Vriend in het leger

quote:

Op donderdag 5 november 2009 15:52 schreef JustSoraya het volgende:
Maar, tot nu toe, heb ik hem gevraagd niet over zijn werk te praten.

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 17:10 schreef Ladylicious het volgende:
Ik vind mannen in het leger wel
Doe me zn nummer maar dan fiets ik even langs

quote:

Op woensdag 4 november 2009 15:51 schreef JustSoraya het volgende:
Mijn vriend zit sinds 14 september [mijn verjaardag! >_<] in de AMO in Assen. Ik zat hier al sinds het tussen ons aanging enorm tegenop.
Hij zit daar nu haast 2 maanden en nu ik heb gehoord wat ze daar allemaal leren begin ik een steeds grotere afstand tussen ons te voelen en als ik hem in uniform zie, en als hij zijn verhalen verteld, ben ik totaal van slag. De liefde die ik eerst voelde, is dan in 1 klap weg. Ik heb het er wel met hem over gehad, en hij houd er ook goed rekening mee, maar toch voel ik me er niet prettig bij.
Ik knap af op het idee dat hij met wapens omgaat, en dit leuk vind. Ik vind het walgelijk dat hij granaat moet werpen, dat hij zijn haar gemillimeterd heeft, dat hij gasmaskers moet dragen, dat hij steeds meer op een soldaat gaat lijken, dat ik mijn vriend amper meer terugzie, dat hij uitgezonden kan worden etc.

Vooral ook omdat ik zeker weet dat ik een toekomst met hem wil en hij dit zo lang mogelijk wil doen. Ik ben bang dat ik het op deze manier niet lang met hem volhoud en dat de toekomst, die ik zo graag met hem wil, er niet zal zijn. Ik zie het niet zitten om mijn vriend weetikveelhoelang alleen maar in het weekend te zien en hem misschien wel 6 maanden niet te zien ivm uitzending.
Natuurlijk wil ik hem zijn toekomst en opleiding niet afpakken, en ik wil hem daarbij ook zeker niet in de weg staan. Daarom houd ik me ook zoveel mogelijk aan de zijlijn en wil ik er zo min mogelijk over praten, waardoor hij weer verdrietig wordt dat ik hem er niet in steun. Maar, als ik er wel over praat, maak ik mezelf alleen nog maar meer zorgen en ga ik er alleen maar meer tegenop zien.

Hierbij heb ik ook nog een stelletje "schoonouders" die me hierbij vreselijk in de weg staan. Ik móet mijn vriend complimenteren om wat hij doet, ik móet hem ophalen als hij in uniform is, ik mag niet zeggen hoe ik me voel over zijn baan, ze pushen me om het uit te maken omdat ik alleen maar in de weg sta voor hem etc.

Ik wil zolang ik het volhoud zoveel mogelijk de situatie accepteren, maar ik hoop op wat tips om dit wat makkelijker te doen. Zijn er misschien meiden met dezelfde ervaring en "problemen" als ik?

Xoxo

quote:

Op donderdag 5 november 2009 11:36 schreef JustSoraya het volgende:
Esses, hoe heeft jouw vriendin het dan een beetje een plaats kunnen geven? Alleen door informatie opzoeken?
Ik probeer dat namelijk wel een beetje, maar zodra ik dan mannen in uniform met geweren zie, heb ik meteen al zoiets van "shit". Mijn vriend wil de panserinfanterie in, en daar heb ik ook plaatjes en info over opgezocht. Niet echt motiverend. >_<

Over het uitmaken:
Ik wil absoluut niet dat het uitgaat, ik vraag niet voor niks om hulp om het te "verwerken". Het punt uitgaan is mij natuurlijk ook niet ontgaan en ik heb hier ook wel aan gedacht. Maar, dit is echt hetgene wat ik wil vermijden.

Wat ik stiekem had gehoopt is dat mijn vriend dit maar een aantal jaar zou gaan doen en dan een "normale" baan zou gaan nemen, maar als hij dit tot zijn pensioen wil, betekend dit dus eigenlijk dat ik weetikveelhoelang moet missen. Ik heb echt enorm veel respect voor de vrouwen die dit kunnen, want het lijkt mij dat je je vriend eigenlijk zo veel mogelijk bij je zou willen hebben.

quote:

Op woensdag 4 november 2009 18:00 schreef TimMer1981 het volgende:
Sowieso is het mij een raadsel dat je met iemand een relatie kunt hebben die compleet anders dan jij is. "Tegenpolen trekken elkaar aan."; my ass, dat zie je maar weer.

quote:

Op donderdag 5 november 2009 15:52 schreef JustSoraya het volgende:
Ik heb nooit echt een afkeer tegen het leger gehad, maar zodra je eigen vriend ermee bezig is, ligt alles toch wel ietsjes anders.
Mijn probleem met het leger is, dat ik inderdaad bang ben dat hij veranderd. Dat hij een ander wordt dan hoe ik hem ken, en ja, dat merk ik nu ookal. Ook ben ik gewoon bang voor de dingen die hij doet. Ik heb me nooit goed gevoeld bij wapens en alles, en nu is degene waarvan je zo houd daar mee bezig. Het geeft een soort van afkeer naar hem.
Maar, tot nu toe, heb ik hem gevraagd niet over zijn werk te praten. Elke keer als ik maar iets hoor over schietles, gasmaskers snel opdoen weetikveel, dan barst ik weer spontaan in huilen uit omdat ik er zo'n afstand door krijg. Ik snap dat die afstand er ook komt door er niet over te praten, maar door erover te praten herken ik hem niet meer terug.
Ik ken mijn vriend als een enorm lief mens. Nooit vechten en ook geen behoefte toe en dat gaf me juist zo'n fijn gevoel bij hem. Ik houd echt niet van macho's x'D
Maar, dat is nu helemaal zo anders..!
Het is gewoon allemaal zo moeilijk te accepteren.. >_<

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 20:40 schreef Markster het volgende:
werk jij achter een kassa?

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 19:30 schreef Pumatje het volgende:

[..]

zo, ik verwacht binnenkort een topic in pub, of een ander subforum met

Het is uit, boe-hoe , hoe krijg ik hem terug.. of iets in die trant

quote:

Op vrijdag 6 november 2009 20:45 schreef Esses het volgende:

Pumatje, echt... Als ik wist wie je was, zou ik je na dit soort reacties zelfs professioneel niet meer serieus kunnen nemen...

quote:

Op zaterdag 7 november 2009 11:13 schreef JustSoraya het volgende:
Ik heb dit topic geplaatst omdat ik tips wil om het te accepteren.
Dit heb ik al meerdere malen gezegd, want ik wil het niet uitmaken.
Daarom vraag ik tips enz om er wat meer rust bij te krijgen, ik vraag het niet voor niets!

quote:

Op woensdag 4 november 2009 16:53 schreef Northside het volgende:
Legervrouwen zijn een apart type vrouw. Jij bent het niet.

Oh, en het wordt alleen maar erger, straks gaat hij in voor jou onbegrijpelijke afkortingen praten en lachen om dingen die jij totaal niet begrijpt. En dan trekt hij nog meer naar z'n maatjes toe en wordt de afstand nog groter.

Aanpassen of stoppen.

quote:

Op donderdag 5 november 2009 17:04 schreef JustSoraya het volgende:
Ik vind 2,5 uur nog best wel ver, als je nagaat dat sommige soldaten gewoon naar huis toekunnen. Bij ons zal dat echt niet gaan lukken. Ik hoop wel dat dit nog zal gaan komen!
En tot nu toe zal ik het dan gewoon met de weekenden moeten doen, en ik merk dat dat ook nog best meevalt als je kijkt naar de uitzendingen!
Weten jullie trouwens ook wat de panser-infanterie in gaat houden, want dat gaat hij over 2 maanden doen... Wat neemt dit allemaal met zich mee? Want mijn vriend zegt zelf dat het : Allejezusmotherfocking zwaar gaat worden x'D

quote:

Op donderdag 5 november 2009 18:43 schreef EllaN het volgende:
Toen mijn vriend in gewoon "thuis" was, zag ik hem ook alleen in het weekend. Hij zat in Doorn (Korps Mariniers) en reizen viel niet helemaal mee.

Een relatie met een militair brengt inderdaad ook heel veel leuks met zich mee hoor . Je hebt een vent die weet wat hij wilt, zich niet druk maakt om kleine dingen, zelfverzekerd is. Een sterke man om op je kunnen steunen . Daarnaast maken ze allerlei rare dingen mee . Je gaat je krom lachen om de dingen die zij elkaar af en toe aan doen. En ook ben je heel blij om elkaar te zien . Tijd samen is dan wat specialer ofzo dan als je vriend 5 minuten verderop woont en heel bereikbaar is.

Je moet er wat voor overhebben, maar krijgt er ook heel veel voor terug .

Over de pantserinfanterie weet ik vrij weinig dus hopelijk kan iemand anders jou daarmee helpen .

quote:

Op dinsdag 10 november 2009 00:34 schreef YskaFredriksson het volgende:

[..]

Zoals bijvoorbeeld boodschappenlijstjes die in afkortingen wordt gedicteerd: habu's en knawo's

en dan ziet ie een flipa en blabla..

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 14:42 schreef Lightning_NL het volgende:
Antwoord op spoiler: Het zijn zeikerige, onzekere, egoistische, onafhankelijke, emotionele zeikwijven

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 14:53 schreef Maitje het volgende:

[..]

Nouja..

Ik weet (mijn vader is beroepsmilitair) dat toen ik en mijn zus (tweeling) werd geboren zij 2 koters moest verzorgen en vaders op oefening was , ja dat is gewoon kut! Maar goed, vaders kwam gewoon weer terug zeg maar en ik ben toch wel goed terrecht gekomen dacht ik zo!

Anyhoe, ik had laatst een gesprek met een militair en we kwamen op het gesprek liefde en hij had geen vriendin om de reden dat meisjes het zo erg vinden dat ze voor langere tijd weg zijn..ja triest vind ik dat!

Hij komt altijd terug toch!

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 15:03 schreef Esses het volgende:

[..]

BIJNA altijd

quote:

Op vrijdag 22 januari 2010 14:53 schreef Maitje het volgende:

Ik weet (mijn vader is beroepsmilitair) dat toen ik en mijn zus (tweeling) werd geboren zij 2 koters moest verzorgen en vaders op oefening was , ja dat is gewoon kut! Maar goed, vaders kwam gewoon weer terug zeg maar en ik ben toch wel goed terrecht gekomen dacht ik zo!

quote:

Op vrijdag 29 januari 2010 13:19 schreef Northside het volgende:

[..]

Toen ik geboren werd lag mijn vader als commando in een observatiepost in een bos in Duitsland. Hij heeft wel uitzonderlijk verlof gekregen om bij vrouw en zoon te zijn, maar moest zich binnen 24 uur weer melden bij zijn eenheid.

Ik kan me voorstellen dat zoiets niet in het ideaalbeeld van iedere vrouw past. Mijn moeder was het wel gewend, ze kwam zelf ook uit een militair gezin, maar je moet er een bepaald type voor zijn. Je bent als vrouw niet altijd prioriteit 1 in het leven van een militair, en dat kan zwaar zijn.

quote:

Op donderdag 21 januari 2010 18:13 schreef Lightning_NL het volgende:

[..]

Dat heeft niet elke militair hoor... Sommigen kunnen wel werk en prive scheiden

quote:

Op zondag 31 januari 2010 13:48 schreef YskaFredriksson het volgende:

[..]

ik vind dat totaal niet erg hoor kan er wel om lachen. Als ik daar al niet tegen zou kunnen dan was mijn relatie een kort leven beschoren.

quote:

Op zondag 31 januari 2010 23:18 schreef paintmeester het volgende:
Sorry hoor, maar hoe oud ben je Soraya? Je wilt hem niet ophalen, je wilt het er niet met hem over praten, je komt bij mij over als een egoistisch tienermeisje .

Als je bij Defensie gaat werken, gaat de organisatie cultuur gewoon deel uit maken van je leven en helemaal als de boordplaatser bent (intern zit). Ik zie dat bij mezelf ook terug. Je vriend gaat/ is aan het veranderen. En dat moet ook, want die man moet zich in de organisatie kunnen handhaven.

En zo'n initiele opleiding is vaak goed fysiek en mentaal afzien, dan werkt het ook niet als je een kwakkelend thuisfront hebt.

Als je echt zo'n aversie hebt tegen wat je vriend doet, moet je even goed bij jezelf te rade gaan. Wil je nog wel verder met die man? En misschien moet hij dat ook doen. Is er wel een toekomst met een vrouw die zo'n belangrijk deel van zijn leven negeert?

Ik realiseer me dat mijn reactie wellicht wat hard en ongenuanceerd overkomt. Hoop wel dat jullie eruit komen

quote:

Op zondag 31 januari 2010 23:18 schreef paintmeester het volgende:

Als je bij Defensie gaat werken, gaat de organisatie cultuur gewoon deel uit maken van je leven en helemaal als de boordplaatser bent (intern zit). Ik zie dat bij mezelf ook terug. Je vriend gaat/ is aan het veranderen. En dat moet ook, want die man moet zich in de organisatie kunnen handhaven.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 12:20 schreef Northside het volgende:

[..]

Dus omdat hij die keuze maakt moet zij haar leven maar aanpassen? Niet iedere vrouw kan/wil dat, en TS lijkt 1 van die vrouwen te zijn. Jammer voor hem/haar/ze.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 20:10 schreef Maitje het volgende:

Ik denk dat er vanuit haar kan echt wel enig begrip kan zijn naar hem toe. Tuurlijk is het vervelend dat hij (tijdelijk) intern zit, maar dat gaat vanzelf weer over.

En ik denk dat je moet accepteren wat je man of vrouw voor werk doet, maakt niet uit of hij wel of niet in het leger zit (of zij).

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:00 schreef JustSoraya het volgende:
In ons oogpunt is dit inderdaad een relatie waar we op deze manier verder op kunnen voortbouwen. Misschien is het in jullie ogen onmogelijk, maar met wilskracht en onze liefde kunnen we ons hier heus uithalen. Het lukt ons wel!