R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Het is altijd een duivels dilemma: wie vertel je het en wie nietquote:Op maandag 8 februari 2010 14:00 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
Ik ben eigenlijk toch wel blij met mijn diagnose. Er zijn maar zo'n 5 personen die er vanaf weten en dat hou ik voorlopig zo. Geeft mij de tijd meer te leren, meer 'mijzelf te ontdekken'. Binnenkort zullen een aantal mensen er wel achter komen (door een subtiele hint mijnerzijds probeer ik)
Belangrijkste voor mij is dat mijn diagnose bevestigde waar ik zelf al een vermoeden van had. En dat ik die diagnose zelf kan laten terecht komen waar ik wil (het is verdomme míjn diagnose)
Erg herkenbaarquote:Op maandag 8 februari 2010 20:06 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Het is altijd een duivels dilemma: wie vertel je het en wie niet
Ik ben nu wat opener mbt mijn autisme, maar een paar jaar geleden vertelde ik het tegen bijna niemand. TOhc een beetje de angst van hoe ze er op zullen reageren.
"Geef me een joint", zei de goudvis, "Dan word ik haai"
Ja, maar dat niet alleen. Ook vanwege het stempel kunnen ze je dan anders gaan benaderenquote:Op maandag 8 februari 2010 20:17 schreef Bos81 het volgende:
[..]
Erg herkenbaar
Ik ben nu wat opener mbt mijn autisme, maar een paar jaar geleden vertelde ik het tegen bijna niemand. TOhc een beetje de angst van hoe ze er op zullen reageren.
Niet vertellen kan ook nadelig werken.quote:Op maandag 8 februari 2010 20:06 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Het is altijd een duivels dilemma: wie vertel je het en wie niet
14 SHADES OF GREY
Nothing is black or white. Nothing is wrong or right. But everything is 14 shades of grey.
Nothing is black or white. Nothing is wrong or right. But everything is 14 shades of grey.
Er zitten zeer zeker 2 kanten aan t verhaal. een beetje begrip is de belangrijkste positieve, alsmede het gevoel dat niet alles aan jou ligt (zoals al beschreven, sociale onbeholpenheid die met reden wordt veroorzaakt)
Ik kan me niet indenken of ik een diagnose zou willen of niet, maar als je handvatten wilt is het zeer zeker handig
Met t risico offtopic te gaan.. Ik ben een beetje leeg. Door en door koud, moest naar utrecht voor school, kreeg een ingeving, op t station een klasgenoot gebeld en jawel we hadden dus géén les, leuk dat dat gemeld wordt. Vervolgens een trein met vertrging, heb 3 kwartier op utrecht cs staan blauwbekken en vervolgens nog een kwartier in amsterdam. Ik ben echt een muts.. De bus stond open maar ik ben gewend dat er niemand mag instappen, of iig nooit instapt dus ik bleef heel braaf op de chauffeur wachten. Die zei vervolgens (na een kwartier kleumen) waarom ik niet was ingestapt in de kou. Tsja.. Braaf meiske he.. Zucht.
Dus ik ga nu ff onder de hete douche en dan zie ik wel weer verder.
Ik kan me niet indenken of ik een diagnose zou willen of niet, maar als je handvatten wilt is het zeer zeker handig
Met t risico offtopic te gaan.. Ik ben een beetje leeg. Door en door koud, moest naar utrecht voor school, kreeg een ingeving, op t station een klasgenoot gebeld en jawel we hadden dus géén les, leuk dat dat gemeld wordt. Vervolgens een trein met vertrging, heb 3 kwartier op utrecht cs staan blauwbekken en vervolgens nog een kwartier in amsterdam. Ik ben echt een muts.. De bus stond open maar ik ben gewend dat er niemand mag instappen, of iig nooit instapt dus ik bleef heel braaf op de chauffeur wachten. Die zei vervolgens (na een kwartier kleumen) waarom ik niet was ingestapt in de kou. Tsja.. Braaf meiske he.. Zucht.
Dus ik ga nu ff onder de hete douche en dan zie ik wel weer verder.
Arm meisjequote:Op maandag 8 februari 2010 21:33 schreef Cassandra87 het volgende:
Er zitten zeer zeker 2 kanten aan t verhaal. een beetje begrip is de belangrijkste positieve, alsmede het gevoel dat niet alles aan jou ligt (zoals al beschreven, sociale onbeholpenheid die met reden wordt veroorzaakt)
Ik kan me niet indenken of ik een diagnose zou willen of niet, maar als je handvatten wilt is het zeer zeker handig
Met t risico offtopic te gaan.. Ik ben een beetje leeg. Door en door koud, moest naar utrecht voor school, kreeg een ingeving, op t station een klasgenoot gebeld en jawel we hadden dus géén les, leuk dat dat gemeld wordt. Vervolgens een trein met vertrging, heb 3 kwartier op utrecht cs staan blauwbekken en vervolgens nog een kwartier in amsterdam. Ik ben echt een muts.. De bus stond open maar ik ben gewend dat er niemand mag instappen, of iig nooit instapt dus ik bleef heel braaf op de chauffeur wachten. Die zei vervolgens (na een kwartier kleumen) waarom ik niet was ingestapt in de kou. Tsja.. Braaf meiske he.. Zucht.
Dus ik ga nu ff onder de hete douche en dan zie ik wel weer verder.
Bij mij ging het vooral om de handvatten de diagnose was bijzaak. Alleen jammer dat mijn ouders er anders over denken.
14 SHADES OF GREY
Nothing is black or white. Nothing is wrong or right. But everything is 14 shades of grey.
Nothing is black or white. Nothing is wrong or right. But everything is 14 shades of grey.
Ik kan niet begrijpen, wat jouw ouders daar nou op tegen hebbenquote:Op maandag 8 februari 2010 21:37 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Bij mij ging het vooral om de handvatten de diagnose was bijzaak. Alleen jammer dat mijn ouders er anders over denken.
Acceptatieprobleem
Wat ik van mijn ouders weet is dat zj gewoon de perfecte kinderen wilden afleveren of iig naar de buitenwereld toe dat enig falen niet aan hun te wijten valt. Opvoeding was dan ook een plicht met lasten en geen geschenk vol 'lusten'. Waarom dat veranderd is, geen idee.. vermoedelijk omdat ik volwassen ben en zelf trots
Hoe dan ook toen bij mij t vermoeden van borderline werd uitgesproken was ook de eerste gedachte, ik ben dus níet gek. Enige tijd later vond ik die uitspraak juist erg gek en inmiddels heb ik zoiets van, ik wens níet gelabeld te worden en mensen die mij niet accepteren.. dikke vinger..
Maar met die gedachte ben ik sowieso stukken assertiever en ineens wel normaal ??? Waar ik nog wél moeite mee heb is het feit dat er nu snerende opmerkingen worden gemaakt, dat ik niet klaar sta voor anderen met mijn werk, dat ik alleen mijn eigen ding doe, dat ik mensen laat vallen. Terwijl ik niets anders doe dan voor het eerst in 22 jaar voor mijzelf kiezen.
Is dit nu volwassen worden?
Hoe wordt t 'volwassen worden' en assertiever worden nu door anderen ervaren? Kan mij voorstellen dat dit echt heel moeilijk is.
Ben weer een beetje opgewarmd, maar denk dat ik snel mn bed in duik als mijn vriend thuis is. Ben vrij uitgeput. Overigens werd ik wel blij van mijn volgende schoolopdracht die ik per mail kreeg; ik mag namelijk portretten doen!
Hoe dan ook toen bij mij t vermoeden van borderline werd uitgesproken was ook de eerste gedachte, ik ben dus níet gek. Enige tijd later vond ik die uitspraak juist erg gek en inmiddels heb ik zoiets van, ik wens níet gelabeld te worden en mensen die mij niet accepteren.. dikke vinger..
Maar met die gedachte ben ik sowieso stukken assertiever en ineens wel normaal ??? Waar ik nog wél moeite mee heb is het feit dat er nu snerende opmerkingen worden gemaakt, dat ik niet klaar sta voor anderen met mijn werk, dat ik alleen mijn eigen ding doe, dat ik mensen laat vallen. Terwijl ik niets anders doe dan voor het eerst in 22 jaar voor mijzelf kiezen.
Is dit nu volwassen worden?
Hoe wordt t 'volwassen worden' en assertiever worden nu door anderen ervaren? Kan mij voorstellen dat dit echt heel moeilijk is.
Ben weer een beetje opgewarmd, maar denk dat ik snel mn bed in duik als mijn vriend thuis is. Ben vrij uitgeput. Overigens werd ik wel blij van mijn volgende schoolopdracht die ik per mail kreeg; ik mag namelijk portretten doen!
Ben jij niet gek? Da's gekquote:Op maandag 8 februari 2010 22:03 schreef Cassandra87 het volgende:
Hoe dan ook toen bij mij t vermoeden van borderline werd uitgesproken was ook de eerste gedachte, ik ben dus níet gek.
Mijn ouders doen net alsof er niets aan de hand is (wat in principe ook zo is want ik kan er mee leven), en als ik hun wijs op mijn ASS dan doen ze het af als "iedereen heeft wel wat" en geven naar anderen toe verder sociaal aanvaardbare antwoorden.
Ik heb dus ook geheel niets aan hun en heb ook geen contact meer met hun op hun eigen initiatief.
Fijn zulke ouders
Ik vrees dat je hier de spijker aardig op zijn kop slaatquote:Op maandag 8 februari 2010 22:03 schreef Cassandra87 het volgende:
Wat ik van mijn ouders weet is dat zj gewoon de perfecte kinderen wilden afleveren of iig naar de buitenwereld toe dat enig falen niet aan hun te wijten valt.
Ik denk ook wel dat het bij het ouder worden past. Meer ervaring in situaties.quote:Hoe dan ook toen bij mij t vermoeden van borderline werd uitgesproken was ook de eerste gedachte, ik ben dus níet gek. Enige tijd later vond ik die uitspraak juist erg gek en inmiddels heb ik zoiets van, ik wens níet gelabeld te worden en mensen die mij niet accepteren.. dikke vinger..
Maar met die gedachte ben ik sowieso stukken assertiever en ineens wel normaal ??? Waar ik nog wél moeite mee heb is het feit dat er nu snerende opmerkingen worden gemaakt, dat ik niet klaar sta voor anderen met mijn werk, dat ik alleen mijn eigen ding doe, dat ik mensen laat vallen. Terwijl ik niets anders doe dan voor het eerst in 22 jaar voor mijzelf kiezen.
Is dit nu volwassen worden?
Hoe wordt t 'volwassen worden' en assertiever worden nu door anderen ervaren? Kan mij voorstellen dat dit echt heel moeilijk is.
Het is ook akelig koud. Ik denk dat we snel naar de zomer moeten. Ik heb het allang gehad met de winter.quote:Ben weer een beetje opgewarmd, maar denk dat ik snel mn bed in duik als mijn vriend thuis is. Ben vrij uitgeput. Overigens werd ik wel blij van mijn volgende schoolopdracht die ik per mail kreeg; ik mag namelijk portretten doen!
Ik kan het er ook niet over hebben. Gek toch eigenlijk.quote:Op maandag 8 februari 2010 22:07 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ben jij niet gek? Da's gek
Mijn ouders doen net alsof er niets aan de hand is (wat in principe ook zo is want ik kan er mee leven), en als ik hun wijs op mijn ASS dan doen ze het af als "iedereen heeft wel wat" en geven naar anderen toe verder sociaal aanvaardbare antwoorden.
Ik heb dus ook geheel niets aan hun en heb ook geen contact meer met hun op hun eigen initiatief.
Fijn zulke ouders
Heel lang voordat er uberhaupt ergens sprake van was zei ik al dat ik nooit volwassen zou worden. Dat geloof ik nog steedsquote:Op maandag 8 februari 2010 22:03 schreef Cassandra87 het volgende:
[..]
Hoe wordt t 'volwassen worden' en assertiever worden nu door anderen ervaren? Kan mij voorstellen dat dit echt heel moeilijk is.
[..]
Assertiever, dat wel. Maar ik merk gewoon dat er een heel groot verschil is en zal blijven. Die kloof zal kleiner worden, maar er wel altijd blijven.
Echt volwassen worden zoals 'normalen' geloof ik ook niet echt in: ieder mens is anders. Ik merk gewoon dat ik op heel veel vlakken ver voor loop, maar er zijn er ook waar ik achterop zit. En de rest zal redelijk opgaan met het gemiddelde (but who am I to judge)
Repent, Pray, Forgive
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
zo..jeetje weer een hoop gemist.
@ cassandra..opgroeien, volwassen worden enz. Is geen prettige zaak en niet makkelijk. Ik heb het idee dat ik daar zelf middenin zit..en als dat zo is..iig geen pretje.
En een diagnose..is niet altijd prettig of leuk, want dan is er zeker dat er iets mis is waar soms niks aan te doen is. Maar aan de andere kant, zoals besproken je kan ermee leren omgaanen dingen begrijpen.
Verder..snap ik mezelf niet..ik krijg 't idee dat ik weer omlaag zak kwa stemming..iig gaat er iets neit helemaal oke..ik zat rustig lassie te kijken..begon mijn ma over of ik morgen thuisbleef..ik heb niks te doen..dus ik ja..ik denk 't wel. Ik was van plan te stofzuigen enzo. Oke..mijn moeder is het er niet mee eens, dat ik inmiddels sinds woensdag of donderdag ofzo thuis zit...en niet naar buiten ga. Dus weer lichtelijk gezeur..oke..dat was voorbij
Verder lassie kijken..mept een of andere vent in de film een hondje dood en raak ik helemaal overstuur..(nu nog)..echt niet normaal...opeens zit ik met zo'n woede...uit het niets..miss wat opgehoopte frustraties...ik weet niet. Maar het begon al eerder..toen een van de personages die hond liet optreden..
Maar ik wilde het gewoon ff kwijt..want volgens mij is dat niet normaal..
Nou ik ben weg..
@ cassandra..opgroeien, volwassen worden enz. Is geen prettige zaak en niet makkelijk. Ik heb het idee dat ik daar zelf middenin zit..en als dat zo is..iig geen pretje.
En een diagnose..is niet altijd prettig of leuk, want dan is er zeker dat er iets mis is waar soms niks aan te doen is. Maar aan de andere kant, zoals besproken je kan ermee leren omgaanen dingen begrijpen.
Verder..snap ik mezelf niet..ik krijg 't idee dat ik weer omlaag zak kwa stemming..iig gaat er iets neit helemaal oke..ik zat rustig lassie te kijken..begon mijn ma over of ik morgen thuisbleef..ik heb niks te doen..dus ik ja..ik denk 't wel. Ik was van plan te stofzuigen enzo. Oke..mijn moeder is het er niet mee eens, dat ik inmiddels sinds woensdag of donderdag ofzo thuis zit...en niet naar buiten ga. Dus weer lichtelijk gezeur..oke..dat was voorbij
Verder lassie kijken..mept een of andere vent in de film een hondje dood en raak ik helemaal overstuur..(nu nog)..echt niet normaal...opeens zit ik met zo'n woede...uit het niets..miss wat opgehoopte frustraties...ik weet niet. Maar het begon al eerder..toen een van de personages die hond liet optreden..
Maar ik wilde het gewoon ff kwijt..want volgens mij is dat niet normaal..
Nou ik ben weg..
als normalen zal ik niet zo snel zeggen. Maar ik kan mij goed voorstellen dat als je al een (sociale) achterstand hebt opgelopen, dan wel door een andere opvoeding, gepest worden, autisme of welke andere reden dan ook, dat dit sowieso anders ligt. Niet volwassen wíllen worden, subassertiviteit, in een bepaald patroon 'gedwongen' worden.
Als ik naar mijzelf kijk ben ik door mijn opvoeding een enorme pleaser. En heb ik een hele grote drang naar bevestiging. Ik wilde echt normaal gevonden worden en waarschijnlijk ook aardig gevonden worden. Nu ben ik sowieso echt een ontzettend makkelijk persoon en word ik ook makkelijk aardig gevonden. Maar leren nee zeggen is een van mijn grootste struikelblok. Moet zeggen dat ik nu met sprongen vooruit schiet omdat ik eindelijk iemand die me ook nee laat zeggen en me doet inzien dat hier niets mis mee is.
Als ik naar mijzelf kijk ben ik door mijn opvoeding een enorme pleaser. En heb ik een hele grote drang naar bevestiging. Ik wilde echt normaal gevonden worden en waarschijnlijk ook aardig gevonden worden. Nu ben ik sowieso echt een ontzettend makkelijk persoon en word ik ook makkelijk aardig gevonden. Maar leren nee zeggen is een van mijn grootste struikelblok. Moet zeggen dat ik nu met sprongen vooruit schiet omdat ik eindelijk iemand die me ook nee laat zeggen en me doet inzien dat hier niets mis mee is.
Niet om t een of ander. Maar ik vind jouw buien en wisselvalligheden niet geheel 'gezond' (ik hoop echt dat ik hiermee niemand voor het zere been stoot want ik bedoel het ab-so-luut niet!! lullig) krijg je nog wel begeleiding nu je diagnose op 'niets' is uitgelopen?quote:Op maandag 8 februari 2010 22:30 schreef francis998 het volgende:
zo..jeetje weer een hoop gemist.
@ cassandra..opgroeien, volwassen worden enz. Is geen prettige zaak en niet makkelijk. Ik heb het idee dat ik daar zelf middenin zit..en als dat zo is..iig geen pretje.
En een diagnose..is niet altijd prettig of leuk, want dan is er zeker dat er iets mis is waar soms niks aan te doen is. Maar aan de andere kant, zoals besproken je kan ermee leren omgaanen dingen begrijpen.
Verder..snap ik mezelf niet..ik krijg 't idee dat ik weer omlaag zak kwa stemming..iig gaat er iets neit helemaal oke..ik zat rustig lassie te kijken..begon mijn ma over of ik morgen thuisbleef..ik heb niks te doen..dus ik ja..ik denk 't wel. Ik was van plan te stofzuigen enzo. Oke..mijn moeder is het er niet mee eens, dat ik inmiddels sinds woensdag of donderdag ofzo thuis zit...en niet naar buiten ga. Dus weer lichtelijk gezeur..oke..dat was voorbij
Verder lassie kijken..mept een of andere vent in de film een hondje dood en raak ik helemaal overstuur..(nu nog)..echt niet normaal...opeens zit ik met zo'n woede...uit het niets..miss wat opgehoopte frustraties...ik weet niet. Maar het begon al eerder..toen een van de personages die hond liet optreden..
Maar ik wilde het gewoon ff kwijt..want volgens mij is dat niet normaal..
Nou ik ben weg..
Wil je wel veel sterkte wensen meis, en een dikke knuffel
quote:Op maandag 8 februari 2010 22:33 schreef Cassandra87 het volgende:
[..]
Niet om t een of ander. Maar ik vind jouw buien en wisselvalligheden niet geheel 'gezond' (ik hoop echt dat ik hiermee niemand voor het zere been stoot want ik bedoel het ab-so-luut niet!! lullig) krijg je nog wel begeleiding nu je diagnose op 'niets' is uitgelopen?
Wil je wel veel sterkte wensen meis, en een dikke knuffel
Altijd gedacht dat francis998 een man was
Normalen is bedoeld als scheldwoord ofzo, maar om onderscheid te maken.quote:Op maandag 8 februari 2010 22:30 schreef Cassandra87 het volgende:
als normalen zal ik niet zo snel zeggen. Maar ik kan mij goed voorstellen dat als je al een (sociale) achterstand hebt opgelopen, dan wel door een andere opvoeding, gepest worden, autisme of welke andere reden dan ook, dat dit sowieso anders ligt. Niet volwassen wíllen worden, subassertiviteit, in een bepaald patroon 'gedwongen' worden.
En ik heb een hele goede jeugd gehad dankzij mijn ouders en anderen om mij heen, lang voordat er sprake was iets als pdd-nos. Wat an sich wel raar is, want men gaat er van uit dat je het altijd hebt en ook altijd de kenmerken. Voor mijzelf herken ik die wel, kan ik alles plaatsen, maar volgens de normen zou dat niet kunnen.
Dat ook, mijn plezier ligt in het plezier van anderen.quote:Als ik naar mijzelf kijk ben ik door mijn opvoeding een enorme pleaser. En heb ik een hele grote drang naar bevestiging. Ik wilde echt normaal gevonden worden en waarschijnlijk ook aardig gevonden worden. Nu ben ik sowieso echt een ontzettend makkelijk persoon en word ik ook makkelijk aardig gevonden. Maar leren nee zeggen is een van mijn grootste struikelblok. Moet zeggen dat ik nu met sprongen vooruit schiet omdat ik eindelijk iemand die me ook nee laat zeggen en me doet inzien dat hier niets mis mee is.
Nee zeggen is inderdaad erg zwaar, maar verandert steeds meer.
En men vind mij ook 'gemakkelijk' (maar, als zij een wisten
)Serieus, daar ben ik nog lang niet over uit. Als je normaal doet kan je heel gemakkelijk contact met mij krijgen, maar ik krijg geen 'klik', zie gewoon dat er een barrière blijft staan die zij niet zien en ook niet zullen zien.
Repent, Pray, Forgive
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
PDD [Autisme, Asperger & PDD-NOS] deel 36, waar Re een man is en Francis een vrouw.quote:Op maandag 8 februari 2010 22:36 schreef Juup© het volgende:
[..]
Altijd gedacht dat francis998 een man was
Repent, Pray, Forgive
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
tja..dat die buien niet helemaal gezond zijn begrijp ik..zijn ze ook niet. En begeleiding had/heb ik. Ik ging/ga naar de psych als eerste vanwege een depressie en dat het niet helemaal vlot loopt..sinds terugkeer.quote:Op maandag 8 februari 2010 22:33 schreef Cassandra87 het volgende:
[..]
Niet om t een of ander. Maar ik vind jouw buien en wisselvalligheden niet geheel 'gezond' (ik hoop echt dat ik hiermee niemand voor het zere been stoot want ik bedoel het ab-so-luut niet!! lullig) krijg je nog wel begeleiding nu je diagnose op 'niets' is uitgelopen?
Wil je wel veel sterkte wensen meis, en een dikke knuffel
Met de psych is er dus een pauze ingelast van 6 weken(mag 17 maart weer)om te kijken wat er gedaan word, omdat ik het nut niet helemaal inzag/zie van de behandeling..bestaande uit wat gesprekken..ik loop daar al meer dan 3 maanden..en merk dat het eigenlijk niks doet/veranderd.
Dus heb ik dat aan de psych gezegd..zat al in een vage bui..en toen maar 6 weken "pauze".
En heb ook veel moeite met mijn ma..anderzijds..ze is iets te verzorgend enzo..en tja..zij neemt dingen snel als kritiek op haar opvoedstijl/persoon/keuzes op..en kan dus ook niet rustig ff praten met haar.
nee dus..ben dus van het vrouwelijke geslacht.quote:Op maandag 8 februari 2010 22:36 schreef Juup© het volgende:
[..]
Altijd gedacht dat francis998 een man was
En ja hoor...we zijn weer begonnen hier thuis. Weer een hele leuke discussie met mijn moeder..die ik al 2 dagen voelde/zag aankomen...en waardoor ik het nog meer zat begin te raken. En blijkbaar is mijn (niet)leven het probleem..omdat ik in een isolement zit, en niet echt veel doe om eruit te raken. En tja..ik wil toch een studie gaan doen..maar ja door omstandigheden zit ik nu de hele dag thuis..en heb ik niks te doen..en met niemand contact(omdat ik niemand echt ken..maar ook niet de drang voel om wel mensen te leren kennen)..maar nee...hoor..het is allemaal niet genoeg.
Kortom ik ben het probleem!
ik snap hoezo iedereen altijd denkt dat ik een man ben? mag ik dat ff vragen hier? Want ik heb nooit gezegd een man te zijn...en voor zover ik weet mijn profiel ook niet..quote:Op maandag 8 februari 2010 23:04 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
PDD [Autisme, Asperger & PDD-NOS] deel 36, waar Re een man is en Francis een vrouw.
Ik denk omdat francis vaak als mannennaam gezien wordt.quote:Op maandag 8 februari 2010 23:16 schreef francis998 het volgende:
[..]
ik snap hoezo iedereen altijd denkt dat ik een man ben? mag ik dat ff vragen hier? Want ik heb nooit gezegd een man te zijn...en voor zover ik weet mijn profiel ook niet..
nee hoor..het kan ook een afkorting zijnquote:Op maandag 8 februari 2010 23:18 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ik denk omdat francis vaak als mannennaam gezien wordt.
..en trouwens het is een nick..en niet mijn naam
Ik heb geen moment gedacht, dat je een man kon zijn. Ik snap het dus niet.quote:Op maandag 8 februari 2010 23:16 schreef francis998 het volgende:
[..]
ik snap hoezo iedereen altijd denkt dat ik een man ben? mag ik dat ff vragen hier? Want ik heb nooit gezegd een man te zijn...en voor zover ik weet mijn profiel ook niet..
gelukkig nog iemand die me niet van geslacht verwisseld had..quote:Op dinsdag 9 februari 2010 10:30 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Ik heb geen moment gedacht, dat je een man kon zijn. Ik snap het dus niet.
Verder ga ik zo ff brood halen..en na de hele episode hier thuis gisteravond met mijn ma(van dat gedoe rondom lassie eindigden we in een zeer onprettige discussie) ga ik de psych bellen op aanvraag van mijn ma en een gezamelijke afspraak vragen omdat mijn ma graag wilt weten wat ze nou met me aanmoet..en wat ze nou wel kan/moet doen en wat niet..enzo. Dus ga later maar ff bellen.
(verder is dit miss totaal niet autisme gerelateerd maar ik ben een beetje gewend geraakt mijn eitje hier kwijt te kunnen) en aangezien ik toch aardig wat raakvlakken met jullie heb...voel ik me hier gewoon thuis
Ik zou ook niet durvenquote:Op dinsdag 9 februari 2010 11:35 schreef francis998 het volgende:
[..]
gelukkig nog iemand die me niet van geslacht verwisseld had..
Knap dat je de stappen wel durft te zetten.quote:Verder ga ik zo ff brood halen..en na de hele episode hier thuis gisteravond met mijn ma(van dat gedoe rondom lassie eindigden we in een zeer onprettige discussie) ga ik de psych bellen op aanvraag van mijn ma en een gezamelijke afspraak vragen omdat mijn ma graag wilt weten wat ze nou met me aanmoet..en wat ze nou wel kan/moet doen en wat niet..enzo. Dus ga later maar ff bellen.
(verder is dit miss totaal niet autisme gerelateerd maar ik ben een beetje gewend geraakt mijn eitje hier kwijt te kunnen) en aangezien ik toch aardig wat raakvlakken met jullie heb...voel ik me hier gewoon thuis
Ik zou er zelf als een berg tegenop zien. Voor onze generatie is de drempel misschien wat lager, maar voor ouders is dat anders. Ik moest een keer een familielid meevragen, en die durfde dus niet.... Tja. Gelukkig dat je hier de veiligheid voelt die hiervoor nodig is.
Ik moet ook zeggen dat dat dit een fijne plek is om wat te delen....Het SC gedoe laten we achter.
geloof me, ik kijk er echt gigantisch tegenop, maar het gedoe thuis ben ik onderhand ook al zat. Om de zoveel is het heir gewoon weer feest, en botsen we gigantisch. Ten eerste Ik zit iedere thuis..heb haast niks te doen..behalve 1x per maand wat bankzaken(ze betalen maar 1x per maand) en verder ben ik gewoon "nerd"..kortom zowat hele dag achter de pc.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 11:48 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Ik zou ook niet durven
[..]
Knap dat je de stappen wel durft te zetten.
Gelukkig dat je hier de veiligheid voelt die hiervoor nodig is.
Het SC gedoe laten we achter.
En ach..ik heb ook niet echt een andere keus..want ik denk dat mijn ma beter naar de psych luisterd dan naar mij.
en zij heeft meer moeite met mijn leven in bepaald opzicht dan ikzelf..en loopt de hele dag zorgen te maken...en wtf nog meer.
Dus voor haar is het ook niet gezond. En we zijn op elkaar aangewezen.
En mijn moeder eiste vanmorgen eigenlijk dat ik maar bel..wat ik trouwens nog niet heb gedaan
omdat ik er gewoon gigantisch tegenop kijk!
Daarom kan ik het mensen ook niet aanraden om op autisme te onderzoeken als de problemen niet dermate groot zijn. Je kunt in tientallen dilemma's terecht komen en je krijgt nog een etiket ook.quote:Op maandag 8 februari 2010 20:06 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Het is altijd een duivels dilemma: wie vertel je het en wie niet
goed punt. Ik heb zoiets van meestal als je geen last hebt van bepaalde problemen, schiet het je ook niet te binnen naar een "etiket" te zoeken. Maar des te groter des te meer je een etiket neigt te plakken, dat is gewoon iets standaards van de mens.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 12:54 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Daarom kan ik het mensen ook niet aanraden om op autisme te onderzoeken als de problemen niet dermate groot zijn. Je kunt in tientallen dilemma's terecht komen en je krijgt nog een etiket ook.
En als jij er alleen last van hebt en je omgeving niks merkt, dan heb je vaak minder de neiging aan anderen te vertellen wat er wel/niet is.
Het is meestal wel handig je directe omgeving dwz: ouders, vriend(in) op de hoogte te stellen..dan kunnen zij dingen beter begrijpen.
Aangezien je als autist ook aardig wat dingen tegen eigen wil doet of hebt..om het maar ff zo te zeggen.
Hmm...ik las net een artikel in een spaanstalige krant, waarin gezegd wordt dat des te ouder de moeder is bij de geboorte van het kind des te meer risico er op een autistisch kind is...leek me leuk om te melden...
Nouja leuk nieuws, bij mij zal t omdat ik er zelf niet op zit te wachten en andere oorzaken vermoedelijk toch nog heel wat jaar duren 
Ik ben een beetje rusteloos
Ik ben een beetje rusteloos
Inderdaad. Bij serieuze problemen word dat toch weer anders. Maar hoe dan ook, het blijft een persoonlijk afweging.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 12:54 schreef sempron2400 het volgende:
[..]
Daarom kan ik het mensen ook niet aanraden om op autisme te onderzoeken als de problemen niet dermate groot zijn. Je kunt in tientallen dilemma's terecht komen en je krijgt nog een etiket ook.
Ja, lastig. ik weet niet zo goed wat ik hier op moet zeggen. ik hoop toch maar dat je op een of andere manier toch een weg kan vinden. Best moeilijk natuurlijk.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 12:41 schreef francis998 het volgende:
[..]
geloof me, ik kijk er echt gigantisch tegenop, maar het gedoe thuis ben ik onderhand ook al zat. Om de zoveel is het heir gewoon weer feest, en botsen we gigantisch. Ten eerste Ik zit iedere thuis..heb haast niks te doen..behalve 1x per maand wat bankzaken(ze betalen maar 1x per maand) en verder ben ik gewoon "nerd"..kortom zowat hele dag achter de pc.
En ach..ik heb ook niet echt een andere keus..want ik denk dat mijn ma beter naar de psych luisterd dan naar mij.
en zij heeft meer moeite met mijn leven in bepaald opzicht dan ikzelf..en loopt de hele dag zorgen te maken...en wtf nog meer.
Dus voor haar is het ook niet gezond. En we zijn op elkaar aangewezen.
En mijn moeder eiste vanmorgen eigenlijk dat ik maar bel..wat ik trouwens nog niet heb gedaan
heb me zover gekregen om te bellen..en ga dus de 22e samen met mn ma op bezoek bij de psych. wel wilde de psych weten wat ik ervan vond..aangezien mn ma degene is die het initiatief nam..en ik kon eigenlijk alleen bellen..jiji.
Maar ja..dat word dus ong. 1 week spanning..en nerveuziteit..maar ach...ik zie wel.
Iig cassandra..hoezo gaat het zolang duren, want 1 jaar is wel veel..moet ik zeggen.
Maar ja..dat word dus ong. 1 week spanning..en nerveuziteit..maar ach...ik zie wel.
Iig cassandra..hoezo gaat het zolang duren, want 1 jaar is wel veel..moet ik zeggen.
niet 1 jaar, heel veel jaar. Meer omdat mijn eigen kop er niet naar staat. Maar goed was even een terloopse opmerking, we zien t allemaal wel (ging dus over jouw nieuwsartikel )
Meer omdat mijn eigen kop er niet naar staat. Maar goed was even een terloopse opmerking, we zien t allemaal wel (ging dus over jouw nieuwsartikel )
Voordat ik mijn diagnose kreeg in 2004 had ik nog nooit van Asperger syndroom gehoord en autisme, tja, dat was dat kind in spannende films dat na lang ondervragen van zijn muur afkwam en de politie vertelde wie de moord had gepleegd waarvan hij getuige was.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 13:02 schreef francis998 het volgende:
goed punt. Ik heb zoiets van meestal als je geen last hebt van bepaalde problemen, schiet het je ook niet te binnen naar een "etiket" te zoeken. Maar des te groter des te meer je een etiket neigt te plakken, dat is gewoon iets standaards van de mens.
Dus voor mij was het weten wat er "onzichtbaar" mis was wel een geschenk. Want van mijn familie kreeg ik steeds te horen dat er niets mis was en van mijn moeder nog het meest.
Het is wel zo, met aan mensen vertellen: "you're damned if you do, and damned if you don't".
Vertel je het vantevoren, loop je het risico dat het mensen afschrikt. Vertel je het niet, merken mensen het toch aan je gedrag (bij mij tenminste wel) en is de reactie meestal slechter.
Want het kan net zo goed zijn dat als je het meteen vertelt, dat men dan later zegt: "Ja? Ik moet zeggen, ik merk er weinig van". En dan valt het dus mee.
Dan kunnen we in Nederland onze lol op. We hebben met afstand de oudste moeders van heel Europa (ruim 28 jaar gemiddeld bij eerste kind). Hier worden pas kinderen gekocht als de carriere, hypotheek, huis, grote auto en rijk sociaal leven in de tas zitten..quote:Hmm...ik las net een artikel in een spaanstalige krant, waarin gezegd wordt dat des te ouder de moeder is bij de geboorte van het kind des te meer risico er op een autistisch kind is...leek me leuk om te melden...
hahaha..ik volgde het niet helemaal meer...'t is ook niet een van mijn beste dagen. Maar ik zag de relevantie dus ff niet.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 15:47 schreef Cassandra87 het volgende:
niet 1 jaar, heel veel jaar.
Nu dus wel...
Tja..het kan invloed hebben, maar er stond ook bij dat bij een oudere vader..(met een groot leeftijdsverschil tussen beide ouders) de kans dubbel zo groot is op autisme.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 15:59 schreef Perico het volgende:
[..]
Voordat ik mijn diagnose kreeg in 2004 had ik nog nooit van Asperger syndroom gehoord en autisme, tja, dat was dat kind in spannende films dat na lang ondervragen van zijn muur afkwam en de politie vertelde wie de moord had gepleegd waarvan hij getuige was.
Dus voor mij was het weten wat er "onzichtbaar" mis was wel een geschenk. Want van mijn familie kreeg ik steeds te horen dat er niets mis was en van mijn moeder nog het meest.
Het is wel zo, met aan mensen vertellen: "you're damned if you do, and damned if you don't".
Vertel je het vantevoren, loop je het risico dat het mensen afschrikt. Vertel je het niet, merken mensen het toch aan je gedrag (bij mij tenminste wel) en is de reactie meestal slechter.
Want het kan net zo goed zijn dat als je het meteen vertelt, dat men dan later zegt: "Ja? Ik moet zeggen, ik merk er weinig van". En dan valt het dus mee.
[..]
Dan kunnen we in Nederland onze lol op. We hebben met afstand de oudste moeders van heel Europa (ruim 28 jaar gemiddeld bij eerste kind). Hier worden pas kinderen gekocht als de carriere, hypotheek, huis, grote auto en rijk sociaal leven in de tas zitten..
Maar verder tja..blijft het altijd lastig, wel of niet vertellen. Ik zelf denk van zorg er eerst voor dat je je op je gemak voelt bij een persoon en die persoon evt bij jou..en zou daarna pas denken over het vertellen ervan.
Tja...en kinderen, het is een lastig verhaal nog meer voor autisten. Vooral mede dankzij het feit dat er niet al te veel bekend is als oorzaak..dus tja..het is en blijft een lastig iets dat autisme..
En ach...28 jaar valt op zich redelijk mee...ik zelf zit rond de 24 en denk nog lange niet na over kinderen(ben in dat opzicht wat nederlandser) want je moet het echt willen..want het kost veel tijd/geld/energie enz. Verder ach..ik op de 38e van mijn moeder geboren en mijn pa was toen zo'n 47 ofzo.
En ik heb zoiets van kinderen neem/krijg je op het moment dat jij er klaar voor bent
Voor het eerst in 2002 toen men speculeerde over de moordenaar van Pim fortuynquote:Op dinsdag 9 februari 2010 15:59 schreef Perico het volgende:
[..]
Voordat ik mijn diagnose kreeg in 2004 had ik nog nooit van Asperger syndroom gehoord en autisme, tja, dat was dat kind in spannende films dat na lang ondervragen van zijn muur afkwam en de politie vertelde wie de moord had gepleegd waarvan hij getuige was.
ja...ik kan me daar niks van herinnerenquote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:17 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Voor het eerst in 2002 toen men speculeerde over de moordenaar van Pim fortuyn
Ik heb pas echt duidelijk iets over autisme leren kennen vorig jaar...toen de vraag ontstond of er bij mij sprake was van autisme.
Verder had ik het woord autisme/autist wel gehoord...maar wist er totaal geen betekenis aan te koppelen..en had het standaard plaatje van zo'n persoon die bij alles flipt en overgeprikkeld raakt, en grotendeels een neuroot is..
waarvan ik er nu achter ben dat dat totaal niet klopt
Ik heb later van een vrouw gehoord, wier vader bij het Pieter Baan centrum werkte (tenminste, dat vertelde ze), dat Volkert van der Graaf geen Asperger had. Maar eigenlijk mocht ze dat niet vertellen.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:17 schreef EchtGaaf het volgende:
Voor het eerst in 2002 toen men speculeerde over de moordenaar van Pim fortuyn
Dat vermoeden is toentertijd gewoon in de media terecht gekomen. Maar ja, heel veel mensen hebben dat onthouden.
Dat laatste is natuurlijk jammer. In de eerste plaats omdat zo het syndroom negatief in het nieuws is gekomen, alsof iedereen met da syndroom een potentiële crimineel oid is...quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:26 schreef Perico het volgende:
[..]
Ik heb later van een vrouw gehoord, wier vader bij het Pieter Baan centrum werkte (tenminste, dat vertelde ze), dat Volkert van der Graaf geen Asperger had. Maar eigenlijk mocht ze dat niet vertellen.
Dat vermoeden is toentertijd gewoon in de media terecht gekomen. Maar ja, heel veel mensen hebben dat onthouden.
Had nooit gemogen. Die twee artsen die de speculatie de wereld in hadden geholpen, waren hun boekje wel erg ver te buiten gegaan. Ze hadden Volkert nog nooit gezien of gesproken. Hoe kunnen ze dan zover gaan om tot zulke conclusies gekomen?
Ik geloof dat diagnostiek op afstand zo ongeveer hoofdzonde nr. 1 is...Tja.
Niettemin werd ik door de aandacht rond het syndroom op een spoor gebracht...en het balletje ging rollen. Ik zal de enige niet zijn, denk ik.
Nou ben ik toch benieuwd of ik, als ik een partner zou hebben met pdd-nos/aspergers/u name it, of ik dan zou aarzelen om aan kinderen te beginnen met die partner. Puur hypothetisch gezien,
Om in het onderwerp te blijven.
Ik weet van mijzelf dat ik een heel ruim incasseringsvermogen heb en echt heel makkelijk in de omgang ben. En ook zeer zeker moeiteloos met probleemjongeren omging en ga, dus wat dat betreft zou het voor míj geen issue zijn. Denk ik.. ik heb nu misschien makkelijk praten.
Over leeftijd, ik wilde altijd heel jong moeder worden en we zijn ook verder gegaan dan denken. Maar een hoop ellende later ben ik blij dat dit nooit zo ver is gekomen. Maar het zet je wel aan t denken, als je na 5 jaar erachter komt dat je ongelukkig bent, wie zegt dat je dat nu wél snel weet?
En hoewel ik echt stapeldol ben op mijn huidige vriend en nog nooit zulke intense gevoelens heb gehad als voor hem, ben ik echt huiverig voor elke eventuele (kleine) vervolgstap. En zeker kinderen, die komen de eerst komende 5 jaar nog niet aan bod hoor.
Om in het onderwerp te blijven.
Ik weet van mijzelf dat ik een heel ruim incasseringsvermogen heb en echt heel makkelijk in de omgang ben. En ook zeer zeker moeiteloos met probleemjongeren omging en ga, dus wat dat betreft zou het voor míj geen issue zijn. Denk ik.. ik heb nu misschien makkelijk praten.
Over leeftijd, ik wilde altijd heel jong moeder worden en we zijn ook verder gegaan dan denken. Maar een hoop ellende later ben ik blij dat dit nooit zo ver is gekomen. Maar het zet je wel aan t denken, als je na 5 jaar erachter komt dat je ongelukkig bent, wie zegt dat je dat nu wél snel weet?
En hoewel ik echt stapeldol ben op mijn huidige vriend en nog nooit zulke intense gevoelens heb gehad als voor hem, ben ik echt huiverig voor elke eventuele (kleine) vervolgstap. En zeker kinderen, die komen de eerst komende 5 jaar nog niet aan bod hoor.
Tja, eea wordt niet vergemakkelijkt daar het een pervasieve ontwikkelingsstoornis is....quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:22 schreef francis998 het volgende:
[..]
ja...ik kan me daar niks van herinneren
Ik heb pas echt duidelijk iets over autisme leren kennen vorig jaar...toen de vraag ontstond of er bij mij sprake was van autisme.
Verder had ik het woord autisme/autist wel gehoord...maar wist er totaal geen betekenis aan te koppelen..en had het standaard plaatje van zo'n persoon die bij alles flipt en overgeprikkeld raakt, en grotendeels een neuroot is..
waarvan ik er nu achter ben dat dat totaal niet klopt
Ik snap nu vrij veel over autisme e.d. maar tja..pervasief..als iemand tegen je gaat lopen zeggen dat hij/zij een pervasieve ontwikkelingstoornis heeft..dan kan verwachten dat iemand snel vraagt en wat is dat? wat betekend dat?quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:36 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Tja, eea wordt niet vergemakkelijkt daar het een pervasieve ontwikkelingsstoornis is....
Daar heb je het al, je weet nooit hoe dingen gaan lopen. En kwa geluk..je weet nooit of iets voor altijd blijft duren nog minder in een relatie tussen 2 personen. En een kind is gewoon iets waar je goed over moet denken? Want het is iets waar je na een jaartje testen ervan kan zeggen..ik stop ermee.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:35 schreef Cassandra87 het volgende:
Nou ben ik toch benieuwd of ik, als ik een partner zou hebben met pdd-nos/aspergers/u name it, of ik dan zou aarzelen om aan kinderen te beginnen met die partner. Puur hypothetisch gezien,
Om in het onderwerp te blijven.
Ik weet van mijzelf dat ik een heel ruim incasseringsvermogen heb en echt heel makkelijk in de omgang ben. En ook zeer zeker moeiteloos met probleemjongeren omging en ga, dus wat dat betreft zou het voor míj geen issue zijn. Denk ik.. ik heb nu misschien makkelijk praten.
Over leeftijd, ik wilde altijd heel jong moeder worden en we zijn ook verder gegaan dan denken. Maar een hoop ellende later ben ik blij dat dit nooit zo ver is gekomen. Maar het zet je wel aan t denken, als je na 5 jaar erachter komt dat je ongelukkig bent, wie zegt dat je dat nu wél snel weet?
En hoewel ik echt stapeldol ben op mijn huidige vriend en nog nooit zulke intense gevoelens heb gehad als voor hem, ben ik echt huiverig voor elke eventuele (kleine) vervolgstap. En zeker kinderen, die komen de eerst komende 5 jaar nog niet aan bod hoor.
En soms moet je eerst naar je persoonlijke situatie kijken voordat je een kind krijgt.
En met autisme is het lastiger, omdat je weet dat er een kans is dat het kind dezelfde problemen als jij meemaakt en je weet dat het niet makkelijk is, en dan ga je eerder twijfelen.
Op mijn werk heeft misschien mijn chef het onthouden (want heb hem destijds verteld waarom ik een aantal middagen verlof opnam) en een kamergenoot vermoed het volgens mij. Verder denk ik dat de anderen het zullen accepteren en er mee om kunnen gaan.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 15:59 schreef Perico het volgende:
[..]
Voordat ik mijn diagnose kreeg in 2004 had ik nog nooit van Asperger syndroom gehoord en autisme, tja, dat was dat kind in spannende films dat na lang ondervragen van zijn muur afkwam en de politie vertelde wie de moord had gepleegd waarvan hij getuige was.
Dus voor mij was het weten wat er "onzichtbaar" mis was wel een geschenk. Want van mijn familie kreeg ik steeds te horen dat er niets mis was en van mijn moeder nog het meest.
Het is wel zo, met aan mensen vertellen: "you're damned if you do, and damned if you don't".
Vertel je het vantevoren, loop je het risico dat het mensen afschrikt. Vertel je het niet, merken mensen het toch aan je gedrag (bij mij tenminste wel) en is de reactie meestal slechter.
Want het kan net zo goed zijn dat als je het meteen vertelt, dat men dan later zegt: "Ja? Ik moet zeggen, ik merk er weinig van". En dan valt het dus mee.
[..]
Dan kunnen we in Nederland onze lol op. We hebben met afstand de oudste moeders van heel Europa (ruim 28 jaar gemiddeld bij eerste kind). Hier worden pas kinderen gekocht als de carriere, hypotheek, huis, grote auto en rijk sociaal leven in de tas zitten..
Als ze het zouden weten.
Maar voorlopig zie ik daar geen aanleiding toe
Repent, Pray, Forgive
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Kinderen worden je gegeven of niet (of door een god of de natuur, you name it)quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:35 schreef Cassandra87 het volgende:
Nou ben ik toch benieuwd of ik, als ik een partner zou hebben met pdd-nos/aspergers/u name it, of ik dan zou aarzelen om aan kinderen te beginnen met die partner. Puur hypothetisch gezien,
Om in het onderwerp te blijven.
Ik weet van mijzelf dat ik een heel ruim incasseringsvermogen heb en echt heel makkelijk in de omgang ben. En ook zeer zeker moeiteloos met probleemjongeren omging en ga, dus wat dat betreft zou het voor míj geen issue zijn. Denk ik.. ik heb nu misschien makkelijk praten.
Over leeftijd, ik wilde altijd heel jong moeder worden en we zijn ook verder gegaan dan denken. Maar een hoop ellende later ben ik blij dat dit nooit zo ver is gekomen. Maar het zet je wel aan t denken, als je na 5 jaar erachter komt dat je ongelukkig bent, wie zegt dat je dat nu wél snel weet?
En hoewel ik echt stapeldol ben op mijn huidige vriend en nog nooit zulke intense gevoelens heb gehad als voor hem, ben ik echt huiverig voor elke eventuele (kleine) vervolgstap. En zeker kinderen, die komen de eerst komende 5 jaar nog niet aan bod hoor.
Een partner die geen ass heeft is absoluut géén garantie dat je kind(eren) het niet kunnen krijgen. Hoe je daar mee om gaat weet je/weten jullie pas als het zover is.
(Voor hetzelfde geld krijgen ze iets anders, wat ik overigens jou/jullie of wie dan ook NIET toewens.)
edit: zie laatste regel
[ Bericht 4% gewijzigd door Stupendous76 op 09-02-2010 18:21:05 ]
Repent, Pray, Forgive
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
Overzicht privacy-inperkende maatregelen/wetten/voorstellen
Mensen doen niet dingen omdat ze dat willen, maar omdat het kan.
niet toewensquote:Op dinsdag 9 februari 2010 17:45 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
(Voor hetzelfde geld krijgen ze iets anders, wat ik overigens jou/jullie of wie dan ook toewens.)
quote:Op dinsdag 9 februari 2010 17:45 schreef Stupendous76 het volgende:
[..]
(Voor hetzelfde geld krijgen ze iets anders, wat ik overigens jou/jullie of wie dan ook toewens.)
dankje wel zeg.
Blijkbaar wat opgehoopte emoties...gooi ze er maar uit
Dit is een zeer terechte zorg, die mij ook zou bezighouden. Alle broers en zussen van mijn moeder, die kinderen hebben, hebben allemaal zonder uitzondering 1 (ongediagnosticeerd) autistisch kind, naast normale kinderen (met mij erbij tel ik er 4). Ik ken ze zo goed door de jaren dat ik dat met recht mag vermoeden. Ook 1 broer van mijn moeder heeft op zeker Asperger syndroom.quote:Op dinsdag 9 februari 2010 16:35 schreef Cassandra87 het volgende:
Nou ben ik toch benieuwd of ik, als ik een partner zou hebben met pdd-nos/aspergers/u name it, of ik dan zou aarzelen om aan kinderen te beginnen met die partner. Puur hypothetisch gezien,
Maar ik ben de enige dus die professionele hulp heeft gezocht. De rest leidt een door problemen getekend bestaan, met de kop in het zand. Hieruit kun je wel afleiden dat het autistische gen zeer dominant is in de familie. Ook het tweejarig zoontje van mijn broer vind ik "verdacht". Hij heeft de typische bindweefsel wildgroei in gewrichten (en hele grote oren) en kan niet tegen geluid.
oke, mag ik vragen wat je bedoeld met typische bindweefsel wildgroei in gewrichten?quote:Op dinsdag 9 februari 2010 18:18 schreef Perico het volgende:
[..]
Hieruit kun je wel afleiden dat het autistische gen zeer dominant is in de familie. Ook het tweejarig zoontje van mijn broer vind ik "verdacht". Hij heeft de typische bindweefsel wildgroei in gewrichten (en hele grote oren) en kan niet tegen geluid.
Ik ben totaal niet medisch ingesteld
