Gedichten!

Fijn om te zien dat er weer ogenblikken worden geschonken aan de dichtkunst. Ik memoreer
nog een aantal dicht-topics van een dutje geleden. Topics met weinig inhoud maar wel veel leven.
Veel bouwstenen met een kritische kijk op de poezie. Ik noem een 'De-Oneven-2', een 'JAM', een 'Fille.des.Fleurs. Ondanks dat hun commentaar enorm pruikerig was en hun 'talentvolle kijk op poezie' niet of nauwelijks verder kwam dan het onderscheiden van een loden emmer van een karaatse werkelijkheid, was de gedateerdheid van hun manier van feedback geven wel interessant. Om je eigen doorzicht naar een volgend niveau te krikken, of van een ellendig plateau te komen raad ik aan, hoewel verregaand vrijblijvend, eens een aantal oudere posts van mij oordelend te taxeren en daar bagage uit te halen. Wordt niet de roest aan de trapper van de nieuwe mountainbike, niet de gerecyclede stoeptegel, de kartonnen villa. Lees en ontdek.

[ Bericht 0% gewijzigd door wiggahlipz op 22-05-2010 17:11:38 (leek-proef gemaakt, taalkundig) ]

Ook nog even een schaamteloze verwijzing naar het 'HGVWT' topic.

(voor W.L. die voor mij een enorme bron van inspiratie is)

Oude koek.

Oude koek. De verregaande vrijblijvendheid der poeziekritiek.
De nieuwe mountainbike. De niet gerecyclede stoeptegel.
Een talentvol woord hier, wat puikerig commentaar daar,
zo gaat het tenslotte, het leven stelt zijn eisen.
En dan, tijdens een aanval van depressie, de dichter
of vertaler, of allebei, of geen van beide, W.L.,
die mij (tussen neus en lippen door) verzoekt, hem te memoreren in een geschrift.

Ik wil een gedicht schrijven met weinig inhoud maar wel veel leven:
wanhopig biddend om inspiratie
zie ik U het internet afstruinend, oordelend, taxerend,
op zoek naar vergeten bagage.

gezien ik erg onder de indruk ben van het talent dat ik klaarblijkelijk bezit, heb ik direct nog een gedicht geschreven. ik heb er dit maal wat meer van mij zelf in gestopt. het is, als het ware, een stukje van mijn eigen ziel.


Grootheidswaanzin

Na het schrijven van mijn allerbeste prachtgedicht
voed ik mij met kadetjes en halfvolle yoghurt.
Terwijl het zure kwelvocht langs mijn kin,
zijn weg naar moeder aarde vindt,
stel ik mij voor dat ik de Zoon ben
die aan zijn Vaders Kruis zit.

[ Bericht 11% gewijzigd door herzberg op 26-05-2010 22:31:47 ]

Vanmorgen tijdens het opruimen van mijn school boeken,en mappen kwam ik een gedicht tegen dat ik vijf jaar geleden gemaakt heb.( zie hieronder)

quote:

Weer naar school ,wie had dat gedacht.
Weer naar school op 46 jarige leeftijd.
Naar jaren wel willen ,maar niet doen,
ben ik toch gegaan en geeft het vreugde aan mijn bestaan.
Ik ben net een kind ,dat cijfvers heel belangrijk vind.
Weer naar school met mijn mede studenten.
Weer naar school, weer leren van en met elkaar.
Weer naar school het valt mij geheel niet zwaar.
Weer naar school, vroeger wilde ik niet,ik wilde geld verdienen.
Maar nu, wil ik weer naar school,leren uit de boeken en van elkaar.
Weer naar school, en ik denk hoera!!!!!!
Ik ga weer naar school.

Nu kan er natuurlijk ook geen gedicht uitblijven nu ik klaar ben.

quote:

Vanmorgen bij het opruimen van mijn boeken in de papier bak, was er iets dat mij stak.
Ik had een hele stapel boeken van wel vijf jaar
Moet ik alles bewaren? voor je weet maar nooit?
Ik raakte een beetje verstrooit.
Verkopen kan ik ze niet weer, de opleiding bestaat straks niet meer.
Een voor een liet ik ze door mijn handen gaan.
En vanzelf kwam er op mijn wang een traan.
Was het een traan van vreugde? ,of van verdriet?.
Ik kan u vertellen ik weet het niet.
Ik denk van bijde een klein beetje.
Het is nu voor het eggie,Ik ben klaar.
Niet meer altijd moeten, wel heel veel vrij.
Eigenlijk ben ik heel erg blij.
Ik kan nu zeggen ik heb mijn Diploma behaald.
Ook heb ik hem zelf betaald.
Maar waar komt die traan dan vandaan?
Maakt niet uit ,ik laat hem maar gewoon gaan.

Wat vinden jullie ervann>?

quote:

Op woensdag 2 juni 2010 23:17 schreef GewoonRia het volgende:
Vanmorgen tijdens het opruimen van mijn school boeken,en mappen kwam ik een gedicht tegen dat ik vijf jaar geleden gemaakt heb.( zie hieronder)
[..]

Nu kan er natuurlijk ook geen gedicht uitblijven nu ik klaar ben.
[..]

Wat vinden jullie ervann>?

Zoëven kon men nog niet weten
wat er zou gebeuren
men dacht zoëven dat men wist
hoe het zou gaan

zoëven liep de mens nog
rond in berenvellen
de wereld moest zoëven nog ontstaan.

[ Bericht 7% gewijzigd door naamdrager op 03-06-2010 17:55:40 ]

quote:

Op maandag 15 februari 2010 22:24 schreef ChiefBigFoot het volgende:
Kijk daar eens, kijk daarginder,
daar vliegt Marcos de vlinder.
O, Marcos, kijk toch uit!
Ah, te laat, nu zit hij vastgeplakt op een autoruit.

Hups hups hups!
Daar kruipt Horatio, de eikenprocessierups.
Vol hebzucht en zonder geweten,
is hij van plan nog een boom kapot te vreten.

Steven de kat,
heeft het nu wel gehad.
Woest sprong hij in de tuin,
de madeliefjes aan puin.

In een droom van Luther de hond,
speelde hij als James Bond.
Al blaffend ging hij tekeer,
en schoot hij de slechterik neer.

Dave de kanarie,
zat weer flink in de penarie.
Te hard gevlogen binnen de bebouwde kom,
dat was wel heel erg dom.

Marko de makreel
hield van eten, het liefst veel.
De netten in de zee was hij vergeten
en daardoor is Marko nu zélf eten.

Mijn penis en ik gaan samen op reis.
Ik heet Bernd en zijn naam is Gijs.
We spuiten in het rond.
Zelfs bij kinderen in de mond.
Zonder Gijs stel ik niks voor.
Maar dat hadden jullie vast al door.

quote:

Op donderdag 8 april 2010 16:17 schreef Mr.DD het volgende:
Werk van m'n buurman. Hij's baas

Wees gerust. Geen onzinnig gepraat hier.
Gewoon wat woordjes hier en daar.
Leestekens, aan het begin en het eind, misschien eentje tussendoor.
Nog een witregel.

Zo.

--

Even snel
Wat schrijven
Voordat
Ik vergeet
Wat ging ik zeggen?

--

En ik maar denken
Dat de bijbel
Een mooie roman was.

--

En zij zeiden
Ga er nou eens op uit
Neem wat tijd
Voor jezelf
En kijk mij
hier nou eens zitten.

--

Spreidt wat liefde
Nu je nog
een man's ogen
kunt focussen

quote:

Op donderdag 3 juni 2010 07:07 schreef naamdrager het volgende:

Zoëven kon men nog niet weten
wat er zou gebeuren
men dacht zoëven dat men wist
hoe het zou gaan

zoëven liep de mens nog
rond in berenvellen
de wereld moest zoëven nog ontstaan.

Goed vind ik deze. Er zit een zekere luchtigheid in die in mijn gedichten altijd ontbreekt. Daardoor worden mijn gedichten snel melodramatisch, cliché. Ik ben geen goede dichter (ik ben ze gaan schrijven toen ik al jaren vast zat met verhalen schrijven, om iig iets op papier te krijgen).

Ik ga nog een keer spitten en een gedicht van mezelf hier posten

Roze bloemen in het veld,

Gras dat meedeind in de wind,

En in het midden van het gras,

Een klein huisje,

Met gescheurde gordijnen, en een vervallen dak,

Een kapotte deur, gebroken ramen.

Een vervallen schommel staat ernaast,

Een klein kindje zit erop,

En wiegt zichzelf zachtjes heen en weer.

Zingt liedjes die vergeten zijn,

En bij een stevige vlaag van wind,

Is de schommel leeg.

Weg.

Flauw:

quote:

ALFABET

Mijn armen aanbaden de ademende aarde
Broos en bleek bloedden de bladeren
Cederhouten cello in een cirkel van cipressen
In mijn duistere dromen dansten de doden

Het eind van eenzame eeuwigheid eender
Fladdert fabelachtig fonkelende fluistering
Ik genoot gedachten van gelukkige geesten
Heb mijn hemelsblauw hart in de handen

IJzeren, innige, inktzwarte ijdelheid
Jij was nog jong in jaar en jaargetij
Aan de kille koude kust was ik je kwijt
Lenteavond van lief en leed en leven

Maneschijn, zo’n mooie, mooiste morgen
Niets en niemand in deze natte nacht
Ochtend, met oude ogen aan de oever
Peinzend in purperen pijn en passie

Ik reis de ruimte door in rode regen
Schimmen spiegelen in de stille schemer
De tijd troost mijn tomeloze tranen
Uitbundige uitroepen in uitverkoren uren

Vogels vallen in de verlaten verstilling
De wind wiegt wanhopige woorden weg
Zachtjes zwijgt mijn ziel in ’t zonlicht
- Zie hier: het alfabet van een cliché-gedicht.

_{Ik val er vaak aan ten prooi, die cliché's. Het was eigenlijk best een goede oefening ze eens bewust op te zoeken - wellicht helpt het me ze te vermijden}

quote:

Op maandag 23 mei 2011 12:22 schreef summer2bird het volgende:
Roze bloemen in het veld,

Gras dat meedeind in de wind,

En in het midden van het gras,

Een klein huisje,

Met gescheurde gordijnen, en een vervallen dak,

Een kapotte deur, gebroken ramen.

Een vervallen schommel staat ernaast,

Een klein kindje zit erop,

En wiegt zichzelf zachtjes heen en weer.

Zingt liedjes die vergeten zijn,

En bij een stevige vlaag van wind,

Is de schommel leeg.

Weg.

Ik heb de vrijheid genomen je gedicht te herschrijven - niet omdat ik het beter kan maar ik vond het wel een interessante oefening, eigenlijk Hoop dat je 't niet vervelend vindt.

Here goes:

quote:

Weg

Een huisje met gescheurde gordijnen
Hij zingt ‘n kleuterlied in drie kwatrijnen
En bij een stevige vlaag van wind
Is de schommel leeg – weg kind.

Een Schaduw,

Achtervolgend mijn persoon,
Gebonden aan zijn beeld,
Het beeld dat ikzelf was,
En voor mij staat,
Maar onbereikbaar lijkt,

Ik kruip achter hem aan,
Over straat, langs muren,
Op deuren,
Die voor mij niet opengaan,

Er zijn ook andere schaduwen,
Maar niet zoals ik,
Zij zijn het product,
Van de natuur,
Zoals het deugt,

Met hen praten kan niet,
Het zijn maar schaduwen,
Met hun personen,
Is er geen klik,
Wie praat er nu,
Met een schaduw,

Ik ben het gebied,
vrij van licht,
geblokkeerd door mijn eigen ik,
Hij staat fier en glanzend,
Ben ik niet meer in zicht,

Een schaduw,
Onder velen,
Anderen om mij heen,
Ben ik die andere schaduw,
In een groep alleen.

Voor Frank.

Samen in de ring
de touwen gespannen
Het publiek moedigt je aan
nu jezelf nog vermannen.

De eerste ronde
stevige klappen.
Je wist niet uit welke hoek
ze waren niet te snappen.

Je krijgt de tijd
en de statistieken
Een troostend woord
en nieuwe tactieken.

De tweede ronde
goed voorbereid.
Dapper naar het midden
slechts één illusie kwijt.

Weer wordt het incasseren
heftig is de strijd.
De tactieken werken goed
het vergt alleen maar tijd

De steun van het publiek
sleept je er doorheen.
De derde ronde
Je bent niet alleen.

Je denkt dat je gaat winnen
omdat je je tegenstander kent.
Je leert te incasseren
en raakt eraan gewend.

Je tactiek schijnt te gaan werken
en zwakt hem aardig af.
Hoe gevaarlijk hij ook lijkt
hij blijkt tamelijk laf.

De vierde ronde
kwestie van tijd
Met de juiste klappen
van hem bevrijd .

Het lijkt een gewonnen strijd
iedereen is op jou hand.
Het wachten is op de handdoek
van de overkant.

Het publiek staat op de banken
om juichen bij de laatste bel
Maar ondanks je verzet
is hij opeens razend snel

En vlak voor de laatste bel
schopt hij je van je hakken
en zet jou, je publiek en je coach
behoorlijk te kakken.

Kut kanker . . .

Ik dacht; wat leuk, een gedichtentopic. Maar wat een bedroevend kwaliteit hier zeg. Sjongejonge

quote:

Op maandag 30 mei 2011 02:48 schreef ikhouvangroenesokken het volgende:
Ik dacht; wat leuk, een gedichtentopic. Maar wat een bedroevend kwaliteit hier zeg. Sjongejonge

Ik ben dan wel benieuwd naar een gedicht van jouw hand..?

Ik heb momenteel niet veel bij de hand, maar ik zal voor de smaak iets posten.

quote:

Eisbahnen
Ik laat mij door ijsbanen leiden.
Niet door gevoel, die laat ik los. Vieren, als het ware.
Ben ik dan gezegend met een lakse activiteit? Of moet ik het ervaren, ermee samensmelten.
IJs, dat is glad. Dat moet gezegd worden. Zonder gladheid is ijs ijs niet.
Je zou het kunnen beschouwen als een vereiste karakteristiek.
Ik laat me leiden, zachtjes wijkend voor rechts, neig ik naar links te gaan. Ik moet actief blijven
om dit passieve te ervaren.
Ontleed ik nu een actie tot een soort van beheersing,
te ontleden in meerdere elementen? Observatie, krachtuiting en coördinatie.
Complex hoe een automatisering in een mensenhoofd ontstaat en geactiveerd wordt.
Dat terzijde. Actief zijn is de sleutel tot passiviteit.
Zo een vicieuze cirkel moet mijn einde wel worden.
Strevende naar gemak, levende in extirpatie der arbeid.
Doelen zijn er om te stellen. Ze nastreven is voor optimisten.

quote:

Synthesizer
Ik heb gezonde vlagen van onuitputtelijkheid, ik gooi mijzelf op het feit dat ik iets kan.
Of wil. Ik weet nooit wat ik wil, ik ben een persoon die doet.

Wat ik niet doe, is gezond relativeren, ik moet als een bot mes door touwen van controle snijden. Ik wil de controle over mijzelf verliezen, ik zie mijzelf wel, maar voel ik hem?

Ik wil ditmaal geen poëzie, deze keer vloeit er bloed. Zijn fouten verzonnen om beslissingen te bedekken? Weten wij tijdens de beslissing dat wij dit later een fout zullen noemen? Als men in gaat zien wat men wilt, dan zijn verkeerde beslissingen niet langer fouten, maar incompetentie van het streven naar verandering.

Moet ik door blijven gaan als hetgeen wat ik nog moet definiëren? Zelfspot brengt vanzelf kennis.

Hak-op-de-tak-ideologie.

De lay-out is beroerd.

quote:

Op maandag 30 mei 2011 02:48 schreef ikhouvangroenesokken het volgende:
Ik dacht; wat leuk, een gedichtentopic. Maar wat een bedroevend kwaliteit hier zeg. Sjongejonge

Dan is jouw eerstvolgende post hier dus een zelfgeschreven gedicht om het goede voorbeeld te geven van wat jij wel kan waarderen in gedichten? Ik ben benieuwd!

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 15:47 schreef cinnamon_M het volgende:
Flauw:

[..]


_{Ik val er vaak aan ten prooi, die cliché's. Het was eigenlijk best een goede oefening ze eens bewust op te zoeken - wellicht helpt het me ze te vermijden}

Helemaal niet gek , alleen vind ik het jammer dat je in de verleden tijd begint, en later in de tegenwoordige tijd verder gaat (iets waar ik zelf ook wel eens aan ten prooi val); ik zou gewoon in de tt schrijven, dan komt het ook "dichterbij" te staan:

"Mijn armen aanbidden de ademende aarde
Broos en bleek bloeden de bladeren
Cederhouten cello in een cirkel van cipressen
In mijn duistere dromen dansen de doden"

quote:

Te doen alsof je de herfst
per omgaande wolk besteld
hebt, zo sta je op mijn stoep
er niet meer te wezen.

Er schuilt een halve regen
tussen de regels en in dit
gedicht kan ik schuilen voor

als ik plotseling roep of
je alsjeblieft terug wil komen
en je zegt van niet omdat
beter niet met mij is.

i cant go to sleep

soms lijkt: there s nothing left.
dit is na de seks, late night shit
laat de mind connect, in balance: 'vps'.
yo ja! en dus weer back! again.
achtervolg dit type succes.
maar kan niet verder, kijken
dan de nevel om ons heen.
totdat we samen komen,
met die lost! herinnering.
opgesloten in het stelsel.
mensen kwamen tot de after
aangespoeld om daar! te settelen
om kwaliteit te brengen.
plek voor jou en mij! daar ergens.
op de stof van vallend sterren
en mijn handen hebben werk
het goede voelt zo sterk
plus de aarde blijft maar draaien
eig'lijk alles wat je wilt
dus dat! is klaar, in wat minuutjes zak je weg.
lams geteld! in visioenen
nieuwe landen om te proeven.
bergen om te moven
kweet het zeker deze ding
of kijk de tranen van je moeder.
alles! waar zij jou! voor wil behoeden
maar je schopte naar de tru
en bracht de boem versus die boemer
man dat leidde tot een crisis.
fokking spoor! van vernieling
voor de opruim-dienst
je ving de klappen van de molen
kwam er achter love is diep.
want elke morgen komt de zon! weer op.
en komt de bode! van de post
en komt de man weer met wat dopes..
hopend! op die dag, op de verlossing.
of dat mijn hart! stopt met kloppen.
bij jou, gekropen in het donker..
hoor de piloten vliegen over.
ik volgde met het hoofd
en heb een goed gesprek met God.

Houdt ze van me,
De vraag, oprecht en diepgaand,
Verbazing en agressie,

Maar hoop overheerst,
Eerder onze lichamen,
Kronkelend als een doolhof,
Twijfel breekt in,

Waar is zij?
Niet in mijn doolhof,
Elders raakt haar,
De draak van het einde,

Verbazing en agressie,
Jegens de draak maar,
Ook de volgelingen,
Vinden haar,

Dapper en logisch,
De draak vindt iedereen,
Zeggen de volgelingen en zij,
Moment van zwakte voor,
Een andere hij,

Ernstige logica,
Bekruipen mij,
Ben ik anders,
Dan de volgelingen,
En zij?

Is houden van relatief,
Dan is mijn wereld klein,
Bekrompen en naief...

Hmm. Ik vind het einde nogal clichématig en weinigzeggend. Ik houd denk ik niet zo van gedichten die alleen maar direct uit een gevoel lijken te zijn geschreven. Het is wel oprecht (neem ik aan), maar je bent daardoor niet zo goed in staat afstand tot de tekst te nemen. Daardoor krijg je vaak suboptimaal resultaat. Ik merk het bij mijzelf ook hoor.

De komma's vind ik nogal storend (wat voegen ze toe?) en 'logica' is enkelvoud.

Gedichten zijn
de emoties tussen de regels lezen
deze aan elkaar lijmen zonder rijm en
de woorden te dichten