En toen was het stil

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:32 schreef conleche het volgende:

[..]

WTF?? Christus. Per SMS? Moet niet gekker worden. Hoe lang was je met haar?

Dat is niet heel relevant.
Feit is wel dat ze mij gevraagd had (wel 6 keer) en ik na het verbreken van de relatie achter haar aan bleef lopen, ze 6 weken later een sms stuurde dat ze weer wilde praten maar "even rust" nodig had en na 4 weken een sms stuurt dat ze weer terug gaat naar dr ex.

Ik vermoedt dat ze borderline heeft, met al dat dat aantrek- en afstootgedrag.

Ik snap nooit zo goed waarom de stekker er altijd zo abrupt uit moet vliegen.

Ik bedoel, je hebt toch allebei de behoefte aan een rouwperiode? Mannen verwerken dit misschien liever alleen (afhankelijk van hun persoonlijkheid natuurlijk).
Natuurlijk staat je hoofd dan niet gelijk naar moeilijke gesprekken met je ex. Maar na 10 jaar kun je die ander toch op z'n minst wat vragen laten stellen? Dan neemt het leed misschien niet af, maar kun je wel wat frustratie wegnemen. Dat lijkt me, mits de ander je niet heeft gekwetst, wel op z'n plaats.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 17:25 schreef S_1980 het volgende:
Ik snap nooit zo goed waarom de stekker er altijd zo abrupt uit moet vliegen.

Ik bedoel, je hebt toch allebei de behoefte aan een rouwperiode? Mannen verwerken dit misschien liever alleen (afhankelijk van hun persoonlijkheid natuurlijk).
Natuurlijk staat je hoofd dan niet gelijk naar moeilijke gesprekken met je ex. Maar na 10 jaar kun je die ander toch op z'n minst wat vragen laten stellen? Dan neemt het leed misschien niet af, maar kun je wel wat frustratie wegnemen. Dat lijkt me, mits de ander je niet heeft gekwetst, wel op z'n plaats.

Ik ben een vrouw en ik heb er ook niks mee. Ik jank wel, maar alleen, voor de tv bij een zielige film of bij mijn moeder. Al die gesprekken waar je toch niks mee kan hoeven voor mij gewoon niet. Hats klats klaar en dan bezig met wie je zelf bent en hoe jij je je beter kan gaan voelen.

Sterkte zeg, vervelend verhaal

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 17:27 schreef Ripley het volgende:

[..]

Ik ben een vrouw en ik heb er ook niks mee. Ik jank wel, maar alleen, voor de tv bij een zielige film of bij mijn moeder. Al die gesprekken waar je toch niks mee kan hoeven voor mij gewoon niet. Hats klats klaar en dan bezig met wie je zelf bent en hoe jij je je beter kan gaan voelen.

Ik heb ook niets met ellenlang contact houden met je ex. Sterker nog, je moet zo snel mogelijk verder met je leven.
Maar elkaar nog een keer ontmoeten en/of elkaars vragen beantwoorden om het rouwproces een beetje te helpen (juist omdat je dan sneller verder kan) is toch niets mis mee?

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 17:27 schreef Ripley het volgende:

[..]

Ik ben een vrouw en ik heb er ook niks mee. Ik jank wel, maar alleen, voor de tv bij een zielige film of bij mijn moeder. Al die gesprekken waar je toch niks mee kan hoeven voor mij gewoon niet. Hats klats klaar en dan bezig met wie je zelf bent en hoe jij je je beter kan gaan voelen.

Lekker duidelijk!

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 17:25 schreef S_1980 het volgende:
Ik snap nooit zo goed waarom de stekker er altijd zo abrupt uit moet vliegen.

Ik bedoel, je hebt toch allebei de behoefte aan een rouwperiode? Mannen verwerken dit misschien liever alleen (afhankelijk van hun persoonlijkheid natuurlijk).
Natuurlijk staat je hoofd dan niet gelijk naar moeilijke gesprekken met je ex. Maar na 10 jaar kun je die ander toch op z'n minst wat vragen laten stellen? Dan neemt het leed misschien niet af, maar kun je wel wat frustratie wegnemen. Dat lijkt me, mits de ander je niet heeft gekwetst, wel op z'n plaats.

Het probleem daarmee is volgens mij dat het zelden of noot frustratie wegneemt, sterker nog, het maakt het vaak alleen maar erger. Het is erg moeilijk om zakelijk met elkaar te praten in zo'n situatie en voor de 'verlater' helder uit te leggen waarom. Vaak is de reden heel simpel: hij/zij vindt ex-geliefde niet leuk genoeg om mee verder te gaan en heeft het idee dat er leukere exemplaren rondlopen. Maar ja, dat ga je natuurlijk niet zomaar op zo'n manier zeggen als er een snikkend stukje wanhoop tegenover je zit waar je zo close mee bent geweest.

Dus volgt er een heel gesprek, waarin de 'verlater' denkt "verdorie, is het nog niet klaar" en "wat kan ik hier nu in godsnaam voor niet al bruut antwoord op geven", terwijl de 'verlatene' alleen maar meer gefrustreerd raakt omdat hij/zij in de loop van het gesprek door de onbuigzame houding van 'verlater' er steeds meer achterkomt dat de beslissing vaststaat en dat alle suggesties om de boel te redden uberhaupt niet in overweging worden genomen.

Wil als eerste zeggen dat ik het echt kut voor je vind.
Maar vind je wel heel sterk.
Ga zo door meid!

Je wilt het nu waarschijnlijk nog niet horen maar er komen betere tijden.

En meid ga please naar de dokter want dit houdt geen mens vol zo.

van de ene oldbie naar de andere oldbie.. sterkte!!

Hey wedsec.

We helpen Natalie er bovenop!

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 19:52 schreef S_1980 het volgende:

[..]

Ik heb ook niets met ellenlang contact houden met je ex. Sterker nog, je moet zo snel mogelijk verder met je leven.
Maar elkaar nog een keer ontmoeten en/of elkaars vragen beantwoorden om het rouwproces een beetje te helpen (juist omdat je dan sneller verder kan) is toch niets mis mee?

Ik heb na mijn langste relatie een brief geschreven en hij ook. Dat werkte wel prima - we konden beiden nog even zeggen hoe en wat en je krijgt niet van die vreselijke gesprekken die nog een vervolg moeten.,

Uitmaken via een sms is natuurlijk wel het andere uiterste hoor.

quote:

Op donderdag 11 maart 2010 16:42 schreef Sphere het volgende:

[..]

Dat is niet heel relevant.
Feit is wel dat ze mij gevraagd had (wel 6 keer) en ik na het verbreken van de relatie achter haar aan bleef lopen, ze 6 weken later een sms stuurde dat ze weer wilde praten maar "even rust" nodig had en na 4 weken een sms stuurt dat ze weer terug gaat naar dr ex.

Ik vermoedt dat ze borderline heeft, met al dat dat aantrek- en afstootgedrag.

Lijkt mijn ex wel. Hoewel ik die niet zo snel naar dr ex terug zie lopen. Maar de rest komt me bekend voor.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 02:09 schreef Mint_Clansell het volgende:

[..]

Lijkt mijn ex wel. Hoewel ik die niet zo snel naar dr ex terug zie lopen. Maar de rest komt me bekend voor.

De mijne zie ik ook niet naar dr ex teruggaan hoor, maar dat is wat ik onder andere bedoel met afstootgedrag.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 02:09 schreef Mint_Clansell het volgende:

[..]

Lijkt mijn ex wel. Hoewel ik die niet zo snel naar dr ex terug zie lopen. Maar de rest komt me bekend voor.

Had ze trouwens Borderline?

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 00:01 schreef Ripley het volgende:

[..]

Ik heb na mijn langste relatie een brief geschreven en hij ook. Dat werkte wel prima - we konden beiden nog even zeggen hoe en wat en je krijgt niet van die vreselijke gesprekken die nog een vervolg moeten.,

Uitmaken via een sms is natuurlijk wel het andere uiterste hoor.

Precies, dat is een mooie vorm dan toch?

Wat keesjelief schrijft ben ik het slechts deels mee eens. Het moet geen discussie worden, en de ander ook geen hoop geven. Als je dat niet face-to-face kunt of durft, doe je het per brief of e-mail.

Maar ik vind de vriend van TS wel een schijterd als hij zonder enige verklaring na 10 jaar z'n koffers pakt. Dan is uitleg wel op z'n plek imho.

Heb zelf nog nooit zo'n gesprek gehad met 1 van m'n exen om het af te sluiten.. Maar ik was ook altijd degene die het uitmaakte. Bij 2 jongens was 't ook niet zo nodig, ben duidelijk genoeg geweest waarom dat het over moest zijn.... En die ander die wilde wel zo'n gesprek om het af te sluiten maar dat neigde al naar gezeur van "ik wil je terug". Nooit aan beginnen volgens mij, het maakt een verwarrende situatie waarschijnlijk alleen maar meer verwarrend.

Ga je wel even naar de huisarts? Je hebt het al zwaar, en zonder een goede basis van eten/drinken en slaap stort je jezelf echt in een afgrond.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 14:11 schreef S_1980 het volgende:

[..]

Precies, dat is een mooie vorm dan toch?

Wat keesjelief schrijft ben ik het slechts deels mee eens. Het moet geen discussie worden, en de ander ook geen hoop geven. Als je dat niet face-to-face kunt of durft, doe je het per brief of e-mail.

Maar ik vind de vriend van TS wel een schijterd als hij zonder enige verklaring na 10 jaar z'n koffers pakt. Dan is uitleg wel op z'n plek imho.

TS zegt:
Na bijna tien jaar is mijn vriend vrijdagavond bij me weggegaan. Het ging al een tijdje niet zo goed maar het kwam toch als donderslag bij heldere hemel. Het grootste probleem tussen ons is dat we langs elkaar heen leefden en in een sleur raakten. Ik weet het allemaal, waar het aan ligt. Maar dit had ik niet verwacht, echt niet, ik dacht dat we er uit zouden komen samen. We hadden er een tijd geleden over gepraat, hij kwam er toen mee, ik beloofde beterschap en hij ook. Dat kwam niet, doordat we allebei geen actie ondernamen. Over een week zouden we samen een paar dagen weggaan naar het buitenland, ik dacht echt, dan komen we weer dichter bij elkaar, zijn we allebei ergens anders en vooral, samen. Misschien stom, maar daar ging ik echt van uit. We bleven hier in dezelfde cirkel hangen.

Dus welke verklaring mist er dan nog?

Okay, begintopic vandaag niet herlezen door mij.

Nee, dan mist er verder niets. Probleem geconstateerd, eraan proberen te werken, mislukt. Over en uit.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 15:46 schreef Natalie78 het volgende:
Vandaag is het een week geleden en ik merk dat het leven heel gek kan gaan. Ik heb nu dagen niets gehoord, weet nog steeds niet waar ik aan toe ben qua spullen en afsluiten, maar vertik het nu om contact te zoeken. Kom zelf maar. Ik voel me als een zak oud vuil nu weggesodemieterd en dat geeft boosheid, en dat helpt me niet in te storten in een gat van zelfmedelijden. Misschien moet ik hem wel dankbaar zijn. Als hij werkelijk bij me weg wil, niet meer van me houdt, en dat is dus nu echt zo, dan dus cold turkey. Heel dubbel dit. Weet ook werkelijk niet hoe ik ga reageren als hij hier voor me staat of me daadwerkelijk een keer gaat bellen en zijn stem weer hoor.

Nog niet naar de dokter geweest, eten gaat nog steeds amper, kilo's vliegen er af (fijn!) maar morgen een afspraak staan bij een beautysalon. Ook een soort dokter.

Heel herkenbaar. Dat gevoel van als een stuk vuil aan de kant te worden gezet. Zijn manier van doen is gewoon het makkelijkste voor hem, maar zo respectloos naar jou toe!

Ook leuk zij de mensen uit je omgeving die met de beste bedoelingen zeggen:"Joh, hij is jou niet waard" en "gewoon loslaten die zak". Die mensen hebben makkelijk praten. En dat je het dan waarschijnlijk nog voor hem op gaat nemen ook.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 15:46 schreef Natalie78 het volgende:
Vandaag is het een week geleden en ik merk dat het leven heel gek kan gaan. Ik heb nu dagen niets gehoord, weet nog steeds niet waar ik aan toe ben qua spullen en afsluiten, maar vertik het nu om contact te zoeken. Kom zelf maar. Ik voel me als een zak oud vuil nu weggesodemieterd en dat geeft boosheid, en dat helpt me niet in te storten in een gat van zelfmedelijden. Misschien moet ik hem wel dankbaar zijn. Als hij werkelijk bij me weg wil, niet meer van me houdt, en dat is dus nu echt zo, dan dus cold turkey. Heel dubbel dit. Weet ook werkelijk niet hoe ik ga reageren als hij hier voor me staat of me daadwerkelijk een keer gaat bellen en zijn stem weer hoor.

Nog niet naar de dokter geweest, eten gaat nog steeds amper, kilo's vliegen er af (fijn!) maar morgen een afspraak staan bij een beautysalon. Ook een soort dokter.

Verschrikkelijke dooddoener, maar het slijt vanzelf langzaamaan steeds verder. Er komt een moment, al zal dat nog wel even duren, dat je elkaar weer tegenkomt of spreekt en dan is het gewoon leuk om weer even bij te kleppen. Niets meer, niets minder. Misschien moet je proberen om je zoveel mogelijk met je eigen leven bezig te houden, nieuwe dingen plannen, mensen opzoeken, plezier gaan maken. Als ik in jouw schoenen zou staan, zou ik toch proberen zo snel mogelijk van die spullen van hem af te komen. Als je hem niet wilt zien, zou je ze bij een gezamenlijke kennis kunnen brengen bijv., of ze in de tuin/garage/whatever zetten en hem een smsje sturen dat hij x dagen de tijd heeft om ze op te halen (tijdens jouw werkuren bijv.) omdat je ze anders wegkiepert.

Als je zo weinig eet, maak je je lijf kapot en kom je zometeen energie tekort om jezelf door moeilijkere momenten heen te helpen, ga naar de dokter!!

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 16:25 schreef Sphere het volgende:

[..]

Heel herkenbaar. Dat gevoel van als een stuk vuil aan de kant te worden gezet. Zijn manier van doen is gewoon het makkelijkste voor hem, maar zo respectloos naar jou toe!

Over is over. Dat is altijd pijnlijk en er is geen respectvolle manier om dat te vertellen. Cold turkey is zo slecht nog niet, teveel geouwehoer er omheen helpt ook niets...

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 14:01 schreef Sphere het volgende:

[..]

Had ze trouwens Borderline?

Geen idee, ze wilde nooit naar een huisarts/psycholoog. Bang voor de uitslag denk ik. Maar ze had wel moodswings, zag alles zwart/wit en dacht constant dat ik bij haar weg zou lopen omdat er 'altijd wel een mooiere meid is'. Vaak ruzie over gehad, en dan hielp het niet om tegen haar te zeggen dat ze de enige was; dat maakte het alleen nog maar erger. Ze wil me nu ook nooit meer spreken omdat ik in mijn laatste mail nogal tekeer ben gegaan tegen haar dat ze nooit rekening met mijn gevoelens hield en alleen maar met zichzelf bezig was. Volgens mij kickt ze erop om met ruzie uit elkaar te gaan (dit is namelijk ook het geval bij al haar exen), dan kan ze bij haar volgende verovering weer lekker zielig doen.

quote:

Op vrijdag 12 maart 2010 15:46 schreef Natalie78 het volgende:
Vandaag is het een week geleden en ik merk dat het leven heel gek kan gaan. Ik heb nu dagen niets gehoord, weet nog steeds niet waar ik aan toe ben qua spullen en afsluiten, maar vertik het nu om contact te zoeken. Kom zelf maar. Ik voel me als een zak oud vuil nu weggesodemieterd en dat geeft boosheid, en dat helpt me niet in te storten in een gat van zelfmedelijden. Misschien moet ik hem wel dankbaar zijn. Als hij werkelijk bij me weg wil, niet meer van me houdt, en dat is dus nu echt zo, dan dus cold turkey. Heel dubbel dit. Weet ook werkelijk niet hoe ik ga reageren als hij hier voor me staat of me daadwerkelijk een keer gaat bellen en zijn stem weer hoor.

Nog niet naar de dokter geweest, eten gaat nog steeds amper, kilo's vliegen er af (fijn!) maar morgen een afspraak staan bij een beautysalon. Ook een soort dokter.

Dat is heel logisch, die woede nu, onbegrip. Een paar emoties (of een levensgevaarlijke cocktail) waar je niet eens van wist hoe erg je ze had, inderdaad het zoeken naar een ander, naar een schuldige hierin, hij is dat in dit geval even. Maar geloof me, dit is de beste manier en ik denk inderdaad dat je hem hier ooit heel heel erg dankbaar om gaat zijn. Het was 'op' voor hem. Hij heeft de stekker eruit getrokken, niet de dimmer erop gezet en je meteen verteld: "er is geen ander, jij bent het voor mij, maar wij werken niet meer samen."

Het hele cold-turkey is de meest pijnlijke, maar op de lange termijn de meest snelle en efficiënte wijze om een relatie te beëindigen. Als hij inderdaad nog smsjes zou sturen, mailtjes met "hou nog steeds van je" en meer van zulke emoties van zijn kant jouw kant op geslingerd zouden worden, zou het enorm veel langer duren voordat je het einde zou accepteren. Dan zou je blijven smeken om een tweede kans, denkende dat hij er ook nog niet zeker over is, als jullie het samen nog niet weten, waarom dan niet nog eens proberen?

Niet dus. Het is over, voorgoed, maar op een respectvolle manier, je bent 30 jaar, hebt nog een leven voor je en het komt echt heus wel goed, hoe clichématig dit ook mag klinken (zeker uit de mond van iemand die een paar jaar jonger is dan jijzelf). Demoniseer alsjeblieft je vriend niet zo, want hij bedoelt het goed, ook al voelt het kut.

Alanis, Peter, Sarah, Bono en John doen hun zalvende werk....