Op donderdag 1 oktober 2009 15:58 schreef Chooselife het volgende:Iran so far away. And I ran, I ran all night and day.
I couldn’t get away.
(a flock of seagulls – I ran)
(28-9-2009) Met grote aandacht volg ik de recente berichtgeving rond Iran en president Ahmadinejad. Dit komt, omdat mijn voorgevoel er iets over te zeggen heeft en ik een aantal paralellen zie met eerdere conflicten in dezelfde regio.
Als kleine jongen werd ik in 1991 geconfronteerd met de eerste golfoorlog. Ik spaarde op dat moment modelbouw-vliegtuigjes en herkende veel van de toestellen op televisie. Gepaard met snelle witte streepjes en langzame witte stippeltjes door een zwarte hemel, boven een grote stad, vond ik het interessant en spannend. Die zwarte driehoek, de stealth, dat was mijn favoriet. Voor het eerst in mijn jonge leven was ik live getuige van een oorlog.
De tweede keer was onder aanvoering van de jongste Bush-telg. Zoon-van. Er schieten me beelden van de eindpresentatie te boven. Waarin stafchef Colin Powell wazige luchtfoto’s toont van “weapons of mass destruction”. De wereld knikte ja en de onderbuik stemde in met een aanval.
Niet veel later trokken de tanks de grens over en werd het brakke leger van Saddam eenvoudig weggevaagd. De wereld voelde zich bevrijd van een mensonterend dictator. Een kwade snor met bloed aan zijn bajonet.
Inmiddels, na 12 jaar geestlijke- en lichamelijke ontwikkeling, leerde ik de CNN-beelden van de lichtspoormunitie een stuk minder waarderen. Het was voor mij nu minder speels vuurwerk, maar meer het besef richting verdedigen van huis en haard. Het kan ook niet anders zijn dan dat er mensen wonen zoals jij en ik. Onschuldigen. Die met angst en beven hun kinderen beschermen tegen het geweld van de vallende bommen.
De “weapons of mass destruction”, zoals Powell die noemde, zijn nooit gevonden. De aanval bleek onder valse voorwendselen uitgevoerd en het lijkt er inmiddels nog niet op dat men er “beter” op geworden is aldaar. Achteraf blijkt dat Saddam, die zich bij vlagen wreed toonde tegenover een Koerdische minderheid (wat de Turken onder Erdogan nu ook doen, maar niemand rept erover), het land wel in balans had . En daar is de huidige machtshebber nog mijlen ver van verwijderd, getuige het huidige bloedvergieten tussen de etniciteiten (Sji’iten en Soennieten) in het land.
Onlangs vernam ik dat vlak voor de Amerikaanse aanval Saddam had besloten de oliehandel in Euro’s te gaan verrichten en definitief van de dollar af zou stappen. Uiteraard zou dit een gevoelige tik opegeleverd hebben aan de waarde van de dollar, en in het verlengde daarvan de Amerikaanse economie. Was dit dan het spreekwoordelijke “weapon of mass destruction”?
Naast de Iraakse slangenkuil heeft de VS ook nog hand in Afghanistan, waar we zelf ook aan meedoen. Bin Laden is nog steeds onvindbaar en men pleit inmiddels voor verlenging van de missie. Welke missie eigenlijk? Controle van de energietoevoer richting Azië? Beslag op de grootste koperreservers van de wereld? We willen een land tot democratie hervormen waar de zittende president Karzai recentelijk op enorme schaal gefraudeerd heeft met de stemmen. Hoe kunnen we zo’n regime steunen als het in beginsel alle democratie al aan z’n laars lapt? Laat het land op natuurlijke wijze evolueren, zoals wij dat ook hebben ondergaan de afgelopen honderden jaren. Erkenning van homofilie en vrouwenrechten zijn bij ons ook pas in de 20ste eeuw ontstaan. Intussen heb ik de uitgebreide biografie van het Bin Laden imperium gelezen, gekregen op mijn verjaardag, en werden me de vriendschappelijke banden en economische belangen tussen hen en veel invloedrijke Amerikaanse oliebaronnen duidelijk. Ironisch genoeg is de familie Bush zeer bevriend met een deel van de Bin Ladens. Ik vermoed op mijn beurt dat Osama de denkbeeldige vijand is die de bezetting moet rechtvaardigen. Hij zal niet gepakt worden, voor het gebied volledig gecontroleerd wordt.
Onlangs vond de grote VN-conventie plaats in de VS, waar Iraans president Ahmadinejad ook aan het woord is geweest. Nederland (en Canada, Frankrijk, de VS) vonden het nodig de man niet uit te laten spreken en verlieten de zaal. Hij zou zich “anti-semitisch” uitgelaten hebben, kopten alle grote kranten een dag later. Ik heb niets op met Islamitische fanatici die pleiten voor een Islamitische wetgeving en iedereen de mond willen snoeren. Maar sinds ik een interview met hem op CNN of FOX heb gezien, door een vooraanstaand Amerikaans journalist is mijn beeld bijgesteld. Achter de enorme muur van vermeend Islamfundamentalisme, antisemitisme, oorlogsretoriek gaat een zeer beschaafd en welbespraakt man schuil. Hij parreerde alle kritiek van de journalist moeiteloos en zette hem in de kou door zich veel menselijker te tonen dan de schijn deed vermoeden.
Sinds Ahmadinejad aan de macht is, is hij al opvallend impopulair bij de Israeli en de VS. Ze betichten hem van herhaaldelijk antisemitisme en het produceren van een kernwapen. Onlangs, bij zijn dubieuze herverkiezing, kozen Westerse machten dus quasi-onopvallend de kant van Ahmadinejad’s uitdager, Mousavi. De man trotseerde de grote, kwade Khameini (hoogste geestelijke) en kreeg een horde jonge vrijdheidsstrijders achter zich. Waren die jonge vrijheidsstrijders soms vergeten dat Mousavi tijdens zijn eerdere ambtstermijn in 1980/81 ongeveer 30.000 politiek gevangenen heeft laten executeren? Bovendien is hij verantwoordelijk gesteld voor de sluiting van universiteiten voor 4 jaar, in datzelfde ambtstermijn. Over vrijheid gesproken. Met spijt denk ik terug aan die jonge martelaren die hun leven schonken voor wat zij dachten dat vrijheid zou betekenen.
De speech van Ahmadinejad, bij de VN-conventie, heb ik nagelezen. Ik was nieuwsgierig naar het antisemitisme en hield er gevoelsmatig toen al sterk rekening mee dat het tendentieus en onjuist zou zijn.
In de eerste plaats bekritiseert Ahmadinejad overduidelijk het politiek-militaire optreden van een Staat, in dit geval dus Israel. En wel in haar rol jegens Palestijnen en tijdens de inval in Gaza december 2008.
In de tweede plaats mag worden verondersteld, dat er sinds 1967 sprake is van een Israelische bezetting van de Palestijnse gebieden, inclusief Gaza, ondanks de in 1967 unaniem aangenomen VN Veiligheidsresolutie 242, die Israel opriep, zich uit de in de juni-oorlog veroverde gebieden terug te trekken, waaronder de Palestijnse gebieden (Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Gaza).
Hieraan is door Israel tot op de dag geen gehoor gegeven en deze bezetting heeft (zoals iedere andere bezetting ter wereld) geresulteerd in onderdrukking, vernederingen, mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden.
De oorlogsmisdaden waaraan Ahmadinejad o.a,. refereert zijn gepleegd tijdens het 22 dagen durende Israelische Gaza-offensief, waarbij honderden Palestijnen zijn omgekomen, waarvan het merendeel burgers en een 1/3 kind (!!).
Er is gebruik gemaakt van fosforwapens, hetgeen niet is toegestaan in burgergebieden, er hebben willekeurige bombardementen plaatsgevonden op burgerdoelen, een groot aantal huizen zijn verwoest, en er zijn ambulances onder vuur genomen.
Dit zijn allen schendingen van het Internationaal Humanitair Oorlogsrecht, dat onder andere stelt, dat er een strikt onderscheid gemaakt dient te worden tussen combatanten (militairen en strijders) en non-combatanten (burgers), ook in de wapenkeuze en dat ambulances altijd buiten gevechtshandelingen dienen te blijven.
Ook is het volgens artikel 53, 4e Conventie van Geneve verboden, huizen en bezittingen van ''beschermde personen'' (mensen, die leven onder een bezetting) te vernietigen.
Verder noem ik nog de blokkade van Gaza (ook genoemd door Ahmadinejad), die als systematische uithongering van de burgerbevolking een misdaad tegen de menselijkheid genoemd kan worden.
Dit betreft de kern van de toespraak. Ik zie scherpe kritiek op Israël, maar in geen velden of wegen anti-semitisme. De beschuldigingen in Ahmadinejad’s betoog kennen bijval van het Goldstone Rapport, opgesteld na de Israël-Hamas oorlog, en de internationale website van het rode kruis. Het betreft hier feiten, waar men niet omheen kan. En de bewijsvoering is op internet gemakkelijk ter inzage te vinden.
Dan is er nog de beschuldiging dat Ahmadinejad gezegd zou hebben dat Israël van de kaart zou moeten worden geveegd. Na veel speurwerk kwam ik op letterlijke vertalingen uit van de toespraken van hem waarin het gezegd zou zijn. De taal is Farsi, en de vertalingen zijn gemaakt door een Nederlandse Iraniër. Feitelijk heeft hij gezegd dat het Zionistische regime zou moeten verdwijnen, net als de Sovjetunie verdwenen is. Dat is een nuanceverschil met grote gevolgen.
Wat het kernwapenprogramma betreft, staat Iran onder inspectie van het Internationaal Atoomagentschap IAEA. Daar heeft het zich aan te houden en deze rapporteren zodra dat niet het geval is (in het verleden door de omstreden Zweed Hans Blix, hij prees de Iraakse medewerking tot grote woede van Bush). De IAEAis de enige autoriteit op het gebied van kernwapens en gerelateerde onderwerpen. Diezelfde IAEA heeft nergens aan de bel getrokken betreffende het beruchte en vaakgenoemde kernwapenprogramma van Iran. Sterker nog, in augustus kon het nog op complimenten rekenen omdat het regime zich tegenwoordig opener en cooperatiever opstelt. De enige die aan de bel trekken zijn Israël (die notabene zelf kernwapens heeft, naar schatting zo’n 400), de VS, Frankrijk, Canada en Nederland. Maar wat hebben wij/zij hierover te bepalen? De enige die de spelregels bepaalt is het IAEA.
Ik vind het een zorgelijke zaak dat een Islamitisch regime als dat van Ahmadinejad en Khameini een kernwapen in handen krijgt, hoewel dit alleen op onzekerheid en het "onbekende" gebaseerd is en ik principieel tegen ben op dergelijke wapens. Maar aan de andere kant ligt er wel een klein “MAD-principe” op de loer. Dat houdt in dat landen elkaar niet aanvallen omdat het geen kernwapens tegen zich gebruikt wil zien hebben. De koude oorlog (VS – Sovjetunie) en slepende conflicten als tussen India en Pakistan zijn hier het beste bewijs van. Het zou in die zin voor een stuk rust in het Midden-Oosten kunnen zorgen. Dus aan dat nadeel valt een voordeel te ontdekken.
Mijn onderbuik vertelt me al een tijdje dat Iran de volgende is in de reeks Vietnam-Afghanistan-Irak. Er komt zoveel desinformatie naar buiten, wat grote gelijkenissen toont met de desinformatie ten tijde van de “weapons of mass destruction”, het “Tonkin incident” en de mythe Osama Bin Laden. Bovendien ligt het land precies op de plek waar de geopolitieke ambities van de VS nog geen voet aan de grond hebben. Het is een soort Gallië, in de tijd van de Romeinen. En wat er nu gaande is? Ik citeer headers van vandaag en gisteren; "Iran test korteafstandsraket, Iran test langeafstandsraket". Een soort opbrandend lont richting een explosie van geweld. En de angst regeert want als je je er niet in verdiept en alle steekwoorden op een rij zet zul je denken dat het dè schurkenstaat met vijandige intenties is. De publieke opinie wordt wederom de hoek ingepraat waar een aanval straks gerechtvaardigd is. Een tragisch idee in een toch al gespannen wereld.
En Balochistan, daar wel eens van gehoord?
And I ran, I ran so far away.
I just ran, I ran all night and day.
I couldnt get away.