quote:
Op donderdag 3 februari 2011 10:17 schreef SicSicSics het volgende:[..]
Met het eerste ben ik het met je eens, het tweede minder en dan nog is het wat mij betreft aan de mensen die er mee/ voor moeten werken en niet aan een derde partij die 'het gevoel' heeft dat er iets gebeurd wat niet correct zou zijn.
Dan sla je wel even wat over. Je kunt heel filosofisch gaan doen over de rol van een bedrijf in de samenleving en de positie van de aandeelhouder daarin en welke morele plichten daaruit zouden voortvloeien, dat hoeft niet eens om te erkennen dat een bedrijf ook zelf concrete verplichtingen is aangegaan. Verplichtingen aan schuldeisers in het algemeen en aan het personeel in het bijzonder.
Het zijn de repchtspersonen NV en BV die een uitzonderingspositie bekleden, de positie van de uitgesloten aansprakelijkheid, je bent niet verder aansprakelijk dan het geld wat je erin gestoken hebt, en dat geldt in hoofdlijnen ook voor de bestuurders. Die uitzonderingspositie is er voor een doel, namelijk het nemen van risico's stimuleren. Maar als het stimuleren van het nemen van risico's leidt tot het plegen van roofbouw op bedrijven en dus het personeel en dus de schuldeisers, wat is dan de rechtvaardiging van die uitzonderingspositie?
quote:
Maar dan schort het aan het systeem, nier meteen aan de mensen die dat gebruiken. Beetje hetzelfde als wat er nu over Bleker gezegd wordt. Die (zijn vrouw) maakt gebruik van een subsidie waarvan hij eigenlijk vind dat het onzinnig is. Is dat dan zijn fout? Mag hij dat niet doen?
Uiteraard gaat het om het systeem. Mensen zijn nou eenmaal op eigen gewin uit en als ze de kans krijgen om zichzelf legaal te verrijken dan zullen ze dat doen, dat is een gegeven.
quote:
Bij een echt faillissement komt het ook maar zeer zelden voor dat er bestuursvoorzitters worden vervolgt. Of in ieder geval aansprakelijk worden gevonden. Volgens mij worden er (veel) vaker bestuurders ontslagen dan dat er bedrijven failliet gaan. En dat is maar goed ook.
Maar dat komt ook doordat een faillissement weinig kans op uitwinning biedt, en personeel en andere schuldeisers nog meer in de kou laat staan.
Stel je even een systeem voor (waar ik geen voorstander van ben) waarbij bestuurders en aandeelhouders met hun privevermogen aansprakelijk zijn, en je krijgt een hele andere verhouding tussen risico en zekerheid. Dat kan ook hoor, LLoyds is er groot mee geworden. Er is niks vanzelfsprekends aan het systeem waarbij de leiding wel wordt beloond voor het nemen van risico's wanneer die goed uitpakken, maar niet het risico hoeft te dragen wanneer het verkeerd uitpakt. En dat dat leidt tot het nemen van grotere risico's is een open deur. Ze noemen zichzelf ondernemer, maar ze dragen niet het risico van een ondernemer die een onderneming begint. Tegenover het risico mag en moet een beloning staan, zonder risico's schiet het namelijk niet op met de economie. Maar tegenover de beloning moet ook een risico staan, anders wordt het aantrekkelijk om je stuk te lopen. Met alle onwenselijke maatschappelijk gevolgen van dien, het is althans mijn opvatting dat bijvoorbeeld de kredietcrisis of een groot bedrijf in grote problemen een maatschappelijk onwenselijke ontwikkeling is. Daar zal niet iedereen het mee eens zijn, voor de allerrijksten is zo'n kredietcrisis alleen maar gunstig namelijk.
Je hebt dus twee uitersten, risicomijdende en daardoor lafjes voortkabbelende en zelfs daardoor falende bedrijven doordat de productiefactor kapitaal er met zijn privevermogen in zit als een zelfstandig ondernemer. En je hebt het andere uiterste van de laatste 15 tot 20 jaar waarbij je elk jaar dat je grote risico's neemt veel en veel meer verdient dan je verliest in het jaar dat dat risico zich verwezenlijkt, dat risico draagt een ander. Degenen die de kredietcrisis hebben veroorzaakt hebben prive gewoon ontzettend veel geld overgehouden aan het veroorzaken daarvan. Dat veroorzaken is dus feitelijk beloond en daarom heeft het ook plaatsgevonden.
Zoals de neiging tot lafheid van ondernemers en kapitaalverschaffers is gecorrigeerd door de uitgesloten aansprakelijkheid, zou je ook het andeere uiterste kunnen corrigeren. Bijvoorbeeld door de bonussen (waar ik een groot voorstander van ben mits het daadwerkelijke prestatiebonussen betreft) en de winstuitkeringen niet uit te zonderen van aansprakelijkheid. Het gaat me even om het principe, en niet om de praktische uitwerking, maar als je dan dus CEO bent van een bedrijf dat 6 jaar achter elkaar met risicovol beleid groeit en groeit en dan in het 7e jaar op de afgrond blijkt te zijn afgekoerst, dat je dan als CEO zit met je basissalaris van 2 ton, en je dus niet beloond wordt voor die koers naar de afgrond. Heet gevolg zal zijn dat een CEO wel beter uitkijkt dat hij niet op de afgrond afkoerst, hij heeft er dan immers wel belang bij dat te vermijden, ipv alleen zijn personeel en andere schuldeisers.
quote:
En andersom ook niet. Hier heb je weer zo'n mooie wisselwerking.
Ik zie dat andersom niet zo werken. En als het zo zou werken zie ik daarvan het voordeel niet en lijkt het me principieel ook onjuist.
quote:
Dat zou best kunnen, is daar al eens onderzoek naar gedaan?
Volgens mij hoeven BV's dat soort informatie niet te geven. Daarnaast hebben ze natuurlijk wel te maken met concurrentie van de (beursgenoteerde) NV's bij het werven van personeel.
Wees gehoorzaam. Alleen samen krijgen we de vrijheid eronder.