen niet aan anderen te laten merken, maar het is echt moeilijk.

Tot zover mijn verhaal........

Sterkte. Hopelijk krijgt ze de juiste hulp en komt ze er weer bovenop. Depressies zijn ongelooflijk kut.

Een klasgenoot van de middelbare school nam enkele jaren later een zware overdosis pillen, is vervolgens op bed gaan liggen en gestorven. Ik zag hem voor het laatst tijdens een wintersportvakantie waar we toevallig allebei met een eigen groepje vrienden in dezelfde jeugdherberg zaten, niet eens zo lang voordat hij het deed. Hij leek toen juist heel gelukkig.

Ik vind het altijd zo raar dat mensen euthenasie (=zelfmoord) bij ondragelijke ziekte en pijn wel begrijpen maar als iemand zelfmoord pleegt vanwege ondragelijke depressie en pijn dan zijn ze ineens egoistisch.