Ongemerkt steeds asocialer

quote:

Op maandag 22 november 2010 10:05 schreef Pvoesss het volgende:
Ik groet in winkels wel, ik bedank ook of wens een fijn weekend.
Maar ik zeg niet iedereen die ik tegenkom op het winkelcentrum gedag.
Daar heb ik dochterlief voor die dat bij iedereen doet

Waar ik me trouwens ook over verbaas is dat je tegenwoordig bij het boodschappen doen echt binnen 2 minuten je tas in moet pakken en weg moet zijn.. Ik ben zeker nu met dikke buik erg traag.
En de hele rij maar zuchten Ik weet wel dat ik niet de snelste inpakker ben maar ach dan ben je 3 minuten extra van je leven kwijt.. Ik zie het probleem niet.

en daar heb ik dus schijt aan! Ik doe het op mijn tempo

Dat begroeten hangt van de context af. In het appartementencomplex waarin ik woon begroet sowieso iedereen elkaar. Verder is het een kwestie van iets 'delen' of gemeenschappelijk hebben, heb ik gemerkt. Als je met kind over straat gaat ben je gauwer geneigd om een andere ouder (met kind in dezelfde leeftijd) te groeten, bijvoorbeeld. Als je samen een bushokje deelt is het hier over het algemeen ook wel gebruikelijk om elkaar te groeten. En mijn lief zou het liefst naar elke Hondarijder toeteren.

Het is me trouwens pas echt opgevallen hoeveel lieve, enthousiaste mensen er zijn toen we een hond hadden! Ongelooflijk, ik ben nog nooit zo vaak begroet en aangesproken. Ineens had ik wandeldates en waren er allerlei mensen die wel op onze hond wilden passen. Met kind heb ik dat niet in die mate meegemaakt.

quote:

Op maandag 22 november 2010 10:24 schreef Scorpie het volgende:

[..]



Dat zegt wat over je kind

of over de hond

Ik begroet op straat alleen als mensen me aankijken, meestal met gewoon even lachen of knikken. (buiten vrienden en kennissen om enzo). Anders blijf je bezig met een drukke winkelstraat of eigenlijk in vrijwel elke straat.

Heb trouwens wel zelf een periode gehad dat ik alle diertjes die langskwamen op de fiets hallo moest zeggen... Met als gevolg dat m'n moeder, als we langs een slootje fietsen en ik achterop zat, langzamer moest gaan rijden omdat er best veel eendjes waren. _{Hallo,hallo,hallohallohallohallohallo, hallo!}

Ah, een klaagtopic

Wat al eerder gezegd is viel mij ook op: er is maar één keer iemand voor mij opgestaan in de tram toen ik hoogzwanger was, en dat was een Marokkaanse puberjongen. Doet idd wel wat met je vooroordelen.

Verder misschien overbodig om te zeggen, maar ik hoop dat alle moraalridders hier (sorry, bij gebrek aan beter woord) niet te ver doorslaan in "er iets van zeggen" als er asociaal gedrag vertoond wordt. Ik ben opgegroeid met een vader die daar bijzonder extreem in was en ik héb me toch geschaamd voor 'm, als hij zich weer eens voor een fietser-op-het-voetpad gooide bijvoorbeeld om vervolgens een preek van tien minuten te houden. Dat soort dingen. Kijk, je moet niet op het voetpad fietsen, zeker niet als er kleine kinderen lopen, maar dit was ook echt niet leuk.
_{/einde persoonlijk trauma}

quote:

Op maandag 22 november 2010 10:13 schreef Claudia_x het volgende:
Het is me trouwens pas echt opgevallen hoeveel lieve, enthousiaste mensen er zijn toen we een hond hadden! Ongelooflijk, ik ben nog nooit zo vaak begroet en aangesproken. Ineens had ik wandeldates en waren er allerlei mensen die wel op onze hond wilden passen. Met kind heb ik dat niet in die mate meegemaakt.

Dat dus en ik houd helegaar niet van grotere honden dan mijn kleine toypoedel van 22 cm.
Tegenwoordig aai ik al 40 cm honden.

@ de rest
Tuurlijk snap ik wel dat opa en oma fotos leuk vinden, maar van alles?
Gaat zoals Simmu al zei om de manier waarop er gefilmd wordt.
En wat ik zelf ontdekte is dat als je irl kijkt zie je meer dan door de lens.

Mijn verhaal was met een ondertoon van grote irritatie geschreven. En dat alles door de uitverkoop.
Ik HAAT die periode, met het bijbehorende gedrag van de klanten. Bah!

Vandaag op school ook veel gedoe/diskussie over pamperen. Herkansing na herkansing krijgen de kinderen.

Wat zouden jullie doen als je geslagen wordt door een kind van een ander?
In mijn geval in mijn eigen winkel.
Het was een gerichte mep mijn kant op, dit omdat het kind van de moeder een broek moest passen, maar er geen zin in had.
Dit wilde ik al eerder vragen, maar vond er geen plekje voor. Misschien kan ik bij deze mogelijke oplossingen krijgen. Ik was uit het veld geslagen, letterlijk en figuurlijk, destijds. Mede omdat de moeder het wel zag en niets zei.
Sinds wanneer? Nieuwerwets gedoe om voor alle oplossingen een probleem te vinden?

quote:

Op maandag 22 november 2010 15:49 schreef innepin het volgende:
Ah, een klaagtopic

Wat al eerder gezegd is viel mij ook op: er is maar één keer iemand voor mij opgestaan in de tram toen ik hoogzwanger was, en dat was een Marokkaanse puberjongen. Doet idd wel wat met je vooroordelen.

Verder misschien overbodig om te zeggen, maar ik hoop dat alle moraalridders hier (sorry, bij gebrek aan beter woord) niet te ver doorslaan in "er iets van zeggen" als er asociaal gedrag vertoond wordt. Ik ben opgegroeid met een vader die daar bijzonder extreem in was en ik héb me toch geschaamd voor 'm, als hij zich weer eens voor een fietser-op-het-voetpad gooide bijvoorbeeld om vervolgens een preek van tien minuten te houden. Dat soort dingen. Kijk, je moet niet op het voetpad fietsen, zeker niet als er kleine kinderen lopen, maar dit was ook echt niet leuk.
_{/einde persoonlijk trauma}

Dat deed mijn slaperd laatst ook.
Een knaap gooide een blikje op de stoep, voor onze neus.
Meestal zou ie grappend hebben gevraag of ze niet het flesje voetjeballend naar de prullenbak konden schoppen? Soms gaat het net ff je eigen grens over, een grens die bij goeie/slechte buien verlegd wordt.
Dat soort dingen betrap ik mezelf ook op, zeker als ik moeig ben.

Ik merk hier in het normaal toch gezellige brabantse dat de kinderen inderdaad steeds brutaler worden en dat ouders daar niets van zeggen. Gewoon midden op straat spelen en als je dan belt -fietsbel- expres midden op straat stil gaan staan en roepen dat je moet stoppen. Doe je het niet, dan gooien ze zich voor je fiets...moest ik vroeger eens proberen.
Of, ook meegemaakt, drie jochies die zo van de stoep afschieten de straat op. Auto boven op de rem, ik ook (fiets) en dan zie je mama nog op de stoep staan en die zegt he-le-maal niets. Ja hee, dat is niet eens een kwestie van fatsoen, maar van regels.
Afgelopen zaterdag gingen wij met Driekus (net 1) uiteten. Keurig vantevoren aangegeven dat er een kindje bij was, dus we zaten bij de speelhoek. Achter ons nog een tafel met kinderen, ging prima. Helaas was er in een andere ruimte ook een tafel met kinderen en die waren niet zo sociaal. Dus die komen naar de speelhoek, pakken al het speelgoed en zetten dat een voor een boven aan een trap. Die van ons geeft daar nog niet veel om, maar de kinderen achter ons begonnen dus te klagen. En vroegen vriendelijk aan de speelgoedjatters of zij ook mochten spelen. Antwoord: "nee, is van ons! Mag jij niet mee spelen!". Moeders komt langsgelopen, ziet het, zegt er wat van en vlucht weer naar haar tafel zonder verder iets te doen...moest ik vroeger ook echt niet proberen.

Tot slot nog iets waar ik me echt enorm aan erger en wat voor velen juist 'sociaal' zal overkomen. Om vanuit mijn huis naar mijn werk te gaan moet ik drie rotondes over waar ook fietsers komen. Autoverkeer heeft voorrang. En toch, elke keer dat ik daar rijd is er wel weer een automobilist die meent fietsers/voetgangers voorrang te geven. Zodat je dus op een rotonde boven op de rem moet, hopende dat ze achter je ook opletten. Hallo! Je hebt voorrang, daar rekenen die fietsers ook op, rijden dan! Ja leuk dat ze je voorrang geeft maar hoe leg ik mijn kind uit dat ie de ene keer moet wachten en de volgende keer niet?

Conclusie, ook Brabant heeft er last van hoor. En dan ben ik maar een kuthippie, ik ben toch echt van plan mijn kind fatsoen bij te brengen. Dus staan voor ouderen/zwangeren, je mag best op straat spelen, maar de straat is van auto's en speelgoed in openbare locaties deel je.

quote:

Op maandag 22 november 2010 15:49 schreef innepin het volgende:
Ah, een klaagtopic

Wat al eerder gezegd is viel mij ook op: er is maar één keer iemand voor mij opgestaan in de tram toen ik hoogzwanger was, en dat was een Marokkaanse puberjongen. Doet idd wel wat met je vooroordelen.

Verder misschien overbodig om te zeggen, maar ik hoop dat alle moraalridders hier (sorry, bij gebrek aan beter woord) niet te ver doorslaan in "er iets van zeggen" als er asociaal gedrag vertoond wordt. Ik ben opgegroeid met een vader die daar bijzonder extreem in was en ik héb me toch geschaamd voor 'm, als hij zich weer eens voor een fietser-op-het-voetpad gooide bijvoorbeeld om vervolgens een preek van tien minuten te houden. Dat soort dingen. Kijk, je moet niet op het voetpad fietsen, zeker niet als er kleine kinderen lopen, maar dit was ook echt niet leuk.
_{/einde persoonlijk trauma}

het kan erger: mijn schoonvader ging naast een fietser die haar hand niet uitstak rijden om dan door het raampje heen te gaan schreeuwen dat ze haar hand niet uitstak. desnoods een kwartier lang (en never mind de rij die dan achter hem ontstaat)

idd wel een goed punt!

Vanochtend heb ik mee mogen maken hoe een ukkie een stukje worst afdwong bij de slager... Kwam al binnen krijsen met 'Geef mij een worstje!' Als ik de slager was geweest had ik dat kindje niet eens meer een plakje worst aangeboden. Maar ja, als ze dat gedaan had.. De bijbehorende oma was zo'n typje dat dan vervolgens nooit meer naar deze slager zou gaan. Die oma zei ook steeds 'je mag pas na afloop om het worstje vragen!' Volgens mij is het 'kinderen die vragen worden overgeslagen.'

Maar goed, de boodschap voor het kind is duidelijk: als ik maar zo lang mogelijk zo irritant mogelijk doe, en dan ook nog een keel opzet, dan krijg ik uiteindelijk wat ik hebben wil. En daar ga ik zeker geen dankjewel voor zeggen.

Ik vond het gewoon naar om te zien, maar ik durfde er zelf ook niks van te zeggen

Nog eentje:

Kinderen die aan het pinpad zitten.
En dan bedoel ik niet alleen op OK drukken, maar tig keer op de knoppies drukken als ze op de toonbank zitten. Daar zeg ik wel wat van, wordt vaak niet in dank afgenomen.
Tis geen speelgoed.

Speelgoed delen, das ook een lastige.
Eén locomotief en één tunnel hebben we. Als er niet gedeeld kan worden, pak ik ze beide af.
Alles beter dan het gekrijs.
Spelen ze weer normaal, krijgt het niet-afpak-kind de locomotief of de tunnel.

Snoepen tijdens het passen van de kleren. Neeheeeee.
Kleding passen net na het bezoekje van de kapper, haarverf. Neeeheeee.
Croissantje in de hand/buggy (en dan opstaan). Neeeeheeeee.

Zand uit de regenlaarzen, snottebellen...............Jahaaaa. Hypogrietje.

Ik lurk weer lekker mee, kheb mijn ergernissen/bezorgdheid wel gehad.

Boeiend onderwerp.

Nog iets:
Kinderen in hun up in de stad, bij Sintintocht, maar ook zomaar.
Waarom?
Komt rottigheid van?
Ff een boodschapje, naar de bieb alleen ala, dat moet kunnen, maar uren slenteren op hun 11e 12e?

Wat is dit een zeiktopic geworden

Naast asociaal zijn Nederlanders ook geboren zeikerds...

Haha, wat een topic. Ik krijg er echt "een vroeger was alles beter"- gevoel bij.

Ik ga maar snel weer weg hier

quote:

Op maandag 22 november 2010 18:11 schreef _Arual_ het volgende:Volgens mij is het 'kinderen die vragen worden overgeslagen.'

En dat vind ik juist zo'n onzinnige opmerking. Wanneer krijgen kinderen het dan wél? Als ze zonder iets te zeggen hebben zitten wachten? Ze mogen het toch gewoon netjes vragen juist? Die van mij wel tenminste ... zeuren en krijsen om iets is héél iets anders.

Ohja ik heb er ook nog wel 1. Stond te passen bij V&D. 1 hokje daarnaast staat een moeder hetzelfde te doen. 2 kinders moesten daarop wachten en vonden het wel een leuk idee om dan maar alle dichte gordijntjes open te trekken en dus bij mij ook. Toen dat gebeurde kregen ze van mij een stevige 'hee doe eens normaal wegwezen hier!! ga ergens anders lopen vervelen' _{(Ohja ik was good for them niet net een string aan het passen )}

In mijn belevingswereld zou die moeder er dan uit komen en ze een flink pak slaag geven en ze ergens op een stoel zetten en zorgen dat ze er niet meer af kwamen. Nee hoor. 'Doe eens niet zo stom' kwam er uit dat hokje, zonder ze überhaupt rechtstreeks aan te spreken. Daarna niks meer, dat was haar reactie.

Zulke fratsen had ik uit moeten halen vroeger, dan hadden ze bij thuiskomst meteen mijn voetbal opgezegd ofzo.

quote:

Op maandag 22 november 2010 19:33 schreef Suzanna het volgende:

[..]



En dat vind ik juist zo'n onzinnige opmerking. Wanneer krijgen kinderen het dan wél? Als ze zonder iets te zeggen hebben zitten wachten? Ze mogen het toch gewoon netjes vragen juist? Die van mij wel tenminste ... zeuren en krijsen om iets is héél iets anders.

Ik weet wel een nieuw spreekwoord: kinderen die zeiken hebben het nakijken.

quote:

Op maandag 22 november 2010 19:33 schreef Suzanna het volgende:

[..]



En dat vind ik juist zo'n onzinnige opmerking. Wanneer krijgen kinderen het dan wél? Als ze zonder iets te zeggen hebben zitten wachten? Ze mogen het toch gewoon netjes vragen juist? Die van mij wel tenminste ... zeuren en krijsen om iets is héél iets anders.

Ik vind het nogal wat dat zo'n vrouw meent dat haar kleinkind recht heeft op een worstje... Ligt nog altijd bij de slager zelf, toch? Tis een gunst, geen verplichting... Ik ga bij de AH toch ook niet vragen om gratis blokjes kaas om te proeven? 'k Zou het niet durven in ieder geval

Omdat het toch een zeiktopic is geworden: gesprekje van vanmiddag

*tringtring* doet de fietsbel achter mij terwijl ik op het voetpad loop. Ik ga iets breder lopen, want zo ben ik dan ook wel weer, ik ga niet aan de kant omdat iemand zo nodig snel wil fietsen op een voetpad. Het is een meisje van een jaar of vijftien.
"Wat doe jij nou zeg! Ben je een beetje gek ofzo?!" roept ze tegen mij terwijl ze naast me komt fietsen. "Je moet niet zo met je ellebogen zo doen, mens! Ik moet er toch langs!"
"Uh, niet echt, het is namelijk een voetpad." _{zit er toch wat van m'n vader in me}
"Echt niet! Ben je gek ofzo!" (ondertussen was ze me allang voorbij, maar ze wilde nog even naschreeuwen denk ik )


Okee, heeft weinig meer te maken met opdringerige ouders bij een Sinterklaasoptocht, maar toch Slecht opgevoed is 't wel, me dunkt.

quote:

Op maandag 22 november 2010 19:42 schreef _Arual_ het volgende:

[..]



Ik vind het nogal wat dat zo'n vrouw meent dat haar kleinkind recht heeft op een worstje... Ligt nog altijd bij de slager zelf, toch? Tis een gunst, geen verplichting... Ik ga bij de AH toch ook niet vragen om gratis blokjes kaas om te proeven? 'k Zou het niet durven in ieder geval

Dat is dus het verschil tussen vragen (kijken of het mag) en zeiken (eisen dat je wat krijgt). Ik vind dat nogal een verschil, en bij optie nummer 1 zie ik zeker geen problemen. Optie 2 wel, dat vind ik niet kunnen.

En wat jouw voorbeeld betreft: als ik de kaas niet ken, dan zal ik dat zeker wel vragen. Je hebt namelijk het recht te weten wat je koopt...

Ik vind het sowieso al debiel om het vragen. Je mag blij zijn als je wat krijgt van die man.
Dat stukje worst van de slager dan he.

Aan de andere kant, als ik een brood koop kan ik ook niet eerst een stukje proeven.

quote:

Op maandag 22 november 2010 00:09 schreef moussy het volgende:
Ik weet niet naar wat voor intochten jullie allemaal gaan hoor, maar ik heb nooit ergens echt last van, ja eens een buggy op je hielen of dat iemand op mn tenen staat, maar echt duw, prop en trekpartijen heb ík nog nooit meegemaakt, dat ik vooraan moet staan om mn kind te beschermen.

Nee precies, dat riep ik ook al op de eerste pagina.

Mijn dochter mag van mij niet vragen om een plakje worst bij de slager. Ook mag ze bij andere mensen thuis niet vragen om snoep. Dat zijn gunsten die je verleend kunnen worden. Klinkt een beetje zwaar hoe ik het beschrijf maar het zijn geen dingen die je nodig hebt, het zijn leuke extraatjes die je toevallig zo kunt treffen.

Ze mag van mij wel om drinken vragen bij andere mensen thuis, want dorst hebben als je hard gespeeld hebt is gewoon niet leuk en prettig .

quote:

Op maandag 22 november 2010 19:20 schreef sjak het volgende:
Haha, wat een topic. Ik krijg er echt "een vroeger was alles beter"- gevoel bij.

Ik ga maar snel weer weg hier

nou nee hoor, want mijn moeder klaagde vroeger al over de Sintocht.