Extreme Onzekerheid

@ VoltVolt

Ik wil graag met Floor praten omdat het lijkt alsof hij/zij (is het eigenlijk een hij of een zij?) nog goede aanvullende tips heeft om sterk in je schoenen te leren staan. Want dat is waar het allemaal om draait. Zelfvertrouwen. De reden dat wij met deze problemen kampen (ik dan nu wat minder vaak en heftig) is dat wij het gevoel hebben dat we bevestiging en liefde uit andere mensen moeten halen in plaats van uit onszelf. Dat wij op de een of andere manier ons onderdanig opstellen in een relatie en dat we onze wederhelft idealiseren en ons krampachtig vastklampen uit angst om hem/haar kwijt te raken. Iets wat hem/haar alleen maar van ons af zal stoten.

Om je vraag te beantwoorden, ik ben er doorheen gekomen door het op de harde manier te leren. Ik had een relatie van 3 jaar en dat ging toen uit, mede door mijn afhankelijkheid en de manier waarop ik me gedroeg in de relatie. Ik heb toen veel tijd gehad om na te denken en kwam tot de conclusie dat ik het allemaal verkeerd had aangepakt. Maar toen was het al te laat. Ik ben toen bijna 2 jaar single geweest en heb heel veel tijd gehad om na te denken over hoe liefde werkt en dat relaties bijna nooit in balans zijn. De een trekt en de ander duwt. Zelden zie ik relaties die in balans zijn.

Anyways, ik dacht er helemaal vanaf te zijn tot ik dus een nieuwe relatie kreeg. Hele leuke jongen, begreep mij een stuk beter. Heeft een goede baan, druk sociaal leven buiten mij. Herkende ook dat ik wel eens zocht om bevestiging en was ook bereid me die te geven. Maar ondanks dat hij bereid was om me die te geven merkte ik dat mijn positie in de relatie steeds zwakker werd en die van hem steeds sterker. Hij haalde er als het waarde zelfvertrouwen en 'macht' (hoe ziek dit ook klinkt) uit dat ik zo afhankelijk van hem was. Feit is natuurlijk dat het helemaal niet aantrekkelijk is als je wederhelft zo afhankelijk van je is. Je haalt er weliswaar een soort macht uit maar niemand wil een vriend/vriendin die zich opstelt alsof hij niet zonder je kan. Het is natuurlijk leuk om te weten dat die persoon heel veel om je geeft maar over het algemeen is de regel als volgt. Hoe afhankelijker de een, des te aanhankelijker de ander. Het is ook goed dat jullie dit allebei inzien (VoltVolt en Suesse). Toch zijn we geneigd om deze ratio en het weten dat dit niet aantrekkelijk is, aan de kant te zetten voor de onzekere afhankelijke gevoelens die aan ons knagen. We zeggen tegen onszelf: Waarom zou ik een spelletje spelen, ik voel me nu eenmaal onzeker, wat is er mis mee als ik bevestiging vraag? Die zou ik toch moeten krijgen in een relatie? We praten het goed voor onszelf en we staan onszelf toe met dergelijke vragen te stellen aan onze partner onszelf naar beneden te halen.

Om concreter antwoord te geven op je vraag, ik begon overeenkomsten te zien tussen beide relaties. Toen ik mijn ex leerde kennen was hij helemaal ondersteboven van mij. Ik merkte gewoon dat hij trots was om mij als vriendin te hebben en dat hij mij heel erg sexy vond, aantrekkelijk en hij liet dit ook vaak merken. Naarmate de relatie vorderde, werd ik steeds afhankelijker en banger om hem kwijt te raken. Hij begon me steeds minder aantrekkelijk, lastiger, zeurderiger te vinden. Uiteindelijk hadden we iedere week ruzie en zeg nou zelf: wat is er minder aantrekkelijk dan een zeurende onzekere partner. Op een gegeven moment was hij het zat en maakte hij het uit. Hij heeft nooit letterlijk gezegd dat het om bovenstaande reden ging maar ik was er zeker van dat hij niet meer tegen me op keek en niet meer trots op me was en me niet meer waardeerde zoals hij eens had gedaan. Toen kreeg ik dus een nieuwe relatie en op het begin was het precies hetzelfde verhaal. Hij keek tegen me op, waardeerde me en vond me erg sexy en mysterieus en hij zei zelfs dat ik anders was dan alle meisjes die hij ooit had leren kennen. Het klinkt misschien arrogant, maar ik weet van mezelf ook dat ik gewoon een leuke meid ben en dat ik veel te bieden heb.

Na mijn ex dacht ik dat ik er helemaal van af was, omdat ik dus had ervaren hoe mijn gedrag de relatie had verpest. Maar helaas kwam het gevoel ook bij mijn huidige relatie weer opzetten. Alleen nu kon ik het dus beter herkennen en beschrijven en verklaren. De eerste paar keer dat ik zo'n bui had heb ik me laten gaan en om bevestiging blijven vragen tot de bui was overgevlogen. Ik merkte echter dat de macht steeds meer begon te verschuiven tot het punt kwam dat ik me (weer) ondergeschikt begon te voelen en de balans steeds meer begon te verschuiven. Dit is iets wat ALTIJD zal gebeuren als je mee gaat met die gevoelens en je onzeker en afhankelijk opstelt. Ik heb toen besloten dat ik er ECHT verandering in ging brengen. En dan niet op de manier die je jezelf iedere keer belooft na toe te hebben gegeven aan de onzekerheid maar ik was het echt letterlijk en figuurlijk helemaal zat.

De eerste keer dat ik na die realisatie zo'n bui had, vriendlief deed kortaf en liet weinig van zich horen. Op het begin ging ik mee in de gevoelens, ik ging er zo ver in door dat ik ervan overtuigd was dat hij het aan het einde van de week (toen we hadden afgesproken) zou gaan uitmaken. Ik zei tegen mezelf: als nu blijkt dat er helemaal niks aan de hand is, weet ik dat ik mezelf nooit meer serieus hoef te nemen in zo'n bui. Ik nam dus afstand van hem, vroeg niet om bevestiging, deed alsof er helemaal niks aan de hand was, stelde me zelfs een beetje afstandelijk op naar hem toe. Van binnen voelde ik me verschrikkelijk, het voelde bijna alsof hij het al had uitgemaakt. Na een paar dagen deze kwelling begon hij meer te geven. Hij zei opeens veel lieve dingen uit zichzelf en toen we afspraken was er helemaal niks aan de hand. Hij zat de hele tijd aan me en stelde zelfs voor om me nog eerder op te komen halen dat we in eerste instantie hadden afgesproken. Dit was de eerste keer dat ik in levende lijve ervaarde dat de balans in een relatie niet meer is dan duwen en trekken, afhankelijk VS onafhankelijk. Toen ik eenmaal wist en overtuigd was dat de theorie klopte, was ik vastberaden om nooit meer toe te geven aan zo'n bui.

Heb er sindsdien nauwelijks nog een gehad, en als ik die gevoelens voelde opkomen probeerde ik vooral te werken aan mijn eigen zelfvertrouwen in plaats van de bevestiging vanuit hem proberen te krijgen. Dat is eigenlijk zoals ik hierboven al zei het allerbelangrijkste. Zelfvertrouwen. En weten dat je niet verloren bent zonder hem/haar. Je bent het waard. Je hebt hem niet nodig. Hij/zij is niet beter dan jou. Je bent de enige persoon op aarde die jezelf die bevestiging zal kunnen geven. De bevestiging die anderen jou geven is maar van korte duur en zal je nooit volledig kunnen bevredigen.
Ik kan niet zeggen dat ik er honderd procent overheen ben, maar ik voel me in ieder geval wel een stuk sterker en beter opgewassen tegen die irrationele gevoelens. Vandaar dat ook ik nog veel kan leren van jullie tips en tips van Floorjeno, waar ik erg van onder de indruk was.

@ Suesse

Op je vraag hoe lang het heeft geduurd, zoals ik hierboven al zei heeft het hele proces van erkennen wat het probleem was (ikzelf) en de verkeerde denkpatronen inzien me jaren gekost. Zoals ik nu lees hebben jullie beide (VoltVolt en Suesse) dit al doorzien. Ik had in de relatie met mijn ex ook wel heldere momenten, en ik besefte ook wat ik aan het doen was. Alleen toch hadden de negatieve denkpatronen en de onzekerheid toen de overhand en ik was er toen niet zo veel mee bezig dat ik geloofde dat het echt fundamentele invloed had. Nu weet ik wel beter. Vanaf het punt dat ik helder zag (zoals ik hierboven beschrijf toen ik tegen mezelf zei dat als bleek dat er niks aan de hand was, en ik mezelf had overtuigd dat hij het ging uitmaken) terwijl er helemaal niks aan de hand bleek te zijn is het bij mij begonnen te veranderen. Dus het echte veranderingsproces hoeft in principe niet lang te duren. Het is gewoon een knop die je moet omzetten. Het zit allemaal in je hoofd. Je hebt het 100 procent zelf in de hand. Als je vriend een onafhankelijk type is zoals je zelf beschrijft dan is het uiteraard moeilijker dan als je een vriend hebt zelf ook wel redelijk afhankelijk is. Hoewel het voor jou beter is dat je vriend onafhankelijk is. Alleen een relatie tussen twee onafhankelijke mensen is namelijk in balans. Als jij je er echter naar gaat gedragen zul je merken dat hij iets afhankelijker wordt en jij onafhankelijker. Dit is de balans die je moet hebben. Zoals ik al eerder zei is het moeilijk in het begin, maar het gaat allemaal om dit: NIET MEEGAAN MET DIE GEVOELENS/EMOTIES. Zie ze als onderdeel van jou negatieve denkpatroon. Ren er niet van weg, probeer ze niet tegen te gaan of er tegen te vechten maar ERKEN ze gewoon. Identificeer ze als negatieve gedachtes, laat ze dan los en besluit om er verder geen aandacht aan te geven. En wat je relatie betreft, uit ze niet!!! Dat betekent niet dat je nooit mag vragen of er iets is als die persoon heel down doet maar betrek het nooit op jezelf, als in: Vind je me nog wel leuk? Heb ik iets verkeerd gedaan? Blijf je voor altijd bij me? Enz, je herkent de vragen zelf vast ook wel.

Om nog even kort in te gaan op je laatste stukjes, goed dat je een weekend weg gaat van hem. Zorg ook dat je ook geestelijk even weg gaat van hem. Geef je broertje de aandacht die hij verdient, ben niet met je hoofd nog bij je vriend want dat is ook een aspect van afhankelijk zijn. Je geeft andere mensen nooit de volle aandacht die ze verdienen omdat je in je hoofd altijd met hem bezig bent. Probeer dit soort dingen regelmatig te doen en plan ook dingen met andere mensen, en zorg dat je hem niet iedere dag ziet. Plan ook dingen voor jezelf. En ben dan ook echt volledig met jezelf bezig. En dit houdt inderdaad in de dingen die je zelf zegt:
1. Zet jezelf op 1. Wie is er nou belangrijker dan jezelf?
2. Geef jezelf bevestiging dat je speciaal bent, en dat hij in geen enkel opzicht specialer is dan jezelf. Je kunt nog alle kanten op en de hele wereld ligt voor je open. Je hebt onbegrensde mogelijkheden. Hij is maar een jongen, waar je het NU heel leuk mee hebt. Misschien heb je over 5 jaar een andere vriend. Het is naief om te zeggen dat dit voor altijd is. Is het niet zonde om maanden of jaren weg te gooien aan je zorgen maken over iemand die misschien over 5 jaar niet eens meer in je leven is?
3. Loslaten = aantrekken

Op je vraag hoe het nu met mij gaat. Erg goed. Ik word met de dag zelfverzekerder. En je leert veel sneller als je in een relatie zit. Zoals VoltVolt ook al aangaf eerder, dat hij het moeilijk vindt om te oefenen zonder relatie. Dit is echter niet onmogelijk hoor. Je kunt dit ook allemaal leren zonder relatie. Ook ik heb soms nog onzekere buien, maar ik zie ze als wat ze zijn: onzekere irrationele buien die mij alleen maar onaantrekkelijk maken tov mijn medemensen en die nergens goed voor zijn. Ik weet dat het nog lang zal duren voor ik er helemaal geen last meer van heb maar ik zal er in ieder geval nooit meer naar handelen, of ze uiten tegen mijn vriend. Ik realiseer me ook dat hij NU leuk is, maar misschien niet voor altijd. En natuurlijk is dit rot, maar ik heb hem niet nodig om gelukkig te zijn. Ik weet van mezelf dat ik leuk genoeg ben en dat er nog een hele leuke toekomt voor mij klaar ligt en dat ik ook zonder hem heel erg gelukkig kan zijn. Ik ben er nu nog een beetje mee aan het spelen haha. Ik vind het erg grappig om te zien hoe mijn vriend onzeker kan reageren als ik me heel erg onafhankelijk opstel.

Erg lang verhaal, hoop dat ik jullie heb kunnen helpen. En als jullie meer vragen hebben beantwoord ik ze graag. Ik haal er ook kracht uit door het op te schrijven. En het lijkt me leuk als we elkaar up to date houden, zodat we elkaar kunnen blijven adviseren.

[ Bericht 0% gewijzigd door Surfergirl op 17-02-2011 15:46:25 ]

Hee Surfergirl,

Wat Volt zegt, ik heb je stuk bijna met open mond zitten lezen! Van al je stukken tot nu toe krijg ik zoveel inzichten en ik voel me sinds gisteren stukken beter daardoor.

Het draait inderdaad allemaal om die balans in een relatie. En om zelfvertrouwen. Grappig om te zien dat het jou in relaties hetzelfde vergaat/verging als mij: een vriend die je helemaal te gek vindt en na een tijdje word je steeds afhankelijker en slaat het om. Gelukkig heb ik het gevoel nu niet dat mijn vriend mij niet meer sexy e.d. vindt (na mijn bui van twee dagen geleden was hij weer heel erg lief), maar ik merk wel dat hij wat afstandelijker doet. Maar dat zal ik vast ook wel zo zien omdat ik er op gefocust ben Ik snap die afstandelijkheid wel en ik laat hem gewoon, ik sms niet. Ook omdat ik zelf even die ruimte nodig heb. Vanavond zie ik hem weer en dan zien we wel. Heb nu een beetje hetzelfde als jou, als vanavond blijkt dat hij nog steeds zo lief doet dan ga ik er écht voor! Dan weet ik eveneens dat ik me nooit meer serieus moet nemen in zo'n bui.

Het komt er nu dus op neer dat ik absoluut niet meer mee moet gaan in die gevoelens, maar dat ik niet tegen die gevoelens moet gaan vechten en ze moet gaan accepteren als een stukje van mezelf. Dat gaat inderdaad nog wel wat innerlijke strijd opleveren, maar oefening baart kunst! Ik ga lekker van het weekend naar m'n ouders en daar van genieten, met de drie punten die je noemt in m'n achterhoofd.

Ik ben echt heel blij voor je dat je inmiddels zo goed voelt. Relaties zijn om van te leren, denk ik vaak. Jij bent daar echt een goed voorbeeld van! Je komt erg zelfverzekerd over en dat merk je dus al door de manier waarom je typt, moet je nagaan.

Je hebt me zeker weer geholpen! Fijn hé, om het op te schrijven Ik haal er ook heel veel kracht uit.

Ook als hij vanavond niet zo lief doet, wil dat niet zeggen dat hij jou niet leuk vindt of iets dergelijks he. Het kan nog een nasleep zijn van de eerdere ruzies. Het kan ook zo zijn dat hij moe is. Of whatever. Punt is dat je het je niet persoonlijk moet aantrekken als jij denkt dat hij anders doet of als hij daadwerkelijk anders doet. Je moet het in ieder geval geen invloed laten hebben op jezelf. Dit controle moet je hem niet geven. Mocht hij wel lief doen, dan heb je weer een soort bevestiging gekregen. Maar je moet het niet hiervan laten afhangen of jij je goed voelt/of je er voor zult gaan. Ervoor gaan moet je sowieso doen, met of zonder hem. Voor jezelf, zodat je weer gaat voelen dat je ook alleen de wereld aan kunt. Zodat je niet het gevoel hebt dat je hem nodig hebt.

En dat hij afstandelijk doet na zo'n bui van jou is niet meer dan logisch. Want andersom geldt het natuurlijk ook, jij hebt even aan hem getrokken dus is hij laat nu geestelijk een beetje los. Dat is precies wat ik je heb uitgelegd in dat lange stuk ervoor. Dus baseer je niet te veel op hoe hij zich gedraagt, maar focus je op jezelf. Ben zelf onafhankelijk en dan zie je vanzelf wel wat er gebeurd met hem en hoe hij zich gaat gedragen. Het feit dat hij op je is gevallen en je ondanks dit minpunt van jou nog steeds op je valt zou je moeten verzekeren van het feit dat het niet aan jou in het algemeen ligt. Je bent leuk genoeg voor een leuke relatie. Laat hem dan niet bepalen hoe jij je voelt.

En inderdaad, je moet niet tegen die gevoelens vechten, maar ook niet zeggen dat ze goed zijn of slecht. Geen waarde aan hechten. Gewoon zien als gevoelens en gedachtes die er simpelweg zijn, die in dit geval irrationeel zijn. Observeer ze, baseer je gedrag en gevoel er niet op. Laat ze los.

Voorbeeldje. Je komt vanavond bij je vriend, hij doet:
a) Niet zo lief als je had gehoopt: Baseer je welzijn hier niet op. Laat het gaan en gedraag je zoals je had voorgenomen om te doen, zelfstandig en onafhankelijk. Geef ook niet aan dat je het licht hebt gezien en gaat veranderen enz enz want daarmee haal je jezelf naar beneden. Je hoeft met hem niet te praten over je doorbraken, hoe minder woorden hoe beter. Je kunt hem beter laten voelen dat je minder met hem bezig bent. Vraag niet of er is iets, vraag niet waarom hij niet lief doet, zeg geen sorry voor je eerdere gedrag, doe gewoon ongeïnteresseerd als hij niet lief doet. Alsof het je niet zoveel interesseert
b) Lief: Prima, er is niks aan de hand. Je hoeft hier in principe niks uit te halen, want dit is gewoon de normale situatie.

Bedenk dus wel dat je jouw reactie en jouw besluit of je ervoor gaat niet moet laten afhangen van hoe hij vanavond tegen jou doet! Want dan zoek je als het ware weer naar bevestiging in hem. In plaats van in jezelf. Snap je?

Zit ook met verbasing mee te lezen, echt heel herkenbaar alles!
Alleen mijn relatie is naar de knoppen gegaan en daar heb ik het heel moeilijk mee, want ik zie nu pas na de break, in dat het allemaal verkeerd was...had ik dat maar eerder ingezien dan had ik het nog kunnen redden mischien....
Zoals ik al eerder (pag.3) omschreef waren wij heel afhankelijk aan elkaar, zagen elkaar ELKE avond en belde zeker 2 keer per dag met elkaar, we waren verliefd dus waarom niet dachten we? Ik was blij dat ik iemand had om van te houden, en zij zag weer licht in haar leven want ze zat niet goed in haar vel, doordat ze een beperking had en niet mocht werken en dus thuis zat, ik kon haar leven mooi maken...nou niet dus blijkt, dat moet iedereen zelf doen, en dat ging ze dus ook doen op een gegeven moment mocht ze weer werken, in de horeca, en daar had ik het ontzettend moeilijk mee, maar ik wist dat dat belangrijk voor haar was dus liet haar gaan, maar echt steunen kon ik niet...dat waren we niet gewoon, zo was onze relatie niet...maar ik heb het geprobeerd!! er zijn toen ook kleine dingen gebeurd waardoor ik haar helemaal niet meer vertrouwde, ging haar controleren enzenz...zij merkte dat ook wel, en ging mij dus gewoon uittesten op een gegeven moment...het ging helemaal de verkeerde kant op, hoe meer ik trekte aan haar, hoe meer zij vrij wou zijn.. dat merkte ik ook maar wat moest ik dan?...ze kreeg nieuwe vrienden, inkomen, werd weer onafhankelijk....en toen maakte ze het uit! na 2jaar, het gevoel was weg zegt ze...maar ik weet wel beter, helaas...
Opmerkelijk is wel: toen ze zei dat het uit was, was het eerste wat ik zei ik moet weer zelfvertouwen krijgen dan komt het goed met mij....ik wist het al die tijd al..alles lag in haar handen..
Nu 3 maand verder, gaat het steeds beter ik zie in dat ik mijzelf wel red, ik ben best wel leuk, en ben heel hard bezig met mijzelf...het gaat redelijk goed, alleen ik mis haar, nog steeds...zoek zo weinig mogelijk contact, maar als die er is, val ik gelijk terug...en wil ik haar terug! dat is dus niet aanmijzelf denken hè...maar ze ziet mij als haar maatje (nog steeds) en doet overal heel luchtig over en haar leventje is nu perfect ...
Voel me soms gebruikt, nu is ze mij niet meer nodig....maar ik haar wel...zo voelt dat soms nog steeds!
En daar gaat het al verkeerd, zie ik dankzij jullie in!!
Super...kom er wel..maar jullie zijn nog lang niet van mij af, super topic

@ H6-4ever

Ze heeft je niet gebruikt, ze heeft voor zichzelf gekozen. Ze heeft ervoor gekozen om zichzelf beter te maken, om haarzelf weer lekker in haar vel te voelen. En in eerste instantie wilde ze dat samen doen met jou maar je ging haar in de weg zitten. Jij had ook voor jezelf moet kiezen. Maar doordat je het op de harde manier hebt geleerd zal jij het veel sneller oppakken in een nieuwe relatie. Maak je geen zorgen, je ontmoet weer iemand anders waar je het nog veel leuker mee kan hebben. En nu is het perfecte moment om te zorgen dat je daar klaar voor gaat zijn. Pak je eigen leven weer op, en doe wat jou gelukkig maakt. Zodat je weer wat te bieden hebt in een volgende relatie. En pas dan goed op, dat je jezelf niet verliest in de relatie zoals je bij je ex wel hebt gedaan. Maar je hebt al hele goede inzichten gehad, dus je komt er wel.

Ja ik denk ook wel dat ik weet dat ze me niet heeft gebruikt, maar dat ze het zo definitief uit maakt zonder ook maar een kans te geven, dat steekt me...maar anders was onze relatie mischien ook nooit veranderd, dat zie ik ook in...zie ineens veel dingen in zeg

Alleen is moeilijk te accepteren, dat het te laat is ..geef nog wel veel om haar, zou het liefste van de daken schreeuwen dat ik het inzie en ga veranderen...maar daar schiet ik helemaal niks mee op, jaag ik haar alleen maar harder mee weg...terwijl we nu nog redelijk goed contact hebben..
Wil haar wel graag een brief sturen over mij inzichten en leven nu, ook voor mijzelf...ga daar nog wel mee wachten hoor, het zou nu te opdringerig overkomen...em mischien wil ik dat tzt ook niet meer doen...

Tijd voor mijzelf nu, niet meer terug kijken..maar vooruit! heb al een leuke meid ontmoet, en gezoend enz... maar ben er gewoon niet klaar voor denk ik. ga er dus ook niet vol voor om een relatie te beginnen, zover ben ik gewoon nog niet...

Ja ik had daar ook veel moeite mee haha met dat accepteren, heb het nu nog niet volledig geaccepteerd. Maar je moet het gewoon zien als wat het is: een lesje wat je hebt geleerd. Als zij het niet zo had afgekapt, had je het waarschijnlijk nooit ingezien. Dan was je nooit in dit topic terecht gekomen en had je in het algemeen nooit geweten dat ze het zeer waarschijnlijk heeft uitgemaakt om hoe jij je hebt opgesteld ten opzichte van haar.

En inderdaad jaag je haar daarmee weg, maar je hebt in ieder geval nog contact met haar. Ga aan jezelf werken, wordt weer sterk en aantrekkelijk en geloof weer in jezelf, wie weet dat ze dat aan je merkt en zich weer aangetrokken tot je gaat voelen. Als ze ziet dat jij net zoals zij weer je leven in eigen handen gaat nemen.

Ja dat is het moeilijkste, accepteren idd, maar alles wat je zegt is waar, we waren nu nog niks veranderd als we nog samen waren..
Weet niet als je me edit hebt gelezen:

Wil haar wel graag een brief sturen over mij inzichten en leven nu, ook voor mijzelf...ga daar nog wel mee wachten hoor, het zou nu te opdringerig overkomen...em mischien wil ik dat tzt ook niet meer doen...

Ja ik ben keihard bezig met mijzelf, om te laten zien dat ik het wel kan.( en heel stiekum ook aan haar ) maar voornamelijk voor mijzelf!

Bijv. Zaterdag woning bezichtigen, wil op mijzelf wonen (ook iets wat we beide graag wilden) dan maar alleen, ik ga door!

Die brief zou ik laten. Is alsof je haar duidelijk wil maken hoe veel je wel niet veranderd bent. En alsof je haar goedkeuring nodig hebt om je daadwerkelijk beter in je vel wil voelen.

Op jezelf wonen daarentegen is een erg goede stap. Ook niet verkeerd misschien om met dat ene meisje gewoon wat losjes af te spreken, zal wonderen doen voor je zelfvertrouwen. En misschien is het inderdaad beter om nog niks serieus met haar te willen beginnen.

Als je ex ziet dat je op jezelf woont en dat je allemaal dingen doet om je leven beter te maken, sporten, werken, met andere meisjes afspreken en je je goed voelt over je leven en jezelf heb je misschien ooit nog een kans bij haar.

Ja je hebt mischien wel gelijk die brief zou idd een bevestiging/goedkeuring zijn, ga het nu zowieso niet doen, en denk als ik helemaal goed in mijn vel zit ook niet meer wil..
Ja zo zijn er meer zaken, waar ik beslissingen over ga maken, ga dat echt doen..dat meisje waar ik over heb is idd goed voor mij zelf vertrouwen maar ik heb haar nog niet zoveel te bieden op dit moment, ben niet ver genoeg voor mijzelf daarin...maar wie weet
Ja als we ooit weer bij elkaar zouden kunnen komen, waar ik beter niet op kan hopen dan moet ik iig weer blij zijn met mijzelf en zelfvertouwen uitstralen...
Ik lijk het wel te weten, als ik dit zo typ maar het is nog redelijk chaos in mijn hoofd, kijk daarvoor mischien nog teveel terug...Nu aan mij zelf werken/denken is mijn motto!

Hoi allemaal

ik heb met open mond een aantal berichten gelezen op dit forum en bezef ineens dat er veel meer mensen zijn met het probleem waar ik ook mee temaken heb nu.
op dit moment zit ik zover in de put dat ik totaal nergens meer van kan genieten...zelfs niet van mijn 2 hele lieve dochters.... en ook niets meer aan kan pakken omdat ik gewoon weg het nut er niet meer van in zie. Ik denk echt op dit moment...wat heeft het nog voor zin
maar nu mijn probleem; ik woon sinds 8 maand weer alleen na een scheiding en dat ging heel goed. mijn ex en ik gaan nu zelfs nog beter met elkaar om dan de laatste jaren van ons huwlijk.
maar sinds 4 december 2010 heb ik iemand leren kennen waar ik ontzettend verliefd op ben geworden en zij op mij. We hebben elkaar al vrij snel ontmoet bij mij thuis en dat voelde ontzettend goed van beide kanten. Zij zat toen echter nog wel in een relatie. we hebben nachten lang met elkaar gechat en hele dagen waren we met elkaar aan het smsen. totdat ze al vrij snel daarna een punt achter haar eigen relatie zette. Niet om mij maar door mij...het ging al een paar jaar helemaal niet goed tussen hun en dat werd haar door mij nog duidelijker.
maar vanaf dat moment veranderde haar gedrag naar mij toe. Er werd plots niet meer gechat tot diep in de nacht en de smsje werden ook ineens anders..het klinkt stom haha ...maar minder hartjes bij een berichtje en dat soort dingen......je gaat best ver als je verliefd bent haha
maar hierdoor ben ik ineens ontzettend onzeker geworden en heb haar dat ook verteld.
ik besef dat ik veel verder ben dan haar alles wat zij nu tegenkomt door het verbreken van haar relatie heb ik al gehad. Ze zei dus ook dat het ff wat minder was met de berichtjes omdat ze haar problemen op moet lossen op haar eigen manier maar dat haar gevoelens voor mij niet zomaar weg zouden gaan en dat geloof ik ook...waarom niet?
maar doordat je alles en iedereen kunt volgen op de computer...hyves twitter facebook whatsapp...zie ik dat zij een hele leuke vriendenclub heeft die haar enorm steunen. ze gaat regelmatig stappen en krijgt veel visite over de vloer...helemaal geweldig en dat gun ik haar ook...maar ik heb dat niet. Ik ben aan het werk en als ik vrij ben heb ik de kids....niets voor mijzelf dus.
zij heeft 1 hele goede vriend waar ze veel komt en dan ook lang blijft. ik zie ook dat ze veel met hem smst of twittert....waarom dan niet met mij. Dat maakt mij enorm onzeker en ik ben nu op het punt dat ik jaloers begin te worden en dat wil ik helemaal niet. Ik besef heel goed dat ik haar hierdoor af ga stoten maar ik kan er niets aan doen. Ik heb ook helemaal geen reden om jaloers te zijn...het is gewoon een goede vriend waar zij een hele sterke band mee heeft. maar ik ga overal wat achter zoeken nu.....het gevoel heeft mij compleet in de macht en ik wordt er helemaal gek van. Kan alleen nog maar aan haar denken van smorgens tot savonds. Ik vraag haar ook vaak of ze nog wel gevoelens voor mij heeft en dat ik haar zo mis. Dan zegt ze dat ze ontzettend veel gevoelens voor mij heeft en dat ze mij ook heel erg mist maar dat ze echt ff de tijd nodig heeft.
dat begrijp ik allemaal en andersom had ik miss wel hetzelfde gereageerdmaar waarom kan ik hier nou niet normaal mee omgaan zoals elk normaal mens. Ik maak mijzelf knettergek met mijn eigen gedachten en kan ze niet stoppen. Hebben jullie tips want ik wil het zo graag een kans geven. Wist niet dat verliefd zijn zo sterk kon zijn

Ik zou zeggen lees het hele topic eens door, kan nu wel gaan herhalen wat ik al eerder heb gezegd maar lees eerst alle eerdere tips eens door en als je dan nog specifiekere vragen hebt wil ik je wel helpen

ik begrijp je helemaal...heb er al veel tips uitgehaald
bedankt

Is er iets specifieks gebeurd rondom het moment dat haar gedrag naar jou toe veranderde? Hoe is jullie contact nu?

we sturen eingelijk wel berichtjes dagelijks. Dat is het ook niet. maar ik wordt gek van mijn onzekerheid. het enige waar ik nog aan kan denken is zij en aan niets anders en dat gaat tenkoste van bijvoorbeeld mijn kinderen.
maar ik kan het gewoon niet stoppen. het lijkt wel een obsessie voor mij te worden.
mijn gevoel en verstand zitten totaal niet meer op 1 lijn

En die tips die hier worden beschreven hoe je om kunt gaan met die gedachtes en hoe je er voor kunt zorgen dat ze je niet meeslepen kun je niet toepassen? Waarom ben je onzeker?

wat er gebeurt is op het moment van haar gedrags verandering is dat zij een punt achter haar relatie heeft gezet. en dan komen er natuurlijk allemaal nieuwe gevoelens voor haar bij die ze moet gaan verwerken
ik denk echt dat ik mij enorm aanstel maar vertel mijn gevoel dat maar eens haha

ben ontzettend angstig om haar kwijt te raken. En ik ga ook echt de tips toepassen op mij
miss zet ik hier over een paar dagen dan wel een leuker berichtje neer

maar iig geval hartstikke bedankt....ik had eerst alles moeten lezen en dan pas vertellen

@ VoltVolt

Wat bedoel je precies? Ik denk zeker dat je er al mee bezig bent ja. Je ziet in waar je de fout in bent gegaan, je kunt haar loslaten. Je blijft niet aandacht aan haar vragen en je realiseert je dat het beter is om nu even afstand van haar te nemen en aan jezelf te werken. Maar ik snap je vraag niet precies, wellicht kun je het even wat duidelijker formuleren? Je vraagt om een voorbeeld voor wat?
En ja ik surf echt

@ Casaasac

Je stelt je wel een beetje aan ja. Maar dat doe je niet bewust. Je laat je leiden door die gevoelens en emoties die irrationeel zijn en die gevoelens komen voort uit onzekerheid. Je moet gaan beseffen dat zij je geen zekerheden kan geven. Dat kun je alleen zelf doen. Je hebt twee dochters man, zij verdienen die liefde! Ga je op hun richten, en op jezelf. Laat die meid even voor wat het is. Laat je welzijn en de hoeveelheid aandacht die je je kinderen geeft niet afhangen van die meid!

weet je...je hebt helemaal gelijk. ik ben er ook klaar mee nu thxs