Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?

Een bijzonder goede vriend heeft er op 21 jarige leeftijd een einde aan gemaakt op z'n verjaardag.
Hij praatte er de maanden ervoor openhartig over en meestal zijn dat de mensen waarbij je denkt/weet, die doen het toch niet, maar bij de manier waarop hij het besprak merkte je gewoon dat hij bloedserieus was en het gewoon goed wilde afsluiten.
Heb hem er vlak voor nog aan de telefoonlijn gehad, een dag ervoor nog uit eten geweest en toen was het over, bizar maar het voelde ook gewoon goed zo.

Hij zag het gewoon echt niet meer zitten, kon makkelijk praten over z'n problemen, was verloofd, goede baan, veel hobbies, leek een prima leventje te hebben maar was gewoon op na de zoveelste problemen en wilde niet meer verder.
Je zag het ook gewoon aan hem, steeds grauwer en z'n karakter, blik in z'n ogen, levenslust, het was gewoon weg en die sporadische momenten dat hij zich wel goed voelde wogen niet op tegen de rest.

m'n neef heeft zelfmoord gepleegd tijdens een vakantie, waarschijnlijk zodat iedereen zeker weten kon komen...
iedereen zag hem als DE gangmaker, maar hijzelf blijkbaar niet.
zelf had ik hem nog geen maand ervoor gesproken over een dvd, ik dacht al dat hij verdrietich klonk. helaas niks mee gedaan

Mijn zus heeft een aantal dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Ze lag gewoon op haar kamer, maar wij kwamen er pas later achter omdat we dachten dat ze sliep. Niet te geloven hoeveel impact dit kan hebben op je leven.

Ze leed al aan een depressie, dus dit was wel te voorzien, maar als het dan toch voor je neus gebeurt weet je niet hoe je moet reageren. Ze had me al vaker verteld dat ze geen zin meer had in het leven en er een einde aan wilde maken, maar dat ze het niet zou doen omdat ze bang was om ons achter te laten. Ben de hele nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis, en godzijdank is ze er met (tenminste op korte termijn, de lange termijn klachten moeten misschien nog komen) nauwelijks lichamelijk letsel afgekomen.

Ze vond het jammer dat het niet was gelukt, en wilde dat alles gewoon zou stoppen. Ze was radeloos. Al leeft ze nog, het feit dat ze het leven niets meer waard vind maakt me wanhopig. Ik wil dat ze gewoon normaal leven kan leiden, zonder al deze shit. Ik zit in de 2e en probeer m'n problemen niet aan anderen te laten merken, maar het is echt moeilijk.

Tot zover mijn verhaal........

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:02 schreef filmmakertje99 het volgende:
Mijn zus heeft een aantal dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Ze lag gewoon op haar kamer, maar wij kwamen er pas later achter omdat we dachten dat ze sliep. Niet te geloven hoeveel impact dit kan hebben op je leven.

Ze leed al aan een depressie, dus dit was wel te voorzien, maar als het dan toch voor je neus gebeurt weet je niet hoe je moet reageren. Ze had me al vaker verteld dat ze geen zin meer had in het leven en er een einde aan wilde maken, maar dat ze het niet zou doen omdat ze bang was om ons achter te laten. Ben de hele nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis, en godzijdank is ze er met (tenminste op korte termijn, de lange termijn klachten moeten misschien nog komen) nauwelijks lichamelijk letsel afgekomen.

Ze vond het jammer dat het niet was gelukt, en wilde dat alles gewoon zou stoppen. Ze was radeloos. Al leeft ze nog, het feit dat ze het leven niets meer waard vind maakt me wanhopig. Ik wil dat ze gewoon normaal leven kan leiden, zonder al deze shit. Ik zit in de 2e en probeer m'n problemen niet aan anderen te laten merken, maar het is echt moeilijk.

Tot zover mijn verhaal........

Sterkte. Hopelijk krijgt ze de juiste hulp en komt ze er weer bovenop. Depressies zijn ongelooflijk kut.

Een klasgenoot van de middelbare school nam enkele jaren later een zware overdosis pillen, is vervolgens op bed gaan liggen en gestorven. Ik zag hem voor het laatst tijdens een wintersportvakantie waar we toevallig allebei met een eigen groepje vrienden in dezelfde jeugdherberg zaten, niet eens zo lang voordat hij het deed. Hij leek toen juist heel gelukkig.

Ik vind het altijd zo raar dat mensen euthenasie (=zelfmoord) bij ondragelijke ziekte en pijn wel begrijpen maar als iemand zelfmoord pleegt vanwege ondragelijke depressie en pijn dan zijn ze ineens egoistisch.

Mijn jongere zusje heeft 4 jaar geleden zelfmoord gepleegt. Ze had net als mij psychische problemen, alleen voor mijn gevoel net iets heftiger dan mij. Ik wist er uiteindelijk weer bovenop te komen maar zij helaas niet. Ik mis haar verdomd erg, maar toch respecteer ik haar keuze. Ik weet hoe ze zich voelde, en kan begrijpen dat ze het zo gedaan heeft. Desalnietemin had ik haar liever bij me gehad en vind ik het zo klote dat ze nooit een leventje heeft kunnen opbouwen zoals ik dat nu doe. Dat ze het leven uit is gegaan met de gedachte dat ze niks waard was en er niks was om voor te leven. Dat vind ik echt een verschrikkelijk idee waar ik nog altijd erg verdrietig van kan worden.

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:02 schreef filmmakertje99 het volgende:
Mijn zus heeft een aantal dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan. Ze lag gewoon op haar kamer, maar wij kwamen er pas later achter omdat we dachten dat ze sliep. Niet te geloven hoeveel impact dit kan hebben op je leven.

Ze leed al aan een depressie, dus dit was wel te voorzien, maar als het dan toch voor je neus gebeurt weet je niet hoe je moet reageren. Ze had me al vaker verteld dat ze geen zin meer had in het leven en er een einde aan wilde maken, maar dat ze het niet zou doen omdat ze bang was om ons achter te laten. Ben de hele nacht bij haar gebleven in het ziekenhuis, en godzijdank is ze er met (tenminste op korte termijn, de lange termijn klachten moeten misschien nog komen) nauwelijks lichamelijk letsel afgekomen.

Ze vond het jammer dat het niet was gelukt, en wilde dat alles gewoon zou stoppen. Ze was radeloos. Al leeft ze nog, het feit dat ze het leven niets meer waard vind maakt me wanhopig. Ik wil dat ze gewoon normaal leven kan leiden, zonder al deze shit. Ik zit in de 2e en probeer m'n problemen niet aan anderen te laten merken, maar het is echt moeilijk.

Tot zover mijn verhaal........

Heel veel sterkte vreselijk dat jullie dit mee moeten maken. Ik hoop dat je zus er bovenop komt en dat jullie hier samen mee om kunnen gaan.

Ik ken meerdere mensen die zelfmoord hebben gepleegd of dat geprobeerd hebben. Ik heb ook zo'n poging van dichtbij meegemaakt.

Jij ook al zoveel? Bij mij zijn er sinds mijn posts op de vorige pagina nog 2 bijgekomen

Ik heb jaren geleden wel eens gehad dat iemand die in mijn klas zou komen zelfmoord heeft gepleegd vlak voordat het nieuwe schooljaar begon. Ik heb haar dus nooit gekend en sommige klasgenoten ook niet, maar er was toch nog een flinke impact. Het is bizar eigenlijk, je maakt (soort van) kennis met iemand op de allereerste schooldag van het nieuwe schooljaar, ze staat gewoon op de namenlijst, maar ze is er niet (misschien ziek?), en dan hoor je dat ze zelfmoord gepleegd heeft...

[ Bericht 5% gewijzigd door Daboman op 21-02-2014 00:25:39 ]

De broer van m'n vader (ik was toen nog lang niet geboren). Hij was schizofreen en is voor de trein gesprongen op z'n 21e. M'n vader en opa hebben altijd gezegd dat hij een motorongeluk had gehad. Inmiddels weet ik wat er echt aan de hand was, maar m'n vader praat er niet graag over dus ik denk dat het ergens diep nog wel zit. Als mijn broertje zelfmoord zou plegen, zou m'n wereld instorten dus ik kan me voorstellen dat het heel erg voor hem geweest moet zijn.

En niet zelfmoord, maar moord. De vader van een goede vriend van me is vermoord (politieke moord in Afrika). Ik heb het wel eens met hem gehad over de invloed op het gezin en op hem, maar liever praat hij er niet over.

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:18 schreef Vlier het volgende:
Ik vind het altijd zo raar dat mensen euthenasie (=zelfmoord) bij ondragelijke ziekte en pijn wel begrijpen maar als iemand zelfmoord pleegt vanwege ondragelijke depressie en pijn dan zijn ze ineens egoistisch.

Ehh..
Bij die fysieke ziektes staat het vast dat je erg snel dood gaat en het niet beter wordt.
Bij depressie is dat een ander verhaal (en ook daar kan er wel door artsen vastgesteld worden dat het uitzichtloos is en er wel euthanasie gepleegd mag worden)

-

[ Bericht 56% gewijzigd door D.D.W. op 21-02-2014 00:40:06 ]

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:18 schreef LizzyYAY het volgende:
Mijn jongere zusje heeft 4 jaar geleden zelfmoord gepleegt. Ze had net als mij psychische problemen, alleen voor mijn gevoel net iets heftiger dan mij. Ik wist er uiteindelijk weer bovenop te komen maar zij helaas niet. Ik mis haar verdomd erg, maar toch respecteer ik haar keuze. Ik weet hoe ze zich voelde, en kan begrijpen dat ze het zo gedaan heeft. Desalnietemin had ik haar liever bij me gehad en vind ik het zo klote dat ze nooit een leventje heeft kunnen opbouwen zoals ik dat nu doe. Dat ze het leven uit is gegaan met de gedachte dat ze niks waard was en er niks was om voor te leven. Dat vind ik echt een verschrikkelijk idee waar ik nog altijd erg verdrietig van kan worden.

Ik stuur je even een PB

Ik kende die man niet, maar zo'n 7 jaar geleden toen ik 15 was fietste ik ooit langs een flat waar ik allemaal geschreeuw hoorde. Ik zag een man en vrouw vechten en hij gooide die mevrouw van de galerij naar beneden. Daarna nam hij een aanloop en sprong hij zelf over de railing, met zijn kop naar beneden.. gelukkig heb ik bij beiden de impact nooit kunnen zien door geparkeerde auto's en andere mensen die er stonden. Ik ook behoorlijk in paniek een stukje doorgefietst en toen zag ik al ambulances komen.

Later bleek dat hij ook nog voordat ik kwam die mevrouw haar zoontje naar beneden had gegooid Dat had ik gelukkig helemaal niet meegekregen op dat moment.

Uiteindelijk was de dader direct overleden, en hadden moeder en zoon nog 2 of 3 dagen tevergeefs moeten vechten voor hun leven.

Klootzak

Mijn vader in '99. Heeft zichzelf verdronken in een rivier dichtbij het huis waar ik ben opgegroeid -en hijzelf trouwens ook, het huis was van zijn ouders voordat mijn ouders het kochten-.
Het heeft nog steeds impact. Niet dagelijks, maar wel regelmatig.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 18:56 schreef pannenkoekenpanpannenkoek het volgende:
Het is ook bizar en vervelend om dat soort dingen mee te maken, iemand dood zien gaan op straat of in ongelukken, maar ik bedoel hier echt de verhalen van mensen die iemand hebben verloren die dicht bij ze stond. Hoe zij dat hebben ervaren en of ze hun leven daarna konden oppakken en gelukkig zijn.

En zeker geen sensatieverhalen.

Ik vond het heel gezellig...

Wat denk je zelf!!!??

quote:

Op donderdag 20 februari 2014 21:18 schreef Vlier het volgende:
Ik vind het altijd zo raar dat mensen euthenasie (=zelfmoord) bij ondragelijke ziekte en pijn wel begrijpen maar als iemand zelfmoord pleegt vanwege ondragelijke depressie en pijn dan zijn ze ineens egoistisch.

Omdat je het niet "ziet", het zit in het hoofd van diegene. Niemand "ziet" het. Een gebroken bebloede arm zie je. Mensen willen altijd iets "zien" waarom "iets" niet gaat.

Ik heb mensen gekend met hersentumoren, tia's, hartaanvallen enzovoorts. Bijna altijd reageert iedereen met "Ja maar, je ziet er gezond uit!". Zo is het ook met geestelijke stoornissen.

Verder kunnen mensen er niets mee. Ze kunnen nog zoveel empathie hebben, maar dan nog is er amper een voorstelling te maken wat er precies met diegene aan de hand is. Daarnaast hebben patiënten weinig behoefte om elke keer maar weer uit te leggen dat er iets met ze aan de hand is. En dat maakt ook weer meer depressief. etc. etc.

Mijn ervaring is dat je ze het beste kunt helpen door er vooral NIET zelf over te beginnen, omdat het begrijpen toch helemaal nooit goed gaat lukken. Gewoon meenemen ergens naar toe, dingen doen en er zijn voor die persoon. Vertellen dat je weet dat er iets aan de hand is, maar niet precies weet wat. En als die er dan zelf over begint gewoon heel eerlijk zeggen dat je helemaal geen idee hebt hoe je je dat moet voorstellen, maar dat je wel je best wil doen.

Diegenen die zelfmoord willen plegen zijn doorgaans op zoek naar rust, vrede en begrip (aandacht, erkenning, etc). Rust in hun hoofd. Rust in hun wezen. Rust voor al hun problemen die maar niet begrepen worden of opgelost worden.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 00:27 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ehh..
Bij die fysieke ziektes staat het vast dat je erg snel dood gaat en het niet beter wordt.
Bij depressie is dat een ander verhaal (en ook daar kan er wel door artsen vastgesteld worden dat het uitzichtloos is en er wel euthanasie gepleegd mag worden)

Iedereen gaat dood. Waarom zou een ander mogen bepalen wat snel is en wat uitzichtloos is?

Ik heb zelf ooit een serieuze poging gedaan (ben gered door een collega). Ik wist dondersgoed dat als ik volhield ik nog een lang leven zou kunnen leiden. De mentale pijn was echter zo erg dat ik mijn leven liever opgaf dan nog een dag in die hel te leven. Dat is erger dan de ergste fysieke marteling die je je kan voorstellen. Ik snap niet hoe mensen over egoisme kunnen praten, dan heb je echt geen idee wat de ander doormaakt.

laten we het hier eens niet hebben hier over de zin en onzin van zelfmoord

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 10:03 schreef Mr_Belvedere het volgende:

[..]

Omdat je het niet "ziet", het zit in het hoofd van diegene. Niemand "ziet" het. Een gebroken bebloede arm zie je. Mensen willen altijd iets "zien" waarom "iets" niet gaat.

Ik heb mensen gekend met hersentumoren, tia's, hartaanvallen enzovoorts. Bijna altijd reageert iedereen met "Ja maar, je ziet er gezond uit!". Zo is het ook met geestelijke stoornissen.

Verder kunnen mensen er niets mee. Ze kunnen nog zoveel empathie hebben, maar dan nog is er amper een voorstelling te maken wat er precies met diegene aan de hand is. Daarnaast hebben patiënten weinig behoefte om elke keer maar weer uit te leggen dat er iets met ze aan de hand is. En dat maakt ook weer meer depressief. etc. etc.

Mijn ervaring is dat je ze het beste kunt helpen door er vooral NIET zelf over te beginnen, omdat het begrijpen toch helemaal nooit goed gaat lukken. Gewoon meenemen ergens naar toe, dingen doen en er zijn voor die persoon. Vertellen dat je weet dat er iets aan de hand is, maar niet precies weet wat. En als die er dan zelf over begint gewoon heel eerlijk zeggen dat je helemaal geen idee hebt hoe je je dat moet voorstellen, maar dat je wel je best wil doen.

Diegenen die zelfmoord willen plegen zijn doorgaans op zoek naar rust, vrede en begrip (aandacht, erkenning, etc). Rust in hun hoofd. Rust in hun wezen. Rust voor al hun problemen die maar niet begrepen worden of opgelost worden.

Jij snapt t.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 10:05 schreef Re het volgende:
laten we het hier eens niet hebben hier over de zin en onzin van zelfmoord

Dan moeten mensen ook niet zeggen dat het egoistisch is, want dan hoort daar wel weer een verdediging tegenover te stasn vind ik.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 00:53 schreef Afhaalchinees het volgende:
Ik kende die man niet, maar zo'n 7 jaar geleden toen ik 15 was fietste ik ooit langs een flat waar ik allemaal geschreeuw hoorde. Ik zag een man en vrouw vechten en hij gooide die mevrouw van de galerij naar beneden. Daarna nam hij een aanloop en sprong hij zelf over de railing, met zijn kop naar beneden.. gelukkig heb ik bij beiden de impact nooit kunnen zien door geparkeerde auto's en andere mensen die er stonden. Ik ook behoorlijk in paniek een stukje doorgefietst en toen zag ik al ambulances komen.

Later bleek dat hij ook nog voordat ik kwam die mevrouw haar zoontje naar beneden had gegooid Dat had ik gelukkig helemaal niet meegekregen op dat moment.

Uiteindelijk was de dader direct overleden, en hadden moeder en zoon nog 2 of 3 dagen tevergeefs moeten vechten voor hun leven.

Klootzak

Jezus

Mijn collega een paar jaar geleden. Het stomme is (of althans, zo voelt het) dat ik het voor mijn gevoel had kunnen weten. Een signaal van suicidaliteit kan zijn dat iemand niet over de toekomst kan praten of zichzelf niet in de toekomst ziet. Ik kan me een gesprek met hem herinneren waarbij we het over de toekomst hadden. Zijn pensioen. Hij zei toen dat hij zijn pensioen niet zou halen. Ik dacht vanwege gezondheidsredenen, maar een maand later had hij dus zelfmoord gepleegd. Uit dat gesprek kwam ook dat hij maar bar weinig had om voor te leven, behalve zijn werk. Maar ja, het is dan wel zo'n persoon die het allemaal vertelt met een grote glimlach. Achteraf gezien was dat misschien juist dat masker wat hij altijd had en had ik daar op dat moment doorheen moeten prikken. Ik neem het mezelf niet kwalijk, maar ik vind het wel jammer dat niemand het heeft kunnen zien.

Gelukkig nog nooit

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 10:10 schreef Vlier het volgende:
Jij snapt t.

Het is allemaal helemaal niet zo verschrikkelijk moeilijk, maar veel mensen maken het soms moeilijk. Mensen zijn geen mega-unieke sneeuwvlokjes.

Heb een vraag aan jullie..

Net ook een apart topic over geopend, maar vind het toch iets te herkenbaar.

Heb een vriend, en dat is dus echt een type waarvan iedereen die hem kent zegt; Die springt vroeg of laat van een brug. Zo depressief als een deur, voelt zich minderwaardig, woont alleen, veel schulden, nog nooit een vriendin gehad, studeert nog en is 28 jaar. De moeilijkste tijd met solliciteren moet wat dat betreft nog komen..

Zoals ik hier veel teruglees, probeert hij dit te verbloemen door zich ''stoer en kil'' op te stellen, alsof het hem niets doet..

Dit doet hij ook tegenover mij, en als ik hem vraag hoe het met hem gaat, krijg ik rare antwoorden terug. Hij doet erg ongeïnteresseerd, alsof het hem niets kan schelen.. Ik weet nu niet of ik hem met rust moet laten, of door moet vragen?

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 13:16 schreef Sheldon. het volgende:
Heb een vraag aan jullie..

Net ook een apart topic over geopend, maar vind het toch iets te herkenbaar.

Heb een vriend, en dat is dus echt een type waarvan iedereen die hem kent zegt; Die springt vroeg of laat van een brug. Zo depressief als een deur, voelt zich minderwaardig, woont alleen, veel schulden, nog nooit een vriendin gehad, studeert nog en is 28 jaar. De moeilijkste tijd met solliciteren moet wat dat betreft nog komen..

Zoals ik hier veel teruglees, probeert hij dit te verbloemen door zich ''stoer en kil'' op te stellen, alsof het hem niets doet..

Dit doet hij ook tegenover mij, en als ik hem vraag hoe het met hem gaat, krijg ik rare antwoorden terug. Hij doet erg ongeïnteresseerd, alsof het hem niets kan schelen.. Ik weet nu niet of ik hem met rust moet laten, of door moet vragen?

Ze zeggen dat je een aankomende zelfmoord alleen kan herkennen aan iemand die eerst depressief is en dan totaal onverklaarbaar ineens overdreven vrolijk is. Als hij echt depressief is en er niks aan zijn situatie is veranderd en hij je dan ineens mega vrolijk en opgewekt op zou bellen om wat leuks te gaan doen moet je je zorgen maken. Kans bestaat dat ie zn zelfmoord dan al gepland heeft en alleen afscheid wil nemen.
Verder mag vragen altijd toch?

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 13:16 schreef Sheldon. het volgende:
Heb een vraag aan jullie..

Net ook een apart topic over geopend, maar vind het toch iets te herkenbaar.

Heb een vriend, en dat is dus echt een type waarvan iedereen die hem kent zegt; Die springt vroeg of laat van een brug. Zo depressief als een deur, voelt zich minderwaardig, woont alleen, veel schulden, nog nooit een vriendin gehad, studeert nog en is 28 jaar. De moeilijkste tijd met solliciteren moet wat dat betreft nog komen..

Zoals ik hier veel teruglees, probeert hij dit te verbloemen door zich ''stoer en kil'' op te stellen, alsof het hem niets doet..

Dit doet hij ook tegenover mij, en als ik hem vraag hoe het met hem gaat, krijg ik rare antwoorden terug. Hij doet erg ongeïnteresseerd, alsof het hem niets kan schelen.. Ik weet nu niet of ik hem met rust moet laten, of door moet vragen?

Je beschrijft mij bijna helemaal... behalve dan dat ik een baan heb en geen schulden, voor de rest spot on. Ook het "stoer en kil' zijn ben ik heel erg goed in... (op fok niet dan).

Als ik naar mezelf kijk dan zou ik dolgraag iemand hebben om mijn verhaal aan te vertellen, maar dat is moeilijk, 1x gehad op het werk dat iemand merkte dat het niet goed ging en door ging vragen en daar zat ik dan half jankend op de werkvloer binnen 30 seconden. Hoe stoer en kil iemand ook doet, als je door vraagt en je bent een goede vriend/collega whatever dan komt het vanzelf allemaal wel los. vooral omdat je dan merkt dat er iemand 'om je geeft' in deze al eenzame en kille wereld.

Tegenwoordig boeit het niemand meer iets hoe ik erbij loop en dat is helemaal killing.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 10:11 schreef Vlier het volgende:

[..]

Dan moeten mensen ook niet zeggen dat het egoistisch is, want dan hoort daar wel weer een verdediging tegenover te stasn vind ik.

Wat is er niet egoïstisch aan zelfmoord dan? Je doet het toch voor jezelf?

Twee vrienden en mijn neef hebben zelfmoord gepleegd. In januari mijn vroeger buurmeisje en bij de laatste zit ik ontzettend te twijfelen.
Ik weet wat je iedereen aan doet, het gemis, het niet weten waarom etc.
Aan de andere kant heeft ze het goed uitgelegd, het leven bood haar niet aan wat ze er van verwachtte en ik zit nu naast de verbazing ook wel met het gevoel dat ik het wel dapper vind van haar.
Je wordt geboren ( ongevraagd natuurlijk) en vervolgens moet je het maar doen. Tegenslagen en hoe zwaar het leven is aan jou, maar zit daar ook niet een portie geluk bij? En wat als het jou tegen zit? Moet je maar doorzetten? Overleven ipv leven? Of zeg je, tot hier en niet verder, het is genoeg geweest.
Ik weet het niet..

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 13:51 schreef Fes1-2 het volgende:

[..]

Wat is er niet egoïstisch aan zelfmoord dan? Je doet het toch voor jezelf?

Niet altijd. Soms kunnen mensen het idee hebben dat de wereld beter af is zonder hen.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 13:16 schreef Sheldon. het volgende:
Heb een vraag aan jullie..

Net ook een apart topic over geopend, maar vind het toch iets te herkenbaar.

Heb een vriend, en dat is dus echt een type waarvan iedereen die hem kent zegt; Die springt vroeg of laat van een brug. Zo depressief als een deur, voelt zich minderwaardig, woont alleen, veel schulden, nog nooit een vriendin gehad, studeert nog en is 28 jaar. De moeilijkste tijd met solliciteren moet wat dat betreft nog komen..

Zoals ik hier veel teruglees, probeert hij dit te verbloemen door zich ''stoer en kil'' op te stellen, alsof het hem niets doet..

Dit doet hij ook tegenover mij, en als ik hem vraag hoe het met hem gaat, krijg ik rare antwoorden terug. Hij doet erg ongeïnteresseerd, alsof het hem niets kan schelen.. Ik weet nu niet of ik hem met rust moet laten, of door moet vragen?

Praten. Laten zien dat het je niet koud laat. Je zou zelfs eens ter sprake kunnen brengen of hij het leven nog wel ziet zitten.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 14:59 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Niet altijd. Soms kunnen mensen het idee hebben dat de wereld beter af is zonder hen.

Inderdaad zeg zo had ik er nooit over nagedacht.

quote:

Op vrijdag 21 februari 2014 13:42 schreef Fes1-2 het volgende:

[..]

Ze zeggen dat je een aankomende zelfmoord alleen kan herkennen aan iemand die eerst depressief is en dan totaal onverklaarbaar ineens overdreven vrolijk is. Als hij echt depressief is en er niks aan zijn situatie is veranderd en hij je dan ineens mega vrolijk en opgewekt op zou bellen om wat leuks te gaan doen moet je je zorgen maken. Kans bestaat dat ie zn zelfmoord dan al gepland heeft en alleen afscheid wil nemen.
Verder mag vragen altijd toch?

Binnen de psychologie worden de volgende 21 kenmerken als risicofactoren gezien voor suicide:
http://www.kspope.com/suicide/

Het zijn geen statische factoren natuurlijk. Door de jaren heen kunnen ze veranderen net als populaties veranderen. Ook kan iemand die aan haast geen van de kenmerken voldoet zelfmoord plegen. Iedereen is anders. Het is wel een hulpmiddel om het risico in te schatten.