quote:
De wereld in mijn hoofd
De wereld in mijn hoofd is anders dan de wereld die jij kent, anders dan de wereld die je ouders, broertje, zusje, hond en/of cavia kennen. Het is een wereld die door niets en niemand geëvenaard kan worden, de wereld in mijn hoofd. Alles kan, maar tegelijkertijd kan er niks. Het is een wereld van tegenstellingen, maar ook van parallellen. Alles in deze wereld is door mij gecreëerd, maar ik kan niet alles vernietigen. Sommige ideeën zijn hun eigen leven gaan leiden, hun eigen wereld in de wereld in mijn hoofd gaan creëren. Gedachtes die alle kanten uitschieten en die mijn eigen denken over kunnen nemen. Dit kan op allerlei momenten gebeuren, vooral wanneer ik ze het minste verwacht, wat erg onhandig voor mij kan aflopen. Zo is het moeilijk de werkelijkheid van mijn wereld in mijn hoofd te onderscheiden, aangezien niet alles in de wereld in mijn hoofd even onwerkelijk is.
Zo was ik laatst op de Eiffeltoren, denk ik. Om naar beneden te komen heb ik de noodtrap gebruikt, die langs de zijkant van de toren liep, aangezien het ijsje van een Chinees jongetje met paars haar in de fik was gevlogen. Eigenlijk denk ik dat dit in de wereld in mijn hoofd gebeurde, niet in de echte wereld, aangezien Chinezen sinds kort niet meer toegestaan zijn in Parijs, doordat straatverkopers blind worden als ze een Chinees zien.
Toen ik eindelijk van de Eiffeltoren af was, de tocht had me drie dagen gekost en ik was her en der skeletten van voorgangers tegen gekomen, besloot ik via de Seine naar Praag te zwemmen, aangezien Praag een mooie stad is. Ook zijn er veel karikatuurtekenaars en heb ik altijd al een karikatuur van mezelf willen hebben. In Parijs had ik ze ook wel gezien, vlak naast een Japanner die Jason Mraz probeerde te zingen, inclusief hoedje, gitaar en een zwaar Japans accent, maar daarvan was ik niet echt onder de indruk, dus wilde ik Praag graag proberen. Gelukkig was Praag niet zo ver, Parijs en Praag zitten namelijk dicht bij elkaar in het woordenboek, dus kostte het zwemmen me maar tien minuutjes.
Eindelijk aan de kant geklommen besloot ik een karikatuurtekenaar op te zoeken, echter leverde dit nogal veel problemen op, omdat iedereen gillend wegrende zodra ik in de buurt kwam. Ik heb een huid die vrij veel vocht vasthoudt en door het zwemmen was ik reusachtig geworden. Het zal nog wel een paar dagen duren voordat al het vocht mijn huid had verlaten. Een karikatuur laten tekenen had nu weinig nut meer, aangezien ik al een karikatuur van mezelf was geworden. Een simpele foto nemen zou genoeg zijn. Gelukkig scheen de zon, wat het verdampingsproces zou versnellen. Verder leek het me slim om beschuitjes te eten, omdat deze veel vocht opnemen, waardoor het er ook makkelijker uit kan. Op naar de supermarkt. Het enige probleem is dat er in Tsjechië een andere valuta is dan in Frankrijk, maar door mijn grootte hoefde ik niet te betalen, ze wilde me zelfs nog geld meegeven. Ik kon het niet laten om hier misbruik van te maken en dus ben ik gaan winkelen. Gelukkig kan je in Praag goed winkelen en als je nog meer winkels wilt zien, loop je eventjes door naar Rome. Er zijn maar weinig plaatsen met de Q, dus ook daar ben je zo. Toch zat ik te twijfelen of het wel slim was om op deze manier een dure winkel zoals Dior binnen te lopen, aangezien de beveiliging daar strenger is en ik toch al aanzienlijk begon te krimpen. Toch maar op naar de meer mainstream winkels als Mango, Zara en H&M. Shoppen is werkelijk geweldig als je niet hoeft te betalen. Al was de reden daarvoor gelijk de reden dat het shoppen een stuk minder leuk was, ik was zo groot dat ik niks meer paste. Uiteindelijk heb ik uit alle winkels maar iets meegenomen waarvan ik dacht dat ik het wel zou passen, alleen maar, omdat ik niet met lege handen thuis wilde komen.
Ik begon inmiddels alweer met krimpen, dus kon ik er maar beter mee ophouden. Nadat ik een tijdje had gelopen en in een lift omhoog was gegaan om naar een andere straat te gaan was ik plotseling ergens anders. Bovenop een wolkenkrabber, verdacht dicht bij de rand. Dit moest wel de wereld in mijn hoofd zijn die het overnam. Waarom zou ik ooit zo dicht bij de rand gaan staan? Ik heb hoogtevrees. Waarschijnlijk als ik nu een stap zou zetten, zou ik opgevangen worden door een spinnenweb van een suikerspin, eerst zou ik de suikerspin op eten, daarna de suikervliegjes en tot slot een deel van het suikerweb, zodat ik met de rest naar beneden kon abseilen om vervolgens op een prachtig strand in de Bahamas uit te komen waar ik heerlijk kon genieten van de zon.
Ik vertrouwde op de wereld in mijn hoofd en zette de stap.