Renske de Greef heeft het in NRC.NEXT echt magisch omschreven
quote:
Renske de Greef:
Amai
Renske de Greef | 30 juli 2010
Als ik in België ben, is het altijd fijn om weer wat aandacht te kunnen besteden aan een aantal favoriete Vlaamse zaken: het eten van zure mayonaise, het leren van Vlaamse uitdrukkingen (‘ambetant’ en ‘een broek vol goesting’) en praten over De Pfaffs.
Vooral dat laatste doe ik graag. Ik ben al jaren trouw kijker van de realitysoap over het leven van de Vlaamse ex-doelman Jean-Marie Pfaff en zijn familie. Hier in België, dichtbij het vuur, hebben de mensen altijd meer roddels en informatie. Maar geen van de Vlamingen die ik ontmoet, kijkt zelf naar het programma. „Het is afschuwelijk”,zeggen ze verbaasd. „Alleen Sjonnies en Marina’s kijken daarnaar.”
O, hoe ze het mis hebben. De Pfaffs is namelijk fenomenaal. Het is boosaardig en rücksichtslos. Het is een grensverleggend sociologisch experiment, gepresenteerd als entertainment.
Aan de ene kant is het een normale realitysoap. We gaan mee met Jean-Marie (die onder andere geld verdient door reclame op zijn overhemdboordjes te zetten) naar een sponsorgala, waar hij wat tenenkrommende grapjes maakt en de andere aanwezigen krampachtig lachen. Dochter Kelly gaat met haar man Sam (die nog het meest doet denken aan een minderjarige lijmsnuiver die je in een steeg een partij stereo’s probeert te verkopen) en hun kinderen Shania en Kenji naar een pretpark, waar Sam stiekem in de borsten van Kelly knijpt en daarbij steels grijnst naar de camera. Dochter Lindsey ruimt zuchtend en ‘amai’ zeggend de gebroken vaas op die haar losgeslagen zoontje Bruce (‘Broes’) heeft laten vallen, terwijl haar man, den Dave, pafferig op de maaimachine rond de villa rijdt. Er is een zweem van glamour: er zijn SUV’s, stedentrips en luxe uitjes, maar ook daarin heerst de schunnigheid en de banaliteit. Geen huischampagnefeest haalt het einde zonder Sam die bij wijze van act hevig tegen iemand op rijdt.
Deze het-is-een-treinramp-maar-ik-wil-blijven-kijken-en-smul-ervan-tv zien we natuurlijk wel vaker. Wat De Pfaffs anders maakt, is dat de serie al bijna negen jaar loopt. De zes kinderen die de drie Pfaff-dochters bij elkaar opgeteld hebben, zijn bijna allemaal op tv geboren. Zij groeien op met camera’s om hen heen, met ouders die al jaren zo leven, van wie al hun triviale overpeinzingen, aankopen en ondernemingen publiek bezit zijn. In plaats van De Reddertjes 2 kijken deze kinderen als ze ziek op bed liggen De Pfaffs seizoen 8 en zien zichzelf. Ze zijn beroemd doordat ze het kind zijn van het kind van een ooit goede keeper. Wat voor effect zal deze alternatieve Truman Show hebben? Levenslang in therapie? Krijgen we ooit de reeks Keano Pfaff: hoe ik een hare krishna werd (en mijn naam eindelijk kon veranderen in Prerupsama Radi)? Zullen ze eindigen in het showballet van Vegas, of eerder in een eenzame yurt in Nepal?
Daarom blijf ik kijken, ook al ben ik dan een Marina.