Extreme Onzekerheid

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 14:15 schreef Suesse het volgende:
- Na het lezen van het hele verhaal: jamaar, je vriendin wil zo graag weten hoe het met je gaat, toont interesse, is bezorgd... als ik het zo lees is ze hartstikke gek op je!

- Ondertussen dacht ik: door alle onzekerheden en door zijn verliefdheid ben je gewoon verblind, je ziet wat je wil zien en daardoor kun je nooit zien wat er écht is, namelijk liefde die door de miscommunicatie tussen jullie (wat weer wordt veroorzaakt wordt door die blindheid waar ik het over heb) vertroebeld is.

Ze is absoluut gek op mij, zeker weten. En ze heeft ook meerdere keren benadrukt dat ze me waardeert om wie ik ben. Ze vindt het fijn om met iemand te zijn die niet alleen heel anders is dan haar qua karakter, maar ook qua interesses en denkbeelden. Dat kan haar wereld verrijken en haar scherper maken. Dat heeft ze nog eens erg duidelijk benadrukt na onze "grote" ruzie vorige maand. Bizar dat ik zelfs na dat gesprek nog steeds niet kan/wil inzien dat het gewoon zo is en ik dat ook gewoon moet aannemen. De huidige omstandigheid speelt daar zeker een rol in, omdat al mijn negatieve gevoelens weer komen bovendrijven. Ook het feit dat ze me na 2,5 jaar samen nog steeds overrompelt met zichzelf en haar leuke en soms irritante dingetjes speelt een rol. Ik was tot haar komst in mijn leven gewend aan het lopen van blauwtjes na hopeloze vormen van verliefdheid. Ik had de hoop opgegeven tot ik haar ontmoette. Mijn eerste date met haar geldt als de mooiste dag van mijn leven. Dit keer was het eindelijk raak, maar 2,5 jaar later voel ik me nog steeds zo verward. Ik ben gewoon een heel moeilijk hoopje mens...geef ik eerlijk toe

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 14:15 schreef Suesse het volgende:
- Verwacht wellicht niet zoveel.

Als ik dingen voor me zie, lijkt het in mijn hoofd net een oscar-waardige Universal-productie met alle bijbehorende soon-to-be-popular quotes en allerlei special effects. Uiteindelijk verwacht ik ook dat dingen zullen lopen zoals ik ze voor me zie. In de praktijk loopt het uiteindelijk altijd anders. Ik heb soms grote moeite met wat er op dat moment gebeurt. Ik ga me irriteren, negatieve gedachten en denkbeelden krijgen en reflecteer dat uiteindelijk op haar. Ja, ook op dat punt mag ik een hoop veranderen. Mijn verwachtingspatronen van de afgelopen 2,5 jaar lijken in veel opzichten op de teksten in die lovesongs en happy endings in die romantische films die ik vroeger als leidraad gebruikte. Ik denk dat het hoog tijd word dat ik inzie dat het leven vol plotwendingen zit, en mijn verwachtingspatroon op een laag pitje moet houden. Niet gelijk doemdenken, maar het gewoon zn vrije loop laten. Het kan vriezen, het kan dooien......

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 14:15 schreef Suesse het volgende:
- Wat goed dat je je er al zo bewust van bent, en dat je goede inzichten hebt. Ik denk ook dat dit iets is wat je moest overkomen.

Voor mijn gevoel is het voortbestemd. Aan de andere kant had ik vroeg of laat sowieso wel moeten weten dat ik naar een verklaring moest zoeken voor mijn gedrag en buien op dit moment. Ik begon gek te worden van het feit dat ik mezelf zo gek maakte. Ik denk dat ik een zetje in de juiste richting nodig had. Onbewust heeft mijn vriendin me die gegeven, door voor 2 maanden te vertrekken.....ze heeft wat sporen achtergelaten, maar zoals ik me op dit moment begin te voelen kan ik er wellicht toch in slagen die sporen te wissen. In de zin van: het een plaats geven.

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 14:15 schreef Suesse het volgende:
- Je kijkt tegen je vriendin op, je bent jaloers op haar omdat je zo zou willen zijn als zij is. Weer herkenbaar. Ik heb dat dus ook een beetje met mijn vriend, zoals je misschien wel hebt gelezen. Wat je nu doet is jezelf afwijzen. Maar wat je ook al aan het doen bent is leuke dingen doen, enz. Dat is heel goed. Probeer ook meer jezelf te zijn. Ik zie iemand vertellen die totáál niet zichzelf is. Ben je bang om jezelf te zijn, bang voor de reacties van je vriendin/anderen daarop? Niet bang zijn, express yourself. Het zal bevrijdend aanvoelen, echt!

Dit raakte me toen ik het las. Je beschrijft mijn hele bovenstaande bestseller in slechts een paar zinnen

Inderdaad. Ik kijk tegen haar op. Ze heeft eigenschappen die ik zelf niet heb, en soms mis.

Vroeger had ik veel denkbeeldige vrienden en een denkbeeldige vriendin. In mijn denkbeeldige vriendenkring was ik een heel ander mens; Spontaan, zelfverzekerd en vriend van iedereen. Mijn denkbeeldige vriendin was precies zo, en het klikte op alle gebieden.

De band met mijn denkbeeldige vrienden is intussen verwaterd, ik heb ze niet meer nodig in mijn leefwereldje. Maar wat nog belangrijker is: die denkbeeldige vriendin is overgegaan in een echte vriendin; en zij matcht met alle kenmerken die mijn denkbeeldige vriendin ook had. Tussen mij en mijn denkbeeldige vriendin is het al 2,5 jaar over, ik kon beter krijgen

Ik durf best mezelf te zijn bij haar. Ik durf vanalles tegen haar te zeggen, ik durf emotioneel te zijn, damn...ik durf zelfs scheten te laten waar zij bij is (ook al waardeert ze dat doorgaans niet echt ) Maar doordat ik me soms zo anders voel dan anderen op sommige gebieden heb ik de neiging mezelf op te sluiten in mijn eigen wereldje. Gevolg: zelfs na al die tijd kent ze me helaas nog steeds niet goed genoeg. En dat heb ik allemaal aan mezelf te danken. Fuck....wat kan een leerproces soms zo eenvoudig zijn. Ik moet meer denken, minder piekeren.

Dit leerproces zal zoals eerder gezegd niet in 3 tellen voltooid zijn. Ik zal het ongetwijfeld aan mijn hart voelen als ik weer van die gelukkige foto's en berichten van haar zie vanuit India. Maar ik probeer mijn best te doen gelukkig te zijn voor haar, zoals zij gelukkig is voor mij als ik iets moois bereik. Ik zal ongetwijfeld gevoelens van jaloezie krijgen als ik zie/lees hoe leuk ze het heeft met haar medevrijwilligers en met de locals.

Ik moet maar gewoon inzien dat die mensen haar nu vormen, en dat ze over 2 maanden weer helemaal de mijne is als vanouds, al verwacht ik wel dat ook zij wel wat veranderingen doormaakt en op bepaalde gebieden anders naar dingen is gaan kijken. Een verblijf in India kan nogal wat indruk maken, getuige de ervaringen van kennissen, collega's en familieleden. Enige binding had ze sowieso al. Ik ben zelf van Hindoestaanse komaf, dus ze kende bepaalde culturele dingetjes al dankzij mij en mijn familie.....

Maar ja....waar een wil is, is een weg. Ik ga niet langer piekeren, maar gewoon doen. Ik merk aan mezelf dat ik me nu al stukken beter voel dan 2 dagen geleden. Ik schraap langzaam maar zeker de energie en de wilskracht bij elkaar om haar een gezonde plaats in mijn leven te geven en mezelf de ruimte te geven me te richten op de dingen die echt belangrijk zijn voor mij: studie, rijbewijs, werk.....en uiteraard mijn globetrotterdingetjes over 2 maanden

Het is overdreven om te zeggen dat ik me herboren voel. Maar ik voel me wel een stuk leger en beter, en heb inzicht gekregen....poehee, soms kan ik best rationeel zijn. In ieder geval een fijn vooruitzicht voor het sociale weekendje wat ik voor de boeg heb

[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 18-02-2011 22:54:28 ]

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 20:58 schreef Surfergirl het volgende:@ Flylib

Goede inzichten maar je pakt het verkeerd aan tov haar, ga haar niet negeren want daar stoot je haar mee af. Je bent goed bezig aan jezelf, maar je hoeft haar niet zo aan de kant te zetten zoals je nu doet.

Je hebt helemaal gelijk. Ik ben daar nog eens over gaan nadenken. En het zal alleen maar averechts werken. Dat heeft ze niet verdiend want ze wil juist contact met mij maken.

Probleem op dit moment is meer praktisch: ze is onbereikbaar want ze maakt een toeristisch tripje ergens in the middle of nowhere (wel ergens in India denk ik )

Morgen heb ik me voorgenomen echt even voor mezelf te reserveren en mezelf zo min mogelijk met haar bezig te houden. Ik ben blij om even wat sociale contacten aan te gaan de hele dag, dat houdt me scherp. Ik zal haar morgenavond laten weten dat ik weer op skype kom.

Ik zal haar mijn excuses aanbieden, en uitleg geven. Het verhaal in een notendop zonder alle poespas die hier voobij is gekomen. En dan maar afwachten hoe haar reactie zal zijn. Maar ik zal in ieder geval niet voor haar vluchten. Als ik haar een gezonde plaats in mijn leven wil geven dan moet ik ook op een gezonde manier contact met haar hebben en ook houden. Het enige wat dan nog rest zijn alle verplichtingen volgende maand. En me verheugen op mijn hart die een sprongetje maakt over 2 maanden als ik de aankomsthal van Kuala Lumpur airport uitloop en haar met haar mooie blauwe ogen en haar grote blauwe koffer zie (ze komt een uur eerder dan mij aan, dus heeft wat meer voorbereidingstijd )

Overigens een leuk WTF-moment vanavond toen ik van mijn werk onderweg was naar huis. Op het hoogtepunt van mijn dieptepunt heb ik alles wat maar in de buurt komt van een "lovesong" van mijn favorietenlijst op mijn ipod afgehaald. Alleen van mijn favorietenlijst, want ik sluit niet uit dat ik ze weer terug kan plaatsen als ik me beter voel. Voor alle zekerheid heb ik alle nummers in een excellijstje gezet voor het geval ik er eentje vergeet (ben een lijstjesmens ).

Ik was echter 1 nummer vergeten;


Toen ik haar 2 weken geleden tijdens een etentje verraste met een ipod vol met mijn favorieten als afscheidscadeautje was dit het 1e nummer wat zij hoorde toen ze hem als test even aanzette. Ze vond mijn playlist al gelijk goed beginnen! Bizar dat ik uitgerekend DIT nummer vergeten ben tijdelijk van mijn lijst af te halen en die voorbij hoor komen in mijn sleepy mood.......what goes around, comes around?

Mensen, serieus......ik begin me steeds vrijer te voelen.......

[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 19-02-2011 00:17:09 ]

quote:

Op vrijdag 18 februari 2011 21:58 schreef Flylib het volgende:

[..]

Ze is absoluut gek op mij, zeker weten. En ze heeft ook meerdere keren benadrukt dat ze me waardeert om wie ik ben. Ze vindt het fijn om met iemand te zijn die niet alleen heel anders is dan haar qua karakter, maar ook qua interesses en denkbeelden. Dat kan haar wereld verrijken en haar scherper maken. Dat heeft ze nog eens erg duidelijk benadrukt na onze "grote" ruzie vorige maand. Bizar dat ik zelfs na dat gesprek nog steeds niet kan/wil inzien dat het gewoon zo is en ik dat ook gewoon moet aannemen. De huidige omstandigheid speelt daar zeker een rol in, omdat al mijn negatieve gevoelens weer komen bovendrijven. Ook het feit dat ze me na 2,5 jaar samen nog steeds overrompelt met zichzelf en haar leuke en soms irritante dingetjes speelt een rol. Ik was tot haar komst in mijn leven gewend aan het lopen van blauwtjes na hopeloze vormen van verliefdheid. Ik had de hoop opgegeven tot ik haar ontmoette. Mijn eerste date met haar geldt als de mooiste dag van mijn leven. Dit keer was het eindelijk raak, maar 2,5 jaar later voel ik me nog steeds zo verward. Ik ben gewoon een heel moeilijk hoopje mens...geef ik eerlijk toe

Je bent gewoon zo overrompeld omdat dit dus de eerste keer is dat het wederzijds is. En tegelijkertijd ben je zo onzeker, en daardoor kijk je ook nog eens tegen haar op. Maar wat het ook is: liefde! Misschien is het je angst dat ze een keer bij je weg zal gaan, dat je het moeilijk vindt om je te laten gaan? Dat je bang bent dat je op den duur gekwetst gaat worden?

quote:

Als ik dingen voor me zie, lijkt het in mijn hoofd net een oscar-waardige Universal-productie met alle bijbehorende soon-to-be-popular quotes en allerlei special effects. Uiteindelijk verwacht ik ook dat dingen zullen lopen zoals ik ze voor me zie. In de praktijk loopt het uiteindelijk altijd anders. Ik heb soms grote moeite met wat er op dat moment gebeurt. Ik ga me irriteren, negatieve gedachten en denkbeelden krijgen en reflecteer dat uiteindelijk op haar. Ja, ook op dat punt mag ik een hoop veranderen. Mijn verwachtingspatronen van de afgelopen 2,5 jaar lijken in veel opzichten op de teksten in die lovesongs en happy endings in die romantische films die ik vroeger als leidraad gebruikte. Ik denk dat het hoog tijd word dat ik inzie dat het leven vol plotwendingen zit, en mijn verwachtingspatroon op een laag pitje moet houden. Niet gelijk doemdenken, maar het gewoon zn vrije loop laten. Het kan vriezen, het kan dooien......

Oh, dit is echt zo herkenbaar. Zowel jij als ik kunnen ons een ongeluk visualiseren. Je wil graag zien wat je aan de binnenkant van je ogen ziet, of je wil juist niet zien (bijvoorbeeld dat je vriend(in) vreemdgaat, en dat je dat voor je ziet) wat je gedachten je laten zien. En dat is het 'm: je gedachten laten je/ons iets zien. Daardoor is het nog moeilijker om die gedachten te negeren. Althans, zo gaat het er in mijn hoofd aan toe.

quote:

Voor mijn gevoel is het voortbestemd. Aan de andere kant had ik vroeg of laat sowieso wel moeten weten dat ik naar een verklaring moest zoeken voor mijn gedrag en buien op dit moment. Ik begon gek te worden van het feit dat ik mezelf zo gek maakte. Ik denk dat ik een zetje in de juiste richting nodig had. Onbewust heeft mijn vriendin me die gegeven, door voor 2 maanden te vertrekken.....ze heeft wat sporen achtergelaten, maar zoals ik me op dit moment begin te voelen kan ik er wellicht toch in slagen die sporen te wissen. In de zin van: het een plaats geven.

Ik geloof er heilig in dat alles in het leven voorbestemd is. Natuurlijk ligt niet elke seconde van je leven vast, maar je wordt geboren omdat je bepaalde dingen moet leren in het leven. Dit is iets wat wij moeten leren. Dit is voor jou dan wel je eerste relatie, maar dat maakt eigenlijk niks uit. Het is iets wat in je zit en wat een 'zwak' punt is. Dat komt er op een gegeven moment uit. Relaties (in welke vorm dan ook) zijn onze leerscholen. Zie dit 'zwaktepunt' van jou wat je nu hebt ontdekt daarom als iets positiefs, als een cadeau. Zowel jouw vriendin als mijn vriend, ex-vrienden en ex-vriendinnen, komen in je leven om je iets te leren. De een doet daar een paar relaties over, de ander één. Je zal net zo lang met je probleem geconfronteerd worden totdat je inziet dat je er aan moet werken. Net als Surfergirl heb ik hiervoor een relatie gehad waar dat al tot uiting kwam, en toen ik tot dat inzicht kwam ging het uit. Vervolgens kwam ik mijn vriend tegen, die overigens veel sterker en evenwichtiger is dan mijn ex (en mij dus aankan met mijn buien), en bij hem kan ik wat ik geleerd heb in de praktijk brengen. Ik ben echt ontzettend blij dat hij er is, hij mij dit laat inzien en ik het inzie. Maar ook aan de 'relaties' hier in dit topic heb ik vreselijk veel. Jullie zijn absoluut de doorslaggevende factor!

quote:

Dit raakte me toen ik het las. Je beschrijft mijn hele bovenstaande bestseller in slechts een paar zinnen

Inderdaad. Ik kijk tegen haar op. Ze heeft eigenschappen die ik zelf niet heb, en soms mis.

Vroeger had ik veel denkbeeldige vrienden en een denkbeeldige vriendin. In mijn denkbeeldige vriendenkring was ik een heel ander mens; Spontaan, zelfverzekerd en vriend van iedereen. Mijn denkbeeldige vriendin was precies zo, en het klikte op alle gebieden.

De band met mijn denkbeeldige vrienden is intussen verwaterd, ik heb ze niet meer nodig in mijn leefwereldje. Maar wat nog belangrijker is: die denkbeeldige vriendin is overgegaan in een echte vriendin; en zij matcht met alle kenmerken die mijn denkbeeldige vriendin ook had. Tussen mij en mijn denkbeeldige vriendin is het al 2,5 jaar over, ik kon beter krijgen

Ik durf best mezelf te zijn bij haar. Ik durf vanalles tegen haar te zeggen, ik durf emotioneel te zijn, damn...ik durf zelfs scheten te laten waar zij bij is (ook al waardeert ze dat doorgaans niet echt ) Maar doordat ik me soms zo anders voel dan anderen op sommige gebieden heb ik de neiging mezelf op te sluiten in mijn eigen wereldje. Gevolg: zelfs na al die tijd kent ze me helaas nog steeds niet goed genoeg. En dat heb ik allemaal aan mezelf te danken. Fuck....wat kan een leerproces soms zo eenvoudig zijn. Ik moet meer denken, minder piekeren.

Dit leerproces zal zoals eerder gezegd niet in 3 tellen voltooid zijn. Ik zal het ongetwijfeld aan mijn hart voelen als ik weer van die gelukkige foto's en berichten van haar zie vanuit India. Maar ik probeer mijn best te doen gelukkig te zijn voor haar, zoals zij gelukkig is voor mij als ik iets moois bereik. Ik zal ongetwijfeld gevoelens van jaloezie krijgen als ik zie/lees hoe leuk ze het heeft met haar medevrijwilligers en met de locals.

Ik moet maar gewoon inzien dat die mensen haar nu vormen, en dat ze over 2 maanden weer helemaal de mijne is als vanouds, al verwacht ik wel dat ook zij wel wat veranderingen doormaakt en op bepaalde gebieden anders naar dingen is gaan kijken. Een verblijf in India kan nogal wat indruk maken, getuige de ervaringen van kennissen, collega's en familieleden. Enige binding had ze sowieso al. Ik ben zelf van Hindoestaanse komaf, dus ze kende bepaalde culturele dingetjes al dankzij mij en mijn familie.....

Maar ja....waar een wil is, is een weg. Ik ga niet langer piekeren, maar gewoon doen. Ik merk aan mezelf dat ik me nu al stukken beter voel dan 2 dagen geleden. Ik schraap langzaam maar zeker de energie en de wilskracht bij elkaar om haar een gezonde plaats in mijn leven te geven en mezelf de ruimte te geven me te richten op de dingen die echt belangrijk zijn voor mij: studie, rijbewijs, werk.....en uiteraard mijn globetrotterdingetjes over 2 maanden

Het is overdreven om te zeggen dat ik me herboren voel. Maar ik voel me wel een stuk leger en beter, en heb inzicht gekregen....poehee, soms kan ik best rationeel zijn. In ieder geval een fijn vooruitzicht voor het sociale weekendje wat ik voor de boeg heb

Ik ben blij en voel me haast vereerd dat ik je hiermee raak En ik ben vooral blij dat je je al na een paar dagen stukken beter voelt! Je vertelt wel dat je blij voor haar wil zijn enzo, en dat is ook hartstikke lief en logisch, maar denk aan jezelf. Blijf dichtbij jezelf. Ga veel ondernemen zoals dit weekend, en blijf dat doen. Dan heb jij haar straks ook veel te vertellen en dan zul je zien dat dat 'jaloerse' gevoel al minder is. Je hebt namelijk dingen gedaan voor jezelf, en daarmee voel je je niet meer zo afhankelijk! Dat is namelijk het gevoel waardoor je je zo rot voelt. Ik ben dus ook onafhankelijk geweest en dat ben ik nog steeds wel, maar ik wil me nooit meer zo voelen alsof ik constant op hem zit te wachten.

Daar ben ik dus afgelopen week mee begonnen. Ik ben nu dus bij mijn ouders. Gisteravond, toen ik mijn vriend gedag zei, vroeg hij of ik zondagavond naar hem toe kwam of hij naar mij. Ik zei toen - vanuit mezelf, omdat ik dat ook echt zo wil en het niet (al dan niet bewust) voor hem doe - dat ik nog niet zeker wist of ik morgenavond alweer terug zou komen, omdat ik nog niet wist of ik daar dan zin in had. Ik weet nu wel dat ik morgenavond terug ga, maar dat doe ik omdat ik anders maandag de halve dag kwijt ben aan reizen en ik wil graag studeren. Het voelt erg fijn om zo'n besluit te nemen op basis van wat ik wil Gisteravond ook niks meer van me horen, een tijd met m'n broertje gekletst en toen ik op m'n telefoon keek (die ik in mijn jaszak had laten zitten) had hij een half uur daarvoor gesmst dat ik 'echt echt echt de liefste ben'

Ik voel me super

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:09 schreef Suesse het volgende:
Je bent gewoon zo overrompeld omdat dit dus de eerste keer is dat het wederzijds is. En tegelijkertijd ben je zo onzeker, en daardoor kijk je ook nog eens tegen haar op. Maar wat het ook is: liefde! Misschien is het je angst dat ze een keer bij je weg zal gaan, dat je het moeilijk vindt om je te laten gaan? Dat je bang bent dat je op den duur gekwetst gaat worden?

Yep, klopt helemaal. Zo heb je het nooit gehad, en zo is het er ineens. Het blijft een vreemde gewaarwording. Veel van mijn angsten komen voort uit het idee dat ze op me afknapt, me verlaat, ik het moeilijk vind haar zomaar haar eigen gang te laten gaan enzovoort. Dat er van geen van die punten nog sprake is en ze een leuke tijd kan hebben zonder mij maar me toch kan missen, is in mijn belevingswereld gewoon raar, maar vanuit een realistische kijk gewoon hartstikke mooi en iets om te koesteren. Ik denk te vaak na over eventuele gevolgen van zo'n negatieve uitwerking, vooral nu. Ik vraag me dan af: zal ze veranderen? Zal ze mij vanuit een ander (negatief) oogpunt gaan bekijken? Gaan we uiteindelijk als slechts vrienden door zuidoost Azië reizen? Ik probeer mijn best te doen niet na te denken over zulke uitwerkingen en het gewoon zn vrije loop te laten. Of het nou positief of negatief is; je kunt niet je eigen belevingswereld volledig praktiseren. Het loopt zoals het loopt. En hoe moeilijk het ook is...ik moet dat gewoon onder ogen komen.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:09 schreef Suesse het volgende:
Oh, dit is echt zo herkenbaar. Zowel jij als ik kunnen ons een ongeluk visualiseren. Je wil graag zien wat je aan de binnenkant van je ogen ziet, of je wil juist niet zien (bijvoorbeeld dat je vriend(in) vreemdgaat, en dat je dat voor je ziet) wat je gedachten je laten zien. En dat is het 'm: je gedachten laten je/ons iets zien. Daardoor is het nog moeilijker om die gedachten te negeren. Althans, zo gaat het er in mijn hoofd aan toe.

Zo gaat het er bij mij ook aan toe. Alles hoort ideaal te zijn of alles hoort uit de hand te lopen. Ik weet het soms ook niet meer....wie het menselijk brein ook heeft ontwikkeld; hij of zij was een bad muthafucka. Hoe het de komende tijd ook gaat lopen, ook straks; Over een paar jaar en tegen de tijd dat ik in een verzorgingstehuis zit blijf ik het hebben. Kunst is nu gewoon om het vanuit een ander perspectief te bekijken.

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:09 schreef Suesse het volgende:
Ik geloof er heilig in dat alles in het leven voorbestemd is. Natuurlijk ligt niet elke seconde van je leven vast, maar je wordt geboren omdat je bepaalde dingen moet leren in het leven. Dit is iets wat wij moeten leren. Dit is voor jou dan wel je eerste relatie, maar dat maakt eigenlijk niks uit. Het is iets wat in je zit en wat een 'zwak' punt is. Dat komt er op een gegeven moment uit. Relaties (in welke vorm dan ook) zijn onze leerscholen. Zie dit 'zwaktepunt' van jou wat je nu hebt ontdekt daarom als iets positiefs, als een cadeau. Zowel jouw vriendin als mijn vriend, ex-vrienden en ex-vriendinnen, komen in je leven om je iets te leren. De een doet daar een paar relaties over, de ander één. Je zal net zo lang met je probleem geconfronteerd worden totdat je inziet dat je er aan moet werken. Net als Surfergirl heb ik hiervoor een relatie gehad waar dat al tot uiting kwam, en toen ik tot dat inzicht kwam ging het uit. Vervolgens kwam ik mijn vriend tegen, die overigens veel sterker en evenwichtiger is dan mijn ex (en mij dus aankan met mijn buien), en bij hem kan ik wat ik geleerd heb in de praktijk brengen. Ik ben echt ontzettend blij dat hij er is, hij mij dit laat inzien en ik het inzie. Maar ook aan de 'relaties' hier in dit topic heb ik vreselijk veel. Jullie zijn absoluut de doorslaggevende factor!

Het van me afschrijven hier, evenals de verhalen hier, gecombineerd met mijn zoektocht naar het creëren van een stabieler bewustzijn geven mij ook veel kracht en moed. Aan de ene kant had ik deze hele kwestie graag veel eerder ontdekt, wie weet had het me dan veel meer opgeleverd. Maar aan de andere kant mag ik blij zijn dat ik het nu heb ontdekt, op zo'n cruciaal moment. Het kan helpen mijn relatie vanuit een ander (positiever) oogpunt te bekijken. Mijn vriendin is wel op de hoogte van mijn eigen wereldje, maar de grote klap heeft ze (misschien gelukkig) net gemist. Ze vertelde me voor haar vertrek wel dat ze het idee heeft dat we na 2,5 jaar in een fase terecht zijn gekomen die zal bepalen of we nog lang samen en gelukkig zullen zijn. Ik had daar niet echt een boodschap aan toen ze dat zei, ik leefde meer in mezelf op dat moment. Maar nu zie ik in dat ze gelijk heeft. Nu is het een kwestie van afwachten. Gaan we het redden of niet? Ik ga er vanuit dat het goedkomt, maar probeer me er niet op vast te binden. Al zei ze wel bij het afscheid op schiphol: we redden het wel he schatje? In tranen.....

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:09 schreef Suesse het volgende:
Daar ben ik dus afgelopen week mee begonnen. Ik ben nu dus bij mijn ouders. Gisteravond, toen ik mijn vriend gedag zei, vroeg hij of ik zondagavond naar hem toe kwam of hij naar mij. Ik zei toen - vanuit mezelf, omdat ik dat ook echt zo wil en het niet (al dan niet bewust) voor hem doe - dat ik nog niet zeker wist of ik morgenavond alweer terug zou komen, omdat ik nog niet wist of ik daar dan zin in had. Ik weet nu wel dat ik morgenavond terug ga, maar dat doe ik omdat ik anders maandag de halve dag kwijt ben aan reizen en ik wil graag studeren. Het voelt erg fijn om zo'n besluit te nemen op basis van wat ik wil Gisteravond ook niks meer van me horen, een tijd met m'n broertje gekletst en toen ik op m'n telefoon keek (die ik in mijn jaszak had laten zitten) had hij een half uur daarvoor gesmst dat ik 'echt echt echt de liefste ben'

Ik voel me super

Geweldig! Je bent echt op de goede weg, neemt lekker de tijd voor je eigen zaken en houdt je op de vlakte, maar tegelijkertijd dat vertederende smsje. Dit is die stabiliteit die ik ook graag na wil streven.........respect

quote:

Op zaterdag 19 februari 2011 20:09 schreef Suesse het volgende:
Ik ben blij en voel me haast vereerd dat ik je hiermee raak En ik ben vooral blij dat je je al na een paar dagen stukken beter voelt! Je vertelt wel dat je blij voor haar wil zijn enzo, en dat is ook hartstikke lief en logisch, maar denk aan jezelf. Blijf dichtbij jezelf. Ga veel ondernemen zoals dit weekend, en blijf dat doen. Dan heb jij haar straks ook veel te vertellen en dan zul je zien dat dat 'jaloerse' gevoel al minder is. Je hebt namelijk dingen gedaan voor jezelf, en daarmee voel je je niet meer zo afhankelijk! Dat is namelijk het gevoel waardoor je je zo rot voelt. Ik ben dus ook onafhankelijk geweest en dat ben ik nog steeds wel, maar ik wil me nooit meer zo voelen alsof ik constant op hem zit te wachten.

Ik heb best een leuke dag gehad vandaag Ik had 's middags met een vriend afgesproken in Den Haag. Kan niet ontkennen dat ik regelmatig aan haar zat te denken, maar dat werd overschaduwd door een bus die niet op kwam dagen, die ijskoude wind waar ik helemaal gek van werd en dat boek van Jan Geurtz die ik ook maar eens tot me heb genomen (goede tip! )

De middag in Den Haag was gezellig. Daarna ging ik richting Amsterdam waar ik bij mijn oom ging eten, ook nog een beetje gechilld met mijn 2 nichtjes die allerlei maffe spelletjes met me wilden spelen. Toen ik even achter de laptop van mijn oom ging zitten om wat dagelijkse sites te checken kreeg ik echter weer een terugval. Mijn vriendin was alweer terug van haar weekendje weg en had nieuwe foto's en reisverhalen geplaatst. Ik smolt een beetje toen ik de foto's zag waarin ze traditioneel gekleed is en zich goed heeft aangepast aan haar omgeving. Echt, ze ziet er zo gelukkig uit (en mooi ). Helaas voelde ik het op dat moment ook weer aan mijn hart. Maar.....ja er is een maar .....het voelde een stuk minder intens dan pakweg een paar dagen geleden! Vordering...........toch? Even wat liefkozende reacties gegeven op haar foto's en daarna heb ik nog een beetje gekletst met mijn oom tot ik besloot richting huis te gaan.

Al met al was het een leuke dag, maar heb ik toch mijn moeilijke momenten gehad. Maar ze voelden echt veel minder intens aan dan precies een week geleden, toen ik als een zoutzak door het centrum van Keulen liep met mijn zusje en zwager en mijn best deed mijn ogen dicht te doen voor elk voorbij komend hand-in-hand lopend stelletje. Morgen ga ik aan de slag met mijn tentamen leerstof en ga ik met mijn zwager een eindje rijden. Yep, het mag niet...maar na 2 eerdere ritjes heb ik ervaren dat een kort ritje rijden zonder instructeur mijn zelfvertrouwen aardig opvijzelt. Wie weet wordt die 2e rijexamen poging een geslaagde poging!

Yep, er zijn vorderingen.......

En toch liet het negatieve in mij nog steeds los. Ik zat er zelfs over te denken om al haar foto's te vermijden om terugval te voorkomen. Maar dat heeft geen enkel nut. Ik moet gewoon blij zijn voor haar geluk en tegelijkertijd lekker met mijn eigen dingetjes bezig zijn......het blijft een moeilijk proces. Maar ja, er is niemand die kan bewijzen dat je binnen een paar dagen helemaal geklaard bent. Sterker nog; het zal niet overgaan....maar in perspectief plaatsen en meer voor mezelf kiezen....dat is de sleutel...we gaan vrolijk verder.

Nu alleen nog even een kort maar krachtig verhaal voor mijn vriendin opstellen, want ik moet haar morgen vertellen hoe en wat.....eerst maar slapen. Truste!!!

[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 20-02-2011 02:30:26 ]

foutje, 2x quoten...

Het klinkt allemaal erg goed, fijn hoor En wat leuk dat je dat boek van Jan Geurtz ook hebt gekocht. Het is behoorlijk ingewikkeld en ik moet het boek zeker nog een paar keer lezen, maar het is gelijk herkenbaar.

Enneh, die dipjes horen erbij. Ik heb er nu ook weer even last van. Droomde vannacht dat hij vreemdging dus werd een beetje naar wakker. En op FB zag ik dat hij vrienden was geworden met een meisje en dat ze dat beide 'geliked' hadden. Echt onzindingen om me druk om te maken, maar dan gebeurt het toch. Maarrrrrr ik kan er ook al beter mee omgaan. Ik heb gewoon geen zin meer om me zo afhankelijk te voelen van hem en ruzie te maken omdat ik onzeker ben. Ik ben me er op dit moment veel beter van bewust dat als ik wel ruzie ga maken of me onzeker opstel, ik dan veel verder van huis ben. Ik voel me onaantrekkelijk, en hij vindt het onaantrekkelijk. Ik wil niet meer zo aan hem trekken, omdat ik dan tegelijkertijd zo aan mezelf trek. En een ander ding: mijn PMS. Daar heb ik altijd erg veel last van. Ben snel geïrriteerd en voel me heel erg kwetsbaar/onzeker. Ik twijfel (ook om die reden) nog een beetje of ik hem vanavond wel wil zien. Nouja, we zien wel. Ik moet het ook niet te groot maken in mijn hoofd.

Zo, heb net weer even het stuk van Surfergirl op pagina 7 (bovenaan) gelezen en dat helpt echt Heb me nu ook voorgenomen om - als ik me wat minder voel - even wat stukjes uit dit topic te lezen om mezelf tot de orde te roepen.

Het gaat inderdaad heel erg hard met dit topic! Deel 2 is al in zicht...

Ja, maar ik weet niet wat de max is. Ik heb net een beetje rondgekeken naar 'voorwaarden', maar ik kan niks vinden. Even kijken bij gesloten topics, hoeveel posts die maximaal hebben.

301 posts is zo te zien het maximum

Haha, ja, maak weer eens wat mee joh

Ik denk dat ik 'm vanavond wel weer wil zien. Ook omdat ik erg nieuwsgierig ben naar hoe ik me nu ga gedragen, omdat ik steeds beter zie hoe mijn gedachten werken. Ergens in m'n achterhoofd klinkt wel een stemmetje dat zegt 'straks heeft hij al andere plannen gemaakt en/of wil hij je niet zien' maar ik weet dat dat een stemmetje is en ik daar niet naar moet luisteren. Het is ook een afhankelijk stemmetje: in feite ben ik bang dat hij me af gaat wijzen. Maar aangezien ik eerder al besloten heb dat ik naar huis ga omdat ik morgen wil studeren en niet naar huis ga vanwege hem, en omdat ik dus weet dat die angst voor afwijzing een irrationele gedachte is, doet het me niet zoveel.

Nog even een vraag aan Surfergirl, het springt net in mijn hoofd: voelde/voelt het negeren van zo'n bui en het je afhankelijk opstellen niet als een soort van spel voor jou? Dat heb ik nu een beetje namelijk. Ik weet dat het gewenning is, dat dit 'spel' onnatuurlijk aanvoelt omdat je je eigenlijk nooit eerder zo hebt opgesteld, maar toch... het is lastig om de controle los te laten/niet op de gedachten in te gaan. Ondanks dat het nu eenmaal een feit is dat dat niet in een paar dagen tijd gaat en dat ik de gedachten moet accepteren. Bah, balen dat het zoveel tijd nodig heeft

Shit, het is een beetje raar verlopen zojuist

Ik had mijn vriendin gemaild, en haar uitgelegd dat ik even wat meer afstand van haar wilde nemen. Maar tegelijkertijd heb ik in die mail ook benadrukt dat ze in mijn gedachten blijft maar dat ik probeer haar een stabiele plaats in mijn gedachten te geven. Oh en uiteraard heb ik mijn excuses aangeboden voor die ignore-modus van de afgelopen dagen. Vlak na het sturen van die mail heb ik whatsapp weer teruggezet op mijn telefoon en een reactie rustig afgewacht terwijl ik Simpsons-marathon aan het kijken was.

Helaas heeft ze me verkeerd begrepen. Ze heeft die mail heel anders opgevat. In haar beleving wilde ik het tijdelijk uitmaken of zo. Ik heb haar benadrukt dat dit niet het geval is, maar dat ik gewoon meer tijd voor mezelf neem en gewoon contact wil blijven houden. Daarna begreep ze het beter maar bleef ze een rotgevoel houden. Schijnt dat ze zelfs gehuild heeft. Fuck....wat heb ik gedaan?

Ze is net gaan slapen, ik heb gezegd dat ik morgen op skype kom. Lijkt erop dat ik haar toch wat uitgebreider uitleg moet gaan geven, dan begrijpt ze me beter.

Het gekke van dit alles is; Ik voel me wel schuldig over deze situatie, maar ik voel niet de pijn die ik eerder voelde. Mijn hart en mijn hoofd voelen volkomen normaal, terwijl ik juist het tegenovergestelde had verwacht. Moet ik nu blij zijn en is dit een vordering? Voor mij voelt het net of ik mijn onzekerheid op een KLM vlucht naar Delhi heb gegooid en zij het heeft ontvangen.

Weird.......

Ik denk dat je blij kan zijn. Voor jou voelt deze verklaring namelijk juist, omdat je weet wat je wil en je weet dat het goed is voor jullie beiden. Nouja, vooral voor jezelf dus, zodat je over een tijdje meer uit jullie relatie kan halen/haar meer kan bieden. Daarom voelen je hart en je hoofd volkomen normaal.

Dat je het weird vind is logisch. Jij weet wat je wil, zij heeft het verkeerd begrepen en daarom voel je je tegelijkertijd niet fijn. Je wil natuurlijk dat zij je begrijpt en gelukkig is. Maar tegelijkertijd voel je wat ik in mijn eerste heb beschreven.

Komt goed

* mijn eerste alinea

@ Volt: ja, vind het ook goed van mezelf. En vooral omdat ik niet naar huis ga voor hem. Dat voelt fijn!

@VoltVolt

Ik geef haar juist niet de schuld, ook niet onbewust. Ik heb in mijn mail ook duidelijk benadrukt dat het niets met haar te maken heeft en dat ik juist ga proberen mezelf sterker te maken zodat ik stabieler in onze relatie kan staan. Maar het zou kunnen dat zij dat anders opvat. Maar ik denk dat het feit dat ik even niks van me liet horen (wat eigenlijk ook niet slim was als ik er nu over nadenk) ook wel een rol heeft gespeeld in haar emotie. Daarnaast wil ze klare taal, niet een uitgebreid thesis-achtige uitdraai. Maar ja, ik dacht dat ze me langer kende dan vandaag...zo kan ik mijn ei beter kwijt dan klare taal......misschien ook iets om beter onder de loep te nemen

@Suesse

Het voelt ook wel juist denk ik. Ik onderschat haar alleen een beetje. Ook zij kan soms behoorlijk onzeker zijn. Dan komt die olifant-mug verhouding in ons beide los. Lijkt erop dat ze dat gevoel nu ook weer heeft, want ze wil me begrijpen maar wilt ook graag verklaringen. Ik wil haar geen pijn doen, dus ik denk dat ik haar morgen toch maar moet confronteren met wat ik voel, in klare taal als ik daarin slaag

Het autorijden ging niet meer door helaas. Maar heb me prima vermaakt vandaag met mijn tentamenstof en de simpsons marathon op Comedy Central. Ik ga straks meedoen met een pubquiz. Mijn ouders hadden me gevraagd of ik met ze meeging, want ze misten een extra deelnemer voor hun team. In 1e instantie zei ik nee (dat doe ik bijna altijd, want ik hou niet van grote menigtes in kleine ruimtes), maar na 5 seconden overpeinzen belde ik mijn vader en stemde ik toch toe om mee te doen.

Yep.....maf dagje, maar we vermaken ons wel!

quote:

Op donderdag 17 februari 2011 17:35 schreef Surfergirl het volgende:
Die brief zou ik laten. Is alsof je haar duidelijk wil maken hoe veel je wel niet veranderd bent. En alsof je haar goedkeuring nodig hebt om je daadwerkelijk beter in je vel wil voelen.

Op jezelf wonen daarentegen is een erg goede stap. Ook niet verkeerd misschien om met dat ene meisje gewoon wat losjes af te spreken, zal wonderen doen voor je zelfvertrouwen. En misschien is het inderdaad beter om nog niks serieus met haar te willen beginnen.

Als je ex ziet dat je op jezelf woont en dat je allemaal dingen doet om je leven beter te maken, sporten, werken, met andere meisjes afspreken en je je goed voelt over je leven en jezelf heb je misschien ooit nog een kans bij haar.

Hallo mensen... lees nog steeds met volle aandacht mee, al kost het soms wel even tijd
Wil mijn ontwikkelingen graag ook hier even posten aangezien ik al heel wat nuttige adviesen heb gehad hier..
Toeval of niet maar na mijn posts hier afgelopen donderdag (pag7) Ben ik mijn ex tegen gekomen,(5 min oppervlakkig gesproken) ik keek op een heel andere manier naar haar...en tot mijn zeer grote verbzazing was ze min of meer een vreemde geworden, na 2 maand geen contact na de break, merkte dat ik afstand had gemaakt tot haar, was haar stem zelfs al vergeten...nu weet ik me geen raad meer, of vriendschappelijk contact zoeken, of doorgaan met mijn goede ontwikkelingen (mede door dit topic ) , maar wellicht zou het dan ooit te laat zijn om haar nog te kunnen laten zien dat ik aan het veranderen ben of al ben! Het feit dat zij mij al na 2 weken na de break al als een goede vriend ging beschouwen (en ik absoluut nog steeds niet begrijp dat dat kan btw) maakt het voor mij nog lastigere te bepalen, of ik dit al kan..

quote:

Op zondag 20 februari 2011 19:42 schreef H6-4ever het volgende:

[..]

Hallo mensen... lees nog steeds met volle aandacht mee, al kost het soms wel even tijd
Wil mijn ontwikkelingen graag ook hier even posten aangezien ik al heel wat nuttige adviesen heb gehad hier..
Toeval of niet maar na mijn posts hier afgelopen donderdag (pag7) Ben ik mijn ex tegen gekomen,(5 min oppervlakkig gesproken) ik keek op een heel andere manier naar haar...en tot mijn zeer grote verbzazing was ze min of meer een vreemde geworden, na 2 maand geen contact na de break, merkte dat ik afstand had gemaakt tot haar, was haar stem zelfs al vergeten...nu weet ik me geen raad meer, of vriendschappelijk contact zoeken, of doorgaan met mijn goede ontwikkelingen (mede door dit topic ) , maar wellicht zou het dan ooit te laat zijn om haar nog te kunnen laten zien dat ik aan het veranderen ben of al ben! Het feit dat zij mij al na 2 weken na de break al als een goede vriend ging beschouwen (en ik absoluut nog steeds niet begrijp dat dat kan btw) maakt het voor mij nog lastigere te bepalen, of ik dit al kan..

Juist omdat je nu op de goede weg bent zou ik daar nog mee wachten, het risico op een terugval kan dan best groot zijn door de verhoudingen die nu zijn ontstaan. Als je nu op de goede weg bent kan het alleen nog maar beter worden. Uiteindelijk draait het om jezelf en de lessen die je nu leert. Die kunnen je helpen in een volgende relatie. Deze relatie heeft je op een harde manier bewust gemaakt van je denken en doen. Dat je nu een stuk stabieler bent zegt heel veel....dat je voor jezelf kunt kiezen, gewoon door blijven gaan! De rest komt vanzelf wel