Bevallingsverhalen deel 11

quote:

Op vrijdag 21 mei 2010 22:38 schreef draculettetje het volgende:


Tis een heel verhaal geworden mijn excuus!

Excuus lijkt me niet nodig
bevallen IS een heel verhaal en dat gedoe over vergeten.... echnie. Na bijna 17 jaar ben ik het nog niet vergeten. Maar heerlijk, he! Verliefd gevoel of niet? Het is een zeer geslaagd exemplaar
Nog twee nachtjes en dan komen we cadeautjes brengen

Draakje klinkt toch best heftig. En met weeen nog even shoppen, hoe kom je er op. Ik ben met weeen direct op bed gaan liggen om ze weg te puffen.

Draakje, klinkt als een heftige bevalling! Gelukkig kun je nu gaan bijkomen en genieten van jullie dochter!

Draakje dat klinkt heel heftig! Wel een mooi verhaal geworden.
Weeën hoeven dus niet een minuut aan te houden.

Draakje een mooi en heftig verhaal

quote:

Op vrijdag 21 mei 2010 22:38 schreef draculettetje het volgende:
Bij deze mijn verhaal, ik hoop dat het allemaal nog een beetje klopt want ik ben het zelf ook nog aan het verwerken:

<knip>
Tis een heel verhaal geworden mijn excuus!

Ben je al bevallen? Heeft dat niet in hrt update topic gestaan dan? Of heb ik het gemist?
Van harte gefeliciteerd in elk geval!
Dat van de druk door je sterrenkijkertje herken ik wel. Maar bij mij voelde het echt als druk en niet als persdrang...
Wat naar dat je er een behoorlijke ruptuur (en zulks) aan over hebt gehouden. Hopelijk herstel je net zo vlot als je bevalling was

Draakje, mooi verhaal!
Mag ik vragen waarom je de bevalling te snel vond gaan? Ik kan me daar niets bij voorstellen eigenlijk. Je wilt je kleintje dan toch zo snel mogelijk in je armen hebben liggen, of heeft het een andere reden?

quote:

Op zaterdag 22 mei 2010 09:18 schreef pessie het volgende:
Draakje dat klinkt heel heftig! Wel een mooi verhaal geworden.
Weeën hoeven dus niet een minuut aan te houden.

idd bij eli ben ik nooit verder gekomen dan 40sec, (en daarna non-stop een half uur )

draakje, is ze op het laatst uit zichzelf gedraaid? iig heel veel succes met herstellen en verwerken! ben je verder wel al wat opgeknapt? ik zag in z&g iets over sondevoeding wegens excessief braken, meen ik mij te herinneren. is dat weg nu?

bedankt allemaal voor de mooie en lieve reacties

@ nok, ja het verliefd zijn is heerlijk

@ faja ik had nog niet door dat dit nou echte weeen waren en dat het ook werkelijk zou doorzetten, ik was er echt van overtuigd dat het het begin van voorwerk was

@ asy, dank! In het begin was het ook echt puur die druk, maar dus vrij snel persdrang

@ Nikki, tuurlijk wilde ik ook zo snel mogelijk ons kleintje zien, maar zoals eerder gezegd was ik hoe dan ook overvallen dat ik uberhaupt echt aan het bevallen was, daarnaast kon ik met mn gevoel de boel niet volgen en wilde mn been ook niet meewerken, ik denk dus alles bij elkaar

@ Davina, ze is niet gerdraaid zo ver ik weet, maar ik weet niet of dat kan
klopt dat ik aan de sonde moest, maar zo gauw ik bevallen was kon en kan ik nog steeds weer al mn eten binnen houden! Da's wel zo fijn met aansterken

Ah Draakjes verhaal Heftig ook hoor, en dat gevoel van nog niet beseffen dat het zover is herken ik wel..

Eigenlijk heel raar. Bijna een jaar geleden ben ik bevallen. En toen heb ik mijn verhaal niet geplaatst.
Ik weet eigenlijk niet precies waarom.
Ik vind het zo bijzonder om ieders verhaal te lezen.
En ik ben er deze week zo intens mee bezig, dat ik het nu graag wil plaatsen.

Dus met een jaar vertraging:

Op de uitgerekende datum 5 juni 2009 gebeurt er de hele dag niets.
Als ik dan 's avonds in bed wil kruipen voel ik ineens iets. Naar de toilet en het lijkt de slijmprop te zijn. Althans dat is wat ik ervan kan maken. Verder gebeurt er niets dus ik ga lekker slapen met kriebeltjes in mijn buik.
Om een uur of 2 word ik wakker van een keiharde plop, tenminste dat vind ik maar vriendlief slaapt gewoon door. Ik sta op en voel vocht langs mijn benen lopen. Ik ga snel naar het toilet en probeer wat vocht op te vangen in een glazen potje. Het is roze met witte fliebertjes. Dat is goed.
Ik stop een maandverbandje in mijn onderbroek en ga weer naar het bed. Maak vriendje wakker en laat hem enthousiast mijn vruchtwater zien: Kijk, het is goed en het gaat beginnen! Dus we wachten samen op de weeen.
Ik krijg lichte krampjes, en dat word steds sterker en om de 5 minuten. Vriend timed alles met zijn telefoon. Maar het zet niet echt door en om half 5 valt vriendje weer in slaap. En dan besluit ik ook maar een poging tot slapen te doen.
Om 8 uur ben ik weer klaarwakker. Ik ga bevallen!
Ik bel om 9 uur de verloskundige om te zeggen dat mijn vliezen gebroken zijn. Ze neemt op en zegt zo snel haar naam dat ik haar niet versta. Ik vertel wat er aan de hand is en ze zegt in de loop van de dag langs te komen. Als de weeen beginnen moeten we bellen en verder moeten we gewoon genieten van deze bijzondere dag.
Ik ga douchen en wiebel als een zenuwachtig kind door het huis. Wat spannend is het. Wel gek dat ik nu niet weet welke verloskundige straks zal komen. Was het Marieke? Of toch Elly? Of Eva? Geen idee. Er schijnt ook een inval verloskundige te zijn die we nog nooit gezien hebben, misschien hebben we haar. Maar dat kan toch niet? We hebben zo ons best gedaan om ze alledrie te leren kennen.
Om 4 uur is er nog geen teken van de verloskundige dus ik bel haar weer op. Ik wil weten waar ik aan toe ben en of alles goed gaat met ons kindje. Ze komt eraan, over een uurtje zal ze er zijn. Ondertussen hebben we de dag doorgebracht met het maken van een mislukte kwarktaart, te kort gebakken amandelkoekjes en het half bekijken van Dirty Dancing. De film waar ik atijd heel vrolijk van word.
De bel gaat en ik ben zo benieuwd wie er boven komt. Aan de telefoon zegt ze haar naam steeds zo snel dat ik geen idee heb. Dan is ze boven, een donkere schone, een Turkse filmster met stiletto's en een skinny jeans. De invalster.
Ze stelt zich voor en zegt dat ze het heel druk heeft. Er is nog een andere vrouw wiens vliezen ook gebroken zijn om 2 uur vannacht. En ze heeft ook nog haar gewone bezoeken af te leggen.
Ze legt uit dat we haar vanavond om 9 uur moeten bellen als er geen weeen komen. Met gebroken vliezen mag je maar 24 uur rondlopen dus dan moet ze met het ziekenhuis overleggen of ik daarheen moet.
Daarna gaat ze er weer vandoor.
Ik wil niet in het ziekenhuis bevallen dus ik huil een beetje. Bovendien ging ze wel heel snel weer weg.

Om 9 uur bellen we haar, er is nog steeds geen activiteit. Ze belt met het ziekenhuis en die zeggen dat ik thuis mag blijven en morgenochtend om 8 uur weer moet bellen. Als er nog steeds geen actie is moet ik dan naar het ziekenhuis.
We zijn moe dus we gaan vroeg naar bed. Om half 2 begint het weer te krampen. En na een tijdje maak ik vriendje wakker. Vanaf 4 uur voelen ze regelmatiger en pijnlijker dus lief gaat weer timen en ik loop een beetje rond en puf.
Ik maak op een kast een plekje met een kussen waar ik lekker op kan steunen met mijn bovenlichaam en mijn hoofd. Om 8 uur bellen we haar weer. Ik heb om de 5 minuten een wee van 1 minuut. En het voelt alsof ik goed op weg ben.
Ze komt eraan. Om 9 uur is ze er. Ze voelt en ik heb 4 cm ontsluiting. Ze belt weer met het ziekenhuis en ik mag thuis blijven!
Ze zegt dat het de goede kant opgaat en dat ze denkt dat ik om 3 uur zal bevallen.
Of we het bed intussen een stuk kunnen verplaatsen want ze kan er nu niet goed bij.
Ze belooft tussen 12 en 1 weer even langs te komen.

En dan begint het. De weeen worden steeds sterker. Ik ga onder de douche en gebukt laat ik heet water over mijn onderrug lopen. Als er een wee komt leun ik tegen de muur. Na een tijd stap ik weer uit de douche en ga ik weer aan mijn kast hangen. Zo gaat dat door. Het doet steeds meer pijn en vriendlief zegt me nog een keer onder de douche te gaan staan. Goh, ik had niet bedacht dat dat kon. En ik sta weer lekker onder de douche. Dat helpt echt.
De weeen worden steeds sterker en de douche voelt niet goed meer. Ik ga eruit en hang op de kast. Ik vind het niet zo leuk meer. Ik wil dat de verloskundige komt. Het gaat te snel voor mijn gevoel. Ik bel haar op en ze vraagt hoe het met me gaat. Dan zegt ze om 12 uur te komen. Het is nu 11 uur. Nog een uur wachten. En de weeen worden nog steeds heftiger.
Vriend belt weer. Kan ze niet iets eerder komen? Ze zegt dat ik wel in bad mag als de weeen zo snel achter elkaar aan komen. Lief timed 1 minuut op en 1 minuut af. Dus ik ga in bad. Het helpt.
Ik ga er weer uit. 5 minuten later wil ik weer in bad. We laten het weer vollopen en ik stap erin. Ik ben wel bang dat ik de weeen niet goed op kan vangen liggend in bad, maar ik wil toch weer erin.
Ik ben alleen zo moe. Lief geeft me ijsthee te drinken, misschien dat ik wakker word van de zwarte thee en de suiker.
Ik lig in bad en val in slaap tussen de weeen door. Lief maakt me steeds na een minuut wakker zodat ik niet overvallen word door de volgende wee. Ik vraag hem mijn buik vast te houden bij elke wee.
Het word nog maar weer erger. Ik moet overgeven. Omdat ik niets gegeten heb is het alleen maar thee. Ik verlies wat bloed. Ik wil meteen uit bad. Misschien schaad ik de baby wel omdat ik in bad heb gespuugd.
Ik blijf kokhalzen tussen de weeen door. Ik leun op de kast en lief staat achter me en houdt mijn buik vast en we wiebelen samen de weeen weg.
Ik kan het niet meer alleen. Bij elke wee moet hij mijn buik vasthouden. Steeds sneller komen ze.
Lief belt de VK, ze moet nu komen. Ze komt eraan, nog even. Hij belt 5 minuten later weer. Ik roep dat ze nu moet komen. Maar ze komt nog niet. Ik krijg persdrang. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil persen maar volgens mij mag dat niet. Maar lief zegt doe maar, pers naar achter. Ik kan het niet tegen houden en ik pers een beetje. Er loopt bloed langs mijn benen.
Lief belt weer. Ze komt eraan. Lief vraagt of ik op bed wil gaan liggen. Dat doe ik. Ik weet niet meer waar ik ben. Lief kijkt tussen mijn benen of het al zover is.
Hij belt weer. Ze staat in de straat. Ze komt naar boven. En ze kalmeert me. Ze laat me langzamer ademen en ik mag niet meer persen. Ze voelt, 8 cm ontsluiting nog maar.
Ze luistert het hartje. Ze luistert heel lang.
Ik vecht tegen die persweeen. Dan zegt ze dat we naar het ziekenhuis moeten. Het hartje gaat te langzaam. Het dringt niet echt tot me door. Ik vraag hoe dat kan, ik heb immers 8 cm ontsluiting en persween ik kan nu niet naar het ziekenhuis toch? Ja het moet. Ik sta op en trek een broek aan en een trui. Ik ren drie trappen af en sta op de stoep, het is een mooie zondagochtend, 12.30.
Er staat een stel naar me te kijken. Ik puf de wee weg en gimlach naar ze. Niks aan de hand. Lief en VK zijn nog boven, tassen en maxicosi enzo bij elkaar verzamelen.
Ze komen naar beneden en ik mag voor in de auto van de VK gaan zitten. Gelukkig maar want we hebben zelf geen auto en dan had ik met de taxi gemoeten. Ik knijp mijn ogen stijf dicht, Ze scheurt door de bochten. Lief vraagt of ze wat rustiger wil rijden. Ik bevecht een perswee.
In de parkeergarage stappen we uit. Ik ga in een rolstoel zitten en we rijden naar de lift. Die niet komt. De VK vraagt of ik de trap op kan. De lift is blijkbaar stuk. Ik sta op en ren bijna de trap op.
Dan moet ik nog een ellenlange gang door en halverwege word ik weer overvallen door zo'n perswee. Ik klink als een barende zeekoe. Mensen kijken om het hoekje en ik loop hard door. Ik moet zelfs iets langzamer lopen van de VK.
Ik kom een kamer binnen waar een bed staat. Er komen mensen binnen die banden om mijn buik doen en een dingetje op de baby zijn hoofd plaatsen. Ik knijp mijn ogen stijf dicht. Ik concentreer me op mijn lichaam. De Gyn zegt dat ik mag gaan persen. Het hartje is goed. het is 1 uur.
Ik pers uit alle macht. Ik roep om mijn liefje omdat ik mijn ogen dicht heb weet ik niet waar hij is. Hij houd me vast. Ik pers weer. Ze zeggen dat ze het hoofdje zien, Ik vraag of ie haar heeft. Ja dat heeft ie. Ik pers weer. ik duw hem eruit. Dan voel ik dat ik over dat punt heen heb geperst en het lijfje glibbert uit mij.
Ze leggen hem op mijn borst. Ik sluit mijn hand om zijn kontje en ik herken hem. Onze zoon.
Lief komt erbij en we bekijken ons jongetje dat heel rustig terug kijkt.
Ons lieve kindje Kobus. Geboren na 13 minuten persen, op zondagmiddag 7 juni 2009 om 13.13 uur.

[ Bericht 0% gewijzigd door oeke op 27-05-2010 08:55:08 ]

Zo mooi, oeks, ik herken hem....
Mooie geschreven!

Oeke

Wat een mooi verhaal, oeke! Jammer dat je zo overhaast naar het ziekenhuis moest. Maar je klinkt alsof je er heel kranig onder bleef.

Ik kan me goed voorstellen dat je deze week zo vaak terugdenkt. Laat maar lekker over je heen komen, de weemoed.

Oh Oeke, je zondagskind ik heb de tranen in mn ogen van het laatste stuk. Wat heftig zeg.
Mooi <3

Oeke... wat prachtig !

_{en wat een hork van een verloskundige...}

Draculettetje.. wat ging het snel en wat mooi !
Geniet van je kleine purkie !

Kippevel oeke!

Oeke wat een mooi verhaal!
Welke Vk was er uiteindelijk bij (we zaten bij dezelfde praktijk ), wij hadden Eva.

Ohh Oeke Wat naar dat jullie niet wisten waar jullie aan toe waren omdat de VK zo druk was, maar gelukkig vormden jij en je lief een heel goed team! Wat heb je kort geperst joh! En hihi dat je al barende de trappen op en af rende!

quote:

Op donderdag 27 mei 2010 08:42 schreef Fruppel het volgende:
Oeke wat een mooi verhaal!
Welke Vk was er uiteindelijk bij (we zaten bij dezelfde praktijk ), wij hadden Eva.

Eva is leuk! We hadden Samira. Nooit gezien of over gehoord, maar ze werkt blijkbaar erg veel voor hen.

Echt, zonder mijn lief had ik het niet gered. Later bleek dat ze zo druk was omdat de vrouw van het andere stel enorm bang was en heel veel aandacht nodig had. Omdat ik inderdaad wat kraniger was, herkende ze mijn paniek niet als zodanig.
Ze zei later ook dat ze spijt had dat ze niet even wat langer was gebleven bij de eerste kennismaking omdat we elkaar helemaal niet kenden, daardoor was er bij mij weinig vertrouwen.

Ik kende Eva het miste van de dames maar het ging prima met haar erbij. Samira ken ik ook niet, balen dat je dan net een vreemde hebt tijdens je bevalling.

Je lief was inderdaad super als ik het zo lees, kan me voorstellen dat je er heel veel aan gehad hebt!

Wow wat een verhaal! Dat het je nog gelukt is met persweeën trappen af en op de rennen!

wat een mooi verhaal, oeke!

maar wat heb je allemaal moeten doen met persweeën!
trappen lopen en alles! gij sterke vrouw!

wow!

Oeke, wat heb je jullie verhaal mooi opgeschreven! En zo herkenbaar! Die spanning en soort van zin in. En de herkenning van je kind, mooi!
Je verloskundige klinkt niet zo heel erg leuk. En die trapscene's !