Ik vind dit ook lastig hoor. Ik stap helemaal niet snel op iemand af, denk ook dat het daarom zo lang geduurd heeft met mijn eerste relatie. Ik heb uiteindelijk moeite moeten doen, maar het is niet via versieren in de kroeg gebeurd. Dat heb ik nog nooit gedaan, ben er ook het type niet echt voor.
Ik vind het heerlijk om uit te gaan, beetje te dansen en gek te doen, maar versieren? Het is me ook nog nooit gebeurd dat een meisje op me af kwam, wel dat ik merkte dat ze naar me aan het kijken waren (op de goede manier dan he

). Dat had ik een paar weken geleden nog, maar ik had geen zin en geen lef om op haar af te stappen.
Zeg nooit nooit, maar ik denk dat ik het dus niet zo moet hebben van de (plaatselijke) kroeg. Nu zijn er genoeg andere manieren om iemand tegen te komen, dus wat dat betreft niet getreurd. Ik heb alleen nog steeds het gevoel nooit meer zo gelukkig te kunnen worden zoals ik dat met mijn ex was. Ik weet wel dat dat onterecht is, maar mijn gevoel spreekt de laatste maanden een stuk harder dan mijn verstand.

Mijn zelfvertrouwen heeft een deuk opgelopen na de breuk, hoewel me (recentelijk nog) gezegd is dat het absoluut niet aan mij ligt (al vind ik dat zo'n 'non-reden'). Ik vind het helemaal niet erg als ik een beetje moeite moet doen voor een meisje (hoort erbij, en dat is ook leuk), maar op het moment zou ik het toch fijner vinden wanneer iemand op mij af zou komen, ipv andersom.
Het overkomt je inderdaad, mijn ex is ook 'aan komen waaien'. Ik zie het op het moment ook niet snel gebeuren, maar wie weet kom ik morgen wel iemand tegen...
En wat neo hierboven ook zegt: In eerste instantie wil ik iemand als mijn ex terug (of liever nog: mijn ex). Maar is het realistisch om naar iemand te zoeken die op je ex lijkt? Als het klikt, dan klikt het...
Ik weet wel dat ik er meer op uit moet om überhaupt weer iemand te kunnen ontmoeten, want ze bellen niet aan.

Ik heb me wel voorgenomen om niet specifiek op zoek te gaan, hoewel ik het hebben van een relatie ontzettend mis. Ik moet eerst maar eens dit goed zien te verwerken, al ben ik volgens mij nu wel stappen aan het maken, al ben ik er nog lang niet.
Nou vind ik het wel leuk om dingen te ondernemen, maar zoals ik al eerder aangegeven heb is mijn sociale leven sinds de breuk eigenlijk zo goed als weg. Ik ben bezig om dat weer op te bouwen, maar het heeft tijd nodig (en de onzekerheid die ik nu heb, speelt daar ook een rol in). Ik ga me binnenkort maar eens inschrijven bij de sportschool, lekker aan m'n conditie gaan werken. Dat roep ik volgens mij al twee maanden, maar ik denk dat ik de laatste paar dagen iets beter in m'n vel zit, en dat de tijd nu aangebroken is om daar wat mee te gaan doen.