Choose life. Choose a job. Choose a career. Choose a family

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 18:53 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

En als je die simpele waarheid ontdekt hebt probeert de hele wereld je te overtuigend dat jij gek bent. Dat is het gekke.

Dat neem ik als een compliment. Serieus, ik vind "normaal" echt een belediging. Gelukkig zeggen niet veel mensen dat van me. Bij jou dus ook niet? TOP!

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 18:58 schreef El_Matador het volgende:

[..]

Dat neem ik als een compliment. Serieus, ik vind "normaal" echt een belediging. Gelukkig zeggen niet veel mensen dat van me. Bij jou dus ook niet? TOP!

Alsof mensen zomaar tegen iemand zeggen 'wauw, jij bent echt normaal' .

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 18:42 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Dat hoop ik niet. Ik zie hem alleen balen omdat hij iets niet kan.

Veel mensen dromen van iets. Dat kan een verre reis zijn, een droomauto, of een totaal andere baan (die minder verdient). Maar dat ' zit er niet in'. Vaak (lang niet altijd!) is dat omdat ze geen keuzes willen/kunnen maken.

Je moet keuzes kunnen maken, dan ben je vrijer om te doen wat jij echt belangrijk vindt. Mensen worden vaak tegengehouden in het maken van dit soort keuzes.

Omdat de hele maatschappij ze aanpraat dat dingen 'moeten'. Je moet een mooi huis, met een nieuwe inrichting, een (nieuwe)auto, en een vakantie hebben. Alles daarbovenop is vrij te besteden, maar na al die dingen heb je vaak niet zoveel meer over.

Het zou natuurlijk net zo goed op kunnen gaan dat iemand droomt van een dure keuken maar geen geld heeft, omdat hij het idee heeft dat hij op vakantie ' moet' omdat je anders niet meetelt.

Ik denk dat omgeving een grotere rol speelt dan de maatschappij zelf. Als je vriendengroep vooral uit mensen bestaat met een huisjeboompjebeestje bestaansleven, is de kans veel groter dat je zoiets als de norm ziet. Zelf heb ik nooit het gevoel gehad dat ik van de maatschappij een mooi huis, dure auto, goed betaalde baan en kids moet hebben.

Hoe oud ben je, Morrigan? Ik heb het idee dat elke omgeving vanaf een bepaald moment (30) verandert in zo'n omgeving, namelijk.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 19:03 schreef L0t.. het volgende:

[..]

Alsof mensen zomaar tegen iemand zeggen 'wauw, jij bent echt normaal' .

Niet op die manier. Dat gaat subtieler, die beledigingen.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 19:54 schreef ShadyLane het volgende:
Hoe oud ben je, Morrigan? Ik heb het idee dat elke omgeving vanaf een bepaald moment (30) verandert in zo'n omgeving, namelijk.

Het is een keuze met welke mensen je je omringt. Ik ben 30, bijna 31 en ik trek juist onafhankelijkere mensen aan, van welke leeftijd dan ook.

quote:

Ik wist niet dat er zoveel druk was om een burgerleventje te gaan leiden. Wat als ik daar geen zin in heb?

Gewoon niet doen als je er geen zin in hebt

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 20:02 schreef El_Matador het volgende:

[..]

Het is een keuze met welke mensen je je omringt. Ik ben 30, bijna 31 en ik trek juist onafhankelijkere mensen aan, van welke leeftijd dan ook.

Hier ben ik het zeker mee eens. Ik ben zelf nog maar 24 (bijna 25). Echter ben ik van mening dat mijn leeftijd niet zo heel veel zegt. Van een aantal mensen met wie ik omgaan zijn al eind 20/begin 30 en die zie ik nog niet zo snel een 'huisjeboompjebeestje' leven _{Om het maar even zo simpel te noemen.} opbouwen.

Genoeg mensen van mijn leeftijd die een ander bestaansleven hebben, alleen voel ik me niet zo snel aangetrokken om met die groep om te gaan.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 20:02 schreef El_Matador het volgende:
Het is een keuze met welke mensen je je omringt. Ik ben 30, bijna 31 en ik trek juist onafhankelijkere mensen aan, van welke leeftijd dan ook.

Dat is zeker zo. Het is niet altijd makkelijk om ze te vinden. Toen ik bij ons eetgroepje (2 stellen + ondergetekende) bijvoorbeeld aangaf dat ik er niet zoveel mee kon dat het steeds meer over hypotheken en zwangerschappen ging, zeiden zij dat ze juist zo graag mensen in hun vriendenkring hadden die met andere dingen bezig waren. Prima dat ze "een gemeleerde vriendenkring" willen, maar wat heb ik daaraan, als het alsnog voortdurend over die onderwerpen gaat?

Maar je hebt wel gelijk. Je hebt zelf in de hand welke mensen je opzoekt.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 20:15 schreef ShadyLane het volgende:

[..]

Dat is zeker zo. Het is niet altijd makkelijk om ze te vinden. Toen ik bij ons eetgroepje (2 stellen + ondergetekende) bijvoorbeeld aangaf dat ik er niet zoveel mee kon dat het steeds meer over hypotheken en zwangerschappen ging, zeiden zij dat ze juist zo graag mensen in hun vriendenkring hadden die met andere dingen bezig waren. Prima dat ze "een gemeleerde vriendenkring" willen, maar wat heb ik daaraan, als het alsnog voortdurend over die onderwerpen gaat?

Maar je hebt wel gelijk. Je hebt zelf in de hand welke mensen je opzoekt.

Ik heb ook allerlei soorten vrienden, maar de beste, de echte vrienden, en ook mijn knuffelmeisje, zijn toch degenen die niet zo met rollenpatronen en planningen bezig zijn, zoals ikzelf ook ben.

Mijn beste (reis)maat (22) zit nu lekker in de Westelijke Sahara bijvoorbeeld.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:01 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Als ' zuipavondjes met Han, Piet en Willem' langzaam veranderen in ' etentjes bij Han en Mira' dan weet je hoe laat het is...

De verjaardag van een van mn maten (vroeger in Spanje op veldwerk met schedels en porno op de bus geplakt de hele dag dronken zijn -behalve degene die reed dan- ); letterlijk alle ouders in een kring en iedereeen had babies meegenomen die in het midden aan het spelen waren. Iedereen op 2 na; een had zijn hond bij zich en ik (was toen nog vrijgezel).

Choose not to choose life. Choose sometin' else.

Toch is het etentje bij de ene Han en Mira heel anders dan dat bij de andere Han en Mira. Er bestaan werkelijk (godzijdank) stellen die al jaren samenwonen, kinderen hebben, een brave vaste baan, "het niet meer laat kunnen maken" enz., die desondanks gewoon nog steeds goeie gesprekken kunnen hebben over interessante dingen.

Ik denk dat ik zelf die gave ook wel blijf houden, kan me niet voorstellen dat ik ooit een hele avond zal gaan praten over de keuze van de tegels voor het terras in de achtertuin. Maar je weet nooit. Waarschijnlijk denkt iedereen dat ze nooit zo zullen worden, en toch zijn degenen die het lukt in de minderheid.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:17 schreef ShadyLane het volgende:
Toch is het etentje bij de ene Han en Mira heel anders dan dat bij de andere Han en Mira. Er bestaan werkelijk (godzijdank) stellen die al jaren samenwonen, kinderen hebben, een brave vaste baan, "het niet meer laat kunnen maken" enz., die desondanks gewoon nog steeds goeie gesprekken kunnen hebben over interessante dingen.

Ik denk dat ik zelf die gave ook wel blijf houden, kan me niet voorstellen dat ik ooit een hele avond zal gaan praten over de keuze van de tegels voor het terras in de achtertuin. Maar je weet nooit. Waarschijnlijk denkt iedereen dat ze nooit zo zullen worden, en toch zijn degenen die het lukt in de minderheid.

Ik vrees dat je daar gelijk in hebt. Niet dat het erg is als je een `burgerlijk` leven wilt hebben met relatie, hypotheek, kinderen en vaste baan, integendeel. Maar het is wel zo dat de druk inderdaad groter is dan de meesten denken. Het is in ieder geval wel de belangrijkste reden dat mijn relatie stuk liep, zij wou dat allemaal, ten koste van alles. Dat ik niet al die die dingen wou was voor haar reden om te denken dat ik nog steeds een puber was. En niet alleen zij, maar onze vrienden dachten er ook zo over. Zogenaamde vrijgevochten geesten, zichzelf creatief en tolerant noemend. Maar nu zitten ze allemaal in dat `burgerlijke` leven, omdat dat volgens hen een logische stap in je volwassen leven is. `Groei` noemden ze het.

Ik ben nog niet eens halverwege de dertig, maar door dat soort gedachtes krijg ik soms inderdaad het idee dat ik een onvolwassen puber ben. Ben ik niet, maar dat doet er blijkbaar niet meer toe. Ik doe niet mee met wat zij doen, dat is het punt. Terreur van de meerderheid noem ik dat. Democratie noemen anderen het.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:17 schreef ShadyLane het volgende:
Toch is het etentje bij de ene Han en Mira heel anders dan dat bij de andere Han en Mira. Er bestaan werkelijk (godzijdank) stellen die al jaren samenwonen, kinderen hebben, een brave vaste baan, "het niet meer laat kunnen maken" enz., die desondanks gewoon nog steeds goeie gesprekken kunnen hebben over interessante dingen.

Ik denk dat ik zelf die gave ook wel blijf houden, kan me niet voorstellen dat ik ooit een hele avond zal gaan praten over de keuze van de tegels voor het terras in de achtertuin. Maar je weet nooit. Waarschijnlijk denkt iedereen dat ze nooit zo zullen worden, en toch zijn degenen die het lukt in de minderheid.

Je doet nu net alsof het een enorme klus is om niet in dat riedeltje te komen. Persoonlijk ben ik nog steeds van mening dat het een keuze is en dat de mensen die daar voor kiezen ervan uitgaan dat ze daar gelukkig van worden.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:36 schreef Barbusse het volgende:

[..]

Ik vrees dat je daar gelijk in hebt. Niet dat het erg is als je een `burgerlijk` leven wilt hebben met relatie, hypotheek, kinderen en vaste baan, integendeel. Maar het is wel zo dat de druk inderdaad groter is dan de meesten denken. Het is in ieder geval wel de belangrijkste reden dat mijn relatie stuk liep, zij wou dat allemaal, ten koste van alles. Dat ik niet al die die dingen wou was voor haar reden om te denken dat ik nog steeds een puber was. En niet alleen zij, maar onze vrienden dachten er ook zo over. Zogenaamde vrijgevochten geesten, zichzelf creatief en tolerant noemend. Maar nu zitten ze allemaal in dat `burgerlijke` leven, omdat dat volgens hen een logische stap in je volwassen leven is. `Groei` noemden ze het.

Ik ben nog niet eens halverwege de dertig, maar door dat soort gedachtes krijg ik soms inderdaad het idee dat ik een onvolwassen puber ben. Ben ik niet, maar dat doet er blijkbaar niet meer toe. Ik doe niet mee met wat zij doen, dat is het punt. Terreur van de meerderheid noem ik dat. Democratie noemen anderen het.

Om eerlijk te zijn ben ik blij dat ik niet zulke vrienden heb.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:40 schreef Morrigan het volgende:
Je doet nu net alsof het een enorme klus is om niet in dat riedeltje te komen. Persoonlijk ben ik nog steeds van mening dat het een keuze is en dat de mensen die daar voor kiezen ervan uitgaan dat ze daar gelukkig van worden.

Ik denk van niet. Ik denk dat het vaak geen bewuste keuze is, maar dat het er eerder gewoon insluipt. Anders zouden mensen er wel gewoon achter staan en niet bij hoog en laag roepen "dat ze zo nooit zullen worden".

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:41 schreef Morrigan het volgende:

[..]

Om eerlijk te zijn ben ik blij dat ik niet zulke vrienden heb.

Die heb ik dus ook niet meer...

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:47 schreef ShadyLane het volgende:

[..]

Ik denk van niet. Ik denk dat het vaak geen bewuste keuze is, maar dat het er eerder gewoon insluipt. Anders zouden mensen er wel gewoon achter staan en niet bij hoog en laag roepen "dat ze zo nooit zullen worden".

Het is ook geen echte bewuste keuze, net zoals je niet bewust besluit niet dat burgerlijke leventje te gaan leiden. Het is alleen wel een dwingende manier van leven zodra je dat leven gaat leiden, heb ik gemerkt.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 22:47 schreef ShadyLane het volgende:

[..]

Ik denk van niet. Ik denk dat het vaak geen bewuste keuze is, maar dat het er eerder gewoon insluipt. Anders zouden mensen er wel gewoon achter staan en niet bij hoog en laag roepen "dat ze zo nooit zullen worden".

Maar roepen ze dan nog steeds dat ze nooit zo zullen worden? Het zou best kunnen dat ze gewoon van mening veranderd zijn. Zo niet, dan is het zeer triest dat ze een leven leiden waar ze zelf niet achter staan.

Niemand zal zichzelf bestempelen als iemand die alleen maar over badkamertegels praat. Dat probeerde ik ook te illustreren met dat verhaal over die eetclub.