Met uitsterven Bedreigd

25-01-2013

'Soorten sterven langzamer uit dan gedacht

Jaarlijks sterft geen 5, maar ongeveer 1 procent van de op aarde levende soorten uit.


Foto: ANP

Dat schrijven Britse en Australische onderzoekers in een overzichtsartikel in Science.

De laatste jaren doen er verontrustende verhalen de ronde over de biodiversiteit op aarde. Soorten zouden in rap tempo uitsterven vanwege de opwarming van het klimaat en de vernietiging van natuurgebieden zoals het tropisch regenwoud.

Omdat er bovendien nog maar weinig biologen actief zijn die zich bezighouden met het beschrijven van soorten, zouden veel soorten sterven voor we ze ooit een naam hebben gegeven.

Minder pessimistisch

De Britten en Australiërs zijn hier veel minder pessimistisch over. Ze baseren zich op verschillende recent uitgevoerde analyses van soortenrijkdom en het uitsterven van soorten. Allereerst lijken er minder soorten te zijn dan vaak wordt verondersteld, waardoor het minder tijd kost om ze allemaal te beschrijven.

Ze stellen het totaal aantal soorten, bacteriën uitgesloten, van 100 miljoen bij naar 2 tot 8 miljoen. Vooral het aantal diepzeewezens zou zijn overschat. Op dit moment zijn er in totaal 1,9 miljoen soorten beschreven, maar daar zitten volgens de onderzoekers zo'n 400.000 dubbelen tussen.

Ook zijn ze van mening dat er per decennium geen 5, maar 1 procent van dit totale aantal soorten verdwijnt. Dit komt onder meer door succesvolle natuurbeschermingsprojecten en doordat een redelijk aantal soorten tegen de verwachting in ook in landbouwgebieden en stedelijke gebieden blijkt te overleven.

Taxonomen

Pessimistische biologen vrezen dat er niet genoeg taxonomen zijn om de soorten in kaart te brengen voor het te laat is. Ook dat valt volgens deze onderzoekers mee: in Westerse landen zijn er niet veel taxonomen meer, maar in de ontwikkelende landen, met relatief veel ruige natuur, is hun aantal groeiende.

Wat de onderzoekers betreft gaat het prima lukken om in dit decennium vrijwel alle soorten te beschrijven. Voor een half miljard tot een miljard dollar per jaar extra zou de klus zelfs in 50 jaar al geklaard kunnen zijn.

Desondanks sluiten de onderzoekers af met een minder geruststellende mededeling: op dit moment valt het nog mee, maar zodra de nog altijd toenemende CO2-uitstoot de temperatuur 2 graden heeft opgekrikt, zullen soorten bij bosjes verdwijnen, waarschuwen ze.

Door: NU.nl/Jop de Vrieze

(nu.nl)

30-01-2013

Bedreigde vis in het Duivelsgat



Al meer dan veertig jaar tellen biologen tweemaal per jaar de populatie van een klein visje, de Death Valley pupfish. Die is gedaald tot nog geen honderd exemplaren. De biologen hopen dat de unieke soort overleeft.

In een van de meest ongastvrije gebieden ter wereld, de Death Valley in Nevada, bevindt zich een met water gevulde grot, met een diepte van meer dan honderd meter. Het is de Devil’s Hole. Dat is de enige plek ter wereld waar de Death Valley pupfish in het wild leeft, de Cyprinodon salinus. Die vis wordt in het warme water, met een temperatuur van 35°C, zo’n 2,5 centimeter lang. Al in 1967 is deze pupfish als een beschermde vissoort aangewezen.

Tweemaal per jaar tellen biologen het aantal visjes in de grot, omdat de visjes niet zo oud worden en er jaarlijks meer generaties zijn. Enkele waarnemers bestuderen het aantal visjes boven een ondiepe kalksteenplaat in de grot, en duikers tellen tot enkele tientallen meters diep het aantal visjes dat ze zien. Sinds 1997 is de populatie gestaag afgenomen, en afgelopen najaar telden de biologen nog maar 75 exemplaren.

Aardbeving
Dat is een schrikbarend laag aantal, want in goede jaren komen er in het najaar wel tot 500 visjes in de grot voor. Tijdens de paaiperiode in de lente, als er veel algen in het water voorkomen, zwemmen er doorgaans zo’n 150 tot 250 visjes in de grot.

De oorzaak van de afname van het aantal visjes is onduidelijk. Een drietal gebeurtenissen in 2012 kan effect hebben gehad, zoals drukgolven veroorzaakt door aardbevingen in Zuid-Mexico (maart 2012) en El Salvador (augustus 2012) en het belanden van veel stof en vuil in de grot tijdens zware regens in het najaar. Misschien was dat allemaal teveel van het goede.

De biologen van de lokale US Fish en Wildlife Office hopen dat de populatie van de vissen zich toch weer kan herstellen. Bij hun recente waarnemingen zagen de weinige vissen er in ieder geval zeer gezond uit. Mocht het toch nog misgaan met de Devil’s Hole pupfish, dan is wellicht nog een herintroductie mogelijk dankzij exemplaren die leven in aquaria.

Erick Vermeulen

(nwtonline.nl)

15-02-2013

Een op vijf reptielen met uitsterven bedreigd


© thinkstock.

Een op de vijf reptielensoorten in de wereld dreigt uit te sterven. Dat blijkt uit een onderzoek van de Zoological Society in Londen en de internationale natuurorganisatie IUCN.

Zoetwaterschildpadden zijn een van de meest bedreigde reptielensoorten, omdat de mens een groot beslag legt op het water waarin de dieren leven. Bijna de helft van de zoetwaterschildpadden wordt volgens het onderzoek met uitsterven bedreigd.

Extreme omstandigheden
Reptielen worden vooral in tropische gebieden bedreigd in hun voortbestaan. Veel mensen denken dat de dieren zich makkelijk aanpassen aan veranderende situaties, omdat ze gewend zijn onder extreme omstandigheden te leven.

Maar dat is niet altijd het geval, zegt onderzoeker Monika Böhm, hoofdauteur van het rapport. "Veel soorten zijn hooggespecialiseerd in de manier waarop ze gebruik maken van hun leefomgeving. Dit maakt ze juist bijzonder kwetsbaar voor veranderingen."

Al uitgestorven
Uit veldonderzoek blijkt dat drie van de onderzochte soorten mogelijk al zijn uitgestorven. Zo leverden twee recente onderzoeken naar de boshagedis Ameiva vittata in het leefgebied in Bolivia niets op. "Grote delen van de bergbossen waarin de hagedissen wonen zijn verloren gegaan door houtkap voor brandhout en bouwmateriaal en uitbreiding van landbouwactiviteiten", aldus IUCN NL.

(HLN)

02-03-2013

'Haaien sterven uit door overbevissing'

Jaarlijks worden er meer dan 100 miljoen haaien gevangen, maar ze planten zich niet snel genoeg voort om deze hoeveelheid uiteindelijk te overleven.


Foto: ANP

Dat schrijven biologen van de Dalhousie universiteit uit Canada zaterdag in het tijdschrift Marine Policy.

Haaien bestaan al meer dan 400 miljoen jaar en zijn een van de oudste groepen van gewervelde dieren op aarde. Ze zijn een belangrijk onderdeel van het ecosysteem in de wereldzeeën.

De data waar de studie zich op baseert komt uit 2000 en 2010. In beide jaren lag het aantal gevangen haaien rond de 100 miljoen, al is het lastig precies te weten hoeveel haaien er daadwerkelijk gevangen werden. De onderzoekers schatten daarom de hoeveelheid door de mens gedode dieren tussen de 63 en 273 miljoen.

Vinnen

De meeste haaien worden alleen maar om hun vinnen gevangen. Als die er dan afgesneden zijn, worden de dode of zwaar verminkte dieren weer terug in de zee gegooid. De steeds groter wordende vraag vooral uit China naar haaienvinnen voor in de soep drijft de prijzen snel op.

Om aan de grote vraag te voldoen zullen mogelijk bepaalde haaiensoorten het niet overleven.

Een van de belangrijke redenen dat de haai het moeilijk heeft, is omdat een haai er meer dan tien jaar over doet om volwassen te worden, waardoor ze zich pas laat voortplanten.

Quota

De biologen doen dan ook een beroep op de internationale gemeenschap om ook voor haaien vangstquota in te gaan stellen.

Het rapport komt juist op tijd: van 3 tot 14 maart is er een grote conferentie in Bangkok rond bedreigde plant- en diersoorten, de Convention on International Trade in Endagnered Species of Wild Fauna and Flora (CITES)

De volgende haaien wacht mogelijk bescherming: de hamerhaai, de Oceanische witpunthaai en de haringhaai.

Door: NU.nl/Krijn Soeteman

(nu.nl)

quote:

Op dinsdag 5 maart 2013 21:59 schreef Schonedal het volgende:
Bestaan er ook dieren waar de mensen blij om zullen zijn als ze uitsterven?
De steekmug of de teek bijvoorbeeld?

Ik neem aan dat jij daar wel blij mee bent

07-03-2013

Alleen opsluiting kan de Afrikaanse leeuw wellicht nog redden



Nieuw onderzoek wijst erop dat we de Afrikaanse wilde leeuw wellicht alleen kunnen redden als we deze opsluiten: in omheinde gebieden plaatsen, waar mensen niet mogen komen. Doen we dat niet, dan is de kans groot dat de helft van alle populaties wilde leeuwen binnen twintig tot veertig jaar op het randje van uitsterven staat.

Dat schrijven onderzoekers in het blad Ecology Letters. Ze bestudeerden de leefgebieden van leeuwen in elf Afrikaanse landen. In sommige landen leefden de leeuwen in een omheind gebied. In andere landen stond er geen hek om hun leefgebied. De onderzoekers keken naar de kosten die het in de gaten houden van de leeuwen met zich meebrachten. Ook achterhaalden ze hoe snel populaties groeiden.

Resultaten
Uit het onderzoek blijkt dat leeuwen het in omheinde gebieden een stuk beter deden. De populaties waren groter en leeuwen hadden met minder bedreigingen te maken. In omheinde gebieden werden de leeuwen minder vaak door herders gedood. Ook hadden ze veel minder te vrezen van mensen die delen van hun leefgebied innamen of van jagers die in het leefgebied van de leeuwen op prooien van leeuwen joegen. Ook bleken de kosten die gemaakt moesten worden om leeuwen te beschermen in omheinde gebieden aanzienlijk lager te zijn.


Leeuwen in omheind gebied. Afbeeldingen: Luke Hunter / Panthera.

Nog meer hekken
“Deze resultaten laten zien hoe ernstig de crisis omtrent leeuwen is,” stelt onderzoeker Luke Hunter, tevens verbonden aan Panthera, een organisatie die zich inzet voor het behoud van onder meer de leeuw. “Niemand wil nog meer hekken rond de leefgebieden van Afrikaans wild plaatsen, maar als we ons niet direct veel sterker in gaan zetten voor het behoud van de leeuw, hebben we geen andere keus.”

Vandaag de dag leven er naar schatting nog 30.000 leeuwen in Afrika. Hun leefgebied bestrekt ongeveer 25 procent van hun oorspronkelijke leefgebied. Eén van de grootste dreigingen waar de leeuw mee te maken heeft, is de mens. Het aantal mensen in Afrika neemt rap toe. Net als de hoeveelheid vee. En steeds vaker leidt dat tot botsingen tussen bijvoorbeeld herders en leeuwen. De grote uitdaging is dan ook om een manier te vinden waarop mensen en leeuwen hun leefgebied op een prettige manier met elkaar kunnen delen. Het gebied eerlijk verdelen en omheinen, lijkt op basis van dit onderzoek de beste optie.

(scientias.nl)

14-03-2013

Zeekoe en grootkopschildpad met uitsterven bedreigd

Vier dieren, waaronder de West-Afrikaanse lamantijn (familie van de zeekoe) en de grootkopschildpad, worden in hun bestaan bedreigd.


Foto: Thinkstock De deelnemers aan de Cites-conferentie in Bangkok hebben ze donderdag op de lijst van met uitsterven bedreigde diersoorten gezet.

Datzelfde geldt voor de Birmese sterschildpad en de zaagvis. Handel in deze dieren is verboden.

De deelnemers aan de conferentie besloten ook 343 diersoorten op de lijst van beschermde diersoorten te zetten.

De eerstvolgende conferentie van Cites (de internationale conventie voor de handel in beschermde dieren- en plantensoorten) wordt in 2016 in Zuid-Afrika gehouden.

Door: ANP

(nu.nl)

14-03-2013

Haaienpopulaties met uitsterven bedreigd

De haaienpopulaties in de Middellandse Zee en de Zwarte Zee zijn de afgelopen twee eeuwen als gevolg van overbevissing 'dramatisch achteruitgegaan'.


Foto: ANP Dat blijkt uit een donderdag gepubliceerde studie van de Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO).

Het aantal haaien in de Middellandse Zee is in tweehonderd jaar tijd met 97 procent afgenomen, aldus de FAO. De dieren lopen het risico uit te sterven 'als de huidige visserij-intensiteit aanhoudt'.

De vangst van haaien in de Zwarte Zee is inmiddels met de helft teruggelopen.

De vraag naar haaienvinnen, haaienvlees en kraakbeen neemt nog steeds snel toe, maar het verdwijnen van de haaien zal ernstige gevolgen hebben voor het hele mariene ecosysteem.

Door: Novum

(nu.nl)

16-03-2013

Uitgestorven kikker 'tot leven gebracht'

Een in 1983 uitgestorven Australische kikkersoort is weer tot leven gebracht.


Foto: NU.nl/Anneke Visser

Dat meldden onderzoekers onder leiding van de University of New South Wales gisteren op een speciale TEDx bijeenkomst in Washington over uitgestorven dieren.

Het gaat om de bijzondere kikkersoort Rheobatrachus sillus, waarvan het vrouwtje haar eitjes doorslikte, zodat de baby’s in haar maag groeiden en weer uit haar mond geboren werden.

Hoewel de uitgestorven kikker nog niet letterlijk uit de dood is opgestaan, wisten de onderzoekers embryo’s drie dagen te laten groeien. Daarna stierven ze weer. De cellen bevatten het DNA van de Rheobatrachus sillus, bleek uit genetische testen.

Kloontechniek

Om de amfibieën weer tot leven te wekken, werd dezelfde kloontechniek gebruikt als bij het beroemde schaap Dolly in 1997, de eerste kloon van een volwassen dier.

Het verschil met Dolly is dat de onderzoekers het DNA van een niet levend dier gebruikten, maar van een Rheobatrachus sillus die al veertig jaar in de diepvries lag. Dat genetisch materiaal stopten ze in de eicellen van een gerelateerde kikkersoort, de Mixophyes fasciolatus, die ze eerst leeg hadden gehaald.

Dat de bijzondere kikkersoort op een dag weer rondhuppelt, beschouwen de onderzoekers als een feit. Ook zijn ze van plan om andere uitgestorven dieren weer tot leven te wekken, zoals de Tasmaanse tijger.

Andere kandidaten om uit de dood op te wekken, die ook tijdens de TEDx bijeenkomst werden genoemd, waren de mammoet, de dodo, de Cubaanse ara en de moa uit Nieuw-Zeeland.

De details van het onderzoek naar de Rheobatrachus sillus worden nog gepubliceerd.

Door: NU.nl/Desiree Hoving

(nu.nl)

25-03-2013

Wetenschappers redden piepklein kikkertje met gigantisch probleem



Piepklein zijn ze en tegelijkertijd kampen ze met een gigantisch probleem: de kikkertjes hierboven dreigen uit te sterven. Maar wetenschappers zijn er nu voor het eerst in geslaagd om met de kikkertjes te fokken. En dat biedt hoop…

De onderzoekers ‘hielpen’ twee kikkertjes om negen gezonde jongen op de wereld te zetten. En een ander kikkerstel hielpen ze aan honderden kikkervisjes. En dat is enorm goed nieuws, zo vertelt onderzoeker Brian Gratwicke. “Deze kikkers vormen de laatste hoop voor hun soort.”

Leefgebied
Gemakkelijk was het zeker niet om met de kikkertjes – Atelopus limosus – te fokken. Eerst bouwden de onderzoekers de omgeving waarin de kikkers zich normaal voortplanten nauwgezet na. In een speciale watertank legden ze meerdere stenen neer zodat onder water een soort grotten ontstonden. Hier konden de kikkers hun eitjes leggen. Om er vervolgens voor te zorgen dat de kikkervisjes het zouden redden, moest er zuurstofrijk water – met een temperatuur tussen de 22 en 24 graden – langs de rotsen stromen. En natuurlijk moest er voedsel zijn: de kikkervisjes eten algen die op de rotsen groeien. De onderzoekers kweekten deze en stelden ze ter beschikking van de jonge kikkers.

Inspirerend
Uiteindelijk resulteerde het harde werk in negen gezonde jonge kikkers en vele gezonde kikkervisjes met de potentie om uit te groeien tot gezonde kikkers. Ook voor de wetenschappers is dat goed nieuws. Ze zijn er in het verleden in geslaagd om verschillende bedreigde kikkersoorten een handje te helpen bij de voortplanting. Maar A. limosus wilde in eerste instantie maar niet lukken. Dat het nu toch gelukt is, betekent dat er weer hoop is. “Deze nieuwe generatie is heel inspirerend voor ons terwijl we deze soort en andere soorten proberen te behouden en te verzorgen,” merkt Gratwicke op.

Amfibieën hebben het wereldwijd moeilijk. En zeker kikkers vechten om te overleven. Naar schatting zijn er de afgelopen decennia tientallen kikkersoorten uitgestorven. De belangrijkste oorzaken? Het verlies van hun leefgebied, klimaatverandering, een schimmelziekte en vervuiling.

(scientias.nl)

25-03-2013

Een primeur! Embryo’s van meest bedreigde kat verzameld



Voor het eerst zijn wetenschappers erin geslaagd om embryo’s van de pardellynx – de meest bedreigde katachtige ter wereld – te verzamelen en te bewaren. De wetenschappers willen de embryo’s binnenkort in een draagmoeder plaatsen en zo hopelijk gezonde pardellynxen op de wereld zetten die de soort van de ondergang kunnen redden.

De onderzoekers verzamelden de embryo’s na castratie van de vrouwelijke pardellynx Azahar. Het vrouwtje zette twee seizoenen op rij jongen op de wereld, maar in beide gevallen verliep de bevalling moeizaam en moesten de jongen uiteindelijk met een keizersnede ter wereld worden gebracht. Om dergelijke problemen in de toekomst te voorkomen, werd besloten het vrouwtje te castreren. De onderzoekers besloten Azahar eerst echter nog een keer te laten paren. “Zeven dagen na het paren verwachtten we de embryo’s uit de baarmoeder te kunnen halen,” zo vertelde onderzoeker Katarina Jewgenow. Maar de embryo’s waren daar toen nog niet gearriveerd. “De ontwikkeling van embryo’s gaat bij lynxen dus langzamer dan bij huiskatten,” stelt Jewgenow. De onderzoekers moesten nog even geduld hebben, maar konden de embryo’s uiteindelijk toch bemachtigen. Zowel de embryo’s (drie stuks) als de eierstokken van Azahar werden verwijderd en ingevroren.

Draagmoeder
“De volgende stap die we op dit moment bespreken is het implanteren van deze embryo’s in een draagmoeder,” vertelt Jewgenow. De onderzoekers gaan mogelijk een Euraziatische lynx als draagmoeder gebruiken.

Redding
Hopelijk resulteert het uiteindelijk in drie gezonde pardellynxen. Dat lijkt weinig, maar voor een soort die zo ernstig bedreigd wordt, kunnen drie exemplaren zomaar een wereld van verschil maken. En als de aanpak werkt, kunnen de wetenschappers het kunstje in de toekomst wellicht herhalen.

Tweehonderd
De pardellynx is de enige wilde katsoort die op de lijst met ernstig bedreigde diersoorten pronkt. Zo’n tien jaar geleden waren er nog slechts 200 exemplaren van over.

Naast de embryo’s hebben de onderzoekers ook eicellen verzameld. Dat deden ze tijdens de castratie van een andere pardellynx: Saliega. Ook dit vrouwtje had moeilijkheden ondervonden omtrent de bevalling en werd uit voorzorg gecastreerd. Net als Azahar paarde ze kort voor de castratie nog een keer. Helaas konden de onderzoekers geen embryo’s in het lichaam van het vrouwtje vinden. “Bij haar hebben we enkel onbevruchte eicellen verwijdert, dus het mannetje was niet vruchtbaar,” stelt onderzoeker Natalia Mikolaewska. Ook de eicellen zijn opgeslagen. Mogelijk komen ze in de toekomst nog eens van pas.

(scientias.nl)

28-03-2013

Voetsporen van zeldzame neushoorn in Indonesië


Sumatraanse neushoorn neemt een modderbad © Thinkstock.

Dierenbeschermers hebben sporen gevonden van een vrijwel uitgestorven neushoornsoort op het Indonesische deel van het eiland Borneo. Lang werd gedacht dat de Sumatraanse neushoorn daar niet meer voorkwam.

Van de Sumatraanse neushoorn, de kleinste nog levende neushoornsoort, zijn er naar schatting nog maar 200 in leven. De onverwachte vondst van onder meer pootafdrukken heeft dan ook tot opwinding geleid onder dierenbeschermers. De dieren zelf zijn overigens nog niet gezien.

Beschermstrategie
"Deze vondst is van cruciaal belang voor de ontwikkeling van een strategie om de neushoorns te beschermen, vooral als deze populatie levensvatbaar is en zichzelf kan voortplanten", aldus het Wereld Natuur Fonds. Onderzoekers van het Indonesische WNF waren eigenlijk orang-oetans aan het bestuderen, toen ze op de sporen stuitten.

Geheim
De precieze plek van de vondst blijft geheim, om stropers niet op het spoor van de bedreigde neushoorns te zetten. De beesten kwamen vroeger in grote delen van Zuidoost-Azië voor, maar hun leefgebied is nu beperkt tot een paar streken.

(HLN)

29-03-2013

Verdwenen vogels
Polynesiërs roeiden zo'n duizend soorten uit

De takahe is een ver familielid van het waterhoentje, dat leeft op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het beest weegt drie kilo en kan niet vliegen. De soort heeft daarom ernstig geleden onder de komst van mensen en de met hen meegelifte huisdieren en ratten. Rond 1900 dacht men dat hij uitgestorven was, maar in 1948 werd er in een uithoek van het eiland een kleine populatie ontdekt die zich had weten te handhaven.

Op de eilanden van de Stille Oceaan leefden ooit talloze vogelsoorten, die na de komst van de mens rap zijn uitgestorven. Hoe groot die uitstervingsgolf precies was, is nu berekend.


© Tim Blackburn

De takahe is een ver familielid van het waterhoentje, dat leeft op het Zuidereiland van Nieuw Zeeland. Het beest weegt drie kilo en kan niet vliegen. De soort heeft daarom ernstig geleden onder de komst van mensen en de met hen meegelifte huisdieren en ratten. Rond 1900 dacht men dat hij uitgestorven was, maar in 1948 werd er in een uithoek van het eiland een kleine populatie ontdekt die zich had weten te handhaven.

Dat de moderne, geïndustrialiseerde mens een slechte invloed heeft op de biodiversiteit van deze planeet, is zo vaak aangetoond dat het een cliché aan het worden is. Als schuldbewuste westerlingen hebben wij daarom een warm plekje in ons hart voor onze voorouders en andere traditioneel levende mensen, die in harmonie met de natuur leefden, ongestoord door de noodzaak van slimme zaktelefoons en twee buitenlandse vakanties per jaar. Maar helaas, ook onder die troostrijke mythe worden nu de stoelpoten vandaan gezaagd.

Een bekend voorbeeld van prehistorische uitroeiing is Noord Amerika. Waarschijnlijk als gevolg van intensieve jacht door de net op dat continent verschenen mens, verdwenen daar tussen veertig- en tienduizend jaar geleden een enorm aantal diersoorten. En ook op de eilanden in de Stille Oceaan verdween een groot deel van de fauna na de komst van de mens. Australische, Britse en Amerikaanse onderzoekers hebben geprobeerd vast te stellen hoe veel soorten er verdwenen zijn en hebben hun bevindingen gepubliceerd in het tijdschrift PNAS.

De eilanden van de Stille Oceaan waren de laatste plekken op aarde die gekoloniseerd werden door mensen. Ongeveer 3500 jaar geleden bereikte de mens Vanuatu, Nieuw Caledonië en Fiji; tussen 900 en 700 jaar geleden kwam hij terecht op verder weg gelegen eilanden als Hawaii en Nieuw Zeeland. Uit de gevonden fossielen blijkt dat tussen die eerste immigratiegolf en de tweede (die van de Europeanen in de 18e eeuw) op al die eilanden achthonderd tot meer dan tweeduizend vogelsoorten zijn verdwenen. Die zijn uitgeroeid door de mens of door de met de kolonisten meegelifte ratten, of uitgestorven door ontbossing.

Fossielen
Hoeveel soorten er in die tijd precies uitgestorven of –geroeid zijn, is niet duidelijk omdat er niet uit alle perioden voldoende dierlijke fossielen over zijn. Om daar achter te komen, moesten de onderzoekers weten hoeveel soorten vogels er voor de komst van de mens op de eilanden rondliepen. De onderzoekers hebben daarom een schatting gemaakt van het aantal soorten in de blanco perioden op grond van het aantal soorten in de perioden waaruit wel fossielen voorhanden waren. Ook berekenden ze het potentiële aantal populaties op een eiland op grond van de geografische omstandigheden ter plaatse.

Van de 618 aangetroffen vogelpopulaties, verdeeld over 193 soorten, waren er 247 verdwenen bij aankomst van de Europeanen. Vooral grote loopvogels waren het haasje: ze konden niet wegvliegen en ze waren extra aantrekkelijk omdat er veel aan te kluiven was. Ze hadden dan ook een 33 keer grotere kans om uit te sterven dan vliegende vogels. Ook vogelsoorten die maar op één eiland voorkwamen kregen het lastig: hun kans op uitroeiing was 24 keer zo groot als die van soorten die op meerdere eilanden voorkwamen. Een andere factor die uitsterven bespoedigde de grootte van het eiland. Logisch: hoe kleiner het eiland, des te kleiner de vogelpopulaties er zijn en des te eerder die zijn uitgestorven. Daarnaast speelde neerslag een rol. Ook logisch: hoe minder het regent, des te moeizamer een eiland zich herstelt van ontbossing.

Na veel gereken concluderen de onderzoekers dat tenminste 983 landvogelsoorten zijn uitgestorven na de eerste kolonisatie van de Stille Zuidzee door mensen. Daar komt nog een aantal niet-onderzochte soorten bij, wat het geheel naar schatting op ongeveer 1300 uitgestorven soorten brengt. De eerste kolonisten van de Stille Oceaan kunnen de uitroeiing van ongeveer 10 procent van het totale aantal vogelsoorten op aarde op hun conto schrijven. Maar eerlijk is eerlijk, wij beschaafde westerlingen hebben dit na de ‘ontdekking’ van dit gebied nog eens dunnetjes overgedaan. Veel soorten die zich na de eerste immigratiegolf nog op kleine eilanden met weinig regen hadden weten te handhaven, kregen na de komst van de Europeanen de genadeslag.

(wetenschap24.nl)