KAA Kaaskoppen in het Buitenland
Nee, geen oud-Hollands spel, maar een forum voor Nederlanders die in het buitenland wonen.
Buitenkant en binnenkant
We duiken nu de diepte in, om een gevoelige snaar in de Japanse samenleving bloot te leggen: wat je van buiten ziet, is niet gelijk aan wat er daadwerkelijk plaats vindt.
Beetje cryptisch, maar hier gaan we.
Een paar maanden geleden kreeg ik het idee om onze studenten bekend te maken met een technologie, die bijna iedere groep in mijn vakgebied gebruikt, maar waar onze studenten (en mijn collega professoren) nog nooit van hadden gehoord. Tijd dus om deze techniek subiet in te voeren. Software gekocht, lesprogramma opgesteld, lesprogramma aangemeld. Vraag van de school: waar is je toestemming om les te geven?
Het blijft natuurlijk wel Japan, dus moest er toestemming gevraagd worden. Dat begint met een CV dat goedgekeurd moet worden. Een CV, dat had ik wel, maar dit voldeed niet aan de eisen. Netjes bijgewerkt en ingestuurd. Een week later: het ziet er prachtig uit, maar de komma's en dubbele punten in de referenties staan niet altijd op dezelfde plek. Gaarne bijwerken. Ok... dat doen we dus. Weer een week later. Weet je zeker dat het Optics Letters, 29(6), 798-803, (2005) is, en niet Optics Letters, 29(7), 798-803, (2005)? Mijn God, wie gaat er op dat niveau een CV mierenneuken??? Ja, dat klopte inderdaad niet, het moest volume 7 zijn (er stonden 4 van dat soort fouten in het CV). Daarnaast moest er voor ieder artikel een samenvatting geschreven worden. Copy-paste werk, maar denk maar niet dat daar ook maar een commentaar op kwam. Zo lang de komma's maar goed stonden, was het blijkbaar ok.
En eindelijk, nadat het CV vier keer was ingediend, was het zo ver: het zou worden goedgekeurd! Probleem was echter dat ik ondertussen een jaar ouder was geworden, en de leeftijd op het CV moest worden aangepast (In een Japans CV staan leeftijd en geslacht). Twee versies later had ik zelfs mijn handtekening op de goede plaats staan, en was het eindelijk zo ver: ik was bevoegd om les te geven!
Op dat moment werd ik overvallen door een professor die zich bezighoudt met het lesschema. Of ik aan kon geven wanneer ik les wilde geven? Kreeg ik een mooi Excel schema gemaild, waarin alle andere lessen stonden aangegeven. Allemaal in het Japans natuurlijk, maar gelukkig kon zelfs ik zien wanneer er niet werd lesgegeven, dus zo lastig was dat niet om een tijdstip te vinden. Dat werd dus maandags, van 4 tot 5:30, en dat vijftien weken lang.
Maar toen bleek dat ik niet alleen les mocht geven aan de MS studenten, maar ook aan de PhD studenten. Niet dat we er daar veel van hebben (op dit moment 2), maar daar moest dus ook een les voor ingeroosterd worden. Tja, ga ik die twee studenten echt iets anders leren, of krijgen ze hetzelfde lespakket voorgeschoteld? Liever lui dan moe, dat laatste dus. Maar zoiets moet wel netjes worden afgehandeld. Dus vroeg ik de Excelguru of die twee lessen op hetzelfde tijdstip konden worden gegeven?
En op dat moment raakte ik een gevoelige snaar in de Japanse samenleving.
Het antwoord: "Nee, je kunt ze niet op hetzelfde moment geven, want er zijn aparte lessen voor PhD en MS studenten. In het schema moeten er twee lesuren worden gereserveerd, voor elke groep een. Uiteindelijk mag die les wel gecombineerd gegeven worden, maar in het schema moet het gescheiden blijven."
Eenzelfde stituatie maak ik iedere keer mee als ik naar het buitenland op reis ga. Als ik bijvoorbeeld een conferentie in Belgie heb, en ik reis via Amsterdam, dan ga ik een dag bij mijn ouders langs. Op eigen kosten natuurlijk. Mag van de administratie, zo lang ik er maar officieel over lieg, en verzin dat ik die dag bij een Nederlandse universiteit of bedrijf op bezoek ben.
Op die manier is niet alles wat het lijkt in Japan.
Waarom doen ze dit? Waar in Nederland gelukkig vaak het gezonde boerenverstand de doorslag geeft, zitten ze hier hartstikke vast aan regels, en is de enige manier om iets voor elkaar te krijgen, iets 'stiekem' te doen.
Soms krijg ik het op mijn heupen, en zet ik mezelf in datsukanryou mode (de-bureaucratizeringsmode). Op die manier is het uiteindelijk ook gelukt om Japanse importeurs een hak te zetten (score voor Oktober/November: $7000 bespaard!). Maar om deze binnenkant/buitenkant idioterie te veranderen... dat is misschien een brug te ver.
We duiken nu de diepte in, om een gevoelige snaar in de Japanse samenleving bloot te leggen: wat je van buiten ziet, is niet gelijk aan wat er daadwerkelijk plaats vindt.
Beetje cryptisch, maar hier gaan we.
Een paar maanden geleden kreeg ik het idee om onze studenten bekend te maken met een technologie, die bijna iedere groep in mijn vakgebied gebruikt, maar waar onze studenten (en mijn collega professoren) nog nooit van hadden gehoord. Tijd dus om deze techniek subiet in te voeren. Software gekocht, lesprogramma opgesteld, lesprogramma aangemeld. Vraag van de school: waar is je toestemming om les te geven?
Het blijft natuurlijk wel Japan, dus moest er toestemming gevraagd worden. Dat begint met een CV dat goedgekeurd moet worden. Een CV, dat had ik wel, maar dit voldeed niet aan de eisen. Netjes bijgewerkt en ingestuurd. Een week later: het ziet er prachtig uit, maar de komma's en dubbele punten in de referenties staan niet altijd op dezelfde plek. Gaarne bijwerken. Ok... dat doen we dus. Weer een week later. Weet je zeker dat het Optics Letters, 29(6), 798-803, (2005) is, en niet Optics Letters, 29(7), 798-803, (2005)? Mijn God, wie gaat er op dat niveau een CV mierenneuken??? Ja, dat klopte inderdaad niet, het moest volume 7 zijn (er stonden 4 van dat soort fouten in het CV). Daarnaast moest er voor ieder artikel een samenvatting geschreven worden. Copy-paste werk, maar denk maar niet dat daar ook maar een commentaar op kwam. Zo lang de komma's maar goed stonden, was het blijkbaar ok.
En eindelijk, nadat het CV vier keer was ingediend, was het zo ver: het zou worden goedgekeurd! Probleem was echter dat ik ondertussen een jaar ouder was geworden, en de leeftijd op het CV moest worden aangepast (In een Japans CV staan leeftijd en geslacht). Twee versies later had ik zelfs mijn handtekening op de goede plaats staan, en was het eindelijk zo ver: ik was bevoegd om les te geven!
Op dat moment werd ik overvallen door een professor die zich bezighoudt met het lesschema. Of ik aan kon geven wanneer ik les wilde geven? Kreeg ik een mooi Excel schema gemaild, waarin alle andere lessen stonden aangegeven. Allemaal in het Japans natuurlijk, maar gelukkig kon zelfs ik zien wanneer er niet werd lesgegeven, dus zo lastig was dat niet om een tijdstip te vinden. Dat werd dus maandags, van 4 tot 5:30, en dat vijftien weken lang.
Maar toen bleek dat ik niet alleen les mocht geven aan de MS studenten, maar ook aan de PhD studenten. Niet dat we er daar veel van hebben (op dit moment 2), maar daar moest dus ook een les voor ingeroosterd worden. Tja, ga ik die twee studenten echt iets anders leren, of krijgen ze hetzelfde lespakket voorgeschoteld? Liever lui dan moe, dat laatste dus. Maar zoiets moet wel netjes worden afgehandeld. Dus vroeg ik de Excelguru of die twee lessen op hetzelfde tijdstip konden worden gegeven?
En op dat moment raakte ik een gevoelige snaar in de Japanse samenleving.
Het antwoord: "Nee, je kunt ze niet op hetzelfde moment geven, want er zijn aparte lessen voor PhD en MS studenten. In het schema moeten er twee lesuren worden gereserveerd, voor elke groep een. Uiteindelijk mag die les wel gecombineerd gegeven worden, maar in het schema moet het gescheiden blijven."
Eenzelfde stituatie maak ik iedere keer mee als ik naar het buitenland op reis ga. Als ik bijvoorbeeld een conferentie in Belgie heb, en ik reis via Amsterdam, dan ga ik een dag bij mijn ouders langs. Op eigen kosten natuurlijk. Mag van de administratie, zo lang ik er maar officieel over lieg, en verzin dat ik die dag bij een Nederlandse universiteit of bedrijf op bezoek ben.
Op die manier is niet alles wat het lijkt in Japan.
Waarom doen ze dit? Waar in Nederland gelukkig vaak het gezonde boerenverstand de doorslag geeft, zitten ze hier hartstikke vast aan regels, en is de enige manier om iets voor elkaar te krijgen, iets 'stiekem' te doen.
Soms krijg ik het op mijn heupen, en zet ik mezelf in datsukanryou mode (de-bureaucratizeringsmode). Op die manier is het uiteindelijk ook gelukt om Japanse importeurs een hak te zetten (score voor Oktober/November: $7000 bespaard!). Maar om deze binnenkant/buitenkant idioterie te veranderen... dat is misschien een brug te ver.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Wat is het toch geweldig om dat soort verhaaltjes te horen, met die logica waarvan je zit 'juist ja... ehhh'
Japan is heel hevig verbureaucratiseerd, dus waarschijnlijk is het iemand's baan om een cv te controleren op fouten, en als hij het niet minstens 3 keer terug zou sturen, zou men al snel gaan denken dat z'n baan overbodig is.
They told me all of my cages were mental, so I got wasted like all my potential.
Of ik als uitwisselingsstudent een jaar later terug langs mocht gaan bij mijn school. Nee dat kon niet, ik was immers afgestudeerd. Ik mocht wel de lerares komen assisteren tijdens de les.
Ik deed als uitwisselingsstudent niets anders...
Ik deed als uitwisselingsstudent niets anders...
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Wat deed je dan? Engels?quote:Op woensdag 8 december 2010 18:41 schreef Tanin het volgende:
Of ik als uitwisselingsstudent een jaar later terug langs mocht gaan bij mijn school. Nee dat kon niet, ik was immers afgestudeerd. Ik mocht wel de lerares komen assisteren tijdens de les.
Ik deed als uitwisselingsstudent niets anders...
Ik ging daar gewoon naar school. Maar ik hielp inderdaad bij de Engelse lessen, met name Eikaiwa (English Conversation)
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Eikaiwa
Oftewel, English Conversation! (tx Tanin).
Afgelopen dinsdag was het dan eindelijk zo ver. Als sluitstuk van een aantal maanden Eikawa moesten de studenten een korte voordracht geven. Als onderwerp voor hun voordracht hadden ze twee mogelijkheden:
- Why did I decide to study optical engineering?
- What are my future plans after graduation?
Bedoeling was dat ze een kort verhaal zouden geven, waarin ze konden laten zien wat ze hadden opgestoken van mijn lessen. In die lessen had ik een aantal situaties nagebootst, waarin ze wel eens terecht zouden kunnen komen, zoals een telefoongesprek in het Engels, of een ontmoeting op een internationale conferentie. We speelden na hoe je het beste iemand kunt introduceren, en bijvoorbeeld hoe je jezelf introduceert aan een belangrijke buitenlandse onderzoeker. Daarnaast hoopte ik de studenten zo ver te krijgen dat ze hun maandelijkse voordrachten over hun onderzoek in het Engels zouden gaan geven, en door flink wat tips en uitleg over de ideale voordracht te hebben gegeven, hadden we langzaam naar hun voordracht toegewerkt.
Ik moet eerlijk bekennen dat de hele serie Eikaiwa met hangen en wurgen gegaan is. Je kon wel merken dat de studenten het best leuk en interessant vonden, maar dat ze erg veel moeite hadden om hun schaamte te overwinnen, en om fouten te durven maken. Daar ontkom je als Japanner niet aan als je Engels probeert te spreken.
Verder bleek het best lastig om ze geinteresseerd in het lesmateriaal te houden. Zodra ze niet zelf met oefeningen bezig waren, en ik wat uitleg gaf, viel de helft in slaap. De oplossing lag in het random aanwijzen van personen om een net door mij gepresenteerde presentatieslide in het Japans te vertalen, zodat ook de mensen die veel moeite met Engels hadden, snapten waar het om ging. En zo bleef iedereen bij de les.
Voordat ik verklap wat er tijdens de laatste les gebeurde, is het misschien interessant om te weten hoe gemakkelijk Japanse lagere schoolkinderen met Engels omgaan.
Ik ben nu twee keer door een lagere school uitgenodigd om daar met de oudste kinderen Eikawa te oefenen. Het is verbazingwekkend hoe slim die kinderen zijn, en hoe gemakkelijk ze met het Engels omgaan. Het blijft Japan, dus voordat er een vraag gesteld wordt, moet er in een klein groepje overlegd worden (in het Japans), maar die vraag is dan meestal foutloos. En ze snappen mijn uitleg nog ook! De antwoorden van de kinderen worden zonder schroom gegeven. Het gaat ze heel gemakkelijk af. Je vraagt je af wat er mis gaat tussen de lagere school en de universiteit, want het Engels van onze studenten is relatief (zelfs absoluut in sommige gevallen!) gezien veel veel slechter dan het Engels van lagere schoolkinderen. Misschien is het een andere generatie die in een andere tijd is opgegroeid, en die geen Engels kreeg op de lagere school, wie weet.
Ook apart - je komt zo'n klas binnen, en het lijkt alsof er kinderen van alle leeftijden in die klas zitten. Veel van de meisjes zijn erg fors en lang (veel meisjes spelen basketbal), en er lopen een aantal dwergen rond, met name tussen de jongens. Maar dan blijkt iedereen dus toch 11 of 12 te zijn. Ook leuk - vragen hoe oud ze denken dat ik ben.
Afijn, terug naar de voordrachten. Wat erg bemoedigend was om te zien, was dat een paar studenten erg goed hadden opgelet en stuk voor stuk alle tips die ik had gegeven, hadden opgevolgd. Je denkt als leraar dat iedereen zit te slapen en geen flauw benul heeft waar je het over hebt, maar dan blijkt daar niets van te kloppen. Toch wel positief! Niet iedereen was zo ver, ongeveer de helft van de studenten doen er goed aan om volgend semester nog eens terug te komen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Lyrebird op 09-12-2010 09:05:24 ]
Oftewel, English Conversation! (tx Tanin).
Afgelopen dinsdag was het dan eindelijk zo ver. Als sluitstuk van een aantal maanden Eikawa moesten de studenten een korte voordracht geven. Als onderwerp voor hun voordracht hadden ze twee mogelijkheden:
- Why did I decide to study optical engineering?
- What are my future plans after graduation?
Bedoeling was dat ze een kort verhaal zouden geven, waarin ze konden laten zien wat ze hadden opgestoken van mijn lessen. In die lessen had ik een aantal situaties nagebootst, waarin ze wel eens terecht zouden kunnen komen, zoals een telefoongesprek in het Engels, of een ontmoeting op een internationale conferentie. We speelden na hoe je het beste iemand kunt introduceren, en bijvoorbeeld hoe je jezelf introduceert aan een belangrijke buitenlandse onderzoeker. Daarnaast hoopte ik de studenten zo ver te krijgen dat ze hun maandelijkse voordrachten over hun onderzoek in het Engels zouden gaan geven, en door flink wat tips en uitleg over de ideale voordracht te hebben gegeven, hadden we langzaam naar hun voordracht toegewerkt.
Ik moet eerlijk bekennen dat de hele serie Eikaiwa met hangen en wurgen gegaan is. Je kon wel merken dat de studenten het best leuk en interessant vonden, maar dat ze erg veel moeite hadden om hun schaamte te overwinnen, en om fouten te durven maken. Daar ontkom je als Japanner niet aan als je Engels probeert te spreken.
Verder bleek het best lastig om ze geinteresseerd in het lesmateriaal te houden. Zodra ze niet zelf met oefeningen bezig waren, en ik wat uitleg gaf, viel de helft in slaap. De oplossing lag in het random aanwijzen van personen om een net door mij gepresenteerde presentatieslide in het Japans te vertalen, zodat ook de mensen die veel moeite met Engels hadden, snapten waar het om ging. En zo bleef iedereen bij de les.
Voordat ik verklap wat er tijdens de laatste les gebeurde, is het misschien interessant om te weten hoe gemakkelijk Japanse lagere schoolkinderen met Engels omgaan.
Ik ben nu twee keer door een lagere school uitgenodigd om daar met de oudste kinderen Eikawa te oefenen. Het is verbazingwekkend hoe slim die kinderen zijn, en hoe gemakkelijk ze met het Engels omgaan. Het blijft Japan, dus voordat er een vraag gesteld wordt, moet er in een klein groepje overlegd worden (in het Japans), maar die vraag is dan meestal foutloos. En ze snappen mijn uitleg nog ook! De antwoorden van de kinderen worden zonder schroom gegeven. Het gaat ze heel gemakkelijk af. Je vraagt je af wat er mis gaat tussen de lagere school en de universiteit, want het Engels van onze studenten is relatief (zelfs absoluut in sommige gevallen!) gezien veel veel slechter dan het Engels van lagere schoolkinderen. Misschien is het een andere generatie die in een andere tijd is opgegroeid, en die geen Engels kreeg op de lagere school, wie weet.
Ook apart - je komt zo'n klas binnen, en het lijkt alsof er kinderen van alle leeftijden in die klas zitten. Veel van de meisjes zijn erg fors en lang (veel meisjes spelen basketbal), en er lopen een aantal dwergen rond, met name tussen de jongens. Maar dan blijkt iedereen dus toch 11 of 12 te zijn. Ook leuk - vragen hoe oud ze denken dat ik ben.
Afijn, terug naar de voordrachten. Wat erg bemoedigend was om te zien, was dat een paar studenten erg goed hadden opgelet en stuk voor stuk alle tips die ik had gegeven, hadden opgevolgd. Je denkt als leraar dat iedereen zit te slapen en geen flauw benul heeft waar je het over hebt, maar dan blijkt daar niets van te kloppen. Toch wel positief! Niet iedereen was zo ver, ongeveer de helft van de studenten doen er goed aan om volgend semester nog eens terug te komen.
[ Bericht 0% gewijzigd door Lyrebird op 09-12-2010 09:05:24 ]
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Leeftijd raden is inderdaad geweldig. Ik werd steevast 6-8 jaar ouder ingeschat, en had vrouwen die 10 jaar ouder waren achter me aanzitten 
De huidige universiteitsstudenten hebben inderdaad (bijna allemaal) geen Engels gehad op de basisschool. Zelfs nu zijn er maar weinig scholen die zich daar zo voor inzetten dat ze buitenlanders inhuren.
Op de middelbare school (zowel junior als senior high) draait Engels vaak om grammatica en woordenschat. Er worden lijsten met woorden hun kop in gestamd, daar zegt een menig woordenboek u tegen, maar praten kunnen ze niet.
Ik zat geregeld met mijn gastvader te praten in het Japans, zolang ik een Japanse zinsstructuur aanhield kon ik een woord als Aanpassen ofzo er prima tussendoor gooien, en hij wist precies waar ik het over had.
En je moet eens Eikaiwa proberen te geven als je WEL Japans kunt, dan komen ze helemaal niet meer aan Engels toe.
Maar het klinkt of je goed bezig bent
De huidige universiteitsstudenten hebben inderdaad (bijna allemaal) geen Engels gehad op de basisschool. Zelfs nu zijn er maar weinig scholen die zich daar zo voor inzetten dat ze buitenlanders inhuren.
Op de middelbare school (zowel junior als senior high) draait Engels vaak om grammatica en woordenschat. Er worden lijsten met woorden hun kop in gestamd, daar zegt een menig woordenboek u tegen, maar praten kunnen ze niet.
Ik zat geregeld met mijn gastvader te praten in het Japans, zolang ik een Japanse zinsstructuur aanhield kon ik een woord als Aanpassen ofzo er prima tussendoor gooien, en hij wist precies waar ik het over had.
En je moet eens Eikaiwa proberen te geven als je WEL Japans kunt, dan komen ze helemaal niet meer aan Engels toe.
Maar het klinkt of je goed bezig bent
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Groeten
Van mensen die een keer in de VS op vakantie zijn geweest, hoor ik vaak hoe nep vriendelijk Amerikanen zijn. Dat roept allemaal maar "Hey, how are you?!", maar ondertussen menen ze er niets van. Dat dit hun manier van hallo zeggen is, hebben de vakantiegangers niet helemaal door.
In Japan speelt iets soortgelijks. Hallo zeggen is heel gemakkelijk (konnichiwa), en 's ochtends zeg je ohio gozaimasu, 's avonds konbanwa en als je terug naar huis gaat 's avonds zeg je otskara sama desu/deshta. Dan is er nog een ritueel met je collega's als je effe ergens naar toe gaat en weer terugkomt (ittekimasu / iterashai / okaerinasai) - tot zo ver nog overzichtelijk, niet?
Het wordt pas echt vreemd als je naar de kapper gaat. Dit begint als je de kapperszaak binnenwandelt, waar meestal zo'n vijf a tien kappers tegelijk aan het knippen zijn. Zodra die je zien, brullen ze allemaal tegelijk irasheimasei, wat "welkom in onze zaak" betekent. Sommige kappers zijn daar wat fanatieker in dan andere kappers. Das minder als je net geknipt wordt, en jouw kapper dat net brult terwijl hij vlak bij je oren aan het knippen was. De kans dat er in je oor geschreeuwd wordt, is overigens behoorlijk groot, omdat alle kappers ook bij vertrek van een klant met z'n allen tegelijkertijd hun dank betuigen (arigato gozaimasu!), of tot ziens roepen. Probeer dan maar eens zo'n zaak in of uit te lopen zonder te lachen.
Ook leuk: Starbucks. Bij Starbucks hebben ze geen begroetingsritueel, maar ook daar kan ik nooit mijn lachen inhouden. Stel dat je een capuchino bestelt, dan roept de persoon aan de kassa naar de koffiemakers dat ze een capuchino moeten maken (.... capuchino haerimasu). Dit wordt dan door de twee a drie medewerkers die koffie aan het maken herhaald, als teken dat ze het begrepen hebben. In de Starbucks waar wij wel eens komen, zijn het allemaal meisjes die de koffie aan het zetten zijn, en die hebben de neiging om heel erg nasaal te praten/roepen. Dus dan hoor je heel erg nasaal in koor: CAPUCHINO KUDASAAAAAAAAAIIIIIII. Jaja, en probeer dan maar eens zonder te lachen af te rekenen.
Als laatste: een restaurant. Als je een restaurant binnenkomt, dan wil de ober graag weten met hoe velen je bent. Vingers zijn daar handig voor, met name als je nog niet in het Japans kunt tellen. Je loopt dan naar je tafel toe, en geheel onverwachts (in het begin dan, na een tijdje heb je het eerder door) roept zo'n ober dan keihard Okyaksan haerimashtaaaa, wat zoiets betekent als "we hebben klanten!". Het keukenpersoneel roept dan heel enthousiast irasheimasei!. Een van de restaurants waar we vaker dan gemiddeld naar toe gaan, is een all you can eat Italiaans restaurant, waar je voor 1550 yen binnen een uur zo veel als je wilt kunt eten en drinken (geen alcohol). De twee Finnen hadden een tijd geleden met een van de serveersters aangepapt, zodat we nu voor 1350 yen daar ongelimiteerd kunnen schranzen. Ze spreekt verdacht goed Engels, maar nadat we eerst een tijdje in het Engels gekeuveld hebben, ontkomen ook wij niet aan een klassieke Japanse begroeting van dezelfde serveerster zodra we het restaurant binnenlopen. Je voelt je al snel wat opgelaten, omdat het lijkt alsof iedereen in de zaak naar je kijkt, maar dat valt allemaal wel mee.
Dat irasheimasei is een woord dat iedereen die in een winkel werkt, gebruikt. Japanners kennen geen schaamte als het gaat om het brullen van irasheimasei. Bij onze mall staan van die verkeersbrigadiers, die er voor zorgen dat je onbezorgd kunt oversteken. 's avonds, als we daar gaan eten, staat er vaak een ouder vrouwtje te brigadieren, die irasheimasei roept alsof het een vaststaand feit is, waaraan niet getornd kan worden. In onze buurtsuper lopen er vakkenvullers rond die zo'n verschrikkelijk nasale irasheimasei hebben, dat het niet meer grappig is. Toen ik nog maar net hier woonde, en bij de lokale KPN een mobiele telefoonabonnement af probeerde te sluiten, toen sprak ik met een hele aantrekkelijke Japanse. Maar toen zij heel nasaal IRASHEIMASEEEIIIII riep tegen iedere klant die binnenkwam, was die aantrekkelijkheid snel over.
[ Bericht 7% gewijzigd door Lyrebird op 12-12-2010 10:10:07 ]
Van mensen die een keer in de VS op vakantie zijn geweest, hoor ik vaak hoe nep vriendelijk Amerikanen zijn. Dat roept allemaal maar "Hey, how are you?!", maar ondertussen menen ze er niets van. Dat dit hun manier van hallo zeggen is, hebben de vakantiegangers niet helemaal door.
In Japan speelt iets soortgelijks. Hallo zeggen is heel gemakkelijk (konnichiwa), en 's ochtends zeg je ohio gozaimasu, 's avonds konbanwa en als je terug naar huis gaat 's avonds zeg je otskara sama desu/deshta. Dan is er nog een ritueel met je collega's als je effe ergens naar toe gaat en weer terugkomt (ittekimasu / iterashai / okaerinasai) - tot zo ver nog overzichtelijk, niet?
Het wordt pas echt vreemd als je naar de kapper gaat. Dit begint als je de kapperszaak binnenwandelt, waar meestal zo'n vijf a tien kappers tegelijk aan het knippen zijn. Zodra die je zien, brullen ze allemaal tegelijk irasheimasei, wat "welkom in onze zaak" betekent. Sommige kappers zijn daar wat fanatieker in dan andere kappers. Das minder als je net geknipt wordt, en jouw kapper dat net brult terwijl hij vlak bij je oren aan het knippen was. De kans dat er in je oor geschreeuwd wordt, is overigens behoorlijk groot, omdat alle kappers ook bij vertrek van een klant met z'n allen tegelijkertijd hun dank betuigen (arigato gozaimasu!), of tot ziens roepen. Probeer dan maar eens zo'n zaak in of uit te lopen zonder te lachen.
Ook leuk: Starbucks. Bij Starbucks hebben ze geen begroetingsritueel, maar ook daar kan ik nooit mijn lachen inhouden. Stel dat je een capuchino bestelt, dan roept de persoon aan de kassa naar de koffiemakers dat ze een capuchino moeten maken (.... capuchino haerimasu). Dit wordt dan door de twee a drie medewerkers die koffie aan het maken herhaald, als teken dat ze het begrepen hebben. In de Starbucks waar wij wel eens komen, zijn het allemaal meisjes die de koffie aan het zetten zijn, en die hebben de neiging om heel erg nasaal te praten/roepen. Dus dan hoor je heel erg nasaal in koor: CAPUCHINO KUDASAAAAAAAAAIIIIIII. Jaja, en probeer dan maar eens zonder te lachen af te rekenen.
Als laatste: een restaurant. Als je een restaurant binnenkomt, dan wil de ober graag weten met hoe velen je bent. Vingers zijn daar handig voor, met name als je nog niet in het Japans kunt tellen. Je loopt dan naar je tafel toe, en geheel onverwachts (in het begin dan, na een tijdje heb je het eerder door) roept zo'n ober dan keihard Okyaksan haerimashtaaaa, wat zoiets betekent als "we hebben klanten!". Het keukenpersoneel roept dan heel enthousiast irasheimasei!. Een van de restaurants waar we vaker dan gemiddeld naar toe gaan, is een all you can eat Italiaans restaurant, waar je voor 1550 yen binnen een uur zo veel als je wilt kunt eten en drinken (geen alcohol). De twee Finnen hadden een tijd geleden met een van de serveersters aangepapt, zodat we nu voor 1350 yen daar ongelimiteerd kunnen schranzen. Ze spreekt verdacht goed Engels, maar nadat we eerst een tijdje in het Engels gekeuveld hebben, ontkomen ook wij niet aan een klassieke Japanse begroeting van dezelfde serveerster zodra we het restaurant binnenlopen. Je voelt je al snel wat opgelaten, omdat het lijkt alsof iedereen in de zaak naar je kijkt, maar dat valt allemaal wel mee.
Dat irasheimasei is een woord dat iedereen die in een winkel werkt, gebruikt. Japanners kennen geen schaamte als het gaat om het brullen van irasheimasei. Bij onze mall staan van die verkeersbrigadiers, die er voor zorgen dat je onbezorgd kunt oversteken. 's avonds, als we daar gaan eten, staat er vaak een ouder vrouwtje te brigadieren, die irasheimasei roept alsof het een vaststaand feit is, waaraan niet getornd kan worden. In onze buurtsuper lopen er vakkenvullers rond die zo'n verschrikkelijk nasale irasheimasei hebben, dat het niet meer grappig is. Toen ik nog maar net hier woonde, en bij de lokale KPN een mobiele telefoonabonnement af probeerde te sluiten, toen sprak ik met een hele aantrekkelijke Japanse. Maar toen zij heel nasaal IRASHEIMASEEEIIIII riep tegen iedere klant die binnenkwam, was die aantrekkelijkheid snel over.
[ Bericht 7% gewijzigd door Lyrebird op 12-12-2010 10:10:07 ]
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Ben je al eens bij Big Camera (elektronica zaak) geweest? Die zijn naar mijn ervaring het ergste. Hoewel ik nooit bij een Japanse kapper ben geweest, dus dat kan ik niet vergelijken.
Heb ook een restaurant gevonden in Kyoto met lekker eten, waar ze heel stilletjes Irashaimasee zeggen. Kon het later alleen niet meer terugvinden
Heb ook een restaurant gevonden in Kyoto met lekker eten, waar ze heel stilletjes Irashaimasee zeggen. Kon het later alleen niet meer terugvinden
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Ik vind dat prachtig, vooral inderdaad als je de wat gezelligere izakaya binnenstapt. Wij hadden in de buurt van ons appartementencomplex in Oookayama-Tokyo een ontzettend leuk (en lekker) ookonomiyaki tentje. Daar werd dus ook bij elk proces in de bediening heel enthousiast geschreeuwd. Maakte het alleen maar gezelliger (zeker als je aan je derde halve liter zat).
Maar inderdaad, de eerste keer schrik je je de pleuris.
Maar inderdaad, de eerste keer schrik je je de pleuris.
They told me all of my cages were mental, so I got wasted like all my potential.
Nog even over "sloffen" gesproken... Op Schiphol valt het me vaak op, vooral bij een groep Japanse jongelui (en dan vooral de vrouwelijke) dat die zich heel "klungelig" voortbewegen en dan vooral hun schoeisel over de grond als het ware meeslepen alsof die 50 kg per stuk wegen.
Ik heb het overigens niet over af en toe, maar 9.5 van de 10 keer dat ik dit mee maak.
Hier heb ik tot nu toe geen verklaring voor kunnen vinden, maar keer op keer blijf ik me hierover verbazen.
Weten jullie wat ik bedoel?
Ik heb het overigens niet over af en toe, maar 9.5 van de 10 keer dat ik dit mee maak.
Hier heb ik tot nu toe geen verklaring voor kunnen vinden, maar keer op keer blijf ik me hierover verbazen.
Weten jullie wat ik bedoel?
"Go Ahead, Make My Day !!"
dat klopt wel, haha. in japan moeten ze hun schoenen vaak uit en aan doen, als ze ergens binnen gaan. onder jongeren is ht een ding geworden om mar half in je schoenen rond te lopen, dus je nikes dragn alsof het instappertejs of sloffen zijn, met de achterkant plantgedrukt inder je voetzool. ik denk dat ht daar vandan komt, dat het normaal is geworden of cool om rond te lopen alsof je op sloffen loopt.quote:
Nog even over "sloffen" gesproken... Op Schiphol valt het me vaak op, vooral bij een groep Japanse jongelui (en dan vooral de vrouwelijke) dat die zich heel "klungelig" voortbewegen en dan vooral hun schoeisel over de grond als het ware meeslepen alsof die 50 kg per stuk wegen.
Ik heb het overigens niet over af en toe, maar 9.5 van de 10 keer dat ik dit mee maak.
Hier heb ik tot nu toe geen verklaring voor kunnen vinden, maar keer op keer blijf ik me hierover verbazen.
Weten jullie wat ik bedoel?
en ook, bedenk ik me ineens, voor meisjes is het weer iets anders. op de een of andere manier is het voor hun schattig om met je voeten maar binnen rond te lopen, zoals je meisjes getekend ziet in mangas, beetje als een kind die wat onzeker op dr benen staat. sommigen voeren dit zo consequent uit dat t net lijkt alsof ze gehandicapt zijn, lol.
dit:
Bedankt voor je uitlegquote:
[..]
dat klopt wel, haha. in japan moeten ze hun schoenen vaak uit en aan doen, als ze ergens binnen gaan. onder jongeren is ht een ding geworden om mar half in je schoenen rond te lopen, dus je nikes dragn alsof het instappertejs of sloffen zijn, met de achterkant plantgedrukt inder je voetzool. ik denk dat ht daar vandan komt, dat het normaal is geworden of cool om rond te lopen alsof je op sloffen loopt.
en ook, bedenk ik me ineens, voor meisjes is het weer iets anders. op de een of andere manier is het voor hun schattig om met je voeten maar binnen rond te lopen, zoals je meisjes getekend ziet in mangas, beetje als een kind die wat onzeker op dr benen staat. sommigen voeren dit zo consequent uit dat t net lijkt alsof ze gehandicapt zijn, lol.
dit:
[ afbeelding ]
Heel herkenbaar trouwens dat plaatje
"Go Ahead, Make My Day !!"
Toch had ik in Japan dan weer het gevoel (in 2007 althans) dat 90% van de meisjes op stiletto hakken liepen. Je ziet het geslof iig wel veel bij andere aziaten, inderdaad waarschijnlijk omdat het klunzig en dus schattig maakt.
They told me all of my cages were mental, so I got wasted like all my potential.
Wat het hiel plattrappen betreft: dat heeft niets met stoer te maken, is gewoon luiheid. Op school draag je een speciaal paar schoenen dat je om de haverklap uit moet doen (en weer aan).quote:
[..]
dat klopt wel, haha. in japan moeten ze hun schoenen vaak uit en aan doen, als ze ergens binnen gaan. onder jongeren is ht een ding geworden om mar half in je schoenen rond te lopen, dus je nikes dragn alsof het instappertejs of sloffen zijn, met de achterkant plantgedrukt inder je voetzool. ik denk dat ht daar vandan komt, dat het normaal is geworden of cool om rond te lopen alsof je op sloffen loopt.
en ook, bedenk ik me ineens, voor meisjes is het weer iets anders. op de een of andere manier is het voor hun schattig om met je voeten maar binnen rond te lopen, zoals je meisjes getekend ziet in mangas, beetje als een kind die wat onzeker op dr benen staat. sommigen voeren dit zo consequent uit dat t net lijkt alsof ze gehandicapt zijn, lol.
dit:
[ afbeelding ]
Dan trap je de hiel plat en draag je het als sloffen, en menigeen zal dat inmiddels ook met sneakers doen.
Overigens kun je er wel degelijk normaal mee lopen, als je je tenen omhoog trekt, maar dat is niet echt lekker...
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
ja geboren uit praktische gemakzucht, maar t heeft wel iets met stoer te maken, als de jongens het doen. ziet er lekker nonchalant uit, en t hoort niet zo, dus ook een beetje rebels.. tenminste, zo is mij dat uitgelegd ooit eens, door een japanner..quote:
[..]
Wat het hiel plattrappen betreft: dat heeft niets met stoer te maken, is gewoon luiheid. Op school draag je een speciaal paar schoenen dat je om de haverklap uit moet doen (en weer aan).
Dan trap je de hiel plat en draag je het als sloffen, en menigeen zal dat inmiddels ook met sneakers doen.
Overigens kun je er wel degelijk normaal mee lopen, als je je tenen omhoog trekt, maar dat is niet echt lekker...
Het waren bij ons niet bepaald de stoere jongens die er zo bijliepen, meer de kneuzen.
Nou hadden we ook niet veel jongens...(man of 10 op een klas van 42)
Nou hadden we ook niet veel jongens...(man of 10 op een klas van 42)
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
misschien een ander soort stoer, t zijn inderdad niet van die gangster typetjes. meer een beetje de dropout croud.quote:
Het waren bij ons niet bepaald de stoere jongens die er zo bijliepen, meer de kneuzen.
Nou hadden we ook niet veel jongens...(man of 10 op een klas van 42)
zo heeft ellk groepje wel weer iets. in tokyo vond ik de otakus bijna nog het stoerste, lol. die gasten staan echt buiten het sociale gebeuren, hebben een soort cult status tegenwoordig en zijn gewoon lekker zichzelf(en dat is behoorlijk raar)
Ja ok, op die manier wel. Stoer waren toch meer de honkbalspelers (en de uitwisselingsstudenten uiteraard)
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Dank daarvoor - ik probeer het op mijn eigen manier te brengen en het is goed om te lezen dat lezers dat leuk vinden.quote:Op maandag 20 december 2010 13:12 schreef Cracka-ass het volgende:
Ik vind je verhalen erg komisch geschreven Lyrebird.
Ik zit op dit moment een beetje in de olie, omdat we net met de studenten onze "end-of-year party" hebben gehad. Ik heb daar vorig jaar ook over geschreven (hoe een van onze studenten de zaak had ondergekotst, en hoe een andere student later een paaltje aan het verven was met prima whiskey). Dit jaar viel het reuze mee. De eerstejaars MS studenten van vorig jaar zijn een jaar wijzer geworden, en gedroegen zich uitermate volwassen.
Wat ook mee zal spelen, is dat het steeds gemakkelijker wordt voor onze studenten om snel een baan te vinden, waardoor ze minder gespannen zijn en minder drinken. In Japan moeten eerste jaars MS studenten na een half semester al een baan gevonden hebben. Doen ze dat niet, dan wordt iedereen heel erg zenuwachtig, want studenten moeten vaak voor een hele familie zorgen, en het is dus belangrijk dat ze een goede baan krijgen.
Met de krimpende Japanse bevolking, en de groeiende economie is het nu zelfs voor de meest belabberde student een eitje om een goede baan te vinden. Zo werk ik nu samen met een student die nog voor z'n BS moet afstuderen, maar die nu al een baan heeft aangeboden gekregen, simpelweg omdat hij een jaar ervaring heeft in mijn vakgebied, en wat dat betreft dus aantrekkelijk wordt voor bepaalde werkgevers.
Goed, ik laat het hierbij vandaag, tot het in de bovenkamer weer wat opklaart.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Ik vind het ook leuk om te lezen. Hou ons op de hoogte en vergeet niet regelmatig een paar foto's te posten van de mooie dames daarquote:Op maandag 20 december 2010 14:31 schreef Lyrebird het volgende:
[..]
Dank daarvoor - ik probeer het op mijn eigen manier te brengen en het is goed om te lezen dat lezers dat leuk vinden.
Ik zit op dit moment een beetje in de olie, omdat we net met de studenten onze "end-of-year party" hebben gehad. Ik heb daar vorig jaar ook over geschreven (hoe een van onze studenten de zaak had ondergekotst, en hoe een andere student later een paaltje aan het verven was met prima whiskey). Dit jaar viel het reuze mee. De eerstejaars MS studenten van vorig jaar zijn een jaar wijzer geworden, en gedroegen zich uitermate volwassen.
Wat ook mee zal spelen, is dat het steeds gemakkelijker wordt voor onze studenten om snel een baan te vinden, waardoor ze minder gespannen zijn en minder drinken. In Japan moeten eerste jaars MS studenten na een half semester al een baan gevonden hebben. Doen ze dat niet, dan wordt iedereen heel erg zenuwachtig, want studenten moeten vaak voor een hele familie zorgen, en het is dus belangrijk dat ze een goede baan krijgen.
Met de krimpende Japanse bevolking, en de groeiende economie is het nu zelfs voor de meest belabberde student een eitje om een goede baan te vinden. Zo werk ik nu samen met een student die nog voor z'n BS moet afstuderen, maar die nu al een baan heeft aangeboden gekregen, simpelweg omdat hij een jaar ervaring heeft in mijn vakgebied, en wat dat betreft dus aantrekkelijk wordt voor bepaalde werkgevers.
Goed, ik laat het hierbij vandaag, tot het in de bovenkamer weer wat opklaart.
Leer spaties gebruiken!
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
Leuk Japanfeitje: dit jaar wordt er enorm veel meer Kentucky fried chicken verkocht voor kerst 
http://www.japanprobe.com(...)-christmas-in-japan/
http://www.japanprobe.com(...)-christmas-in-japan/
haha..quote:
Leuk Japanfeitje: dit jaar wordt er enorm veel meer Kentucky fried chicken verkocht voor kerst
http://www.japanprobe.com(...)-christmas-in-japan/
ik had dook een leuke gevonden gisteren, top 60 populaire japanse woorden 2010
http://pinktentacle.com/2(...)ordsphrases-of-2010/
Toch leuk om je ervaringen aan te horen en wat meer te leren over de Japanse cultuur 
Ga zo door!
[ Bericht 5% gewijzigd door Hawkery op 02-01-2011 01:13:08 ]
Ga zo door![ Bericht 5% gewijzigd door Hawkery op 02-01-2011 01:13:08 ]
I think a hero is an ordinary individual who finds strength to persevere and endure in spite of overwhelming obstacles.
Christopher Reeve
Christopher Reeve
Een gelukkig nieuw jaar, oftewel een HAPPY NEW YEAAAAAAAAARRRRR hihihihihihi
vanuit Japan!
Oud, maar hij blijft leuk!
vanuit Japan!
Oud, maar hij blijft leuk!
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
quote:
Een gelukkig nieuw jaar, oftewel een HAPPY NEW YEAAAAAAAAARRRRR hihihihihihi
vanuit Japan!
Oud, maar hij blijft leuk!
Leer spaties gebruiken!
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
Japan, een land vol waaghalzen
Daar waar je in Nederland tijdens Oud & Nieuw een kick krijgt van het afsteken van gevaarlijk illegaal vuurwerk of door in winterweer een Nieuwjaarsduik te nemen, wagen Japanners zich aan de traditionele "mochi" rijst cake. Die cake is lekker plakkerig, en wordt in de traditionele Nieuwjaarsoep geknikkerd. Jaarlijks sterven er Japanners aan het eten van deze delicatesse, omdat de cake ergens achter in de keel blijft hangen wat uiteindelijk leidt (lijdt) tot verstikking en dus de dood. Dit jaar zijn er maar liefst zes Japanners overleden. Ga dan bungee jumpen, als je een kick zoekt...
Daar waar je in Nederland tijdens Oud & Nieuw een kick krijgt van het afsteken van gevaarlijk illegaal vuurwerk of door in winterweer een Nieuwjaarsduik te nemen, wagen Japanners zich aan de traditionele "mochi" rijst cake. Die cake is lekker plakkerig, en wordt in de traditionele Nieuwjaarsoep geknikkerd. Jaarlijks sterven er Japanners aan het eten van deze delicatesse, omdat de cake ergens achter in de keel blijft hangen wat uiteindelijk leidt (lijdt) tot verstikking en dus de dood. Dit jaar zijn er maar liefst zes Japanners overleden. Ga dan bungee jumpen, als je een kick zoekt...
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Maar mochi is echt zooooooo LEKKER! En het hoeft niet eens in de soep. Met suiker en soyasaus is het ook heerlijk!
Ik heb er alleen toentertijd zoveel van gegeten dat ik obstipatie kreeg
Heb je nog Mochi-Tsuki gedaan?
Tip trouwens, mocht een van jullie ooit in Arashiyama (noort west Kyoto) komen, er zit daar een ijssalon op de hoek, die Sakura-Mochi (kersenbloesem-rijscake) ijs verkoopt, en dat is echt ZO lekker. Ik weet hoe het klinkt, maar probeer het!
Ik heb er alleen toentertijd zoveel van gegeten dat ik obstipatie kreeg
Heb je nog Mochi-Tsuki gedaan?
Tip trouwens, mocht een van jullie ooit in Arashiyama (noort west Kyoto) komen, er zit daar een ijssalon op de hoek, die Sakura-Mochi (kersenbloesem-rijscake) ijs verkoopt, en dat is echt ZO lekker. Ik weet hoe het klinkt, maar probeer het!
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Ik ben geen fan van het spul. Snoepen graag, maar het Japanse snoepgoed valt altijd vies tegen, en die rijstcakes vormen geen uitzondering. Of wat te denken van die rode-bonenprut die ze hier overal instoppen... Brrrr. Het ergste waren nog wel de snoepjes die je krijgt bij een traditionele Japanse theeceremonie. Van die weeige snoepjes die net niet zoet genoeg zijn en waar je een uur op loopt te kouwen voordat je het durft door te slikken, waarna je een halve dag misselijk bent. Nee dank je.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Hahahahaha, ik weet wat je bedoelt. En dan gooien ze er kinako overheen om het zoeter te maken.
...dango (maar dat zegt niet zoveel, dango gebruiken ze voor heel veel snoepjes)
Ik vind het overigens wel lekker, niet zo lekker als anko (die rooie prut) en zeker niet zo lekker als mochi, maar dessalnietemin lekker. Maar ik schijn inderdaad een uitzondering te zijn. Er werd meermaals gezegd dat ik zo makkelijk was, omdat ik alles lekker vond.
Probeer anders een cha-dango (dat zijn groene bolletjes op een stokje, lijkt er op maar is zachter van structuur en met meer smaak)
Gouwe ouwe fout van een uitwisselings student:
"Watashi ha unko ga suki desu!"
unko = poep
anko = rode bonen pasta
...dango (maar dat zegt niet zoveel, dango gebruiken ze voor heel veel snoepjes)
Ik vind het overigens wel lekker, niet zo lekker als anko (die rooie prut) en zeker niet zo lekker als mochi, maar dessalnietemin lekker. Maar ik schijn inderdaad een uitzondering te zijn. Er werd meermaals gezegd dat ik zo makkelijk was, omdat ik alles lekker vond.
Probeer anders een cha-dango (dat zijn groene bolletjes op een stokje, lijkt er op maar is zachter van structuur en met meer smaak)
Gouwe ouwe fout van een uitwisselings student:
"Watashi ha unko ga suki desu!"
unko = poep
anko = rode bonen pasta
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Japanse meisjes.........
Dat zou de enige reden zijn voor mij om eens naar Japan te gaan, voor de rest trekt het me niet zo.
Allemaal grote tetten daar (itt hier :p )
Dat zou de enige reden zijn voor mij om eens naar Japan te gaan, voor de rest trekt het me niet zo.
Allemaal grote tetten daar (itt hier :p )
Mai pben rai~!
quote:
Japanse meisjes.........
Dat zou de enige reden zijn voor mij om eens naar Japan te gaan, voor de rest trekt het me niet zo.
Allemaal grote tetten daar (itt hier :p )
Zwarte Piet is uit!
https://www.youtube.com/w(...)bedded&v=OV3xp5ZXSYA
https://www.youtube.com/w(...)bedded&v=OV3xp5ZXSYA
OMG :|quote:
Hahahahaha, ik weet wat je bedoelt. En dan gooien ze er kinako overheen om het zoeter te maken.
...dango (maar dat zegt niet zoveel, dango gebruiken ze voor heel veel snoepjes)
Ik vind het overigens wel lekker, niet zo lekker als anko (die rooie prut) en zeker niet zo lekker als mochi, maar dessalnietemin lekker. Maar ik schijn inderdaad een uitzondering te zijn. Er werd meermaals gezegd dat ik zo makkelijk was, omdat ik alles lekker vond.
Probeer anders een cha-dango (dat zijn groene bolletjes op een stokje, lijkt er op maar is zachter van structuur en met meer smaak)
Gouwe ouwe fout van een uitwisselings student:
"Watashi ha unko ga suki desu!"
unko = poep
anko = rode bonen pasta
Zeker net begonnen ofzo? Dan zeg je ook niet watashi ha...
quote:
Japanse meisjes.........
Dat zou de enige reden zijn voor mij om eens naar Japan te gaan, voor de rest trekt het me niet zo.
Allemaal grote tetten daar (itt hier :p )
Ja, dat was een van de eerste pogingen van diegene om een volwaardige zin te maken (dat was ik overigens niet).
Wat niet betekent dat je nooit "watashi ha" zegt...
Ik heb na een maand of 3 gepresteerd te vragen of ik de autogordel er "hentai" in moest doen
hentai = pervers
hantai = andersom
Wat niet betekent dat je nooit "watashi ha" zegt...
Ik heb na een maand of 3 gepresteerd te vragen of ik de autogordel er "hentai" in moest doen
hentai = pervers
hantai = andersom
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Nee watashi wa laat je natuurlijk niet altijd achterwege, maar volgensmij was het uit deze context al te begrijpen dat hij iets over zichzelf zou zeggen. En die hentai/hantai is wel een oei waard, maar die van unko is nog wel tandje erger.quote:
Ja, dat was een van de eerste pogingen van diegene om een volwaardige zin te maken (dat was ik overigens niet).
Wat niet betekent dat je nooit "watashi ha" zegt...
Ik heb na een maand of 3 gepresteerd te vragen of ik de autogordel er "hentai" in moest doen
hentai = pervers
hantai = andersom
Ja, maar dat is iets waar je in het begin aan moet wennen...op den duur wordt het natuurlijk gewoon "unko ga suki"
Mijn meest brillante fout was toch wel na een week of 3, ik had al flink Japans zitten leren, en dacht nu alle ingredienten voor mijn eerste zelfgemaakte Japanse zin te hebben. De vorige dag had ik het brood opgemaakt, en ik wist dus dat er vandaag nieuw brood zou zijn. Vol overtuiging kom ik de trap afrollen en zeg
"watashi ha kyou shinpan taberu!"
kyou = vandaag
taberu = eten
shin = nieuw
pan = brood
shinpan = sheidsrechter
yakitake no pan = vers(gebakken) brood.
De rest van mijn verblijf daar (nog een week of 3) werd er elke zoveel dagen aangekondigd dat we "shinpan" zouden eten.
[ Bericht 4% gewijzigd door Tanin op 04-01-2011 20:09:01 ]
Mijn meest brillante fout was toch wel na een week of 3, ik had al flink Japans zitten leren, en dacht nu alle ingredienten voor mijn eerste zelfgemaakte Japanse zin te hebben. De vorige dag had ik het brood opgemaakt, en ik wist dus dat er vandaag nieuw brood zou zijn. Vol overtuiging kom ik de trap afrollen en zeg
"watashi ha kyou shinpan taberu!"
kyou = vandaag
taberu = eten
shin = nieuw
pan = brood
shinpan = sheidsrechter
yakitake no pan = vers(gebakken) brood.
De rest van mijn verblijf daar (nog een week of 3) werd er elke zoveel dagen aangekondigd dat we "shinpan" zouden eten.
[ Bericht 4% gewijzigd door Tanin op 04-01-2011 20:09:01 ]
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Imo & Imobou
Voor kenners van de Japanse taal zal bovenstaande weinig zeggen. De Koreanen onder ons weten dat het hier over "tante" en "oom" gaat.
Afgelopen week waren we te gast bij mijn a.s. Koreaanse schoonfamilie. Een hele ervaring voor een Brabantse jongen! Ik had wel eens eerder een deel van de familie gezien, wat bij Koreanen niet zo gebruikelijk is, omdat het nogal een formele boel is zodra een relatie serieus wordt en de familie erbij betrokken wordt. Doe overigens niet hetzelfde als mijn (a.s. Koreaanse) zwager: die was zo zat als een toeter toen hij voor het eerst de familie ontmoette, en die kunnen hem nog steeds niet uitstaan.
Afijn, de eerste keer dat ik ze allemaal zag (mijn verloofde heeft twee zussen en twee broers, waarvan de meesten weer kinderen hebben) gingen we met z'n allen lunchen. All you can eat Korean buffet style: een ongelofelijke hoeveelheid heel lekker eten, waarbij je eigenlijk niet kunt kiezen wat je wil eten, zo veel is er. Nou was zo'n ontmoeting voor mij met een Koreaanse familie een hele verrassing, want zo blijk ik twee grappige a.s. zwagers te hebben die best wel een glaasje whiskey lusten, voor de andere kant was het natuurlijk helemaal een verrassing om een niet-Koreaans hoofd te zien! Want waar je ook komt in Korea, veel Westerlingen zie je niet. Daar was ik hier in Japan natuurlijk wel aan gewend geraakt, maar itt Japan laten Koreanen wel merken dat dat eigenlijk best vreemd is, wat dus betekent dat iedereen je aan zit te staren in bijvoorbeeld de metro (Japanners doen niet aan staren). D'r waren ook wat kinderen bij, en die vonden het machtig mooi dat ze nu een imobou hadden die geen woord Koreaans spreekt (muv anjahaseo, wat hallo betekent, en kamsamhanida, wat dankjewel betekent). Konden ze hun Engels oefenen.
In Korea gaat het er in de familie allemaal wat warmer aan toe dan bij ons thuis. Dat betekende dus dat wij een aantal dagen met een aantal koters zaten opgescheept. Eentje was net 1 jaar, en die vond het maar niks, zo'n vreemd wit hoofd. Kan er ook wat mee te maken hebben dat ik eigenlijk alleen maar weet hoe lenzen en lasers werken, en geen flauw idee heb wat je met een jengelende baby moet doen. Aan de andere kinderen hadden we eigenlijk geen kind. Stop een computerspel in hun handen en ze zijn stil. Uiteindelijk hebben we ze maar eens een keer mee naar het schaatsen genomen. In het plaatselijke warenhuis (het grootste ter wereld, Busan) hebben ze ook een ijsbaan zitten, dus wij met z'n allen schaatsen. De kinderen waren zo rond de 10 jaar, en die hadden nog nooit geschaatst. Ik wel, dus met twee kinderen aan de hand schaatsen. Valt niet mee, vooral niet als die kinderen denken dat je op ijs kunt lopen met schaatsen, ipv schaatsbewegingen te maken. Terwijl ze zelf aan het oefenen waren gingen ze ook nog een paar keer hard onderuit, iets dat je niet echt kunt voorkomen als je gaat schaatsen. Dat leer je met vallen en opstaan. Dat - en dat ze minder moesten lopen en meer moesten schaatsen - probeerde ik via mijn vriendin uit te leggen, maar het gevolg daarvan was dat ze niet meer het ijs op wilden en me boos aankeken.
Vallen en opstaan. Wat dus ook voor mezelf gold. Wat ik hier geleerd had, was dat je kinderen eerst moet laten wennen op het ijs, voordat je hun techniek probeert te verbeteren. Uiteindelijk trokken ze vreemd genoeg bij, en stonden ze weer op het ijs.
We zijn nog met ze wezen eten. Veilig naar een Koreaans restaurant, maar dat wilde de jongste niet, die wilde steak eten. Nou eet je bij ons in de familie wat de pot schaft, maar mijn vriendin is daar wat gemakkelijker in, dus uiteindelijk werd het spaghetti met gehaktballen. Ik moet wel zeggen dat het passen op kinderen zenuwslopend is - aan het einde van de dag hebben we nog een glaasje met de ouders gedronken en ik kan me nu iets beter inleven in wat mijn ouders hebben doorstaan.
Met Oud & Nieuw heb ik nog 50 oliebollen gebakken. Het bleek lastig om poedersuiker te vinden, maar voor de rest ging het allemaal erg vlotjes, en de oliebollen werden na een twijfelend begin smakelijk met mes en pork (Koreanen hebben moeite met de f) door de familie gegeten.
Voor kenners van de Japanse taal zal bovenstaande weinig zeggen. De Koreanen onder ons weten dat het hier over "tante" en "oom" gaat.
Afgelopen week waren we te gast bij mijn a.s. Koreaanse schoonfamilie. Een hele ervaring voor een Brabantse jongen! Ik had wel eens eerder een deel van de familie gezien, wat bij Koreanen niet zo gebruikelijk is, omdat het nogal een formele boel is zodra een relatie serieus wordt en de familie erbij betrokken wordt. Doe overigens niet hetzelfde als mijn (a.s. Koreaanse) zwager: die was zo zat als een toeter toen hij voor het eerst de familie ontmoette, en die kunnen hem nog steeds niet uitstaan.
Afijn, de eerste keer dat ik ze allemaal zag (mijn verloofde heeft twee zussen en twee broers, waarvan de meesten weer kinderen hebben) gingen we met z'n allen lunchen. All you can eat Korean buffet style: een ongelofelijke hoeveelheid heel lekker eten, waarbij je eigenlijk niet kunt kiezen wat je wil eten, zo veel is er. Nou was zo'n ontmoeting voor mij met een Koreaanse familie een hele verrassing, want zo blijk ik twee grappige a.s. zwagers te hebben die best wel een glaasje whiskey lusten, voor de andere kant was het natuurlijk helemaal een verrassing om een niet-Koreaans hoofd te zien! Want waar je ook komt in Korea, veel Westerlingen zie je niet. Daar was ik hier in Japan natuurlijk wel aan gewend geraakt, maar itt Japan laten Koreanen wel merken dat dat eigenlijk best vreemd is, wat dus betekent dat iedereen je aan zit te staren in bijvoorbeeld de metro (Japanners doen niet aan staren). D'r waren ook wat kinderen bij, en die vonden het machtig mooi dat ze nu een imobou hadden die geen woord Koreaans spreekt (muv anjahaseo, wat hallo betekent, en kamsamhanida, wat dankjewel betekent). Konden ze hun Engels oefenen.
In Korea gaat het er in de familie allemaal wat warmer aan toe dan bij ons thuis. Dat betekende dus dat wij een aantal dagen met een aantal koters zaten opgescheept. Eentje was net 1 jaar, en die vond het maar niks, zo'n vreemd wit hoofd. Kan er ook wat mee te maken hebben dat ik eigenlijk alleen maar weet hoe lenzen en lasers werken, en geen flauw idee heb wat je met een jengelende baby moet doen. Aan de andere kinderen hadden we eigenlijk geen kind. Stop een computerspel in hun handen en ze zijn stil. Uiteindelijk hebben we ze maar eens een keer mee naar het schaatsen genomen. In het plaatselijke warenhuis (het grootste ter wereld, Busan) hebben ze ook een ijsbaan zitten, dus wij met z'n allen schaatsen. De kinderen waren zo rond de 10 jaar, en die hadden nog nooit geschaatst. Ik wel, dus met twee kinderen aan de hand schaatsen. Valt niet mee, vooral niet als die kinderen denken dat je op ijs kunt lopen met schaatsen, ipv schaatsbewegingen te maken. Terwijl ze zelf aan het oefenen waren gingen ze ook nog een paar keer hard onderuit, iets dat je niet echt kunt voorkomen als je gaat schaatsen. Dat leer je met vallen en opstaan. Dat - en dat ze minder moesten lopen en meer moesten schaatsen - probeerde ik via mijn vriendin uit te leggen, maar het gevolg daarvan was dat ze niet meer het ijs op wilden en me boos aankeken.
Vallen en opstaan. Wat dus ook voor mezelf gold. Wat ik hier geleerd had, was dat je kinderen eerst moet laten wennen op het ijs, voordat je hun techniek probeert te verbeteren. Uiteindelijk trokken ze vreemd genoeg bij, en stonden ze weer op het ijs.
We zijn nog met ze wezen eten. Veilig naar een Koreaans restaurant, maar dat wilde de jongste niet, die wilde steak eten. Nou eet je bij ons in de familie wat de pot schaft, maar mijn vriendin is daar wat gemakkelijker in, dus uiteindelijk werd het spaghetti met gehaktballen. Ik moet wel zeggen dat het passen op kinderen zenuwslopend is - aan het einde van de dag hebben we nog een glaasje met de ouders gedronken en ik kan me nu iets beter inleven in wat mijn ouders hebben doorstaan.
Met Oud & Nieuw heb ik nog 50 oliebollen gebakken. Het bleek lastig om poedersuiker te vinden, maar voor de rest ging het allemaal erg vlotjes, en de oliebollen werden na een twijfelend begin smakelijk met mes en pork (Koreanen hebben moeite met de f) door de familie gegeten.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Oliebollen die vind bijna iedereen wel lekker! Je beschreef eigenlijk best goed waar het Japanse eten om draait; rijst, vis, soep etc. Wat is kenmerkend voor Koreaans eten?
die vind bijna iedereen wel lekker! Je beschreef eigenlijk best goed waar het Japanse eten om draait; rijst, vis, soep etc. Wat is kenmerkend voor Koreaans eten?
I think a hero is an ordinary individual who finds strength to persevere and endure in spite of overwhelming obstacles.
Christopher Reeve
Christopher Reeve
Rijst vlees, pittig is mijn ervaring.
Denk je dat je een recept voor Kim-chi bij je schoonfamilie kunt lospeuteren Lyrebird? dat spul is echt zoooooo
Denk je dat je een recept voor Kim-chi bij je schoonfamilie kunt lospeuteren Lyrebird? dat spul is echt zoooooo
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Kim-chi... we hebben vaak een halve kilo van dat spul in de koelkast staan, maar ik kan niet zo goed tegen stevig gekruid eten. Krijg er bijvoorbeeld een erg rood hoofd van.
Maareh, moet je daarvoor niet een witte kool met wat rode peper laten fermenteren?
Hawkery: de traditionele Koreaanse keuken bestaat inderdaad uit rijst, pittig vlees en pittige groente. Daarnaast wikkelen ze graag hun rijst in bladeren. Dat kunnen slabladeren zijn, of bladeren gemaakt van zeewier, maar ik heb ook grote bladeren die van een boom afkomstig leken te zijn gezien. En alles wat ze eten, ieder sausje of iedere groente zit onder het rode spul dat behoorlijk stevig en scherp gekruid is. Dus je pakt zo'n blad, knikkert er wat rijst in, wat rood spul, wat groente en wat vlees en dat eet je dan op. Ze houden ook wel van vis, maar het meest apparte wat ik gezien heb, is dat ze dol zijn op vers, ongekookt vlees. Dus sashimi van bief of paardenvlees.
Zelf heb ik in een restaurant nog een niet helemaal goed doorgebakken teen rauwe knoflook gegeten, waar ik niet helemaal goed van werd. Wel een ervaring.
Maareh, moet je daarvoor niet een witte kool met wat rode peper laten fermenteren?
Hawkery: de traditionele Koreaanse keuken bestaat inderdaad uit rijst, pittig vlees en pittige groente. Daarnaast wikkelen ze graag hun rijst in bladeren. Dat kunnen slabladeren zijn, of bladeren gemaakt van zeewier, maar ik heb ook grote bladeren die van een boom afkomstig leken te zijn gezien. En alles wat ze eten, ieder sausje of iedere groente zit onder het rode spul dat behoorlijk stevig en scherp gekruid is. Dus je pakt zo'n blad, knikkert er wat rijst in, wat rood spul, wat groente en wat vlees en dat eet je dan op. Ze houden ook wel van vis, maar het meest apparte wat ik gezien heb, is dat ze dol zijn op vers, ongekookt vlees. Dus sashimi van bief of paardenvlees.
Zelf heb ik in een restaurant nog een niet helemaal goed doorgebakken teen rauwe knoflook gegeten, waar ik niet helemaal goed van werd. Wel een ervaring.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Orgaanvlees vinden ze ook erg lekker zover ik weet. Hele spijsverteringsstelsel van een koe krijg je dan op je boord, 4 verschillende magen of weet ik het.
En ja, volgens mij is het iets van Chineze kool + peper + knoflook later fermeteren, maar hoe precies, dat weet ik niet, en ik doe al 3 jaar m'n best om erachter te komen
En rood hoofd zou ik me niet te veel zorgen over maken, dat krijgen zij ook allemaal als ze drinken.
En ja, volgens mij is het iets van Chineze kool + peper + knoflook later fermeteren, maar hoe precies, dat weet ik niet, en ik doe al 3 jaar m'n best om erachter te komen
En rood hoofd zou ik me niet te veel zorgen over maken, dat krijgen zij ook allemaal als ze drinken.
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
quote:
Verhalen blijven leuk! Verder.. je zegt aanstaande... je gaat trouwen?
Ja, en dat is niet eenvoudig. We zijn hier allebei niet geboren, en daar doet de Japanse overheid erg moeilijk over. Ik moet bijvoorbeeld bewijzen dat ik niet getrouwd ben in Nederland, en dat ik niet ben getrouwd in de VS (omdat ik daar jaren gewoond heb). Begin daar maar eens aan.
Daarnaast spreekt de familie van mijn vriendin zo weinig Engels, laat staan Nederlands, dat een trouwerij buiten Korea weinig zin heeft, want dan komen ze niet. Van de andere kant is het voor mijn familie een hele rompslomp om voor een dag naar Korea te komen.
Het plan was om de ceremonie dan op Guam of Hawaii te houden, omdat ik een Greencard heb en de Amerikaanse autoriteiten heel wat gemakkelijker zijn. Nadeel is dus dat dan de Koreanen niet komen, en mijn familie twee dagen in het vliegtuig moet zitten.
Optie 3 is dat wij met z'n tweetjes lekker een paar weken op Hawaii door gaan brengen, en dan van de zomer een paar dagen naar Korea en Nederland gaan om daar een feestje te geven voor de familie.
Trouwfoto's zijn trouwens al gemaakt - Korean style (foto's worden vaak voor de officiele plechtigheid gemaakt bij een fotograaf, in allerlei verschillende kostuums). Dat was best duur en intensief, maar wel erg leuk om te doen en ik heb me verbaasd over de kwaliteit van de foto's. Nou wist ik wel dat mijn vriendin er goed uit zag, maar ik mag er ook best wezen.
Good intentions and tender feelings may do credit to those who possess them, but they often lead to ineffective — or positively destructive — policies ... Kevin D. Williamson
Pics or it didnt happenquote:
[..]
Trouwfoto's zijn trouwens al gemaakt
Leer spaties gebruiken!
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
Op donderdag 16 december 2010 20:05 schreef craftyvirus het volgende:
Bootje84 is een westlander waar ik respect voor heb :@ :P
