De volgende ochtend werd Foktown maar langzaamaan wakker. De bewoners verschuilden zich in hun huizen, de paar die naar buiten moesten liepen als zombies rond door het dorp. Wat was er toch aan de hand, wie waren die paar rotte appels in het dorp die nu al dagenlang de meest gruwelijke moorden pleegden en ermee weg leken te komen? Een depressieve sfeer alom en iedereen leek verdoofd. Een paar dorpelingen raakten met elkaar in gesprek en waren al vrij snel overtuigd van de schuld van Het_Fenomeen en wendytje. Er werd gesmeten met bewijzen en beschuldigingen, en de rest van dorpelingen leek hier gedwee in mee te gaan. Al vrij snel was er een aanzienlijke groep dorpelingen die elkaar opstookten en besloten dat Het_Fenomeen en wendytje wel maffialeden móesten zijn. Toevallig kwamen net op dat moment beiden het dorpsplein oplopen, alwaar ze direct omsingeld werden door de dorpelingen, die hen dwongen tot een bekentenis. Wendytje en Het_Fenomeen waren totaal beduusd en konden niks anders uitbrengen dan een simpel “we zijn onschuldig!” “Jaja,” riep één van de dorpsbewoners, “ik weet hier wel raad mee. Op naar mijn schuur!” Wendytje en Het_Fenomeen werden door de woedende menigte meegesleurd naar de schuur. Het_Fenomeen werd vastgemaakt aan een muur en wendytje mocht plaatsnemen op de pijnbank. De dorpelingen verzamelden zich rondom Het_Fenomeen. “Ik weet wel een manier om jou te laten praten, mannetje!” zei de dorpeling van wie de schuur was en maakte een diepe snee bovenin de buik van Het_Fenomeen, die het uitschreeuwde van de pijn. Een hand verdween in de snee en na wat getrek en geduw, en het oorverdovende gegil van Het_Fenomeen, kwam de hand er weer uit, een lever vasthoudend. “Zo, heb je nou wat te zeggen!” Het_Fenomeen huilde en schreeuwde dat hij onschuldig was, maar het mocht niet baten. De dorpeling maakte nog een snee, pakte een zoutblok van één van zijn paarden en wreef hier eens goed mee door de wonden. Het_Fenomeen schreeuwde het uit maar bleef ontkennen dat hij de moorden had gepleegd. Eén van de andere dorpelingen had er genoeg van, pakte een hooivork uit de hoek van de stal en wierp deze naar Het_Fenomeen. De ene staaf van de hooivork boorde zich diep in de schedel van Het_Fenomeen en de andere punt ging dwars door zijn borst. Het_Fenomeen slaakte nog één gil en liet toen het leven. Op zoek naar iets verdachts, begon één van de dorpelingen in Het_Fenomeens broekzak te zoeken. Wat hij daaruit haalde was een identificatiebewijs van de plaatselijke politie. Het_Fenomeen (rechercheur) bleek de waarheid te hebben gesproken over zijn onschuld.
Intussen hield wendytje zich doodstil in de andere hoek van de schuur, in de hoop vergeten te worden. Maar toen de dorpelingen zich realiseerden dat er wéér een dorpeling aan was gegaan, borrelde hun woede alleen maar meer op en richtten zij zich ineens massaal op wendytje. “Kom, we draaien die schroeven eens flink aan!” riep één van de dorpsbewoners en binnen no time stond op elke hoek van de bank een dorpsbewoner. Wendytje gilde het uit toen de schroeven werden aangedraaid en haar ledematen uit haar lijf getrokken werden. Eén arm schoot uit de kom en wendytje kon de pijn niet meer aan. “Ik heb niks gedaan!” schreeuwde ze. “Ik ben onschuldig!” Maar niemand geloofde haar. Er was vanaf het moment op het dorpsplein al niemand meer geweest die aan wendytjes schuld had getwijfeld. “Dan doen we het anders!” riep de kwade staleigenaar, en verzamelde vervolgens wat droog hooi dat hij over wendytje heen uitstrooide. “De fik erin!” en met een sadistische lach werd het hooi op wendytjes lijf in de fik gestoken. Naast het knisperen van het vuur waren enkel de door merg en been gaande schreeuwen van wendytje nog te horen. Na enkele minuten werd het stil, van wendytje (dorpsbewoner) was weinig meer over dan een verkoold lichaam.
Rust zacht, Het_Fenomeen en wendytje…De speciale rollen hebben weer tot
20:30 de tijd om van zich te laten horen.
Op vrijdag 6 februari 2009 08:48 schreef ajf het volgende:
Cada día te quiero más que ayer y menos que mañana O+