Extreme Onzekerheid

O ja ik snap het nu. In dat lange stuk zeg ik het volgende

Op je vraag hoe het nu met mij gaat. Erg goed. Ik word met de dag zelfverzekerder. En je leert veel sneller als je in een relatie zit. Zoals VoltVolt ook al aangaf eerder, dat hij het moeilijk vindt om te oefenen zonder relatie. Dit is echter niet onmogelijk hoor. Je kunt dit ook allemaal leren zonder relatie.

En het is inderdaad moeilijker om het te leren zonder relatie, om om te gaan met die irrationele gevoelens. Maar je kunt de basis voor zelfvertrouwen weer veel beter opbouwen zonder. Dus bijvoorbeeld activiteiten zoeken waar je veel plezier uit haalt. Zoals sport of werk of een opleiding of wat dan ook. Zodat als je de volgende potentiële relatie tegen komt, je al een eigen leven hebt. Als je meer om handen hebt laat je je niet zo snel meeslepen in een relatie.
En meer specifiek wat de angsten en dergelijke betreft, je hebt de angsten om iemand kwijt te raken natuurlijk niet als je niet in een relatie zit dus je kunt niet oefenen hoe je met die angsten moet omgaan zonder relatie. Maar die angsten komen voort uit eigen onzekerheden. Uit gevoelens die jou vertellen dat je niet goed genoeg bent voor de ander, dat je niet genoeg te bieden hebt of gewoon in het algemeen dat je liefde en bevestiging nodig hebt van anderen. En zonder relatie kun je met deze onzekerheden wel gewoon prima aan de slag gaan.

En daarnaast, heb je misschien ook angsten om andere dingen in je leven. Gezondheid/stress/werk wat dan ook. Wat die angsten betreft werkt het precies hetzelfde. Je kunt ook leren omgaan met die angsten want dat werkt in principe hetzelfde als angsten om een relatie/partner te verliezen/verlatingsangst. Dat is in feite waar de mensen in dit topic last van hebben. Dus je zou het kunnen toepassen op andere dingen in je leven waar je vaak stress om hebt en dan later als je weer een relatie hebt ook op relatiegebied, maar omdat dat allemaal wat minder gebaseerd is op ratio en meer op gevoel zal dat wel wat lastiger zijn. Maar desalniettemin is de tactiek wat hier beschreven wordt over omgaan met negatieve gedachtes toe te passen op alle aspecten van het leven.

Ja de posts van floorjeno zijn werkelijk briljant. Ik zou zo graag een keer een gesprek met haar hebben. Maar ik vrees dat ze niet meer terug gaat komen.

@ Suesse: Laat je ons weten hoe het ging vanavond bij je vriend?

Ja had ik inderdaad gelezen ja. Begrijp het ergens wel, hoewel ik het niet helemaal zo zie. Vind het praten hierover hier geen afleiding maar eerder juist een geheugensteuntje. Maar dat moet ze helemaal zelf weten natuurlijk

Ben erg benieuwd ja hoe het gaat bij haar.

edit: te lang voor 1 post. Ik post het wel in stukjes.

[ Bericht 99% gewijzigd door Flylib op 17-02-2011 22:25:32 (te lang) ]

Nog langer dan onze posts haha?

Ja, ik geloof dat ik mijn memoires heb geschreven Kom zo terug...

Nou bij deze dan deel 1, met een disclaimer vooraf: respect voor de mensen die deze hele lap tekst in zn geheel hebben doorgelezen!

Ik ben maar een eenvoudige lurker, maar toen ik dit topic ontdekte ging er een wereld voor me open. Een wereld van herkenbaarheid , dus heb ik me toch maar even geregistreerd om mijn verhaal kwijt te kunnen ( ), wellicht als een deel van het verwerkingsproces. Ik heb de dringende behoefte om het 1 en ander van me af te schrijven, maar dat zal voor de vaste kliek hier vast geen verrassing zijn

Ik zal bij het begin beginnen. Ik ben zelf 29 jaartjes jong, mijn vriendin bijna 23. We leerden elkaar in de lente van 2008 kennen en de vonk sloeg tijdens de 1e date al over. Vanaf dat moment ging alles in een stroomversnelling en zijn we anno februari 2011 nog steeds samen.

Vanaf het moment dat we bij elkaar kwamen voelde ik 2 dingen tegelijk. Aan de ene kant voelde ik me gelukkig met het feit dat ik met haar was, zij voor me voelde wat ze voelde en ik iemand had gevonden bij wie ik helemaal mezelf kon zijn.

Aan de andere kant voelde ik me ook regelmatig kut. Zij is mijn 1e grote liefde. Pas op mijn 26e mocht ik de lusten en lasten van een vaste relatie leren kennen, niet meer dan logisch dat ik niet zo goed wist hoe ik er mee om moest gaan. In 1e instantie durfde ik haar niet te vertellen dat ze mijn eerste vriendin was, dit n.a.v. een artikel in een meidenblad over mannen die pas laat hun eerste relatie hadden gekregen, zij omschreef die mannen als "zielepoten". Toen ik haar eerlijk vertelde hoe mijn liefdesleven voor haar was, vloog ze in mijn armen en zei ze dat ik niet alles wat ze zegt serieus moet nemen. Vanaf dat moment leerde ik haar pas echt kennen, als een enorme flapuit.

Iets wat in schril contrast staat met mij. Ik ben altijd al een teruggetrokken, stille jongen geweest. Ik ben sociaal niet vaardig en hou me het liefst van zoveel mogelijk zaken op de vlakte. Over het algemeen levert dat geen problemen op (opmerkingen als "je bent zo stil" zijn meer regel dan uitzondering). Ik heb moeite om me te mengen onder andere mensen, ben geen prater en ben veel alleen. Mijn vriendin is spontaan, een flapuit, en kan met veel verschillende mensen prima opschieten. Die tegenstelling zorgt regelmatig voor wrijving, vooral bij mezelf...maar uiteindelijk reflecteer ik dat ook op haar.

Ik probeer altijd zo zeker mogelijk over te komen op haar, diep van binnen voel ik me echter regelmatig een wrak. Ik krop veel dingen op en komen vaak na verloop van tijd op een extreme manier naar buiten. Soms slaat het totaal nergens op, soms snijdt het wel hout maar had ik het op een genuanceerde manier naar buiten moeten brengen, maar dat realiseer ik me pas als het te laat is.

Ook zij heeft haar buien. Qua emoties kan ze soms als een combinatie van onweer, hagel en stortregen zijn. Op dat moment krimp ik met mijn teruggetrokken karakter gelijk ineen, of kan ik met heel veel vuur terug reageren. Onze karakterverschillen zorgen er dan ook voor dat het behoorlijk vaak botst tussen ons. Maar op het einde komt het altijd goed.

We hebben al vanaf het begin een afstandsrelatie gehad. Plannen om samen te gaan wonen zijn er regelmatig geweest, maar daar is het nooit van terecht gekomen, is deels haar schuld, maar ook deels de mijne. Sowieso hebben we er nooit echt de middelen voor gehad, maar heb ik ook regelmatig de boot afgehouden door me voor te doen als iemand die liever alleen en onafhankelijk blijft, terwijl dit eigenlijk diep in mijn hart niet zo is.

Mijn eerste grote liefde heeft meer onzekerheid in mij naar voren gebracht dan ik ooit van tevoren kon bedenken. Van nature ben ik al heel onzeker, maar ik ontmoette haar op een moment dat ik mijn leven redelijk op de rails had en dat ook als zodanig uitstraalde. Na verloop van tijd is dit helemaal veranderd, en dat heb ik grotendeels aan mezelf te danken.

Ik kan zeer onzeker en onrustig zijn als ze heeft afgesproken met andere vrienden/vriendinnen, vooral als ze uitgaat. Ik doe alsof ik haar heel veel plezier wens, maar in wezen ben ik erg bang dat ze in contact komt met andere mannen en zich misschien laat gaan. Meestal hoor ik een dag later via sms, telefoon of van haar persoonlijk dat ze een hele leuke avond had met weinig bijzonderheden of dat het juist niks aan was. Op dat moment verdwijnt er gelijk een flinke last van mijn schouder

Aansluitend op het bovenstaande: hoewel ik haar altijd heb voorgehouden dat ik geen jaloers type ben, ben ik dat eigenlijk wel. Ik ben jaloers op het feit dat zij zich makkelijk met andere mensen kan mengen, ellenlange gesprekken met vrienden/vriendinnen kan hebben en zich kapot kan lachen met andere mensen.

Kortom: jaloers op de gezelligheid die ze met anderen kan doormaken. Ik kan dat zelf heel moeilijk omdat ik geen sociaal ingesteld mens ben. Op dat moment ga ik er automatisch van uit dat ze die andere mensen (incl. haar vriendengroep) veel leuker en interessanter vind dan mij en ze mij eigenlijk helemaal niet nodig heeft om een leuk leven te hebben. Hier heb ik weleens iets over gezegd waardoor ik haar boos heb gemaakt, en achteraf ging ik rationeel denken en inzien dat mijn gedachten onzinnig zijn.

In het begin kreeg ik wel eens het gevoel dat ze zich toch op een bepaalde manier afsloot voor mij. Ik baseerde dat op het feit dat ik haar in het begin kende als een dame die haar haar altijd opgestoken heeft. De enige keer dat ik haar met haar los heb gezien was op het moment dat ze naar een bruiloft van een collega ging, daarna zou het nog een half jaar duren voor ik haar weer met los haar zag; op fotos op facebook, gemaakt tijdens een vakantie in Costa Rica met haar 2 zussen. Ik heb haar altijd al een schoonheid gevonden, maar met haar haar los voegt ze net iets extras aan zichzelf toe, maar ik had nooit de guts om dat haar duidelijk te maken. Ik kropte het op en in mijn beleving waren het vooral anderen voor wie ze aantrekkelijk gevonden wou worden en vooral niet voor mij. Ook hier kwamen irrationele gedachten naar boven dat na het uitspreken daarvan ruzie tot gevolg had. Ook toen ben ik wat rationeler gaan denken. En toen viel het kwartje: van los haar heeft ze meer last dan plezier. Tsja..in zekere zin heeft het ook wel effect gehad, want ze heeft sinds dat moment het haar wel wat vaker los

Ik ben niet iemand die snel vrienden maakt. Ik moet op 1 of andere manier echt een duidelijke klik met iemand hebben wil ik zon persoon tot mijn vriend of vriendin rekenen. De mensen waarmee ik dat wel heb koester ik diep. Dat gaat zover dat ik hun dingen toevertrouw die ik mijn eigen vriendin niet toevertrouw, terwijl zij juist degene is met wie ik bepaalde diepgaande zaken zou moeten delen. Ook dit heeft voor wrijving gezorgd, maar dat heb ik aan mezelf te danken. Doordat ik naar haar kijk als een spontane flapuit die meer geďnteresseerd is in interessante mensen met een verhaal (waar ik mezelf op zulke momenten niet toe reken) vertrouw ik andere mensen dingen toe die ik makkelijk aan haar kwijtkan, maar ik stel me niet genoeg open voor haar. Ook naar haar toe blijf ik in veel opzichten een gesloten persoon.

Als zij een leuke vent ziet of het nou in het dagelijks leven is of op tv- dan zegt ze ook gewoon recht toe-recht aan dat ze hem een lekker ding of mooie vent vindt. Ik krijg dan automatisch het idee dat ze op dat soort type mannen valt en me serieus afvraag wat ze dan in hemelsnaam met mij moet, omdat die mannen qua uiterlijk totaal niet in de buurt komen van wat ik ben. Dit heb ik ook weleens tegen haar gezegd in een zo genuanceerd mogelijke vorm, daar deed ze lacherig over en vroeg mij precies het zelfde wat vrouwen betreft waar ik een zwak voor heb. Op dat moment heb ik eigenlijk niks meer te zeggen.

Deel 2...

Zelfs nu we 2,5 jaar bij elkaar zijn heb ik nog moeite voldoende affectie aan haar te tonen en haar te laten zien hoeveel ze voor me betekent. Ik ben niet goed in het geven van complimenten richting haar. Ik had me veel eerder moeten bedenken dat ik al sinds we samen zijn een grote zwak heb voor haar volle donkerbruine haardos en haar verblindend blauwe ogen. Maar doordat ik me nauwelijks laat kennen is het incidentele compliment dat ik wel geef voor haar een volslagen verrassing, waardoor ik het idee krijg dat zij dat niet serieus neemt, omdat ze dat niet van me gewend is. Zij is doorgaans degene die het initiatief neemt tot een kus, een knuffel of een flinke vrijpartij. Zij is doorgaans de eerste die ik hou van je zegt, zij is doorgaans de eerste die zich tegen me aanklampt als we in bed liggen. Enz. enz..

Omdat ik nooit eerder een relatie heb gehad en er moeite mee heb op sociaal gebied goed te functioneren, dringt niet gelijk alles tot me door. Ik heb tijd nodig om bepaalde dingen in perspectief te nemen. Helaas valt het tonen van affectie daar ook onder, ook dit heeft regelmatig geresulteerd in fikse meningsverschillen of slaande ruzie, wat uiteindelijk wel weer goedkwam om in een later stadium weer terug te keren in het gebruikelijke ritueel. Alsof ik nooit echt geleerd heb van mijn fouten.

Ik voel me soms oprecht een sukkel of nerd ten opzichte van haar. Ook wat interesses en denkbeelden betreft. Zo denk ik regelmatig dat ze totaal niet geďnteresseerd is in mijn interesses. Ik heb echter de neiging zo uitgebreid (tot het wetenschappelijke aan) mogelijk over mijn smaak en interesses te praten dat zij er uiteindelijk geen boodschap aan heeft. Daarnaast verberg ik ook gewoon heel veel van mijn interesses voor haar, uit schaamte of vanwege het idee dat ze het totaal niks vind, en die afwijzing durf ik gewoon niet aan. Logisch dat ze dan nauwelijks oog heeft voor wat ik leuk vind. In de praktijk is ze juist wel geďnteresseerd, maar moet ik het gewoon met weinig woorden brengen of er gewoon openlijk met haar over praten. Dan kan ze juist wel met me meepraten over alles wat ik leuk vind Op die manier heb ik haar al kunnen overhalen met me mee te gaan naar een concert van een obscure rapper in Utrecht. Wat ze vooral belangrijk vond is dat ik een leuke avond had, ook al was die hardcore hip-hop die ten gehore werd gebracht niks voor haar. Ten opzichte van haar ben ik juist overduidelijk niet geďnteresseerd. Als ze nieuwe schoenen zoekt wacht ik liever buiten of loop ik liever de Mediamarkt in. Ik kijk meestal niet met haar mee als ze GTST of een talentenjacht wil volgen. Van haar kant wil ze graag interesse tonen maar sluit ik mezelf af, ik daarentegen doe geen moeite om interesse in haar belevingswereld te tonen. Het komt niet altijd van 2 kanten helaas.

Karakterbotsingen alom dus. Helaas heeft dit vorige maand geresulteerd in een regelrechte hel qua communicatie, waarin er bijna sprake van was dat we er maar een punt achter moesten zetten. Ik emotieloos aan de telefoon en zij huilend en schreeuwend in de auto. Ik zei dingen tegen haar die ik eigenlijk op een hele andere manier had moeten brengen, dan hadden we er misschien op een normale manier over kunnen praten. Helaas ben ik het type die issues zodanig brengt waardoor mijn vriendin helemaal van de kaart is, ik me in 1e instantie niet van kwaad bewust ben, om later pas in te zien dat ik het helemaal verkeerd heb aangepakt. Tegelijkertijd voel ik me een mug die vertrapt wordt door een olifant als zij uit haar doen is. Dan heb ik het gevoel dat ik niks meer goed kan doen en sluit ik me af. Terwijl de oplossing heel simpel is: nu-an-ce-ren.

Na een goed gesprek en veel tranen van beide kanten (vrij uitzonderlijk, want ik laat doorgaans nauwelijks tranen) kwamen we tot meerdere conclusies:

- ik heb mezelf te weinig aan haar gegeven, waardoor zij het idee kreeg dat ze weinig voor me betekent. In werkelijkheid betekent ze alles voor me en kan ik echt niet zonder haar. Ik moet haar meer in vertrouwen nemen, me meer voor haar open stellen en gewoon alles tegen haar zeggen wat me aan het hart ligt, uiteraard op genuanceerde wijze.

- Zij krabt zich nog even goed achter de oren als ik iets tegen haar zeg, en zal zich in 1e instantie afvragen wat ik precies bedoel voordat ze besluit haar emoties de vrije hand te laten, kortom: communicatie beter op elkaar afstemmen

- In tegenstelling tot de afgelopen tijd, waarin we voornamelijk met onszelf bezig waren en te weinig met elkaar, nu keihard gaan werken om samen een toekomst op te kunnen bouwen.
- Ik moet meer uitstralen hoeveel ik om haar geef, ik heb het behoorlijk verpest waardoor we zijn gaan lijken op een oud stelletje dat al 50 jaar bij elkaar is en het eigenlijk met elkaar hebben gehad. Het lijkt net alsof we gedwongen bij elkaar zijn. Doordat ik te weinig affectie toonde zijn haar initiatieven ook op den duur geluwd, tot de voor het slapen gaan- smsjes aan toe. Dit moest veranderen, was ik het helemaal mee eens, en dat zag ik ook in.

- Ondanks onze meningsverschillen en ruzies houden we van elkaar, zijn we nog steeds gelukkig samen en willen we gewoon niet uit elkaar, want we horen bij elkaar.

In de 3 weken die daarop volgde heb ik mijn best gedaan (in al mijn oprechtheid) om haar te laten zien dat het me menens is. Ik heb haar meegenomen naar de bios, kwam aanzetten met Birkenstock-slippers terwijl ze bijna nergens verkrijgbaar zijn in deze koude tijd, en we zijn 2 weken geleden romantisch uit eten geweest. Ook qua affectie heb ik mijn best gedaan alles te geven wat ik maar kan geven. En heb ik haar op datzelfde moment een ipod gegeven, gevuld met muziek die ik leuk vind.als een soort van cadeautje die mezelf op zijn best weergeeft. Het was een afscheidscadeautje, want sinds vorige week dinsdag is ze weg

Vorige week dinsdag is ze naar India vertrokken. Ze verblijft daar voor 2 maanden om vrijwilligerswerk te doen, momenteel werkt ze in een weeshuis en probeert ze via al haar contacten in Nederland geld binnen te halen voor een nieuwe waterzuiveringsinstallatie voor dat weeshuis. Een nobel streven, en heel goed werk wat ze daar doet. Tevens gebruikt ze de weekenden om de mooie plekjes van India te verkennen.

Deel 3....

Helaas ben ik vanaf het moment dat ze vertrok vanaf Schiphol helemaal ingestort. Alsof alles wat ik de afgelopen 2,5 jaar heb opgekropt ineens als een TGV op me af is komen denderen en me heeft geplet, letterlijk.

Dat gevoel valt moeilijk te omschrijven. Je kunt het liefdesverdriet noemen, zo zag ik het in ieder geval tot enkele dagen geleden. Ik heb alle symptomen: somberheid, slecht eten, slecht slapen, niet goed kunnen functioneren op vrijwel alle gebieden en vooral: zij die de hele dag door door mijn hoofd dwaalt.

Ik werd er gek van, ik wist niet wat ik er mee aanmoest. In het begin hield ik haar facebook, skype en whatsapp de hele tijd in de gaten om maar een glimp van haar op te vangen. Mijn kutgevoel werd echter alleen maar erger als ik een chatberichtje van haar ontving of haar via skype sprak. Ik kon weinig anders doen dan haar elke keer weer te zeggen hoe verschrikkelijk ik haar mis. Op een gegeven moment heb ik ook eerlijk gezegd dat ik me gebroken voelde en het beter was als we voorlopig niet meer zouden bellen, in de hoop dat het me misschien wat beter af zou gaan. Zij respecteerde dat besluit, maar zou het er wel moeilijk mee hebben. Dat had helaas ook geen effect. Het gevoel bleef hangen, en richtte zich nu primair op het checken van haar facebook met een 5-minuten frequentie en elke keer op mijn telefoon kijken of ze toevallig online was op whatsapp. Ik checkte zelfs haar mailadres regelmatig! Ik heb haar wachtwoord, en ik mocht regelmatig haar mail voor haar checken als zij bijv. voor de tv zat en ik achter mijn laptop. Volgens eigen zeggen heeft ze toch niks te verbergen. Het gevoel ging zo erg aan me vreten dat ik het zelfs aan mijn hart begon te voelen, pijn......een pijn die maar niet overgaat.

Vanaf dat moment begonnen de angsten, frustraties, verwijten en gevoelens van jaloezie ook de revue te passeren. Bij deze de hoogtepunten:

- Ik neem het mezelf erg kwalijk dat ik haar sinds ons samenkomen te weinig heb laten merken hoeveel ze voor me betekent. Hoewel we dingen hebben uitgesproken kruipt bij mij het gevoel naar boven dat het misschien al te laat is en ze gedurende haar periode in India ook de tijd neemt om na te denken over haar toekomst en ons, en uiteraard bekijk ik het op de negatieve manier: wie weet is het wel exit relatie over 2 maanden

- Aansluitend op bovenstaande ben ik bang dat haar mooie bruine haardos en haar verblindende blauwe ogen de aandacht van menig man daar zullen aantrekken, en dat zij misschien wel op 1 van die aantrekkingskrachten in zal gaan

- Ik ben jaloers over het feit dat ze het zo naar haar zin heeft en in zon korte tijd erin is geslaagd vrienden te maken om mee op stap te gaan en het leven in India nu echt tot zich heeft genomen. Voor mijn gevoel denk ik dat ze me helemaal niet nodig heeft. Waarom zou ze zich bezig gaan houden met mij als ze daar genoeg andere mensen heeft waar ze haar ei kwijtkan als ze daar behoefte aan heeft? Ik voel dat ik nu mijn beste vriendin kwijt ben. Voor het gevoel is ze me in zon korte tijd al helemaal vergeten. Nog maar een kwestie van tijd voor het gevoel aan intimiteit haar de kop zal opsteken, en ik ben er niet om haar dat te geven. Wat ziet ze überhaupt in mij???????

Ik zou haar moeten vertrouwen, haar het beste van de wereld moeten gunnen en moeten accepteren dat het momenteel is zoals het is en ik er weinig aan kan doen, maar ik kon het gewoon niet. De frustraties werden erger en erger, vooral op de momenten dat ik een glimp van haar opving, in de vorm van fotos van haar met haar mede-vrijwilligers bij de Taj Mahal en haar berichten op haar blog dat ze het momenteel super heeft aan die kant. Ze heeft me meerdere keren gezegd dat ze van me houdt, me heel erg mist, over me droomt en had gewild dat ik er bij kon zijn. Voor mijn gevoel betekent dit uiteraard weinig. In mijn ongenuanceerde beleving mist ze me stukje bij beetje minder en is het nog maar een kwestie van tijd voor ze me volledig uit haar hoofd heeft gewerkt.

Ik weet dat ik het positief moet bekijken en 2 maanden zo voorbij zijn, maar helaas maakt die 1 seconde aan een positief gevoel automatisch plaats voor alle issues waarmee ik in mijn hoofd zit. Ik wil haar niet langer lastigvallen met mijn misgevoel en durf haar al helemaal niet te vertellen over al die onzinnige dingen me dwars zitten. Ze oogt nu zo gelukkig, waarom zou ik haar dat geluk afnemen? Ik voel me een lastpost!

Het grote probleem is: ik kan dit nu gewoon niet hebben. Ik heb een rijexamen voor de boeg, heb een stapeltje tentamens op het programma staan volgende maand en moet solliciteren omdat mijn huidige baan volgende maand eindigt. Hoe kan ik met al die stress, onzekerheid, wantrouwen en zelfverwijten me bezighouden met de dingen die op dit moment ECHT belangrijk zijn?!

Mijn gevoel van radeloosheid heeft intussen plaatsgemaakt voor een belangrijk vraagstuk: WAAROM voel ik me zo? Hoe kan mijn obsessie voor 1 persoon met alle lasten die het met zich meebrengt zo erg zijn dat ik er aan onderdoor ga? Hoe kan ik het over een andere boeg gooien?

En daar komt dit topic om de hoek kijken. Op zoek naar antwoorden (en tegelijkertijd bezig aan mijn dagelijkse lurksessie ) stuitte ik op dit topic. De verhalen van de vaste kliek in dit topic heeft me aan het denken gezet.

Ik denk dat het is voorbestemd dat zoveel ellende ineens op me afkomt sinds mijn vriendin is vertrokken. Op 1 of andere manier heb ik tijd nodig om na te denken. Niet zozeer over onze relatie, maar meer over de manier waarop ik met onze relatie ben omgegaan. Aan de ene kant heb ik me weinig laten kennen, aan de andere kant hechtte ik me zodanig aan haar dat mijn eigen way of life er onder ging lijden. Geestelijk en sociaal gezien ben ik compleet afhankelijk van haar geworden. Dat is niks voor mij, daar ik eigenlijk altijd al een vrij onafhankelijke instelling heb gehad. Kennelijk is dit compleet veranderd sinds zij in mijn leven is gekomen. Ik had het al die tijd niet in de gaten totdat ze vorige week wegging, en nu komt het als een mokerslag. Ik kan er niet aan onderdoor blijven gaan. Niet alleen is het ongezond, het zorgt ervoor dat 2 maanden zullen voelen als 20 jaar!

Dat ik zoveel drukte op me afkrijg komende tijd biedt in veel opzichten dus ook voordelen. Ik kan nu eindelijk de oude ik proberen tevoorschijn te halen en haar proberen een gezonde plaats in mijn leven te krijgen. Momenteel voelt ze als een obsessie voor me, en dat is niet goed. Dat is nu al ongezond omdat mijn hart pijn doet door het misgevoel en alle stemmetjes die het nodig vinden allerlei wartaal in mijn gedachten te gooien waardoor ik allerlei doemscenarios voor mijn kiezen krijg. Het is gewoon niet gezond. Ik begrijp nu dat ik niet de enige ben die in zijn maag zit met allerlei gevoelens die moeilijk een plaats kunnen krijgen.

Daarnaast is niet alles kommer en kwel. Ondanks alles hou ik van haar met al mijn hart en ziel, is ze wat mij betreft naast mijn eerste ook mijn laatste liefde en zie ik al helemaal voor me hoe wij straks een lekker burgerlijke toekomst zullen opbouwen. Daarnaast zijn haar huidige avonturen in het buitenland niet alleen voor haarzelf. Over 2 maanden hebben we afgesproken in Kuala Lumpur. We gaan een maandje samen door Zuidoost-Azië reizen, zij om haar werk en India ervaringen te verwerken en ik om bij te komen van mijn verplichtingen van volgende maand.

[ Bericht 4% gewijzigd door Flylib op 17-02-2011 22:53:11 (te lang) ]

Deel 4...

Uiteraard begin ik ook hier meer naar het negatieve dan naar het positieve te kijken. In mijn leuke negatieve beleving zal Zuidoost Azië op geen enkele wijze kunnen tippen aan haar India ervaringen, dus ga ik er automatisch van uit dat de trip voor haar gewoon een 13-in-1-dozijn buitenland reisje word en voor mij onvergetelijk. Uiteraard is hier niks van waar. Ze sprong een gat in de lucht toen ik vertelde dat ik samen met haar wilde gaan reizen, en heeft goed met me meegedacht en me meegeholpen in de zoektocht naar een ticket en accommodatie. Ook heb ik haar ticket van New Delhi naar Kuala Lumpur voor haar geregeld. Wat het voor ons onvergetelijk maakt is dat het onze eerste verre reis samen word, iets waar we al over droomden toen we elkaar leerden kennen. Maar ja, in mijn rare belevingswereld ga ik het natuurlijk vanuit een hele andere hoek bekijken.

Wat ik ook behoorlijk erg vind: een week voordat ik naar Maleisië vlieg ga ik nog met mijn moeder, zusje en zwager een paar dagen naar New York, een verjaardagscadeautje van mij en mijn zusje toen mijn moeder vorig jaar 50 werd. En voor mij en mijn zusje tevens een trip waar we al heel lang naar uitkijken omdat we het voornemen al jaren hadden, maar nooit in de praktijk konden brengen. Nu is het zover en dan komen die rotgevoelens over mijn gelukkige vriendin in India om de hoek kijken. Ik mag van geluk spreken dat ik in zon korte tijd zoveel over de wereld mag zwerven. Ik heb voorpret over die trip helemaal verwaarloosd, en tegenover mijn moeder, zusje en zwager kan ik dat gewoon niet maken! Ik heb dan ook besloten om qua voorpret die trip op de 1e plaats te zetten en dan pas mijn hebben en houden op Azië te richten. Dat ben ik hun en mezelf gewoon verplicht.

Hoewel ik nog steeds met de nodige rotgevoelens, stress en andere zaken in mijn hoofd (en in mijn hart) zit, begin ik nu wel enigszins tot inkeer te komen. Ik moet mijn gedachtepatroon aanpassen en proberen haar los te laten zodat ze van het middelste spoor naar een zijspoor kan rangeren. Een klein begin had ik onbewust hier al mee gemaakt. Gisterenmiddag heb ik whatsapp uit mijn telefoon verwijderd zodat de drang om haar online status te bekijken niet meer aanwezig is. Tevens heb op geen enkele wijze meer contact met haar gezocht en heb ik de signalen die ik wel van haar heb gekregen genegeerd. Ik heb nu even voor mezelf gekozen en probeer een paar dagen geen contact te hebben en te kijken hoe dat me vergaat.

Voor mezelf heb ik (o.a. na alle goede tips uit dit topic) het volgende voornemen voor mezelf opgesteld, hiermee wel in achtnemend dat het een proces van pieken en dalen zal zijn:

- Dicht bij mezelf blijven, om te voorkomen dat ik wordt geleefd i.p.v. leef

- Haar geestelijk los laten. What goes around comes around

- Haar vertrouwen. Als ze zegt dat ze van me houdt, me mist en alleen maar om mij geeft moet ik dat gewoon aannemen! Zoals mijn zusje vorige week tegen me zei toen ik haar lastigviel met mijn misgevoel: ik zag haar tranen op Schiphol toen je afscheid van haar nam, dat zegt heel veel. En ze is daar om iets goeds te doen en niet om los te gaan! Ik moet er maar gewoon van uitgaan dat ze een leuke tijd heeft en geen rare dingen doet

- Accepteren dat gevoelens van angst, onzekerheid en jaloezie er zijn en er niet op ingaan. Ik moet de stemmetjes door me heen laten gaan en gewoon niet naar ze luisteren. Er is helemaal niks aan de hand!

- Meer voor mezelf leven en vertrouwen in mezelf hebben, want ik kan pas echt van iemand houden als ik van ook mezelf kan waarderen om wie ik ben. Sociaal en geestelijk van iemand afhankelijk zijn maakt dingen alleen maar erger

Ik zag een quote langskomen die me erg aansprak:

Set her free. If she comes back, she's yours. If she doesn't, she never was.

Met dit voornemen moet ik maar proberen het leven de komende 2 maanden in te gaan. Als ik niet opgeef en doorzet en tegelijkertijd al mijn gedachten richt op wat nu echt belangrijk is, die 2 maanden misschien wel als 2 weken gaan aanvoelen.

Ook hier valt een vorm van onzekerheid. Dat ik me voor mijn eigen bestwil nu even van haar afsluit wil niet zeggen dat het qua contact voorlopig over is. Sterker nog; over een paar dagen moet ik wel iets van me laten horen. Mijn vriendin gaat zich alleen maar zorgen over me maken om uiteindelijk boos te worden over het feit dat ik niks van me heb laten horen en in haar beleving niet in haar geďnteresseerd ben. Uiteindelijk ben ik degene die ze het liefst wil spreken om me alles te vertellen over haar avonturen daar.

Hoe kan ik dit haar het beste brengen? Aan de ene kant wil ik graag alles wat me aan het hart gaat aan haar vertellen, zodat ze beter begrijpt hoe ik me voel en hoe ik er voor wil zorgen dat ik er vanaf kom. Aan de andere kant voel ik me een lastpost, val ik haar alleen maar lastig met mijn issues terwijl zij haar leven daar op orde heeft. Het laatste wat zij nodig heeft zijn mijn westerse issues. Ze moet zich op haar weeskinderen richten en haar nieuwe vrienden, niet op mij. Ons kennende kan dit uitlopen op een bekvechtpartij. Maar juist nu realiseer ik me dat ik met goed overpeinzen best een genuanceerde kijk op zaken kan geven.

Daarnaast wil ik haar niet de indruk geven dat ik er punt achter wil zetten of zo. Dat is wel het laatste wat ik wil. En ik weet dat zij dat ook niet gelijk zal denken, dat is te danken aan het feit dat ik haar gedurende de eerste dagen van haar verblijf in India heb platgespamd met mijn liefde voor haar.

Ik wil juist dat we straks de beste vakantie van onze leven samen hebben, maar dat kan alleen als ik haar tijdelijk loslaat en vrolijk verder leef tot het moment daar is en me verder geen gedachten en illusies ga maken. Als het er is, dan is het er. Als het er niet is, tsja...dan moet ik maar genoegen nemen met de gevolgen die dat heeft .Ik moet wat meer nuchter gaan denken. Zal ze het begrijpen en op me wachten? Of zal ze er geen genoegen mee nemen en kan het uit de hand lopen, tot de waarheid van 1 van mijn grootste angsten aan toe? Ik kan er niks zinnigs over zeggen en ik moet er eigenlijk ook niet over nadenken. Alles kan..

Ik kom in het dagelijks leven over als een nuchter jochie, maar in werkelijkheid schuilt er een flinke brok aan onzekerheid in me. Dat het me op zon manier zo hard zou treffen had ik aan de ene kant wel verwacht, aan de andere kant vreet het echt aan me. Maar dat ik langzaam maar zeker tot inkeer kom is zeker een bewijs dat ik mijn onzekerheden op termijn misschien toch wel de baas kan. Als ik dit weet door te zetten dan kan onze relatie er misschien zelfs een stuk sterker uitkomen en heb ik mijn oude ik weer terug en zij een compleet andere man, de man die zij verdient.

Mochten er veranderingen, vorderingen of anderszins belangrijke ontwikkelingen zijn, dan zal ik ongetwijfeld op mijn verhaal terugkomen, hopelijk een stuk korter dan deze hele lap tekst.

Ik wou jullie nog even bedanken voor het posten in dit topic. Jullie zijn een belangrijke inspiratiebron voor me geweest op een moment dat ik me op een keerpunt van mijn gevoelens bevond. Wie weet lukt het me wel om uit deze vicieuze cirkel te komen. Het doet me in ieder geval goed dat ik niet de enige ben met zulke issues en die eventueel ook met anderen kan delen, mits mijn verhaal hout snijdt natuurlijk

Ik weet niet wat ik hiermee tracht te bereiken, nou ja. Misschien wel. Het afschrijven helpt me in het verwerkingsproces. In het dagelijks leven ben ik sowieso een beter schrijver dan een prater. Ik ben blij dat er uit is. Over reacties ga ik me niet druk maken, als het in mijn hoofd maar rustig wordt.

En dan is het nu tijd voor bed......

[ Bericht 6% gewijzigd door Flylib op 18-02-2011 07:50:36 ]

Voor degene die deze hele lap tekst over hebben geslagen (wat volkomen begrijpelijk is ), hier een korte versie van een heel lang verhaal:

- Jongen heeft sinds 2,5 jaar vriendin, is zijn eerste vriendin dus is er (nu nog steeds) best ongemakkelijk onder.

- Jongen is onzeker, introvert en a-sociaal, vriendin is spontaan, flapuit en beste vriendin van iedereen.

- Jongen heeft door zijn onzekerheid en introvertheid moeite zich 100% te geven aan vriendin. Deelt te weinig interesses, serieuze issues en intimiteit met haar

- Gevolg: ruzie, want zij is een olifant als het op emotie aankomt. Karakters botsen regelmatig, komt uiteindelijk altijd goed, maar blijft pappen en nathouden

- Vriendin is voor 2 maanden naar India, jongen is emotioneel wrak geworden. Zit sinds vorige week vol onzekerheid, jaloezie, zelfverwijten en angstgedachten. Eet slecht, slaapt slecht, piekert de hele dag door en voelt geestelijke en lichamelijke pijn. Waarschijnlijk gevolg van 2,5 jaar aan opkroppen en een gevoel van geestelijke en sociale afhankelijkheid van haar

- Na een week was jongen zijn wrak-zijn zat, zocht antwoorden op zijn problemen. Vond ze zowaar door dit topic, gelijkgestemden!

- Jongen gaat een poging wagen door wat eenvoudige stappen het leven weer zijn normale gang te laten gaan

- Dat heeft die jongen nodig: hij moet zijn rijbewijs halen, afstuderen en solliciteren naar een nieuwe baan

- Jongen probeert vriendin geestelijk los te laten, in de hoop dat het kutgevoel overgaat

- Jongen twijfelt nog of hij het wel aan vriendin moet vertellen. Hij wil haar niet lastigvallen met zijn issues terwijl zij daar gelukkig is met haar leven.

- Wat nu?



[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 18-02-2011 07:42:57 ]

Ik heb je hele lap tekst gelezen, ik ben een snelle lezer en je schrijft fijn en makkelijk dus dat was geen probleem.

Ik kan je wel een berg tips gaan geven, maar je hebt zelf precies beschreven wat je het beste kunt doen de komende tijd en ik ben het er volledig mee eens. Je hebt goede inzichten gehad en ik denk dat het een goed idee is om je geestelijk van haar los te maken. Een ding waar ik je wel op wil wijzen is dat geestelijke afstand niet inhoudt dat je tastbare afstand van haar neemt. Het betekent dus niet per definitie niks van je laten horen. Ik denk zelfs dat je haar daar pijn mee gaat doen. Vooral omdat ze al eerder heeft aangegeven dat ze er moeite mee heeft als je geen affectie toont of als je je gevoelens niet uit. Het zou niet verkeerd zijn om tegen haar te zeggen dat je je de komende tijd even gaat richten op al die zaken die je nog op orde moest krijgen, in de tussentijd dat zij haar ding doet in India. Je hoeft niet minder lief tegen haar te doen of minder vaak tegen haar te zeggen dat je van haar houdt. Ik zou haar niet lastig vallen met je issues om eerder genoemde redenen: zij is nu gelukkig daar en doet haar ding en daar is niks mis mee. Dat zou jij ook moeten doen. Gebruik de tijd die je hebt nu voor jezelf en besteed het nuttig. Dit dagenlange getob over dingen die niet aan de orde zijn is zonde van je tijd. Twee maanden is wat dat betreft een perfecte duur. Niet zo lang dat je die persoon zo erg mist dat hij/zij van je vervreemdt maar wel lang genoeg om voor jezelf de zaken op orde te krijgen.

Je moet gewoon leren om te gaan met je irrationele gedachtes. Ik heb het idee dat er feitelijk weinig mis is in de relatie, buiten jouw onzekerheid en de grote verschillen tussen jullie. Als jullie goed communiceren over de verschillen dan hoeft dit helemaal geen probleem te zijn. Ondertussen moet jij aan jezelf gaan werken. Je zegt meerdere malen dat je geen idee hebt waarom ze bij je is. Uit je verhaal kan ik opmaken dat je een intelligente man bent die echt wel wat te bieden heeft. Praat jezelf niet zo naar beneden. Het feit dat jullie al zo lang samen zijn geeft aan dat ze echt wel wat in je ziet. Zorg dat jij ook wat in jezelf gaat zien. Niet voor haar, maar voor jezelf.

Over je probleem dat je je niet honderd procent aan haar kan geven. Op zich is dit iets wat je misschien wel siert. Het is niet aantrekkelijk als mensen zich 100 procent geven aan iemand anders. Je helemaal geven aan iemand anders is ook helemaal niet de bedoeling van een relatie. Iemand anders moet een toevoeging zijn aan je leven, geen invulling. Je moet jezelf 100 procent geven en je partner kan je dan eventueel een extra 50 procent geven zodat je op 150 procent komt bij wijze van spreken. Maar probeer nooit je geluk of eigenwaarde uit iemand anders te halen, dit zal je nooit lukken.

Zie deze 2 maanden als een periode die je heel nuttig kunt gebruiken om je eigen leven weer op orde te zetten. Gebruik de tips in dit topic om beter om te kunnen gaan met je irrationele gedachtes en gevoelens. Wees lief tegen haar en zorg dat ze iets om naar uit te kijken heeft als jullie elkaar weer zien. Beter dan dit kon je het niet hebben, je ziet het in nu en hebt nog twee maanden ongestoord de tijd om te beginnen met alles wat je je hebt voorgenomen. Daarna kunnen jullie samen die geweldige reis maken.

@ Surfergirl & VoltVolt, bedankt voor jullie reacties

Ik ben me ervan bewust dat het loslaat proces niet over 1 nacht ijsgaat, ik merk het omdat alle shit sinds een paar uur me weer heeft getroffen, maar wel in minder extreme mate dan pakweg een week geleden. Ik voel het weer aan mijn hart, maar ik pieker een stuk minder dan gebruikelijk. Is een goed teken toch? Nu alleen nog een kwestie van doorzetten. Waar een wil is, is een weg.

Mijn vriendin stuurde me gisteren meerdere smsjes met de vraag waarom ik niet reageerde op haar whatsapp berichten. Toen ik onderweg was van mijn werk naar huis heeft ze ook nog gebeld, maar dat had ik niet in de gaten want ik was ingedut in de bus.

Ik heb er verder de hele avond zo min mogelijk aandacht aan geschonken, ook omdat ik toen bezig was met bovenstaande bestseller ( )

Door die terugval van vanochtend kreeg ik toch de drang om whatsapp weer te installeren om te kijken wat ze had gestuurd. Een bedankje voor het feit dat ik maandag een schenking doe voor de weeskinderen, maar vanaf dat moment alleen nog maar "waarom" en vraagtekens. Haar laatste bericht dateert van vanochtend rond een uur of 4 (als het op scholen in de regio Delhi al speelkwartier is). "Ik vind het jammer dat ik niks meer van je hoor. Nou ik ga slapen, truste kus".

Uit dit bericht kan ik sowieso al opmaken dat ze niet echt blij is. Mijn irrationele gedachten gaan er automatisch vanuit dat ze het met me heeft gehad of gewoon niks met me te maken wilt hebben. Het enige wat ze van me wilt is een teken van leven, hoe kort die ook is. Ze vindt het volgens mij al erg genoeg dat we momenteel niet bellen.

Surfergirl: je hebt groot gelijk dat er een groot verschil is tussen het geestelijke en tastbare. Ik vind echter wel dat ik het tastbare eerst los moet laten om ook het geestelijke een veel betere plaats te geven. Met andere woorden: haar de komende dagen nog even blijven negeren. Ik doe dit bewust zodat ik echt even bij mezelf kan blijven en in de tussentijd goed kan nadenken over de manier waarop ik haar later zal benaderen. Ik ben niet van plan mijn hele verhaal op te sommen, maar ik zoek wel een manier om zo kort maar krachtig mogelijk en zeer genuanceerd aan haar uit te leggen dat ik met mezelf bezig ben.

Mijn persoontje heeft perspectief nodig voor het ondernemen van actie. Ik weet dat ik haar nu waarschijnlijk al boos en verdrietig heb gemaakt, dus discussie zal er zeker komen als we elkaar weer spreken. Maar als ik haar op een juiste manier kan uitleggen waar ik mee bezig heb zal ze er uiteindelijk wel begrip voor hebben. Ik wil haar dingen uitleggen, maar haar geluk niet in de weg staan. Los daarvan; ik kan haar komende dagen nieteens bereiken, uit een FB bericht heb ik begrepen dat ze dit weekend op de toeristische toer is.

Het beetje sociale in mezelf laat ik nu ook langzaam maar zeker de revue passeren. Morgen heb ik een lekker drukke dag. Eerst heb ik met een vriend afgesproken in Den Haag, om later bij mijn oom in Amsterdam te blijven eten. Ik heb er erg veel zin in, ook een goede fase in het verwerkingsproces.

Over dat neerhalen van mezelf; daar heeft zij zich regelmatig aan geërgerd. Ze benadrukt elke keer weer dat ze van me houdt zoals ik ben. Maar bij elke terugval in mijn gedachten (ook in de afgelopen 2,5 jaar) vond ik mezelf minder interessant dan de mensen met wie ze op dat moment was. Als zij dan hele verhalen had over wat ze had beleef en aan mij vroeg hoe mijn dag/weekend was, komt er bij mij niet meer uit dan "ja goed, heb dit/dat gedaan." Punt. Ook zo'n karakterverschil, zij kan de kleinste belevenissen praktisch verfilmen dmv haar stem. Ik kan dat alleen in mijn gedachten en op papier/de computer, om het met mijn stem zo zakelijk mogelijk te houden. Ik haal mezelf niet graag neer, maar het wordt na verloop van tijd een automatisme. Maar inderdaad. Dat ze ondanks de scherpe kantjes toch nog steeds van me houdt zegt heel veel. Ook iets waar ik aan moet werken. Ik weet dat ik haar best veel te bieden heb, maar ik wil dat zelf niet altijd inzien helaas.....

Wat aanvulling/opvulling betreft: ik heb nooit eerder een relatie gehad. Materiaal om relaties te kunnen analyseren heb ik voornamelijk uit films, liedjes en mijn vrienden/familiekring gehaald. Als ik daar nu aan terugdenk moet ik lovesongs en romantische films echt niet meer serieus nemen, evenals bepaalde vrienden en familieleden die qua relatieproblemen met kop en schouders boven ons uitsteken Elke relatie is anders. Blijkt bij ons ook weer. Zij heeft in het begin vaak gezegd dat ze zoekt naar een aanvulling op haar leven. Ik heb een relatie altijd gezien als een verbintenis waarin je van beide kanten 100% naar elkaar toe trekt. Nu begin ik ook wel in te zien dat dit praktisch onmogelijk is. Dat blijkt wel uit het feit dat we na 2,5 jaar niks van onze samenwoon ambities hebben kunnen waarmaken en zij nu gelukkig is met haar missie in India. We leven langs elkaar heen, maar hebben wel veel aan elkaar op de momenten dat we bij elkaar zijn. Zij kan mij op een gezondere manier missen dan ik dat kan. Althans, zo voel ik het op dit moment.

Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik op sommige gebieden te weinig heb gedaan, anders hadden we die laatste extreme ruzie van vorige maand niet gehad. Ik moet daar gewoon aan werken.

Fiew....het van me afschrijven helpt wel weer....mijn hart en hoofd beginnen weer een beetje normaal aan te voelen. Doorzetten doorzetten doorzetten.....meer kan ik nu niet doen. Ik ga vanaf vanavond proberen mijn aandacht eens weer goed te verleggen op dingen die ik leuk vind, eens kijken wat er uit komt. Ik hoop dat zij zo nu en dan aan mij denkt als ze weer eens een geweldige bezienswaardigheid voor ogen heeft 10.000km verderop.....wie weet rangeert zij stukje bij beetje van middelste spoor naar zijspoor......ik heb wel het gevoel dat er langzaam maar zeker beweging in komt...

...maar het proces blijft een proces van pieken en dalen....

....to be continued

[ Bericht 0% gewijzigd door Flylib op 18-02-2011 13:13:10 ]

Hallo allemaal!

Voordat ik mijn praktijkverhaal zal vertellen wil ik eerst even reageren op Flylib. Ik heb je hele verhaal gelezen - wat overigens helemaal niet vervelend was hoor! - en daarbij heb ik een paar dingen gedacht (in willekeurige volgorde):

- Wat herkenbaar dat neerhalen van jezelf, je zo schuldig voelen, denken dat je niet goed genoeg bent.
- Na het lezen van het hele verhaal: jamaar, je vriendin wil zo graag weten hoe het met je gaat, toont interesse, is bezorgd... als ik het zo lees is ze hartstikke gek op je!
- Ondertussen dacht ik: door alle onzekerheden en door zijn verliefdheid ben je gewoon verblind, je ziet wat je wil zien en daardoor kun je nooit zien wat er écht is, namelijk liefde die door de miscommunicatie tussen jullie (wat weer wordt veroorzaakt wordt door die blindheid waar ik het over heb) vertroebeld is.
- Jullie relatie zit goed, maar is - zoals Surfergirl al eerder heeft gezegd - niet in evenwicht. Dat komt dus vooral door jouw onzekerheid. Laat haar geestelijk los, maar geef haar wel 'gewoon' aandacht. Anders komen jullie in een nog negatievere spiraal terecht. Verwacht wellicht niet zoveel.
- Wat goed dat je je er al zo bewust van bent, en dat je goede inzichten hebt. Ik denk ook dat dit iets is wat je moest overkomen.
- Je kijkt tegen je vriendin op, je bent jaloers op haar omdat je zo zou willen zijn als zij is. Weer herkenbaar. Ik heb dat dus ook een beetje met mijn vriend, zoals je misschien wel hebt gelezen. Wat je nu doet is jezelf afwijzen. Maar wat je ook al aan het doen bent is leuke dingen doen, enz. Dat is heel goed. Probeer ook meer jezelf te zijn. Ik zie iemand vertellen die totáál niet zichzelf is. Ben je bang om jezelf te zijn, bang voor de reacties van je vriendin/anderen daarop? Niet bang zijn, express yourself. Het zal bevrijdend aanvoelen, echt!

Zo, dan nu het verslag van gisteravond Ik moest eerst werken en tijdens het werk kreeg ik een smsje van m'n vriend. Of ik bleef slapen. Dat wilde ik wel, het was ondertussen alweer bijna twee weken geleden dat ik voor het laatst bij hem was blijven slapen. Ik weet niet of ik het al verteld had, maar hij heeft zijn ribben tijdens de wintersport gekneusd en toen hij terugkwam wilde hij echt een paar dagen alleen slapen, omdat hij eindelijk weer de ruimte had. Vond het eerst wel jammer, maar begrijpelijk.

Anyway, hij smste vervolgens weer terug of ik zin had in cake. Kom ik 's avonds bij hem, had hij allemaal kookdingen gekocht om cupcakes te maken. Had ik helemaaaal niet verwacht, ik dacht dat hij gewoon cake had gekocht Dus toen hebben we gisteravond cupcakes met chocola en strooisel gebakken. Hij is ook zo lief, ik smolt natuurlijk helemaal! Tijdens het koken allemaal complimentjes van zijn kant en hij bleef maar aan me zitten.

Daarna Wie is de Mol gekeken en lekker geslapen. Het ging echt heel erg goed, ik ben niet boos geworden, vond mezelf erg grappig en gezellig en ben niet meer over mijn onzekerheden begonnen. Vanmorgen was hij op de een of andere manier heel bezorgd en vroeg hij een aantal keer of ik me wel goed voelde. Kennelijk zag ik er nogal verlept uit, haha. Moet zeggen dat ik af en toe geen oog dichtdeed omdat hij zo'n draaikont is en bovendien was ik bang dat ik hem pijn zou doen i.v.m. ribbenkast. Ben ook moe, maarja... PMS

En nu ben ik weer thuis, omdat ik zo nog een cadeautje moet kopen. Heb zelfs zijn aanbod om nog een tv-serie te kijken afgeslagen Ik zie hem vanavond wel weer op het werk. We zijn namelijk collega's. Ik voel me prima vandaag, ik ben blij dat het zo goed ging en heb me niet afhankelijk opgesteld. Daardoor voel ik me nu al een stuk sterker! Dit weekend dus naar mijn ouders en dat heb ik tegen hem gezegd op een normale manier, en niet verdrietig ofzo (dat doe ik normaalgesproken ook niet hoor, maar ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel

Respect Suesse! Echt mooi om te lezen! Aan de ene kant genieten van de kleine dingetjes samen, inclusief die leuke intieme dingetjes, maar aan de andere kant je ook onafhankelijk opstellen en jezelf en je vriend laten zien dat je je mannetje (in dit geval vrouwtje) staat. Super!

Het is zo raar. Vorige week had ik nog het gevoel alsof ik het einde van de wereld had bereikt. Ik ontdekte dit topic, las jullie verhalen, begon inspiratie te verkrijgen, deed mijn eigen verhaal en het 20 eurocentje begint nu langzaam maar zeker toch echt te vallen bij mij. Voorheen dacht ik dat ik gek was, maar ik ben niet de enige zie ik nu in. En ik zie in hoe een andere insteek effect kan hebben, als je er maar in gelooft.

Het betekent nog niet dat alles bij mij OK is. Het is nog maar een begin...en er is nog genoeg werk te verzetten en er zijn nog genoeg zaken die ik in perspectief moet nemen. Maar hoe overdreven dit misschien overkomt: Dit topic en jullie persoonlijke kijk op zaken is misschien wel mijn redding.......

Ik kom vanavond nog wel op bepaalde dingen terug. Schiet me ineens te binnen dat ik nog aan het werk ben

Bedankt allemaal!

@ Suesse

SUPER om te lezen! Je hebt je echt super goed opgesteld. Misschien dat het op het begin wat tegennatuurlijk aanvoelt omdat het niet is wat je normaal zou doen en het is heel normaal als je nog een terug valt krijgt maar geef er niet aan toe!

@ Flylib

Goede inzichten maar je pakt het verkeerd aan tov haar, ga haar niet negeren want daar stoot je haar mee af. Je bent goed bezig aan jezelf, maar je hoeft haar niet zo aan de kant te zetten zoals je nu doet. Je geeft aan dat je bang bent dat ze je niet meer wil en tegelijk laat jij helemaal niks van je horen? Waarom?

Ga er later uitgebreider op in, heb nu even haast!