Zatoîchi (2003)
Van Japanse films krijg ik vaak het idee dat subtiliteit niet een van hun grootste kwaliteiten is. Misschien ligt het gewoon aan het verschil in culturen, maar spel, gezichtsuitdrukkingen, humor, geweld, alles heeft iets grotesks. Zatoîchi bewees het tegendeel.. wát een heerlijk uitgebalanceerde film.
Het tempo is een perfecte balans tussen korte, flitsende vechtscenes en rustige momenten, waardoor je je geen moment verveelt. De gevechten zijn erg goed uitgewerkt en op een leuke manier ietsjes over de top, de humor is (op een paar momenten na) vrij subtiel, zeker voor Japanse maatstaven, en het regelmatig terugkerende spel tussen beeld en muziek geeft wat een zware en droge samurai-film had kunnen worden nog iets meer verve.
Ook qua personages heb ik genoten: de bad-guy van het dorp is geen cliché rotzak maar een aimabele oudere vent, wat hem des te intrigerender maakt. Zatoichi zelf is geen norse zwijgende samurai maar kan juist heerlijk licht een praatje maken en lachen, om het volgende moment in opperste concentratie blind een zwaardgevecht te winnen (wat hij erg goed speelt). Zelfs de ietwat stereotype overlevende 'zusjes' van een uitgemoorde familie die zich later wreken waren leuk uitgewerkt.
Het verhaal over een outsider die in een dorp komt dat wordt onderdrukt door een gang + evil baas is niet bepaald origineel, en zelfs een blinde samurai is al eens eerder gedaan. En dat is nog afgezien van het origineel waar dit een remake van is. Ondanks dat weet de film de meeste cliché's te vermijden, en maakt de sterke combinatie van beeld, muziek, cast en regie zelfs dat ik het nogal Bollywood-achtige einde kan vergeven.
Eindoordeel:
9/10
TRON: Legacy (2010)
Ik kan hier niet al teveel woorden aan vuil maken: wat een kutfilm. Mooie graphics en special effects (zelfs het 3D kwam hier goed tot zijn recht), lekkere soundtrack, maar wat een inspiratieloos kutverhaal. Het idee van iemand die in een computerwereld terechtkomt was bij de eerste Tron nog origineel, hier was het een aanzetje naar een verhaal dat bomvol Hollywood-cliché's zat.
Natuurlijk wordt de (computer-)wereld geregeerd door de schepping-gone-bad van de hoofdpersoon uit deel een. Vanzelfsprekend komt zijn zoon hem per ongeluk op het spoor, maar stuntelt hij eerst wat rond tot hij door (uiteraard) een meisje wordt gered van een wisse dood. Ohja, er is een verzetsbeweging, een van de kopstukken daarvan pleegt verraad en sluit zich bij de bad-guy aan, om vervolgens zelf verraden te worden. De poort gaat ook nog eens binnen acht uur dicht maar ze redden op het nippertje, behalve dat de bad-guy op het laatst nog een keer opduikt. Papa offert zich op voor het grote goed, en alles is perfect klaargezet voor nog een vervolg.
Ohja, en iedereens harde schijven met hun hele leven erop worden tevens gebruikt om keihard mee in het rond te gooien? Welke malloot bedenkt dat?
Verder vond ik Bridges twee zeer matige rollen neerzetten en in het algemeen geheel niet sympathiek. En wat is dat tegenwoordig met die 13-in-een-dozijn totaal karakterloze jongens die tegenwoordig allemaal hoofdrollen spelen? Als je me had gezegd dat Sam dezelfde acteur als uit Eagle Eye of de laatste Star Trek was had ik het ook geloofd. Alleen Michael Sheen speelde een vermakelijke rol als de excentrieke Zuse.
Als de graphics en muziek niet zo goed waren had ik hem een 1 gegeven. Nu wordt het een
4/10.