BDD

Dat klinkt dan wel als BDD, erg verdrietig voor haar.

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 11:12 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Of arrogantie.

Zou ook kunnen.
Ik ben een kale gozer met behoorlijk wat overgewicht maar vanochtend in de spiegel dacht ik toch van WOW WAT BEN IK EEN LEKKER DING. Ingebeelde mooiheid dus.

quote:

Op donderdag 3 februari 2011 23:08 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Oh, sorry dat ik in verdediging ging.

Nee hoor, ik kan me wel voorstellen dat je mijn eerste zin als `sarcastisch´ zag.
Ik had mijn mening natuurlijk ook wat meer toe kunnen lichten om dat te voorkomen.

Ik maak ook wel gebruik van sarcasme, maar dan meer als iemand domme/ totaal onwetende opmerkingen maakt.

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 11:08 schreef Maanvis het volgende:
Hoe heet het omgekeerde van BDD eigenlijk? Ingebeelde mooiheid?
Is dat gewoon narcisme?

Narcisme is ook niet altijd een vorm van zelfliefde. Er zijn narcisten die voortdurend op zoek zijn naar de bevestiging van anderen, dus niet zo zeker zijn van zichzelf.

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 14:53 schreef Countess het volgende:

[..]

Narcisme is ook niet altijd een vorm van zelfliefde. Er zijn narcisten die voortdurend op zoek zijn naar de bevestiging van anderen, dus niet zo zeker zijn van zichzelf.

De narcistische paradox.

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 19:06 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

Ik ben wel met je eens, als je het zo zegt. Dat van "Fall in, soldier" is inderdaad waar. Maar ja, het jammer ervan is dat sommige (veel) mensen gewoon niet gemaakt zijn voor de soldier mentaliteit. Het gaat dan juist averrecht werken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een jongen die voor de eerst naar de sportschool gaat trainen. In het begin gaat hij 40 kilo bank drukken. Dan gaan de sterkere jongens hem uitlachen. Bij de meeste zien ze het alleen als een reden om harder te trainen totdat ze meer kunnen opdrukken. Maar er zijn dan bepaalde types die meteen naar huis gaan en nooit meer de sportschool binnen gaat.

Dit is wat er bij mij gebeurde toen ik 18 was of zo, ik stopte toen inderdaad direct. En nu op mijn 26ste weer begonnen en ik werd opnieuw uitgelachen toen ze me voor het eerst zagen. Alleen interesseert het me niks meer en ga gewoon door. Ik heb namelijk al geaccepteerd dat ik een kut leven leid en kijk al uit naar de volgende onaangename verrassing

Helemaal met zoiets als een sportschool is het zo dat iedereen ergens moet beginnen. Elke nieuweling zal minder gespierd of afgetraind zijn dan sommigen die daar rondlopen.

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 23:38 schreef -Strawberry- het volgende:
Helemaal met zoiets als een sportschool is het zo dat iedereen ergens moet beginnen. Elke nieuweling zal minder gespierd of afgetraind zijn dan sommigen die daar rondlopen.

Ik pak diegene ook nog wel terug die zo achterlijk begon te lachen. Hij weet nog niet hoe ziek ik ben en dat ik tot alles in staat ben (heb weinig te verliezen)
Niet dat het me boeide dat die mij uitlachte maar hij mag er gewoon niet zomaar mee wegkomen.

Vroeger voelde me ik gekwetst met dit soort opmerkingen. Nu laat ik liever diegene zelf lijden en het liefst nog een stuk erger. Ik weet al dat ik misschien heel lelijk ben maar ik laat me niet meer uit het veld slaan als iemand over mijn uiterlijk begint.

[ Bericht 10% gewijzigd door richard_prf op 05-02-2011 00:01:40 ]

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 19:06 schreef Keep_Walking het volgende:
Ik ben wel met je eens, als je het zo zegt. Dat van "Fall in, soldier" is inderdaad waar. Maar ja, het jammer ervan is dat sommige (veel) mensen gewoon niet gemaakt zijn voor de soldier mentaliteit. Het gaat dan juist averrecht werken. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een jongen die voor de eerst naar de sportschool gaat trainen. In het begin gaat hij 40 kilo bank drukken. Dan gaan de sterkere jongens hem uitlachen. Bij de meeste zien ze het alleen als een reden om harder te trainen totdat ze meer kunnen opdrukken. Maar er zijn dan bepaalde types die meteen naar huis gaan en nooit meer de sportschool binnen gaat.

Zoals je zegt: bij de meesten werkt het om ze zo harder te laten werken, onder druk van de groep. Dit is ook een sterk fundament van de militaire wereld natuurlijk.

En die 'bepaalde types' ? Tja, jammer voor hun. Zo werkt het nou eenmaal.

Beste allemaal,

Vanuit de statistieken van de website over BDD die in dit topic is gelinkt en die door mij is gemaakt en ook door mij wordt onderhouden en beheerd, zag ik opeens erg veel links naar Fok Forum staan. Meestal neem ik dan even een kijkje, om te zien of ik nog iets constructiefs kan bijdragen en omdat er vaak behoorlijke misverstanden bestaan over BDD.
Dat is ook niet zo vreemd, want de stoornis is niet erg bekend en wordt nogal eens verward met een te grote dosis ijdelheid. Dat laatste is de grootste denkfout die bestaat ten aanzien van BDD. Mensen met BDD hebben de spiegel niet in gebruik als bevestiging van hoe mooi ze wel niet zijn, ter bewondering, zoals de koningin uit Sneeuwwitje :-), maar uit een voortdurend gevoel van angst voor vernedering en afwijzing, vaak omdat er ooit ergens iets is misgegaan in hun beleving van zichzelf als mens, met als gevolg een heel laag zelfbeeld.

Dat gevoel van eigenwaarde kan door vele oorzaken zijn beschadigd (zoals ook bij mensen met Anorexia en dwangneuroses meer aan de hand is dan het kale ritueel), een pesterij, een onveilige thuissituatie, misbruik etc, maar ook aanleg speelt een rol (net als bij veel andere stoornissen het geval is).

Wie een slecht zelfbeeld heeft kan op enig moment bij gevoeligheid daarvoor en door steeds weer bevestigende omstandigheden van die lage zelfwaarde (vaak niet eens bewust zo bedoeld, maar door de ontvanger wel zo geïnterpreteerd, omdat lage zelfwaarde nou eenmaal dat soort belevingen bevordert en iemands perceptie ernstig aantast) een stoornis gaan ontwikkelen. Dat kan van alles zijn . . van anorexia tot fobie, van dwang tot psychose . . of bijvoorbeeld BDD. Nou moet gezegd dat BDD als het ware een cocktail is met veel comorbiditeit (overlap) met andere ziektebeelden. Voor mezelf sprekend was er een diagnose met daarin de volgende stoornissen: angst, dwang, depressie, PTSS , sociale fobie. De componenten draaien echter allemaal om wat dan BDD heet: namelijk een dusdanig verstoord zelfbeeld, beleving van het uiterlijk, dat men daar alle waarde aan gaat hechten en verder geen positieve dingen meer kan zien in zichzelf als mens. Kort door de bocht gezegd: wie zich te lelijk voelt om te tonen redeneert dat hij of zij een waardeloos mens is die door niemand zal worden geaccepteerd en zeker niet in de huidige samenleving waarin een hyperactiviteit bestaat rondom uiterlijk vertoon.

De paradox is dat mensen met BDD dondersgoed weten dat ze heus meer zijn dan die buitenkant en dat ook extreem graag zouden willen voelen, maar dat lukt dus niet. Ze zijn te beschadigd om die andere krachten van zeer negatieve beooordelingen van zichzelf te weerstaan. Er ontstaan rituelen om dat te bezweren (die soms, maar meestal niet, helpen en in elk geval de stoornis in ernst doen toenemen omdat die rituelen steeds uitgebreider en langduriger worden) en men gaat meer en meer sociale omgevingen vermijden tot aan totale zelfisolatie aan toe omdat dat tenslotte nog de enige manier is om geen angst te voelen.

Dat maakt echter weer extreem depressief, want de isolatie is diep van binnen geen echt vrijwillige keuze, maar een dwang, een escape from a distorted reality.

De vertaling van BDD naar ingebeelde lelijkheid is zeer misleidend daarbij. Bewust hanteer ik zelf dan ook bij voorkeur deze vertaling: een stoornis in de lichaamsbeleving, maar beter nog, een stoornis in de mensbeleving . . .

Iedereen kan BDD ontwikkelen dus. Ook mensen die echt een zichtbaar defect hebben. Het gaat om de mate van wat het met een mens doet. Zodra het al dan niet aanwezige defect ervoor zorgt dat iemand buitenproportioneel gedrag gaat vertonen in de vorm van ernstige rituelen en vermijdingen en alle eigenwaarde aan dat defect/uiterlijk gaat ophangen, is er sprake van BDD.

Evenveel mannen als vrouwen ook, maar voor mannen nog lastiger om het te openbaren, want een vrouw kan nog enigszins legitiem zorgen hebben over een uiterlijk en het beter wegmoffelen als gewone zorg (het zo doen voorkomen) dan een man. Het bekende stereotyp van de wachtende man op zijn vrouw die uren voor de spiegel staat te tutten vindt niemand vreemd. Vaak weten mensen echter zelf niet eens dat ze BDD hebben overigens. Dit omdat het sluipenderwijs erger wordt en de grenzen steeds verder worden opgerekt. En omdat men de stoornis ook gewoonweg niet kent of uit onwetendheid c.q. kortzichtigheid associeert met narcistische ijdeltuiterij die het dus niet is.

Zelf heb ik het pas na 30 (!) jaar ploeteren ontdekt in 2005. Ik was toen 43 . . .
Na een zeer intensieve behandeling in Leiden op de poli psychiatrie in het LUMC is er veel veranderd, zij het dat ik geen normaal leven kan leiden met een vaste baan. Voorheen was ik fulltime leerkracht, maar toen ook daar de rituelen een vlucht begonnen te nemen begon mijn downfall en heb ik er een streep onder moeten zetten.

Ik heb diverse interviews gegeven ondertussen en toevalligerwijs komt er over enige weken een interview in het blad Margriet. Mss een beetje een huisvrouwenblad (ik lees het zelf niet), maar wel met een groot lezerspubliek met veel moeders, die wellicht zo wat alerter kunnen zijn in geval er sprake van BDD zou kunnen zijn. Overrating ervan is niet goed, pubers zijn onzeker en dat is normaal, maar underrated kan evenwel funest zijn, want hoe eerder de stoornis wordt gediagnosticeerd en behandeld, hoe meer kans op succes. Er zomaar vanaf komen door ouder worden is geen optie bij BDD. Het neemt toe gaandeweg de tijd.

Wel, mijn missie is er dus eentje van 'spread the news' en niet eentje van 'kijk ons eens zielig zijn'. Verspreiding van kennis doet wonderen is mijn motto en zal meer begrip en opmerkzaamheid bevorderen onder de mensen. Anorexia was ook ooit een stoornis die alleen maar over niet eten ging . . en ondertussen weet men beter . . . BDD is niet over die lelijke neus of dat rare haar . . het is een eenzame worsteling tegen een enorm laag zelfbeeld vol deuken en gaten die iemands leven tot een ware hel kunnen maken . . .

Wie meer wil weten . . . feel free to ask or PM.

Vriendelijke groet van Kariboe
beheerder van de BDD website en zelf BDD neuroot ;-)

[ Bericht 0% gewijzigd door Kariboe op 06-02-2011 11:59:40 (typo 2) ]

quote:

Op vrijdag 4 februari 2011 23:41 schreef richard_prf het volgende:

[..]

Ik pak diegene ook nog wel terug die zo achterlijk begon te lachen. Hij weet nog niet hoe ziek ik ben en dat ik tot alles in staat ben (heb weinig te verliezen)
Niet dat het me boeide dat die mij uitlachte maar hij mag er gewoon niet zomaar mee wegkomen.

Vroeger voelde me ik gekwetst met dit soort opmerkingen. Nu laat ik liever diegene zelf lijden en het liefst nog een stuk erger. Ik weet al dat ik misschien heel lelijk ben maar ik laat me niet meer uit het veld slaan als iemand over mijn uiterlijk begint.

stuurde mij een link met dit topic, die verdenkt mij ervan last te hebben van BDD.
Ik denk dat de grens naar BDD heel hoog is. Ik heb last van onzekerheid.
Vroeger woog ik 50 kg, toen in 3 weken tijd 70 (stoppen met roken, beginnen met de pil) en voorts alleen geschommeld met mijn gewicht, tussen de 58 kg en de 70. En op zich heb ik niet zo'n last van die onzekerheid, ik moet alleen niet te lang voor de spiegel staan. Sauna is ook erg.
Dan kan ik echt dagen lang intens verdrietig en ongelukkig voelen.

Nou, die grens naar BDD ligt niet zozeer hoog. Het is meer dat mensen zelf steeds hun grenzen verleggen, daaraan gewend raken als zijnde normaal en zo gaat het maar door en door. Plus dat mensen de neiging hebben pas het hoofd te bieden aan zoiets als een psychische stoornis als ze echt niet meer verder kunnen. Veel schaamte, veel ontkenning en uitvluchten, veel whisful thinking dat het heus wel weer over gaat en veel verzet tegen het idee dat therapie en/of medicatie wel eens de enige manier zou kunnen zijn om zichzelf te bevrijden van dwang en waanbeelden.

Maar uiteraard, en dat gaf ik al aan, overrating is niet goed, maar alertheid op de symptomen wel degelijk :-)

Als je echt verminkt bent lijkt het me raar als je er geen issues mee ontwikkelt, gezien je dan gewoon als een soort rariteit gezien wordt...

[ Bericht 40% gewijzigd door TX op 06-02-2011 21:01:01 ]

quote:

Op donderdag 3 februari 2011 23:36 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Dat gaat niemand wat aan en ik heb geen behoefte aan een eigen topic. Het is gewoon zo.

Waarom breng je het op als het niemand wat aan gaat? Begin er dan ook niet over.

@ Kariboe

Wat een duidelijke uitleg

Dank je wel zusterclivia

quote:

Op zondag 6 februari 2011 20:55 schreef TX het volgende:

[..]

Waarom breng je het op als het niemand wat aan gaat? Begin er dan ook niet over.

Heb je mijn eerste post überhaupt gelezen?

OT: Als je anorexia hebt, heb je dan ook automatisch BDD?

In Afrika hebben ze ook geen BDD of anorexia, het zijn gewoon overbodige luxeziektes. Mensen zeiken te veel hier, wees blij met hoe je eruit ziet en dat je gewoon een gezond lichaam hebt.

Slotje.

quote:

Op maandag 7 februari 2011 01:07 schreef Keep_Walking het volgende:

[..]

In Afrika hebben ze andere dingen waar ze zich mee bezig houden.

Dat bedoel ik, het zijn dus luxeziektes

quote:

Op maandag 7 februari 2011 01:01 schreef iwannabehigh het volgende:
In Afrika hebben ze ook geen BDD of anorexia, het zijn gewoon overbodige luxeziektes. Mensen zeiken te veel hier, wees blij met hoe je eruit ziet en dat je gewoon een gezond lichaam hebt.

Slotje.

Dit is het meest typerende voorbeeld van een gebrek aan inlevingsvermogen in psychische ziektebeelden dat ik ooit gehoord en gelezen heb. Zelfs als iets een luxe ziekte is, in de zin van alleen voorkomend in landen waar de druk op uiterlijk een grote rol speelt omdat het kan en omdat er geen sprake is van overleven zoals in arme landen, dan nog is het kortzichtig en dom. Want ook die ziektes bestaan en hebben hun eigen historie van ontstaan zoals ook kanker een ziekte is die in rijke landen meer voorkomt.

Ik kan niets anders concluderen dat deze manier van redeneren en niet in staat zijn tot inzichtelijk denken en empathisch besef ook gevolg zijn van te veel verwendheid in een rijk westers bestaan.

Om maar even een koekje van eigen deeg te serveren.

En zoals gezegd, maar kennelijk niet erg goed gelezen of begrepen. Het gaat niet om dat uiterlijk, dat is slechts de uitingswijze van het lage zelfbeeld. Het BDD ziektebeeld is vele malen breder dan waar het door onwetenheid in wordt verkleind. Ik zou zeggen, lees je wat beter in voordat je zulke oordelen velt over mensen die soms op de rand van zelfmoord staan omdat ze het niet meer kunnen verdragen dat ze leven. Natuurlijk is dat niet omdat die neus scheef staat. Dat is omdat ze zich extreem minderwaardig voelen om allerlei dieperliggende oorzaken zoals pesterij, misbruik en andere ernstige zaken die hun sporen hebben nagelaten

quote:

Op maandag 7 februari 2011 01:15 schreef Kariboe het volgende:

[..]

Dit is het meest typerende voorbeeld van een gebrek aan inlevingsvermogen in psychische ziektebeelden dat ik ooit gehoord en gelezen heb. Zelfs als iets een luxe ziekte is, in de zin van alleen voorkomend in landen waar de druk op uiterlijk een grote rol speelt omdat het kan en omdat er geen sprake is van overleven zoals in arme landen, dan nog is het kortzichtig en dom. Want ook die ziektes bestaan en hebben hun eigen historie van ontstaan zoals ook kanker een ziekte is die in rijke landen meer voorkomt.

Ik kan niets anders concluderen dat deze manier van redeneren en niet in staat zijn tot inzichtelijk denken en empathisch besef ook gevolg zijn van te veel verwendheid in een rijk westers bestaan.

Om maar even een koekje van eigen deeg te serveren.

Nee, ik kan mij wel inleven in die ziektes, maar ik kan niet begrijpen waarom mensen hier zo ver in gaan. In mijn ogen is dat een soort aandacht zoeken. Ik vind dat je moet kijken naar wat je WEL hebt. Wees blij dat je een gezond lichaam hebt, in een mooi land woont waarbij alles eigenlijk vanzelfsprekend is als je kijkt naar al die andere arme landen.

Vind niet dat je hoort te zeuren omdat je lelijk of dik bent of wat dan ook. Lelijke of dikke mensen worden niet achtergesteld of anders behandeld - je wordt achtergesteld door je gedrag, niet door je uiterlijk.

Vergelijk kanker A.U.B. niet met zulke ''ziektes''. Kanker is veel erger. Bah, wat een vergelijking.