PDD [Autisme, Asperger en PDD-NOS] deel 21

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:29 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Hmmm, iets zegt me dat zo'n titel weinig succes zal hebben

De naam niet nee, de slogan vind ik dan wel weer erg goed (al zeg ik het zelf)

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:42 schreef Thrackan het volgende:

[..]

De naam niet nee, de slogan vind ik dan wel weer erg goed (al zeg ik het zelf)

Dat dan weer wel.

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:29 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Hmmm, iets zegt me dat zo'n titel weinig succes zal hebben

joh?

[ Bericht 17% gewijzigd door Robbiej op 28-09-2009 22:43:09 ]

Wat een herkenning in dit topic...

Ik ben vroeger gediagnosticeerd met ADHD. Nu kloppen een hoop dingen ook wel wat de symptomen betreffen. Maar ik heb het gevoel dat er meer is.. Ik heb ook de test gedaan die in dit topic genoemd wordt en ik scoor 28. zegt dat wat?

Ook heb ik een gesloten persoonlijkheid die naar buiten een heel ander persoon is. Zelfs tegen mijn familie ben ik vaak heel anders dan wie ik echt ben lijkt het wel.

Ik probeer voor mijn gevoel mezelf aan te passen aan iets waar ik mezelf niet aan kan meten. Ik ben sociaal gezien een wrak (lees: oogcontact heb ik ontzettend moeite mee, gesprek op gang houden vind ik vaak onmogelijk bij mensen die ik niet ken. Ik ben ontzettend verlegen en durf mezelf niet te uitten / te laten zien. en de confrontatie op zoeken is al helemaal een crime!

Dit in combinatie met een laag zelfbeeld is het voor mij dus heel moeilijk om zomaar op iemand af te stappen, laat staan een mooie vrouw. Ik ben nu 21 jaar en ik woon op mezelf sinds begin dit jaar. Ik heb al wel eens een relatie gehad (waarvan 1 relatie een jaar duurde) Ik merk ook van mezelf dat ik heel overgevoelig ben voor bepaalde prikkels. Ik woon bijvoorbeeld in een buurt die heel erg leeft (lees: veel geluid, feestjes, kampvuren in achtertuinen etc) En ik merk gewoon dat ik hier heel snel weer weg moet voordat ik helemaal gek wordt, ik voel me op zo'n manier erg gestrest en kan m'n plekje en rust niet vinden. Een gesprek voeren met mij is (of schijnt) lastig te zijn omdat ik moeilijk kan toegeven en mensen niet uit laat spreken.

Ook ben ik heel perfectionistisch / pessimistisch ingesteld. Ik klaag veel, zeik veel dingen af volgens mij omgeving.

Vooral op werkgerelateerde dingen heb ik het erg zwaar, ik kan een bepaald beroep/activiteit niet lang uitvoeren voordat ik weer erg depri en zwaar gedemotiveerd ben.(vandaar dat ik zo'n 14 bijbaantjes gehad heb vroeger). En dan kijk er ook zo ontzettend tegen op en ben ik bot tegen anderen omdat ik gewoon erg verdrietig ben op dat ogenblik omdat ik mezelf niet kan zijn en m'n eigen "ding" niet kan doen.. ik voel me niet vertrouwd en wil dan graag naar huis..

Ik zit nu bij een detacheerder en onbewust merk ik gewoon dat ik het liefst weg wil.. welke klant ik ook zit. na een tijdje is dat gevoel weer terug. Voor de buitenwereld komt dit over als luiigheid en onwil terwijl ik dit helemaal niet zo bedoel. Ik zit altijd vol met plannen en ambities.. totdat het uitgevoerd moet worden dan klap ik dicht en ben ik heel snel overspannen.. Ik zit vanaf a.s. woensdag op de bank als ik voor die tijd nog geen project heb en dat voelt zo ontzettend bevrijdend dat ik dan een aantal dagen vrij heb weer! dat ik er helemaal van opbloei en er helemaal naar toe leef! ondanks dat ik vorige maand nog 3 weken vakantie gehad heb...

Ook voel ik me zwaar ongelukkig in nieuwe situaties als een nieuwe baan of afdeling.. voel me bekeken, op de proef gesteld en ondergewaardeerd, Constant het gevoel te moeten presteren en mezelf moeten bewijzen.

Qua routine ben ik heel strikt, als er iets van afwijkt ben ik meteen uit m'n element. (tijdbesteding avond, na douchen dweilen, s'avonds eten maken etc) Het lijken allemaal simpele dingen maar wijkt het af van het reguliere patroon ben ik meteen het overzicht kwijt en wordt het een chaos.

Ik voel me eenzaam, opgesloten in een cirkel en overspannen... en ik ben pas 21.. dit is toch niet normaal? herkennen jullie wellicht iets in mij wat kan duiden op autisme of iets anders?

Ik ben ongetwijfeld een hoop vergeten (verhalen schrijven en over mezelf praten is niet mijn sterkste kant op z'n lichtst uitgedrukt, ik ben vaak ineens alles vergeten / kan het niet opgraven wat er nou precies speelt met mij op het ogenblik dat ik wat over mezelf moet vertellen)

Dus vragen stellen staat uiteraard vrij!

alvast bedankt voor een antwoord....

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 11:04 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Er zijn genoeg mensen die er wel mee kunnen omgaan maar hij blijkbaar niet. En hij hoeft bij mij niet hetzelfde te proberen want dan heeft hij een probleem.


Gisteren ben ik naar de Autisten soos in Rotterdam geweest. Ik vond het wel interresant. Alleen het enige stoorende vond ik dat er erg veel mensen waren met een vrij laag niveau. Die mensen kunnen daar ook niets aan doen. Maar mij stoorde het.

Wat goed hey, dat je echt bent geweest
Hoe was de bespreking van het onderwerp ‘Omgaan met autisme’?
Was er veel autistisch gedrag?
Hadden mensen gauw last van prikkels?

Of het een moeilijke stap is om te zetten (was EchtGaaf schrijft), je moet maar denken: zoals er in een standaard disco weinig mensen goed kunnen dansen, zijn er in een autismesoos waarschijnlijk weinig mensen die vlot kunnen communiceren...

Het is dat ik die avond op weg was naar Parijs (prikkel, prikkel, prikkel ), ik had serieus overwogen eens een kijkje te nemen in de autistische wereld. Wellicht een volgende keer.

[ Bericht 4% gewijzigd door sempron2400 op 28-09-2009 23:20:12 ]

quote:

Op maandag 28 september 2009 22:42 schreef undefined-crow het volgende:
-knip-

Heel groot verhaal, héél veel bekende dingen zoals je zelf al zegt.

Ik ben geen diagnost, maar het gros van de dingen die je zegt ligt in het straatje van de autistische buurt. Aangezien je er echt last van zegt te hebben is het waarschijnlijk verstandig er een psych voor te raadplegen.

undefined-crow,

Wat je schrijft past naar mijn idee behoorlijk bij autisme. Om maar met de deur in huis te vallen: het leven met autisme is relatief zwaar. Onbegrip, verkeerde verwachtingen en pijnlijke confrontaties zal bijna iedereen met autisme ten deel vallen. Je noemt zelf al dat werk je moeilijk afgaat. En mijn ervaring is: werken gaat mij wat moeilijker af dan normale mensen. Sociale interactie zal altijd een rol spelen, al is het subtiel. Dat sociale kost gewoon meer energie. Al is het gewoon niet eerlijk, het is de harde waarheid.

Prikkels: typerend voor autisme. Een buitengewoon onbegrepen fenomeen. Ik ken iemand die daar last van heeft, en het is heel pijnlijk. Als je de drukte inloopt, raakt je hoofd heel erg vol met prikkels. Dat beperkt je mogelijkheden aanzienlijk. Normale dingen als een weekendje Parijs: vergeet het maar. Zo’n stad in één grote prikkel.

Wil je 99 procent zekerheid, dan kun je het laten testen. Maar bedenk wel dat autisme een zwaar stempel is. Eenmaal een diagnose, dan ben je voor het leven officieel autistisch. Als je bijvoorbeeld nog van plan bent je rijbewijs te gaan halen, dan zul je met allerlei vervelende procedures te maken zult krijgen.

quote:

Op dinsdag 29 september 2009 23:31 schreef sempron2400 het volgende:
undefined-crow,

Wat je schrijft past naar mijn idee behoorlijk bij autisme. Om maar met de deur in huis te vallen: het leven met autisme is relatief zwaar. Onbegrip, verkeerde verwachtingen en pijnlijke confrontaties zal bijna iedereen met autisme ten deel vallen. Je noemt zelf al dat werk je moeilijk afgaat. En mijn ervaring is: werken gaat mij wat moeilijker af dan normale mensen. Sociale interactie zal altijd een rol spelen, al is het subtiel. Dat sociale kost gewoon meer energie. Al is het gewoon niet eerlijk, het is de harde waarheid.

Prikkels: typerend voor autisme. Een buitengewoon onbegrepen fenomeen. Ik ken iemand die daar last van heeft, en het is heel pijnlijk. Als je de drukte inloopt, raakt je hoofd heel erg vol met prikkels. Dat beperkt je mogelijkheden aanzienlijk. Normale dingen als een weekendje Parijs: vergeet het maar. Zo’n stad in één grote prikkel.

Wil je 99 procent zekerheid, dan kun je het laten testen. Maar bedenk wel dat autisme een zwaar stempel is. Eenmaal een diagnose, dan ben je voor het leven officieel autistisch. Als je bijvoorbeeld nog van plan bent je rijbewijs te gaan halen, dan zul je met allerlei vervelende procedures te maken zult krijgen.

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:00 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

Kijk eens, dat klinkt positief. Als je je rijbewijs hebt gehaald, kun je toch aardig met prikkeltjes omgaan. Ik zeg altijd maar, een zelfdiagnose geeft 80 procent zekerheid. Een officiële diagnose geeft veel ballast:
- ga ik het mijn collega’s wel of niet vertellen
- wil ik wel of geen contact met lotgenoten
- tientallen andere dilemma’s
- heel veel zelfonderzoek

Ik heb dus dat ‘grote dikke stempel’ en kan het niet echt accepteren. Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:14 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Kijk eens, dat klinkt positief. Als je je rijbewijs hebt gehaald, kun je toch aardig met prikkeltjes omgaan. Ik zeg altijd maar, een zelfdiagnose geeft 80 procent zekerheid. Een officiële diagnose geeft veel ballast:
- ga ik het mijn collega’s wel of niet vertellen
- wil ik wel of geen contact met lotgenoten
- tientallen andere dilemma’s
- heel veel zelfonderzoek

Ik heb dus dat ‘grote dikke stempel’ en kan het niet echt accepteren. Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

Precies wat jij zegt. En ik weet niet of ik dat kan of zelfs aan toe ben.. Wellicht is het een stukje ontkenning.. mischien wel de angst dat alles eindelijk op z'n plek valt? Ik weet niet of het in werkelijkheid ook zo is, maar ik wil niet anders behandeld worden omdat ik toevallig iets anders ben. Ook met een evt toekomstige relatie zou het een grote rol spelen (voor mij althans) zolang de "stempel" niet gezet houd je ook niks achter als je niks zegt...

Wat is het toch ingewikkeld allemaal...

Sinds wanneer kwam jij er achter dat je autisme o.i.d. had? En hoe is het diagnosticeren gegaan?

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:00 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

Met een weekendje weg heb ik ook geen enkel probleem, maar dan moet ik niet moe zijn en moet ik me er van tevoren op ingesteld hebben dat ik wegga en dat ik wel eens in de drukte terecht kan komen.

Als ik moe ben, slecht geslapen heb of gewoon al de hele dag teveel gezeik aan mn kop heb gehad dan kan ik echt gillend gek worden in een drukke menigte. Of zelfs op een rustige verjaardag...

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:21 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Precies wat jij zegt. En ik weet niet of ik dat kan of zelfs aan toe ben.. Wellicht is het een stukje ontkenning.. mischien wel de angst dat alles eindelijk op z'n plek valt? Ik weet niet of het in werkelijkheid ook zo is, maar ik wil niet anders behandeld worden omdat ik toevallig iets anders ben. Ook met een evt toekomstige relatie zou het een grote rol spelen (voor mij althans) zolang de "stempel" niet gezet houd je ook niks achter als je niks zegt...

Wat is het toch ingewikkeld allemaal...

Sinds wanneer kwam jij er achter dat je autisme o.i.d. had? En hoe is het diagnosticeren gegaan?

De angst dat alles op zijn plaats valt, bedoel je daarmee dat autisme mogelijk heel veel verklaart van wat je meemaakt en waar je tegenaan loopt?

Ik had mijn diagnose op 26 jaar. Je krijgt dan een aantal gesprekken en heel veel meerkeuzevragen. Op basis daarvan wordt een diagnose vastgesteld. Ik had nog geen vermoeden van autisme (dacht aan iets anders).

Autisme is ingewikkeld. Mensen met autisme kunnen heel berekenend zijn terwijl ze op andere vlakken heel veel moeite hebben. Zo kwam mijn autistische kennis erachter dat ik op dit forum zit, terwijl hij maar heel weinig met internet doet. Hoe hij er achter kwam dat ik autisme heb? Omdat iemand hem vertelde dat ik bij het gemeentelijk re-integratiebureau liep. Ik vertelde hem dat dat betekende dat ik een bijstandsuitkering had. Toen, vorig jaar zomer, was ik nog helemaal in de wolken (ik had voor het eerst het initiatief tot contact genomen), maar ik had verwacht dat hij sociaal wel wat meer in staat was.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:14 schreef sempron2400 het volgende:


Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

Sterk.

quote:

Op maandag 28 september 2009 22:42 schreef undefined-crow het volgende:
Wat een herkenning in dit topic...

Ik ben vroeger gediagnosticeerd met ADHD. Nu kloppen een hoop dingen ook wel wat de symptomen betreffen. Maar ik heb het gevoel dat er meer is.. Ik heb ook de test gedaan die in dit topic genoemd wordt en ik scoor 28. zegt dat wat?

Ook heb ik een gesloten persoonlijkheid die naar buiten een heel ander persoon is. Zelfs tegen mijn familie ben ik vaak heel anders dan wie ik echt ben lijkt het wel.

Ik probeer voor mijn gevoel mezelf aan te passen aan iets waar ik mezelf niet aan kan meten. Ik ben sociaal gezien een wrak (lees: oogcontact heb ik ontzettend moeite mee, gesprek op gang houden vind ik vaak onmogelijk bij mensen die ik niet ken. Ik ben ontzettend verlegen en durf mezelf niet te uitten / te laten zien. en de confrontatie op zoeken is al helemaal een crime!

Dit in combinatie met een laag zelfbeeld is het voor mij dus heel moeilijk om zomaar op iemand af te stappen, laat staan een mooie vrouw. Ik ben nu 21 jaar en ik woon op mezelf sinds begin dit jaar. Ik heb al wel eens een relatie gehad (waarvan 1 relatie een jaar duurde) Ik merk ook van mezelf dat ik heel overgevoelig ben voor bepaalde prikkels. Ik woon bijvoorbeeld in een buurt die heel erg leeft (lees: veel geluid, feestjes, kampvuren in achtertuinen etc) En ik merk gewoon dat ik hier heel snel weer weg moet voordat ik helemaal gek wordt, ik voel me op zo'n manier erg gestrest en kan m'n plekje en rust niet vinden. Een gesprek voeren met mij is (of schijnt) lastig te zijn omdat ik moeilijk kan toegeven en mensen niet uit laat spreken.

Ook ben ik heel perfectionistisch / pessimistisch ingesteld. Ik klaag veel, zeik veel dingen af volgens mij omgeving.

Vooral op werkgerelateerde dingen heb ik het erg zwaar, ik kan een bepaald beroep/activiteit niet lang uitvoeren voordat ik weer erg depri en zwaar gedemotiveerd ben.(vandaar dat ik zo'n 14 bijbaantjes gehad heb vroeger). En dan kijk er ook zo ontzettend tegen op en ben ik bot tegen anderen omdat ik gewoon erg verdrietig ben op dat ogenblik omdat ik mezelf niet kan zijn en m'n eigen "ding" niet kan doen.. ik voel me niet vertrouwd en wil dan graag naar huis..

Ik zit nu bij een detacheerder en onbewust merk ik gewoon dat ik het liefst weg wil.. welke klant ik ook zit. na een tijdje is dat gevoel weer terug. Voor de buitenwereld komt dit over als luiigheid en onwil terwijl ik dit helemaal niet zo bedoel. Ik zit altijd vol met plannen en ambities.. totdat het uitgevoerd moet worden dan klap ik dicht en ben ik heel snel overspannen.. Ik zit vanaf a.s. woensdag op de bank als ik voor die tijd nog geen project heb en dat voelt zo ontzettend bevrijdend dat ik dan een aantal dagen vrij heb weer! dat ik er helemaal van opbloei en er helemaal naar toe leef! ondanks dat ik vorige maand nog 3 weken vakantie gehad heb...

Ook voel ik me zwaar ongelukkig in nieuwe situaties als een nieuwe baan of afdeling.. voel me bekeken, op de proef gesteld en ondergewaardeerd, Constant het gevoel te moeten presteren en mezelf moeten bewijzen.

Qua routine ben ik heel strikt, als er iets van afwijkt ben ik meteen uit m'n element. (tijdbesteding avond, na douchen dweilen, s'avonds eten maken etc) Het lijken allemaal simpele dingen maar wijkt het af van het reguliere patroon ben ik meteen het overzicht kwijt en wordt het een chaos.

Ik voel me eenzaam, opgesloten in een cirkel en overspannen... en ik ben pas 21.. dit is toch niet normaal? herkennen jullie wellicht iets in mij wat kan duiden op autisme of iets anders?

Ik ben ongetwijfeld een hoop vergeten (verhalen schrijven en over mezelf praten is niet mijn sterkste kant op z'n lichtst uitgedrukt, ik ben vaak ineens alles vergeten / kan het niet opgraven wat er nou precies speelt met mij op het ogenblik dat ik wat over mezelf moet vertellen)

Dus vragen stellen staat uiteraard vrij!

alvast bedankt voor een antwoord....

Dit kan inderdaad als autisme betekenen. Voor jezelf moet je afwegen of je een officiële diagnose wilt. Wat Sempron2400 zegt.

Bij heel wat volwassenen met (een vermoeden van) autisme gaat het trouwens zo: na jaren ploeteren lezen ze een artikel in een tijdschrift of op internet en dan bedenken ze zich: hey, dat stukje gaat gewoon over mij! Dan vallen van het ene op het andere moment alle puzzelstukjes op hun plaats.

De ‘bekering’ naar autisme is dan niet ver weg meer. Sommigen spreken zelfs van een nieuwe identiteit en gaan naarstig op zoek naar bevestiging.

Wat wens ik dit soort gasten toch op een verschrikkelijke manier allerlei erge ziektes toe. Inclusief autisme.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 14:14 schreef wakajawaka het volgende:
Willen alle zielige autisten die over boetes begin op tyfen uit dit topic.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 17:30 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Het is zeker aan te raden om een keer te gaan. Al is het maar om een keer met lotgenoten te kunnen praten.
Het ging eigenlijk vooral over verjaardagen en feestjes en autistisch zijn. De regels op een feestjes. Opzich best interresant alleen het was wel bedoeld voor mensen die zwaarder autistisch zijn dan ik.
Dat stoorde mij een beetje. Maar dat neemt niet weg dat ik vaker ga.
Ja, de manier van reageren was erg herkenbaar voor mij en prikkels zijn overal

Aha, zwaarder autistisch, dan denk ik aan veel wereldvreemd gedrag dus, ben toch wel nieuwsgierig. Autistië blijft toch het land van mijn roots. Van sommige situaties, vooral met autistisch denken, zou je trouwens zo een film kunnen maken.

En contact met mensen die zwaarder autistisch zijn is nog altijd beter dan helemaal niets

quote:

Op woensdag 30 september 2009 20:31 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Voor mij is het wel interresant om te zien hoe zij(die autisten) reageren. Nu begrijp ik hoe andere mensen mij soms zien.

Ik snap hem! Je ziet waarschijnlijk dat zij bepaalde dingen niet begrijpen die voor jou gesneden koek zijn.
Had je het idee dat de mensen daar een beetje konden meekomen in het normale sociale verkeer? Bij een autismesoos stel ik me toch een beetje voor dat de mensen die er komen echt zijn aangewezen op een ‘veilige omgeving’ met gelijkgestemden.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 20:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Waarschijnlijk is de autisme soos voor de meeste een plek waar zij in een veilige omgeving sociaal contact kunnen hebben. Er zullen er zeker een paar tussen zitten die gewoon een "normaal" leven hebben.
In ieder geval dat idee kreeg ik toen ik daar was.
De meeste wonen begeleid en werken op een sociale werkplaats als ze al kunnen werken. Dus sociaal verkeer is voor hun erg lastig. Voor mij ook maar ik kan er tot op een zekere hoogte mee omgaan.

Zo’n bezoek lijkt me emotioneel wel vrij zwaar. Er komen dan blijkbaar toch mensen die zich in de maatschappij heel onbegrepen voelen, vaak worden geconfronteerd met zichzelf en verlangen naar herkenning. Het moeilijke is dat ze weten dat ze anders zijn. Niet kunnen werken door het sociale aspect is wel sneu. Zo ingrijpend kan autisme dus zijn.