Het Attachment Parenting-topic #3

quote:

Op zondag 1 november 2009 13:57 schreef freecell het volgende:
Ik tikte nog:
[..]

Gelezen, bedankt
Maar het geeft weer voornamelijk handvaten aan de praktijk, wat is de basisgedachte er achter? Behalve dat het in andere culturen ook werkt en dat je liefdevol moet zijn?

Ik kan voornamelijk voor mezelf antwoorden, en dat is redelijk AP (muv het cosleepen, tenminste na 4 mnd):

Voor mij is de centrale gedachte: "wat gij niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet." het kind is een mens, en dient als zodanig als gelijke behandeld worden. Uiteraard wil ik niet het vriendinnetje worden van mijn kind en bepaal ik de grenzen, maar ik vind het belangrijk om normaal met hem te praten, en als ik iets van hem vraag, zoals "hou op met je rammelaar kapot te slaan op de glazen tafel" dan te zeggen "dankjewel dat je bent opgehouden". Gewoon de fatsoensnormen hanteren ook naar je kind toe.

hmmm, ik dwaal af...
maar verder is het voornamelijk uitgaan van de wensen en behoeftes van eht kind, voorzover je je er zelf prettig bij voelt. dus als je merkt aan een kind dat hij zich 5 minuten in slaap moet huilen, dan laatje het kind 5 minuten huilen. het kind geeft de behoefte aan, jij volgt. voor zover mogelijk.
en hoe je dat dan doet, is een tweede.

vwb thuisonderwijs, hier geen optie. ik vind de sociale interactie veel te belangrijk.

psst, dit is een stille hint om de discussie zoals hij net prima liep door te laten lopen

quote:

Op zondag 1 november 2009 16:27 schreef DaviniaHR het volgende:

[..]

Ik kan voornamelijk voor mezelf antwoorden, en dat is redelijk AP (muv het cosleepen, tenminste na 4 mnd):
en als ik iets van hem vraag, zoals "hou op met je rammelaar kapot te slaan op de glazen tafel" dan te zeggen "dankjewel dat je bent opgehouden". Gewoon de fatsoensnormen hanteren ook naar je kind toe.

Als mijn hummeltje iets sloopt en ik zeg 'nee' en hij stopt ogenblikkelijk dan prijs ik hem echt de hemel in
Als hij stopt na de vierde keer niet meer trouwens

quote:

Op zondag 1 november 2009 13:04 schreef Marrije het volgende:

Waar ik zelf van geleerd heb zijn mijn 2 kinderen. Wat bij de oudste wel werkte sloeg bij de jongste niet aan. Was echt even verbaasd in het begin, want ik dacht dat de oudste zo lief en rustig was door mijn opvoeding

Er zijn wel meer mensen die denken dat bepaald gedrag vanuit de opvoeding komt hoor of de afwezigheid van bepaald gedrag. Zelf denk ik dat het wel meevalt, maar misschien komt het omdat ik vrij veel ben blootgesteld aan kindjes met storend gedrag vanwege medische of psychologische redenen. Ik moest wel glimlachen vanwege jouw opmerking

Ooit was ik in de supermarkt en een kindje van 5 heeft wel geteld 30 minuten oplopen jengelen omdat ze aarbeien wilde want die stonden op de tas afgebeeld. Pa en ma hebben haar de hele 30 minuten rustig toe gesproken en blijven zeggen dat nee, aardbeien stonden niet op de boodschappenlijst dus die kwamen niet. De meeste mensen zag je denken: "Oei zeker niet goed opgevoed". Ik heb de pa verteld dat ik het dapper vond dat ze rustig en beschaafd bleven en gewoon verder gingen al leek het niet beduidend te werken. Zelf zou ik eerder geneigd zijn om mijn kind in een hoekje van de supermarkt tot rust te laten komen en te troosten, maar misschien werkte dat wel helemaal niet bij mijn kind en zou die het zien als 'slecht gedrag belonen'. Moeilijk Moeilijk, maar fijn om te weten dat het ook anders kan, mocht dat noodzakelijk zijn.

quote:

Op zondag 1 november 2009 13:11 schreef miss_sly het volgende:
Wat betreft het huilen: ik kan haar niet laten huilen en ik wil dat ook niet. Dat wil niet zeggen dat ze nooit huilt, ik kan het namelijk niet altijd wegnemen. Wat ik wel kan doen, is er dan voor haar zijn. Bijvoorbeeld met het naar bed doen overdag, dat was heel erg zoeken hoe dat te doen,. We hebben nu iets dat voor ons werkt: we leggen haar met een klein ritueeltje vooraf in haar wiegje en gaan er dan bij zitten, wrijven over haar buikje, tot ze slaapt. En dat gaat best wel eens gepaard met wat huilen. We hebben echter gezien dat ze de slaap nodig heeft en een veel blijer kind is als ze wel eens slaapt overdag, dus moet ze even slapen.

Op deze manier doet ze toch wat ze moet doen (slapen) maar laten we haar niet zonder meer alleen om zich in slaap te huilen.

Dank je wel, ik vind dit een heel mooi ritueel om bij je kind te zijn zonder dat je gelijk ingrijpt en het dan weer op 'tobben' kan uitdraaien. Ik vind het erg moeilijk om een kind te horen huilen en ik merk dat ik er echt best emotioneel op reageer. Hartverscheurend vind ik het soms, maar ja, mijn kind is het niet en ik moet me er dan ook niet mee bemoeien.

quote:

Op zondag 1 november 2009 13:46 schreef kezz het volgende:

het is niet alleen dat, het lijkt me ook heel raar dat je broer of zus op een andere school zit dan jij, beetje vreemd voelt dat en niet goed. daar kan zo'n kind zich dan weer heel onzeker over gaan voelen denk ik dan. de oudste zou kunnen denken: ben ik niet goed genoeg ofzo? zoiets. en dat wil ik al helemaal niet.
Op zich zijn de 2 scholen niet ver uit elkaar, het zou best kunnen.

Ik denk persoonlijk dat het voor mij beter zou zijn geweest als mijn jongere broertje niet bij mij op de basisschool/kleuterschool had gezeten. Ik was nogal bezig met hem beschermen dus werd regelmatig van het kleinere schoolpleintje gestuurd omdat ik aan het kijken was of hij nog wel ok was. Ik vond het maar doodeng dat hij naar school ging... hij wilde namelijk nooit naar de peuterspeelzaal, toen bleef hij maar hartverscheurend huilen. Dus uiteindelijk heeft m'n moeder hem daar ook weer vanaf gehaald, maar de kleuterschool "moest" natuurlijk gewoon.

Ik weet niet of jouw kinderen veel op elkaar bouwen/met elkaar omgaan. Of ze het fijn zouden vinden om samen naar school te gaan of het juist stoer vinden "wij hebben elk onze eigen school". Dat zou ik zeker wel meenemen in de overweging.

Persoonlijk denk ik dat als je sterk het gevoel hebt dat het het beste is voor je kind om naar een andere school te gaan, dat je dat gevoel ook moet volgen. Pakt het niet uit kun je altijd nog veranderen, toch?

[ Bericht 4% gewijzigd door kahlie op 01-11-2009 17:17:16 ]

kahlie dankjewel, dat neem ik ook mee

Volgens mij he, maar dat is mijn persoonlijke mening, gaat het topic langzaam maar zeker de goede kant op. Dit komt mede door de goede uitleg van de AP ouders (zoals Pvoess) en het geduld van de AP ouders.
Als we nou eens afspreken niet op alle slakken zout te leggen, en de reacties die negatief zijn gewoon te negeren dan komt dit topic er wel

Wat zij hierboven zegt.
Ik ga er nog even met de bezem doorheen om ervoor te zorgen dat men, al lezend, niet alsnog weer in de negatieve discussie gezogen wordt.

En dan een welgemeend 'game on'!

Ben blij voor jullie dat het topic nu blijkbaar meer is/ wordt/ gaat zoals jullie bedoeld hebben .

Ik heb net Isa in bed gelegd en nou schoot me ineens een vraag te binnen over het samen slapen... Hoe pak je het aan als je kindje eerder gaat slapen?

In het eerste jaar, ging Isa eigenlijk altijd gelijk met ons slapen. Maar langzaam maar zeker is haar bedtijd vervroegd, tot nu ongeveer tussen zeven en acht. Hoe zou je dat nu aanpakken met AP in het achterhoofd? Leg je je kindje in jouw bed/de cosleeper of draag je het bij je... Hoe ontwikkelt zich zoiets als je kindje groter wordt?

Mijn kinderen gaan in eerste instantie naar hun eigen bed, maar komen ergens in de nacht bij ons liggen.
Als ik 's ochtends wakker word liggen we bijna altijd met z'n 4en in bed. Meestal merk ik het niet eens dat ze er bij komen liggen.

quote:

Op zondag 1 november 2009 20:34 schreef Sjeen het volgende:
Ik heb net Isa in bed gelegd en nou schoot me ineens een vraag te binnen over het samen slapen... Hoe pak je het aan als je kindje eerder gaat slapen?

In het eerste jaar, ging Isa eigenlijk altijd gelijk met ons slapen. Maar langzaam maar zeker is haar bedtijd vervroegd, tot nu ongeveer tussen zeven en acht. Hoe zou je dat nu aanpakken met AP in het achterhoofd? Leg je je kindje in jouw bed/de cosleeper of draag je het bij je... Hoe ontwikkelt zich zoiets als je kindje groter wordt?

Elin gaat gewoon in haar eigen bedje totdat wij naar bed gaan, meestal wordt ze wakker op de tijd dat wij naar bed gaan (00:00) dus dan neem ik haar in bed voor een voeding, en ze blijft dan vaak bij ons liggen. Als ze diep slaapt na haar voeding leg ik haar terug in haar eigen bed omdat ik zelf dieper slaap als ik alleen lig. Maar dan komt ze meestal om 3 uur nog voor een voeding en dan blijft ze bij ons in bed tot de ochtend.

Sommige mensen hebben een familiebed, die slapen dus allemaal op 1 slaapkamer (met babies vaak met de matrassen op de grond zodat die niet uit bed kunnen vallen).
Hier sliepen ze het eerste jaar ongeveer wel bij ons op de kamer, maar daarna in een eigen bed op de eigen slaapkamer. Hoe ouder ze worden hoe minder overeenkomst met AP.

Dank voor de antwoorden! Isa heeft hier ook op onze kamer geslapen tot ze ruim een half jaar was. Maar ze sliep op een bepaald moment slechter vanwege ons, dus is ze naar een eigen kamer gegaan. Om echt samen te slapen is ons bed niet geschikt, is maar 1.40m breed Maar als Isa niet lekker is, dan gaat een van ons op een matras naast het bed en de ander samen met haar in het grote bed.

Ons bed is supergroot, daar passen we nog makkelijk met z'n allen in. Ik vind het ook wel gezellig, moet ik zeggen, hoewel het in ons geval meer mijn vriend is die voorstander is van het co-slapen.
Ik vind het ook wel eens fijn als ze allebei de hele nacht in hun eigen bed blijven.

Als we ooit door dit bed zakken, dan komt er hier ook beslist een veel groter. Het is 'helaas' een Auping, die schijnen kwalitatief heel goed te zijn en echt jaren mee te kunnen

Bij ons slaapt hij nu in een wiegje aan ons hoofdeind en overdag in het ledikant tot aan de nachtvoeding eigenlijk en dan leg ik hem in dat wiegje. We doen alles trouwens in 1 ruimte, dus hij slaapt altijd in onze buurt.
We hebben een tijdelijk bed in het huiskamerdeel staan, want we slapen eigenlijk in een hoogslaper. Dat we nog niet over zijn verhuisd (het tijdelijke bed was voor de bevalling) komt omdat ik ertegen opzie nog 2 keer 's nachts uit die hoogslaper te klimmen voor voedingen.
En we willen graag dat het ouderlijk bed vrij toegankelijk voor hem is en dat is deze hoogslaper niet.
Dus we denken er nog even over na...

Wij hebben het bed uit elkaar gesloopt en de matrassen op de grond gelegd. We hebben nu een tweepersoonsmatras en een eenpersoonsmatras naast elkaar liggen. Annicka ligt op het eenpersoonsmatras tegen de muur aan.

Ze gaat altijd om een uur of 18/19 slapen, dan voed ik haar in slaap, of als ze geen behoefte meer heeft aan de borst laat ik haar gewoon achter. Dan ligt ze soms wat te babbelen en valt zo in slaap. Als ze wel overstuur raakt om een of andere reden, blijf ik bij haar liggen tot ze slaapt.

Ik voed Senna rond ene uur of 18.30 op ons bed in slaap, waar ze dan slaapt tot wij naar bed gaan.Dan is ze meestal echt diep in slaap en kan ik haar overleggen in haar wiegje dat aan het voeteneind van ons bed staat. Soms, zoals gisteren, meldt ze zich dan eerst nog voor een voeding, meestal slaapt ze door en meldt zich pas rond 3-4 uur.
In principe gaat ze na iedere nachtvoeding terug in haar wiegje, maar als dat neit lekker gaat, dan blijft ze gewoon bij ons liggen.

Hier gaan de meiden allebei 's avonds naar hun eigen bedje. Als de jongste 's nachts wakker wordt, dan leggen we haar tussen ons in en slaapt ze lekker bij ons verder. De oudste van 4 komt heel soms nog bij ons liggen, 's nachts. Als het onweert of als ze eng gedroomd heeft. Ik vind het wel gezellig. Er gaan ook nachten voorbij dat ik ze 's morgens allebei in hun eigen bedje moet wekken.

Verder heb ik het eerste topic even doorgelezen. Ik 'voldoe' aan redelijk wat punten die als AP worden gezien. Zoals het niet straffen, maar praten, luisteren naar je kind, niet laten huilen e.d. En toch heb ik niet zoveel met de titel AP. Maar het is wel een interessant discussie onderwerp imo.

Mijn menneke ligt nog regelmatig bij ons.
Liefst zou ik altijd willen, maar ik slaap heel licht en mijn beide mannen zijn ontzettende woelwaters. En dan overdrijf ik niet.
Maar als Thies 's nachts wakker wordt (gebeurt regelmatig) neem ik hem altijd bij me. En de afgelopen dagen was hij ziek, dan ligt hij ook bij ons. Vanavond moest ik me er ook echt toe zetten dat hij weer in zijn eigen bed ging slapen.

Ik doe het zo ongeveer als KD. Daarom vind ik het zo jammer dat Ruben wakker wordt als ik hem over leg in zijn eigen bed. Hij ligt nu bijvoorbeeld in ons bed te slapen. Ook nog een voeding als wij naar bed gaan. Als hij wakker wordt dan voed ik hemnog een keer en als eenvan ons dan nog wakker genoeg is gaat Ruben naar zijn eigen bed. 's nacht leg ik hem meestal niet terug omdat ik vrijwel meteen na het aanleggen weer in slaap val, zo af en toe word ik dan wakker omdat er gezocht wordt naar mijn tepel.

Dit topic heeft mij trouwens weer wat bewuster gemaakt over hoe ik, voornamelijk Emma, benader. Het brengt mij weer wat dichter bij de mama die ik wil zijn en dat is fijn.

waar ik wel benieuwd naar ben is hoe je dat doet, niet straffen maar praten? Ik zie het namelijk echt niet voor me Ik denk ook niet dat ik dat kan, ongeduldig mens als ik ben
Ik leg wel uit waarom ik boos ben trouwens, of waarom ik boos was.

Ik had vaak dat ik dan na het aanleggen blijkbaar half verder sliep en haar ook alf slapend weer terug in haar bedje had gelegd. En dan voelde ik een kussen aan mijn been, of gewoon met m'n handen en dan dacht ik altijd dat S onder het dekbed was beland en dat het goed mis was. En als dan na een tijdej tot me doordrong dat ik haar allang terug had gelegd dan kon ik niet meer slapen van de adrenaline en het ellendige gevoel wat ik daaraan had overgehouden.

Hebben jullie daar geen last van?

[ Bericht 3% gewijzigd door Groofsken op 01-11-2009 22:08:42 ]

Over in slaap vallen trouwens, ik heb Isa eigenlijk nooit laten huilen. Ik las dat miss_sly Senna over haar buikje wreef, ik ging bij Isa zitten en legde een hand op haar voorhoofdje. Dat gaf voor haar de rust en het vertrouwen om in slaap te vallen. En als ze dan sliep, haalde ik eerst het gewicht weg. Dus de hand eigenlijk nog maar heel licht op het hoofdje. En dan heel rustig de hand optillen en nog even laten zweven. Door de druk die je geleidelijk wegneemt en de warmte die nog tussen hoofdje en hand blijft hangen, verbreek je de rust niet Heb ik ooit eens geleerd op babymassage en echt heel veel aan gehad, nu nog...

quote:

Op zondag 1 november 2009 21:57 schreef kezz het volgende:
waar ik wel benieuwd naar ben is hoe je dat doet, niet straffen maar praten? Ik zie het namelijk echt niet voor me Ik denk ook niet dat ik dat kan, ongeduldig mens als ik ben
Ik leg wel uit waarom ik boos ben trouwens, of waarom ik boos was.

Nou Kezz, ik heb net een reply weggedrukt, omdat ik er niet uitkwam. Maar idd, met een peuterpuber vind ik het best lastig. En dan ben ik wél een geduldig mens.
Tot een maand geleden ging alles smooth en prettig, maar mijn zoon is een beetje verlaat in de peuterpuberteit gekomen denk ik. Erg lastig af en toe, vooral omdat hij nog niet goed praat en zijn frustraties/gevoelens nauwelijks kan verwoorden...

quote:

Op zondag 1 november 2009 21:58 schreef Sjeen het volgende:
Over in slaap vallen trouwens, ik heb Isa eigenlijk nooit laten huilen. Ik las dat miss_sly Senna over haar buikje wreef, ik ging bij Isa zitten en legde een hand op haar voorhoofdje. Dat gaf voor haar de rust en het vertrouwen om in slaap te vallen. En als ze dan sliep, haalde ik eerst het gewicht weg. Dus de hand eigenlijk nog maar heel licht op het hoofdje. En dan heel rustig de hand optillen en nog even laten zweven. Door de druk die je geleidelijk wegneemt en de warmte die nog tussen hoofdje en hand blijft hangen, verbreek je de rust niet Heb ik ooit eens geleerd op babymassage en echt heel veel aan gehad, nu nog...

dat doe ik ook, langzaam de druk wegnemen.het wrijven doe ik steeds iets lichter als ze slaapt en dan haal ik mijn hand pas weg. en dan blijf ik nog eventjes zitten om te zien of ze ook echt slaapt, of iig genoeg rust heeft om alleen te liggen.