PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 41: We zijn sterk!

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:29 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Het klinkt als de schaal van Richter

Het is ook net zo schokkend

quote:

Op maandag 15 maart 2010 20:59 schreef Autidude het volgende:
Maar wat is dan de definitie van uniek?

Uniek = het verzamelbakje waarin alles terecht komt dat niet in een hokje valt

En fiepen? Ik heb obsessies gericht op personen, die zijn het heftigst. Ik kan echt maandenlang volledig gericht zijn op een persoon en dat kan ook iemand van tv zijn bijvoorbeeld, maar vaak is het iemand die ik in het echt ken en interessant vind (niet eens altijd verliefd). In gedachten is die persoon dan constant bij me en praat ik er constant tegen (al dan niet hardop), zo extreem dat ik terwijl ik alleen ben nog een handdoek omsla als ik uit de douche stap omdat diegene 'er is'. Dat is volgens mij best wel bizar. En vrij genant. Zelfs in dit topic schaam ik me om het te zeggen, maar het is zo.

Verder heb ik wel fases gehad waarin ik per se bepaalde dingen wilde doen/wilde leren over een onderwerp. Voorbeelden uit mijn jeugd zijn topografie, het heelal, dinosaurussen, bach, en later parfum (geur in het algemeen), nu zijn de fases wat milder. Ik had het ook met eten, dus hele periodes iedere dag m&m's, dan jarenlang KitKat, dan jarenlang Skittles (die ik eerst op kleur sorteerde, opat tot ik van iedere kleur evenveel at en ze dan een voor een opat zodat steeds evenveel van iedere kleur bleven, al dan niet tegelijk). Recente fases gingen om boeken van bepaalde auteurs, bepaalde personen uit het echte leven, een acteur, wijn, whisky, een bepaalde taal/cultuur, aquaristiek, en het uit m'n hoofd leren van het cultureel woordenboek.

Dingen die altijd m'n interesse hebben gehad op een overheersende manier zijn natuur en milieu. Ik voel me daadwerkelijk schuldig over vrijwel alles wat ik doe. Over alles wat ik weggooi, over alles wat ik koop, over alles wat ik doe of laat denk ik na en ik voel me vaak schuldig over wat ik fout doe.

Voor m'n gevoel heb ik geen 'fiep', maar ik ben wel iemand die er dan 'vol ingaat' zeg maar. Dus bijv. die aquaristiek, m'n vriend ex wilde een aquarium en vervolgens ben ik me gaan inlezen en zat ik avond aan avond te lezen over allerlei vissen, wist alle namen, latijnse namen, en was gewoon iedere dag bezig met dat aquarium.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:38 schreef Aperture-Science het volgende:

[..]

Uniek = het verzamelbakje waarin alles terecht komt dat niet in een hokje valt

Neen. Met als 'enig in zijn soort' kan je binnen een hokje wel degelijk uniek zijn.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:38 schreef Aperture-Science het volgende:

[..]

Uniek = het verzamelbakje waarin alles terecht komt dat niet in een hokje valt

Nee, dat kan echt niet, want dat is dan weer een hokje maar dan met bakje als naam en een verzameling kan al helemaal niet uniek zijn. Althans een verzameling ansich wel maar hoe uniek is een individue dan weer binnen een unieke verzameling. Een uniek unicum?

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:26 schreef Satsuma het volgende:
Mijn afgebroken studie komt door twee dingen: thuissituatie werd te veel op dat moment en daardoor is mijn scriptie/studie verbonden met al die herinneringen waardoor ik er niet mee verder wil. Het tweede is mijn probleem met overzicht; 40 pagina's is gewoon te veel. Ik ben een beelddenker, dat weet ik ook pas een paar jaar. Ik had tijdens m'n studie steeds al problemen met dingen verwoorden, omdat ik voor m'n gevoel alle informatie in m'n hoofd niet kwijt kon in de 'lineaire' structuur van een essay. Veel informatie hoort op meerdere plaatsen tegelijk en dat kan niet, of ik zie een verband maar kan dit niet goed in woorden uitdrukken. Maar met een scriptie heb ik dat nog eens extra. Dingen tot ca. 10 - 15 pagina's (double-spaced) gaan wel. Ik kan dingen namelijk niet uitzetten in een structuur, dus ik denk over een onderwerp (niet eens actief, het borrelt gewoon in m'n hoofd zeg maar) en dan opeens heb ik een idee en dat schrijf ik dan in één keer op. En op een andere manier kan ik gewoon niet werken. Ik werk ook niet met citaten en bronnen - ik pas een theorie toe op een text bijvoorbeeld en dat is het. Dat doe ik zelf, ik bedenk alles zelf en kreeg ook complimenten omdat ik andere dingen zie dan andere mensen, andere verbanden leg, etc. Maar 40 pagina's is dus te veel. En daardoor heb ik nu een algehele schrijfangst ontwikkeld, omdat die 40 pagina's niet lukt en eigenlijk voor het eerst in m'n leven een school/studiegerelateerde opdracht niet is gelukt, voel ik me onzeker over leren en over schrijven. Er is nog nooit in m'n leven iets niet gelukt op dat gebied. Voor m'n gevoel was dat het enige waar ik goed in was (ik ben altijd gepest, maar iedereen vond me wel slim - dat is het enige positieve wat mensen over me zeiden... dus eigenlijk is mijn intelligentie mijn identiteit geworden, ik 'heb' niks anders voor m'n gevoel) en dat kon ik dus blijkbaar ook niet, dus kan ik niks. Zo voelt het voor mij. Ik wéét wel dat die gedachtengang niet klopt, maar ik kom er niet uit.

Misschien kan het eens helpen om een paar goede boeken uit te zoeken dat me je studie te maken hebben en die door te lezen. Let dan vooral op hoe die zijn opgebouwd en probeer dat een beetje na te doen. Dus hoe de inleiding is opgebouwd en wat erin staat, hoe het middenstuk bij elkaar is gebabbeld en hoe het geheel wordt afgesloten.

De manier waarop is schrijf is dat ik eerst al mijn gedachtes op papier zet. Daarna ga ik het groeperen en ordenen, gewoon de dingen bij elkaar zetten die bij elkaar horen en de goede zinnen die ik bedenk alvast opschrijven. Als ik denk dat ik redelijk ver klaar ben open ik een leeg blad naast het kladje en zet ik alles netjes onder elkaar. (Met dank aan computers en tekstverwerkers ) Daarna de zinnen nog eens nalopen en wachten op commentaar van iedereen die het stuk leest. Het duurt wel een tijd voordat ik klaar ben, maar als ik gewoon ergens aan begin weet ik nooit wat er aan het einde uit gaat komen. Als ik later mijn kladjes teruglees weet ik soms ook niet meer wat ik bedoelde, maar op dat moment was het de enige manier om mijn gedachtes op papier te krijgen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:54 schreef Autidude het volgende:

. Een uniek unicum?

Pleonasmen als een "dood lijk"

Dat is zo een discussie waarin je in ronde cirkeltjes gaat rondrennen

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:57 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Pleonasmen als een "dood lijk"

Ha precies, net zoiets als dat een arme sloeber of een gestoorde gek
een potentiële kans maakt om van een flat naar beneden te vallen, en mocht
dat om zelfdoding gaan dan kan men meestal spreken van een geslaagd succes.
Mijn persoonlijke mening is dat deze post barst van de pleonasmen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 22:05 schreef Aperture-Science het volgende:
Dat is zo een discussie waarin je in ronde cirkeltjes gaat rondrennen

Dat zijn cirkelredeneringen. Moet je voor in POL zijn.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:56 schreef Aperture-Science het volgende:

[..]

Misschien kan het eens helpen om een paar goede boeken uit te zoeken dat me je studie te maken hebben en die door te lezen. Let dan vooral op hoe die zijn opgebouwd en probeer dat een beetje na te doen. Dus hoe de inleiding is opgebouwd en wat erin staat, hoe het middenstuk bij elkaar is gebabbeld en hoe het geheel wordt afgesloten.

De manier waarop is schrijf is dat ik eerst al mijn gedachtes op papier zet. Daarna ga ik het groeperen en ordenen, gewoon de dingen bij elkaar zetten die bij elkaar horen en de goede zinnen die ik bedenk alvast opschrijven. Als ik denk dat ik redelijk ver klaar ben open ik een leeg blad naast het kladje en zet ik alles netjes onder elkaar. (Met dank aan computers en tekstverwerkers ) Daarna de zinnen nog eens nalopen en wachten op commentaar van iedereen die het stuk leest. Het duurt wel een tijd voordat ik klaar ben, maar als ik gewoon ergens aan begin weet ik nooit wat er aan het einde uit gaat komen. Als ik later mijn kladjes teruglees weet ik soms ook niet meer wat ik bedoelde, maar op dat moment was het de enige manier om mijn gedachtes op papier te krijgen.

Het is een poging waard om het eens zo te proberen.

Vooralsnog oefen ik met schrijven op mijn blog. Dat zijn vaak wel korte stukjes, maar in ieder geval helpt het een beetje tegen schrijf- en publicatieangst.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 22:07 schreef Autidude het volgende:

[..]

Ha precies, net zoiets als dat een arme sloeber of een gestoorde gek
een potentiële kans maakt om van een flat naar beneden te vallen, en mocht
dat om zelfdoding gaan dan kan men meestal spreken van een geslaagd succes.
Mijn persoonlijke mening is dat deze post barst van de pleonasmen.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 22:12 schreef Satsuma het volgende:

[..]

Het is een poging waard om het eens zo te proberen.

Vooralsnog oefen ik met schrijven op mijn blog. Dat zijn vaak wel korte stukjes, maar in ieder geval helpt het een beetje tegen schrijf- en publicatieangst.

Je kan eerst een inhoudsopgave maken. Dat dwing je eerst na te denken in grote lijnen, vervolgens inzoomen in de hoofdstukjes. Het helpt je bij een teleologische werkwijze.

Ik kwam net nog een interessante tekst tegen:

http://www.suite101.com/article.cfm/autism_world/96543

Echt 100% herkenbaar voor mij..

Wat bij mij helpt is dat ik na de "gooi de ideeën op papier" is dat ik wel een grove structuur maak, maar de echte exacte inhoudsopgave pas aan het eind. Soms als ik ergens halverwege ben dan zie ik het licht hoe het beter kan worden afgewerkt. Als ik een officiële inhoudsopgave maak voelt het zo verkeerd als ik iets ga veranderen aan die structuur.

Maar dat is slechts de manier hoe ik werk. De enige manier om te ontdekken wat voor jou werkt is gewoon wat uitproberen. Ik zelf ben op papier redelijk chaotisch, dus ik werk vanuit die chaos naar iets met structuur toe. Op die manier kan ik op mijn manier een stuk schrijven terwijl er toch nog iets goeds uitkomt.
Ik moet meestal wel wat zwakke zinnen aanpassen na commentaar van wat mensen die het gelezen hebben, maar daar wordt het alleen beter van.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 16:18 schreef Autidude het volgende:
[..]
Maar als ik het echt heel erg veel ga volgen dan raak ik weer helemaal hyper en dan volgen ook impulsieve aankopen enzo

Dat is mijn nadeel met fieps, ik kan heel erg impulsief zijn en een fiep kan voor mij ALLES betekenen en het allerbelangrijkste ter wereld zijn, en dan wijkt dus ook alles daarvoor.. terwijl dat niet kan of zou moeten.

Ik ben helemaal gek op computers in elkaar zetten en aanpassen en upgraden/tunen.

+1 herkenbaar, al heb ik het wel enigzins onder controle. Vooral sinds ik een vrouw heb die tijdig ingrijpt.
Als ik nog alleen zou zijn zou er best een kans zijn dat ik er uitzag als Jay Cutler, als hobby cassettedecks verzamelen (met o.a. een Akai GX-95, Nakamichi's Dragon/1000ZXL/ZX9/RX505, een Sony ES en een Revox B215) had etc.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 16:43 schreef francis998 het volgende:

[..]

Tja, het punt is deels dat ik snap dat de psych de bal teruggooit om erover te denken, maar als je dan nagaat dat ik sinds october aan het denken ben maar er zelf niet uit kom zal ze toch wat meer input moeten geven.
Net zoals de laatste keer dat ik samen met mijn moeder ging, mijn moeder vroeg eigenlijk om een diagnose, kortom X is het probleem..maar dat kon de psych niet zeggen. En daaruit maak ik op of dat ze het probleem nog niet doorheeft of dat ze gewoon deels zoiets heeft, van oke het is jou probleem..jij lost het maar lekker op, en ondertussen luister ik maar ff naar je.
En het punt is dat ik er een beetje doorheen zit kwa psychologen, want dit is inmiddels de 3e psycholoog...en tot nu toe ben ik er eigenlijk nooit veel mee vooruitgegaan.
En tuurlijk..het kan aan mijn persoonlijkheid liggen..maar niet zo erg dat er 3 psychs zijn die de problemen niet door krijgen.
Maar de psych neemt alles te licht op...zoals ik vertelde haar dat ik LAST had van gesprekken in mijn hoofd tussen mij en andere personen, maar vorige keer toen ik aangaf dat ik er overstuur van raak neemt ze het pas serieus..tja...dat is toch ook niet helemaal logisch.
En echt veel verwachtingen had ik niet van de psych behalve dat ik mij stuk voor stuk wat beter zou gaan voelen en iig meer duidelijkheid krijg in wat voor besluit ik wil nemen. Maar de psych heeft zoiets van dat moet jij besluiten..en ik heb zoiets van oke..dat is logisch..maar wat hulp kan ik wel gebruiken als ik al meer dan 3 maanden in hetzelfde besluitloze circeltje draai.

Lastig verhaal; weet niet goed hoe te reageren.

quote:

[..]

En ziedaar mijn probleem, ik kan niet echt iets vinden wat mij motiveerd. Zolang ik me ergens of ergens bij goed voel gaat alles makkelijker.
Bijvoorbeeld een studie gaat mij makkelijker af als ik het samen met andere kan delen, maar dan mensen bij wie ik me goed voel..en dat is iets wat behoorlijk zeldzaam is.

Lastig verhaal; weet niet goed hoe te reageren (sorry).

quote:

[..]

Hmmm..het kost mij wat moeite omdat ik me er deels voor schaam, maar 1x heb ik iemand zo leuk gevonden dat ik het bijna "verliefd" zou noemen.
Maar daar kwam al gauw een eind aan, aangezien het een vriend van me was die ik sinds mijn 10 ofzo ken en hij in spanje woont. En toen ik via de mail de moed bijelkaar had gekregen en een mailtje gestuurd van joh..ik vind je wel errug leuk kreeg ik een mailtje terug.
En o....wat schrok ik ervan..hij bleek homoseksueel te zijn
En zo vaak had ik "gefantaseerd" over hem als persoon en zijn reactie. Dus tja..dat dat een gigantische afknapper was..is wel te begrijpen.
Maar verder heb ik dit ook nooit aan iemand verteld..julie zijn de eersten

En verder..tja zoals ik eerder aang

Allereerst: moedig van je dat je zo open durft te zijn. Ik kan me voorstellen dat dat best een negatief emotionele ervaring geweest moet zijn.

Zelf ben ik vroeger (toen ik nog jong was ) twee keer verliefd geweest op een onbereikbaar meisje (toen ik 17 en 19 was).Ik wist dat ze onbereikbaar waren en vermoed dat ik daarom verliefd op ze geworden ben: stiekem toch wel veilig als het toch nooit wat kon worden. Omgaan met vrouwen vond ik erg moeilijk en ging ik onbewust uit de weg (denk ik nu).

--
Overigens heb ik zelf nooit door wanneer iemand iets van mij wil, terwijl dat nog best wel eens voorkomt. Als er een bekende bij is zegt die dan achteraf dat de vrouw in kwestie toch wel erg duidelijkiets van me wilde, maar zelf heb ik dat dan totaal niet door. Hebben meer mensen dat? Ik zou me hier graag eens van bewust zijn als het zich voordeed...

quote:

af maak ik heel makkelijk contact met mensen maar om de een of andere reden krijg ik dat contact bijna nooit verder dan studie gerelateerd enzo..dus tja..verliefd worden is lastig..want daarvoor is toch een iets meer persoonlijk contact voor nodig.

Misschien dat je onbewust de boot meer afhoudt (door die ervaring uit het verleden)?

quote:

[..]

Ja, tenminste niet autist zijnde heb ik er toch last van, bijvoorbeeld computers, of tja..dan weer het land waar ik graag zou leven is zowat een obsessie ik kan er uren en uren over praten..en ga helemaal uit mijn dak als ik iemand vindt waarmee dat lukt
Of ik heb maanden waarin in ik helemaal into jeans ben_{raar maar waar}en kan ik echt iedere dag in de winkels gaan kijken naar de jeans..en als ik geld heb..dan kan het snel misgaan..en ook sneakers(gympen) ik ben er dol op, en kan uren naar de modellen lopen kijken op internet en kan al gauw een redelijke verzameling van 7 paar bijelkaar krijgen.

Misschien een baan in een spijkerbroekenwinkel of sneakershop?
Wat aan computers vindt je leuk?

quote:

En nog een andere fiep maar die hou ik liever voor mezelf

Je begrijpt dat wij nu juist erg nieuwsgierig worden?

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:26 schreef Satsuma het volgende:

[..]

Ja, wel dus. Ironisch toch, dat juist hetgene wat bepaalt hoe je je werk doet iets is wat je niet mag vertellen?

Mensen (incl. bazen) willen graag zelf het gevoel hebben dat ze het goed doen. Dus je kunt het wel zeggen alleen moet je het "goed" verpakken. Dus niet: "ik heb dit goed gedaan, overal rekening mee gehouden en het is ook flexibel voor veranderingen die er misschien nog aan zitten te komen.", maar: "Dankzij jou goede begeleiding en tips ben ik in staat geweest dit model te maken wat overal rekening mee houdt en het is makkelijk in het gebruik zodat je er weinig tijd mee kwijt bent". Ookal heeft de persoon in kwestie je volstrekt niet geholpen en heb je keer op keer zijn/haar nutteloze gezever aan moete horen waaruit alleen maar bleek dat hij/zij totaal geen inzicht had in hoe het werkt en alles met elkaar samenhangt en ookal heb je je meest briljante werk vervolgens weer in 10 stappen moeten versimpelen om ervoor te zorgen dat je baas die 2x zoveel verdient, maar de helft aan intelligentie heeft het ook snapt.

(NB: Ik beheers ook alleen maar de theorie en de praktijk nauwelijks)

quote:

[..]

Ja, klopt. Ik vrees het ook. Wat me eigenlijk alleen maar irriteert omdat het weer iets is wat niets te maken heeft met hoe ik werk.

Eens. Het "modelletje'" dat ik tegenwoordig probeer te hanteren is:
Vraag 1: kan ik de bron van de irritatie beïnvloeden?
Indien niet: vraag 2: Kan ik er mee leven?
Indien niet: ga het uit de weg of schep de voorwaarden dat je het uit de weg kunt gaan.

quote:

[..]

Ja, ik heb al een paar keer duidelijk het gevoel gehad dat ik afgewezen ben omdat ik te slim was. Als er iemand zit die mbo gedaan heeft en tien jaar erover gedaan heeft om een bepaalde functie te krijgen, wil ie mij niet als assistent natuurlijk...

Nee:
1. Bedreiging.
2. Is snel uitgekeken op het werk en dus misschien snel weer vertrokken.

quote:

[..]

Ironie, autisten die knuffelsmileys willen...

Het was goed bedoeld, hoor.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

[..]

True. Soms vraag ik me af of mensen nou een werknemer zoeken of een partner.

De meeste mensen willen gewoon (vrijwel) continu gepleaased worden.

quote:

[..]

Klopt. Voorbeeld, ik heb altijd te horen gekregen dat ik nieuwe dingen niet mocht omdat ik ze toch niet zou kunnen. Als je dat van kleins af aan hoort, onderneem je vanzelf niks nieuws meer en je gelooft ook nooit dat je iets nieuws zal kunnen op het moment dat het moet. En dat merk ik nu. Ik ben me hier eigenlijk pas sinds ca. anderhalf jaar van bewust en ik merk in steeds meer opzichten hoe het mij beperkt. Het is makkelijk te analyseren en te beredeneren, maar daadwerkelijk dat patroon doorbreken is iets heel anders.

(En dan heb ik het nog niet over angst voor verandering op zich of over het feit dat ik me simpelweg geen voorstelling kan maken van nieuwe situaties en daardoor geen beeld kan vormen van hoe dingen werken als ik ze nog nooit heb gezien, of hoe bepaald werk eruit ziet als ik het nog nooit heb gedaan...).

Goed dat je nu dat inzicht hebt.
En soms moet je gewoon dingen durven te doen.
Meer kan ik er niet over zeggen.

quote:

[..]

Ja.


Wat me verder niet bepaald helpt is mijn koppige instelling: een sollicitatiegesprek zou niet moeten gaan over hoe je eruit ziet en hoe aardig je bent, dus wil ik me daar ook niet op richten. Ik vind dat net eigenlijk hetzelfde als seks met de baas om hogerop te komen - het zou om je werk moeten gaan en ik wil er komen door te werken en niet anders.

Mijn afgebroken studie komt door twee dingen: thuissituatie werd te veel op dat moment en daardoor is mijn scriptie/studie verbonden met al die herinneringen waardoor ik er niet mee verder wil. Het tweede is mijn probleem met overzicht; 40 pagina's is gewoon te veel. Ik ben een beelddenker, dat weet ik ook pas een paar jaar. Ik had tijdens m'n studie steeds al problemen met dingen verwoorden, omdat ik voor m'n gevoel alle informatie in m'n hoofd niet kwijt kon in de 'lineaire' structuur van een essay. Veel informatie hoort op meerdere plaatsen tegelijk en dat kan niet, of ik zie een verband maar kan dit niet goed in woorden uitdrukken. Maar met een scriptie heb ik dat nog eens extra. Dingen tot ca. 10 - 15 pagina's (double-spaced) gaan wel. Ik kan dingen namelijk niet uitzetten in een structuur, dus ik denk over een onderwerp (niet eens actief, het borrelt gewoon in m'n hoofd zeg maar) en dan opeens heb ik een idee en dat schrijf ik dan in één keer op. En op een andere manier kan ik gewoon niet werken. Ik werk ook niet met citaten en bronnen - ik pas een theorie toe op een text bijvoorbeeld en dat is het. Dat doe ik zelf, ik bedenk alles zelf en kreeg ook complimenten omdat ik andere dingen zie dan andere mensen, andere verbanden leg, etc. Maar 40 pagina's is dus te veel. En daardoor heb ik nu een algehele schrijfangst ontwikkeld, omdat die 40 pagina's niet lukt en eigenlijk voor het eerst in m'n leven een school/studiegerelateerde opdracht niet is gelukt, voel ik me onzeker over leren en over schrijven. Er is nog nooit in m'n leven iets niet gelukt op dat gebied. Voor m'n gevoel was dat het enige waar ik goed in was (ik ben altijd gepest, maar iedereen vond me wel slim - dat is het enige positieve wat mensen over me zeiden... dus eigenlijk is mijn intelligentie mijn identiteit geworden, ik 'heb' niks anders voor m'n gevoel) en dat kon ik dus blijkbaar ook niet, dus kan ik niks. Zo voelt het voor mij. Ik wéét wel dat die gedachtengang niet klopt, maar ik kom er niet uit.

Hier kom ik morgen op terug.

Ik reageer morgen miss wat uitgebreider ben een beetje moe en ga slapen.
Maar @ ferobarr, er zijn meerdere dingen uit het verleden die een rol spelen bij mijn isolatie zoals ik het noem. Waaronder tuurlijk die "ervaring" speelt ook een rol. maar ik ben als 14 jarige getuige geweest van kindermishandeling(fysiek/psychisch/emotionee) en dat heeft wss zijn effecten achtergelaten en het was geen lichte mishandeling van een klapje op de billen.
De rest bespaar ik jullie liever.
Maar morgen komt er een reactie op jou en jullie posts.

quote:

Op maandag 15 maart 2010 22:24 schreef Green1 het volgende:
Ik kwam net nog een interessante tekst tegen:

http://www.suite101.com/article.cfm/autism_world/96543

Echt 100% herkenbaar voor mij..

Op alle fronten toch een redelijk goed herkenbaar iets

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:26 schreef Satsuma het volgende:
[..]

Afgezien van toch wel wat herkenningspunten: vrij koppig van aard?
Of, zoals ik het vaak omschrijf: je kan beter je eigen idee vasthouden dan anderen?

Ik reageer even kort, aangezien ik het vandaag druk heb op mijn werk en gisteren ook al veel tijd aan dit topic besteed heb (en daardoor minder gewerkt heb):
- ik zie hier heel veel dingen waar ik me in herken / waar ik op wil reageren
- ik zal proberen dat zo snel mogelijk te doen, mede ook om het "momentum" niet te verliezen.
- ik probeer zoveel mogelijk inhoudelijk te reageren; ik kan me voorstellen dat dat soms misschien wat irritaties op kan wekken, maar ik bedoel het goed, heb zeker niet de illusie altijd de wijsheid in pacht te hebben, maar het is gewoon makkelijker van een afstandje naar issues van anderen te kijken dan dat bij jezelf te doen. Daarnaast ben ik van nature erg hulpvaardig, waar ik dus ook wel eens wat in kan doorslaan.

Overigens heeft dat hulpvaardige i.c.m. vergaarde kennis door fiepen/obsessies wel tot gevolg dat ik goed kan helpen met o.a. fitness- en/of voedingsschema's, fietsen (met name mountainbikes en racefietsen), auto's, geluidsapparatuur, computers (met name laptops). Mocht je nog advies willen op een van deze onderwerpen: stuur maar een PM.

- verder loopt mijn hoofd op dit moment over van dingen die ik met jullie wil delen en ook met dingen die ik in het algemeen nog wil doen (heb vanacht ook slecht geslapen).

quote:

Op maandag 15 maart 2010 21:41 schreef Satsuma het volgende:
En fiepen? Ik heb obsessies gericht op personen, die zijn het heftigst. Ik kan echt maandenlang volledig gericht zijn op een persoon en dat kan ook iemand van tv zijn bijvoorbeeld, maar vaak is het iemand die ik in het echt ken en interessant vind (niet eens altijd verliefd). In gedachten is die persoon dan constant bij me en praat ik er constant tegen (al dan niet hardop), zo extreem dat ik terwijl ik alleen ben nog een handdoek omsla als ik uit de douche stap omdat diegene 'er is'. Dat is volgens mij best wel bizar. En vrij genant. Zelfs in dit topic schaam ik me om het te zeggen, maar het is zo.

Ik heb dit ook. Ik kon mijn gedrag wat dit betreft nooit goed plaatsen, totdat jij eerder in deze topicreeks een keer schreef dat je een obsessie voor mensen hebt. Toen dacht ik ineens: dat is het. Bij mij is het meestal een persoon IRL, maar ook wel eens een BN-er (ik heb het momenteel redelijk bij Pauline Cornelisse) en zelfs wel eens een persoon die ik alleen virtueel ken. Het is niet zo dat ik in mezelf tegen die persoon praat, maar hij/zij (meestal zij) zit wel vrijwel continu in mijn gedachten: hij/zij is het laatste waaraan ik denk voordat ik me ogen sluit en het eerste als ik de volgende dag mijn ogen weer open. En wat verliefdheid betreft: ik ben er nog steeds niet uit of ik dat dan ben of niet.

quote:

Verder heb ik wel fases gehad waarin ik per se bepaalde dingen wilde doen/wilde leren over een onderwerp. Voorbeelden uit mijn jeugd zijn topografie, het heelal, dinosaurussen, bach, en later parfum (geur in het algemeen), nu zijn de fases wat milder. Ik had het ook met eten, dus hele periodes iedere dag m&m's, dan jarenlang KitKat, dan jarenlang Skittles (die ik eerst op kleur sorteerde, opat tot ik van iedere kleur evenveel at en ze dan een voor een opat zodat steeds evenveel van iedere kleur bleven, al dan niet tegelijk). Recente fases gingen om boeken van bepaalde auteurs, bepaalde personen uit het echte leven, een acteur, wijn, whisky, een bepaalde taal/cultuur, aquaristiek, en het uit m'n hoofd leren van het cultureel woordenboek.

Zeer herkenbaar, vooral het vetgedrukte. Ik zie wel heel veel overeenkomsten tussen jou en mij...

quote:

Dingen die altijd m'n interesse hebben gehad op een overheersende manier zijn natuur en milieu. Ik voel me daadwerkelijk schuldig over vrijwel alles wat ik doe. Over alles wat ik weggooi, over alles wat ik koop, over alles wat ik doe of laat denk ik na en ik voel me vaak schuldig over wat ik fout doe.

Tjsa: dat is het lastige met het milieu: je doet het eigenlijk nooit goed. En dat is ook waardoor veel mensen geïrriteert raeken of zelf de moed opgeven. En wat jou persoonlijk betreft: je maakt het jezelf niet gemakkelijk.

quote:

Voor m'n gevoel heb ik geen 'fiep', maar ik ben wel iemand die er dan 'vol ingaat' zeg maar. Dus bijv. die aquaristiek, m'n vriend ex wilde een aquarium en vervolgens ben ik me gaan inlezen en zat ik avond aan avond te lezen over allerlei vissen, wist alle namen, latijnse namen, en was gewoon iedere dag bezig met dat aquarium.

Zeer herkenbaar. M.b.t. ex: ik begrijp dat je recent je relatie verbroken hebt?

quote:

Op maandag 15 maart 2010 23:57 schreef francis998 het volgende:
Ik reageer morgen miss wat uitgebreider ben een beetje moe en ga slapen.
Maar @ ferobarr, er zijn meerdere dingen uit het verleden die een rol spelen bij mijn isolatie zoals ik het noem. Waaronder tuurlijk die "ervaring" speelt ook een rol. maar ik ben als 14 jarige getuige geweest van kindermishandeling(fysiek/psychisch/emotionee) en dat heeft wss zijn effecten achtergelaten en het was geen lichte mishandeling van een klapje op de billen.
De rest bespaar ik jullie liever.
Maar morgen komt er een reactie op jou en jullie posts.

Wat ontzettend naar, zeg. Ik kan me voorstellen dat dat zijn effecten achter gelaten heeft. Sterkte. Voor de rest: je bepaalt altijd zelf wat je wel en wat je niet van jezelf blootgeeft hier.

--
In het algemeen vind ik het voordeel van fora dat je anoniem jezelf bloot kunt geven en jezelf kwetsbaar op kunt stellen. Dat of de reacties van anderen hierop kunnen een verrijking zijn of kunnen je nieuwe inzichten verschaffen.

Trouwens: iemand De wereld draait door gisteren gezien? Ging over autisten die kunst maakten.
En is het jullie ook opgevallen dat Jan Mulder die autist totaal niet aanvoelde?

quote:

Op dinsdag 16 maart 2010 11:09 schreef Ferrobarr het volgende:
Trouwens: iemand De wereld draait door gisteren gezien? Ging over autisten die kunst maakten.
En is het jullie ook opgevallen dat Jan Mulder die autist totaal niet aanvoelde?

Bedankt voor de tip. Zal ik even terugkijken.

[ Bericht 5% gewijzigd door EchtGaaf op 16-03-2010 11:20:44 ]

goedemorgen hier ben ik weer, .

@ferobarr,

Om nog ff in te gaan op je reactie van gisteren:
tja, contact maken voor mij is heel makkelijk ik leer snel nieuwe mensen kennen maar op de een of andere manier blijft het contact nooit. Meestal zoek ik die persoon een paar keer op, via msn/mail vooral, ik ben namelijk niet zo'n telefoon mens. Maar meestal eindigd het vrij snel in eenrichtingsverkeer en dan laat ik het maar zitten. En zo eindigd dat meestal...en de contacte die ik overhou zijn altijd virtueel, maar irl komt er nooit veel van.
En ach, ik weet het ik ben een gesloten persoon.

En tja, werken in een sneakershop of jeanswinkel is niet echt iets voor mij, ik ben een kantoortypetje, 9 tot 5 mentaliteit ongeveer.. Want werk en studie komen bij echt zowat op de laatste plaatsen en zijn hetgene waar ik de minste moeite voor zal doen.
En ik weet dat ik in juli of september een nieuwe studie wil gaan doen..alleen ben ik duidelijk nog op zoek naar de motivatie..die zich een beetje te goed weet te verstoppen... En de motivatie duurt nooit lang genoeg..meestal na een tijdje heb ik het weer gezien..en dan ga ik me er weer bij vervelen en dan gaat de kwaliteit er weer onder leiden

En ach...liefde..is maar een raar fenomeen in mijn ogen. Iets waar ik ook niet veel van snap net als het prettige aan al dat kleffe gedoe.. . Wat voor sommigen juist weer een basisbehoefte is..dat snap ik dus niet


Nog een soort fiep die me net te binnen schiet, ik heb iets met wachtwoorden ik heb zelf 4 mail acounts en ken alle ww uit mijn hoofd, 3 mail acounts van mijn moeder ken ik ook de ww van en een mail acount van mijn tante heeft ze ooit het ww verteld zodat ik iets voor haar kon checken...en die weet ik ook nog. EN dan nog tig forums..waar ik ook alle ww van weet.
Ook verjaardagen ik ken bijna alle verjaardagen van de familie uit mijn hoofd.
Terwijl andere dingen die vergeet ik zo.

[ Bericht 16% gewijzigd door francis998 op 16-03-2010 12:13:59 ]

quote:

Op dinsdag 16 maart 2010 11:03 schreef Ferrobarr het volgende:
[..]
- ik zie hier heel veel dingen waar ik me in herken / waar ik op wil reageren
[..]
Daarnaast ben ik van nature erg hulpvaardig, waar ik dus ook wel eens wat in kan doorslaan.
[..]
- verder loopt mijn hoofd op dit moment over van dingen die ik met jullie wil delen en ook met dingen die ik in het algemeen nog wil doen (heb vanacht ook slecht geslapen).
[..]
Zeer herkenbaar, vooral het vetgedrukte. Ik zie wel heel veel overeenkomsten tussen jou en mij...
[..]