PDD [Autisme, Asperger en PDD-NOS] deel 21

Ik heb mogelijk wel wat nuttige info weten te vergaren, namelijk de folder "Autismevriendelijk":



Deze is oorspronkelijk afkomstig van de site www.autismevriendelijk.nl, maar niet te downloaden helaas, vandaar dat ik er zelf een PDF'je van heb gemaakt ter inzage en informatie

autismevriendelijk.pdf (3,10 MB)

Wellicht dat deze folder bij velen al bekend is en gelezen maar wie weet zijn er nog mensen die het nog niet hebben gelezen dus vandaar even deze bijdrage

Hallo, ik heb mij hier aangemeld om misschien wat beter te leren omgaan met mijn diagnoses en voor misschien adviezen.

Ik ben een jongen van 29 jaar en ik heb PDD-NOS, ADHD gecombineerde type, Dysthymie en BPS
Ik heb nog niet zo lang die diagnose, nadat het vorig jaar weer eens helemaal fout is gegaan heb ik dit jaar hulp gezocht. Ik heb wel eerder bij het GGZ gelopen maar dat had ik elke keer weer afgekapt.

Nu heb ik wel een goede psych en heb ik ook eindelijk een diagnose. Alleen heb ik er wel veel moeite mee. Ik wist natuurlijk altijd wel dat er iets niet klopte en dat ik anders ben, en nu vallen ook wel heel veel
puzzelstukjes inelkaar, maar toch voelt het ook als een grote klap of shock.
Ongeveer zoals in de film sixth sence, dat die man er achterkomt dat hij al die tijd al dood is.

Ik ben nu aan het proberen om een WIA uitkering te krijgen, maar die doen een beetje raar en ik ben
heel erg bang dat ik er geen recht op heb.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 10:45 schreef Autidude het volgende:
Hallo, ik heb mij hier aangemeld om misschien wat beter te leren omgaan met mijn diagnoses en voor misschien adviezen.

Ik ben een jongen van 29 jaar en ik heb PDD-NOS, ADHD gecombineerde type, Dysthymie en BPS
Ik heb nog niet zo lang die diagnose, nadat het vorig jaar weer eens helemaal fout is gegaan heb ik dit jaar hulp gezocht. Ik heb wel eerder bij het GGZ gelopen maar dat had ik elke keer weer afgekapt.

Nu heb ik wel een goede psych en heb ik ook eindelijk een diagnose. Alleen heb ik er wel veel moeite mee. Ik wist natuurlijk altijd wel dat er iets niet klopte en dat ik anders ben, en nu vallen ook wel heel veel
puzzelstukjes inelkaar, maar toch voelt het ook als een grote klap of shock.
Ongeveer zoals in de film sixth sence, dat die man er achterkomt dat hij al die tijd al dood is.

Ik ben nu aan het proberen om een WIA uitkering te krijgen, maar die doen een beetje raar en ik ben
heel erg bang dat ik er geen recht op heb.

Hi en welkom!

Het accepteren van je diagnose is een moeilijke stap.
Misschien helpt het om te zien dat er met zoveel mensen "iets mis" is en dat het helemaal zo'n ramp nog niet is. Maar dat is uiteraard niet zo makkelijk om te doen als je je heel erg met je eigen probleem bezighoudt.

Als het je helpt: erkennen dat er iets "mis" met je is is een hele grote stap voorwaarts, zonder die erkenning kun je er amper wat mee doen ook, dus je zit nu waarschijnlijk gewoon even in een proces.

Ja, ik weet wel dat ik niet de enige ben, maar toch.

Ik kan het niet uitleggen, ik wil heel erg graag normaal zijn. En ik heb heel erg behoefte aan een "leven"
gewoon een beetje huisje boompje beestje en dat soort zaken. Er is natuurlijk van alles mogelijk en zeg nooit nooit, maar ik ben bang dat ik altijd alleen zal blijven en steeds buiten de boot zal vallen.

En juist nu wil ik zo graag weten hoe normale mensen dan denken en hoe dat werkt, maar dat zal ik nooit
te weten komen of begrijpen. En ik ben ook helemaal uitgeblust om nog mee te spelen of om een maskertje te dragen en zo goed mogelijk proberen mee te doen. Ik trek dat ook echt niet meer en ben nu op een leeftijd en situatie waarin ik mezelf niet meer goed kan verbloemen.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 11:52 schreef Autidude het volgende:
Ja, ik weet wel dat ik niet de enige ben, maar toch.

Ik kan het niet uitleggen, ik wil heel erg graag normaal zijn. En ik heb heel erg behoefte aan een "leven"
gewoon een beetje huisje boompje beestje en dat soort zaken. Er is natuurlijk van alles mogelijk en zeg nooit nooit, maar ik ben bang dat ik altijd alleen zal blijven en steeds buiten de boot zal vallen.

En juist nu wil ik zo graag weten hoe normale mensen dan denken en hoe dat werkt, maar dat zal ik nooit
te weten komen of begrijpen. En ik ben ook helemaal uitgeblust om nog mee te spelen of om een maskertje te dragen en zo goed mogelijk proberen mee te doen. Ik trek dat ook echt niet meer en ben nu op een leeftijd en situatie waarin ik mezelf niet meer goed kan verbloemen.

ook welkom!

nee helaas, je bent niet de enige
het is inderdaad soms heel vermoeiend om "normaal" doen, dan je aan het eind van de dag uitgeput op de bank ploft. hoe ziet jouw sociale situatie er nu uit dan?
enne, hoe oud ben je?

quote:

Op donderdag 24 september 2009 11:52 schreef Autidude het volgende:
Ja, ik weet wel dat ik niet de enige ben, maar toch.

Ik kan het niet uitleggen, ik wil heel erg graag normaal zijn. En ik heb heel erg behoefte aan een "leven"
gewoon een beetje huisje boompje beestje en dat soort zaken. Er is natuurlijk van alles mogelijk en zeg nooit nooit, maar ik ben bang dat ik altijd alleen zal blijven en steeds buiten de boot zal vallen.

En juist nu wil ik zo graag weten hoe normale mensen dan denken en hoe dat werkt, maar dat zal ik nooit
te weten komen of begrijpen. En ik ben ook helemaal uitgeblust om nog mee te spelen of om een maskertje te dragen en zo goed mogelijk proberen mee te doen. Ik trek dat ook echt niet meer en ben nu op een leeftijd en situatie waarin ik mezelf niet meer goed kan verbloemen.

Dat is grotendeels herkenbare kost voor mij Ik ga even wat dingen schrijven die misschien betweterig overkomen, maar lees het zoals je wilt:

Zolang je jezelf niet accepteert zoals je bent zul je je zo in bochten moeten wringen om anders over te komen op andere mensen dat je daar moe van wordt. Een relatie gaat op die manier ook geen stand houden.

Je zegt dat je graag "normaal" wilt zijn. Ik heb er mijn best voor gedaan om "normaal" te zijn en het beviel me voor geen meter. Constant in je achterhoofd hebben dat dit niet is zoals voor jezelf gewoon is vreet energie en wekt frustratie, miscommunicatie en van alles en nog wat op.

Huisje boompje beestje? Leuk, maar dan wel met iemand die mij neemt zoals ik ben. Tot die tijd woon ik lekker thuis of ga ik misschien nog wel een keertje op mezelf wonen, en dat laatste hoeft van mij niet eens zo nodig.

Verbloemen? Word je doodmoe van. Zonde van je energie. Plus dat hoe meer je verbloemt, hoe minder mensen je echt kunnen leren kennen zoals je bent. Val je dan tegen? Kan. Er zijn zat mensen die mij sowieso tegenvallen, of ze nu iets verbloemen of niet. Ik hoef niet zonodig door iedereen leuk gevonden te worden.

Het leven wordt niet onmogelijk als je jezelf niet meer voordoet als iemand anders. Ook al zie je de mogelijkheden (nog) niet, hoeveel mogelijkheden heb je nu, terwijl je je anders voordoet, die een daadwerkelijke kans van slagen hebben? Puntje bij paaltje zal iemand je toch moeten leren kennen op een gegeven moment.

Ik heb een relatie van 3 1/2 jaar achter de rug met iemand waartegen ik me eigenlijk altijd anders heb gedragen dan dat ik ben. Dat vreet zo ontieglijk veel energie en heeft, zeker achteraf gezien, op de langere termijn zo ontieglijk weinig kans van slagen dat ik dat nooit meer wil doen.
En dan was zij nog bereid om te leren gaan met hoe ik eigenlijk ben, ik kon gewoon die omschakeling niet meer maken. Zo'n situatie wens ik niemand toe.

Dus ja, ik kom vast wel op sommige mensen over als een apart persoon, iemand waarbij het leven iets anders in elkaar steekt dan bij anderen, maar ik kom (tegenwoordig) ook over als iemand die daar tevreden mee kan zijn.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 13:18 schreef robuust89 het volgende:

[..]

ook welkom!

nee helaas, je bent niet de enige
het is inderdaad soms heel vermoeiend om "normaal" doen, dan je aan het eind van de dag uitgeput op de bank ploft. hoe ziet jouw sociale situatie er nu uit dan?
enne, hoe oud ben je?

Nou, ik heb niet echt een sociaal leven. Ik ben 29 jaar oud en woon nog bij mijn ouders, ik heb geen vrienden, geen werk, geen goede diploma's en geen geld om de dingen te doen waar ik mijn plezier uit kan halen. Ik heb wel heel veel dromen en wensen, maar veel daarvan zal er niet van komen of anders is het iets voor op de langere termijn. Ik heb veel schulden en dat moet eerst opgelost worden.

Maar ik kan ook niet goed omgaan met mensen, ik heb niet zo heel erg veel normale interesses en ik hou ook echt niet van uitgaan, dat vind ik echt vreselijk verschrikkelijk en totaal niet leuk. Ik kan ook niet dansen en dat soort gedoe, dus ik heb ook helemaal niet de behoefte om uit te gaan.
Ik heb ook nog nooit een vriendin gehad en niet zo heel erg veel ervaring met intimiteit en seks, dat is echt op 1 hand te tellen en dan nog stelde het niet zo uitgebreid veel voor, dus een vrouw kan van mij niet verwachten wat ze normaal hoort te verwachten bij iemand van mijn leeftijd.

Een heleboel vanzelfsprekende zaken zijn voor mij helemaal niet vanzelfsprekend, en ik begin nu op een leeftijd te komen dat het dat wel hoort te zijn voor de normale wereld.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 13:24 schreef Thrackan het volgende:

[..]

Dat is grotendeels herkenbare kost voor mij Ik ga even wat dingen schrijven die misschien betweterig overkomen, maar lees het zoals je wilt:

Zolang je jezelf niet accepteert zoals je bent zul je je zo in bochten moeten wringen om anders over te komen op andere mensen dat je daar moe van wordt. Een relatie gaat op die manier ook geen stand houden.

Je zegt dat je graag "normaal" wilt zijn. Ik heb er mijn best voor gedaan om "normaal" te zijn en het beviel me voor geen meter. Constant in je achterhoofd hebben dat dit niet is zoals voor jezelf gewoon is vreet energie en wekt frustratie, miscommunicatie en van alles en nog wat op.

Huisje boompje beestje? Leuk, maar dan wel met iemand die mij neemt zoals ik ben. Tot die tijd woon ik lekker thuis of ga ik misschien nog wel een keertje op mezelf wonen, en dat laatste hoeft van mij niet eens zo nodig.

Verbloemen? Word je doodmoe van. Zonde van je energie. Plus dat hoe meer je verbloemt, hoe minder mensen je echt kunnen leren kennen zoals je bent. Val je dan tegen? Kan. Er zijn zat mensen die mij sowieso tegenvallen, of ze nu iets verbloemen of niet. Ik hoef niet zonodig door iedereen leuk gevonden te worden.

Het leven wordt niet onmogelijk als je jezelf niet meer voordoet als iemand anders. Ook al zie je de mogelijkheden (nog) niet, hoeveel mogelijkheden heb je nu, terwijl je je anders voordoet, die een daadwerkelijke kans van slagen hebben? Puntje bij paaltje zal iemand je toch moeten leren kennen op een gegeven moment.

Ik heb een relatie van 3 1/2 jaar achter de rug met iemand waartegen ik me eigenlijk altijd anders heb gedragen dan dat ik ben. Dat vreet zo ontieglijk veel energie en heeft, zeker achteraf gezien, op de langere termijn zo ontieglijk weinig kans van slagen dat ik dat nooit meer wil doen.
En dan was zij nog bereid om te leren gaan met hoe ik eigenlijk ben, ik kon gewoon die omschakeling niet meer maken. Zo'n situatie wens ik niemand toe.

Dus ja, ik kom vast wel op sommige mensen over als een apart persoon, iemand waarbij het leven iets anders in elkaar steekt dan bij anderen, maar ik kom (tegenwoordig) ook over als iemand die daar tevreden mee kan zijn.

Dat zijn mooie woorden
Ik accepteer nu ook dat ik ben wie ik ben, voor zover ik dat nu kan.. Maar ik heb nog niet mijn plekje en mijn structuur gevonden en ik weet ook niet wat er nu allemaal voor mij in het verschied ligt.

Ik ben er zojuist achter gekomen dat ik waarschijnlijk de verkeerde uitkering heb aangevraagd en dat ik misschien toch de WAjong moet hebben, en dat duurt allemaal heel lang en brengt heel veel met zich mee. Als ik dat gedeelte rond heb en ik betaalafspraken kan maken en een totaalplaatje dan kom ik wel verder denk ik. Maar voor nu heb ik alleen maar erg veel onzekerheid.

En ik ben best wel teleurgesteld en een beetje kwaad op het feit dat het nooit eerder dusmatig is opgevallen dat er daadwerkelijk iets mee gedaan is. Dat had mij een hoop problemen bespaard denk ik. Tegenwoordig hebben ze voor kids veel meer hulp dan dat ze in mijn tijd hadden. Nu ik terug denk met wat ik nu weet, lag het er zó dik op.. en niemand heeft wat gedaan. Ik moet altijd alles zelf doen

quote:

Op donderdag 24 september 2009 13:46 schreef Autidude het volgende:

[..]

Dat zijn mooie woorden
Ik accepteer nu ook dat ik ben wie ik ben, voor zover ik dat nu kan.. Maar ik heb nog niet mijn plekje en mijn structuur gevonden en ik weet ook niet wat er nu allemaal voor mij in het verschied ligt.

Ik ben er zojuist achter gekomen dat ik waarschijnlijk de verkeerde uitkering heb aangevraagd en dat ik misschien toch de WAjong moet hebben, en dat duurt allemaal heel lang en brengt heel veel met zich mee. Als ik dat gedeelte rond heb en ik betaalafspraken kan maken en een totaalplaatje dan kom ik wel verder denk ik. Maar voor nu heb ik alleen maar erg veel onzekerheid.

En ik ben best wel teleurgesteld en een beetje kwaad op het feit dat het nooit eerder dusmatig is opgevallen dat er daadwerkelijk iets mee gedaan is. Dat had mij een hoop problemen bespaard denk ik. Tegenwoordig hebben ze voor kids veel meer hulp dan dat ze in mijn tijd hadden. Nu ik terug denk met wat ik nu weet, lag het er zó dik op.. en niemand heeft wat gedaan. Ik moet altijd alles zelf doen

"Had ik dat eerder geweten" heb ik ook gehad (ik ben 25) maar mijn vader kreeg dat gevoel nog op zijn 58e... Dus dat is ook wel weer te relativeren

Het trucje wat ik de laatste tijd regelmatig gebruik om mijn gedachten te ordenen is:

- Gedachte komt binnen
- Ik vraag me af of ik daar nu, op dit moment, iets mee kan
- Zo niet heeft het geen zin om er over na te blijven denken
- Zo wel, dan doe ik dat

Constant malen over een WAjong uitkering is net zo zonde van je tijd als de hele dag nadenken wat er op het 8-uur journaal gezegd zou kunnen gaan worden. Dat merk je om 8 uur wel, het enige dat je hoeft te doen is de TV aanzetten

Wat betreft je zelfbeeld: je noemt eigenlijk voornamelijk dingen op die je niet hebt of bent. Dat is niet wat je wel bent. Twee kanten van de medaille bekijken kan heel verhelderend werken.

Ja, positieve kanten bekijken.. Ik kan wel heel hard gaan roepen dat ik heel goed ben, want dat ben ik eigenlijk ook.

-Ik heb een nogal bovengemiddeld IQ (lekker arrogant)
-Ik ben in principe heel lief
-Zorgzaam, luisterend oor, innovatief/problem solver
-200% inzet
-etc

Maar tegelijkertijd iemand met een heel kort lontje en iemand die vrij snel "op slot gaat".
Zeer prikkelbaar en snel overprikkeld, continue bezig met "wat als, waarom, hoe kan ik het het beste doen, etc"

quote:

Op donderdag 24 september 2009 14:05 schreef Autidude het volgende:
Ja, positieve kanten bekijken.. Ik kan wel heel hard gaan roepen dat ik heel goed ben, want dat ben ik eigenlijk ook.

-Ik heb een nogal bovengemiddeld IQ (lekker arrogant)
-Ik ben in principe heel lief
-Zorgzaam, luisterend oor, innovatief/problem solver
-200% inzet
-etc

Maar tegelijkertijd iemand met een heel kort lontje en iemand die vrij snel "op slot gaat".
Zeer prikkelbaar en snel overprikkeld, continue bezig met "wat als, waarom, hoe kan ik het het beste doen, etc"

Je hoeft het niet te roepen en je hoeft ook niet de illusie te hebben dat je alleen maar goed bent, zolang je zelf maar beseft dat je goede punten hebt naast de punten die je tegenstaan

quote:

Op donderdag 24 september 2009 10:45 schreef Autidude het volgende:
Hallo, ik heb mij hier aangemeld om misschien wat beter te leren omgaan met mijn diagnoses en voor misschien adviezen.

Ik ben een jongen van 29 jaar en ik heb PDD-NOS, ADHD gecombineerde type, Dysthymie en BPS
Ik heb nog niet zo lang die diagnose, nadat het vorig jaar weer eens helemaal fout is gegaan heb ik dit jaar hulp gezocht. Ik heb wel eerder bij het GGZ gelopen maar dat had ik elke keer weer afgekapt.

Nu heb ik wel een goede psych en heb ik ook eindelijk een diagnose. Alleen heb ik er wel veel moeite mee. Ik wist natuurlijk altijd wel dat er iets niet klopte en dat ik anders ben, en nu vallen ook wel heel veel
puzzelstukjes inelkaar, maar toch voelt het ook als een grote klap of shock.
Ongeveer zoals in de film sixth sence, dat die man er achterkomt dat hij al die tijd al dood is.

Ik ben nu aan het proberen om een WIA uitkering te krijgen, maar die doen een beetje raar en ik ben
heel erg bang dat ik er geen recht op heb.

Dat is vreemd, geen recht op WIA. Met alle mogelijke diagnoses op zak zal je daar toch recht op moeten hebben. Ik neem aan dat je altijd al hebt gewerkt. Anders heb je mogelijk recht op een Wajong-uitkering.
Ik heb ook pas laat een diagnose gekregen (Asperger).

Op zich is de diagnose Asperger weinig waard; je hebt er bij die 40 uur per week moeilijk werk verrichten, al jaren een partner en kinderen hebben en verre reizen maken.
Heel veel sterkte!

En... niets is minder leuk dan een bedrijfsuitje vermoeiend vinden omdat je autisme hebt. Want voor 99% van de medewerkers is het juist een hoogtepunt.

[ Bericht 4% gewijzigd door sempron2400 op 24-09-2009 19:30:35 ]

En wat jezelf zijn betreft (dus auti) en proberen met de groep mee te doen: hier zul je een balans in moeten vinden. En nee, autisme is echt niet leuk, zeker niet omdat je noemt dat je al veel reserves hebt verbruikt terwijl je pas 29 bent. Autisme kan zelfs een sluipmoordenaar zijn: sommige mensen raken na 10 of 15 jaar werken overspannen en krijgen dan pas een diagnose Asperger of pdd-nos.

Er is in deze maatschappij voor geen enkele aandoening zo weinig onbegrip als voor autisme. Mensen met autisme worden voortdurend overvraagd. Bereid je voor op een moeilijke periode.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 20:21 schreef tijnbrein het volgende:
Deze week heeft een collega van mij bij zijn functioneringsgesprek te horen gekregen dat als zijn contract begin volgend jaar afloopt weg moet. Hij heeft een handicap(licht spastisch) en hij heeft nooit een eerlijke kans gehad om in zijn functie te groeien. Zijn beperkingen werden tegen hem gebruikt.
Dit is echt erg. Dat er zo met mensen om wordt gegaan. Vooral mijn leidinggevende heeft hier een hand in gehad. Hij heeft mijn collega nooit een eerlijke kans gegeven.

Het bedrijfsleven is dan ook KNETTERHARD Ik weet er alles van. Alles voor de winst, de menselijke maat telt geenszins meer mee. Ziekelijk, een mammonverering ten top. Dit wordt nog eens een keer goed afgestraft.

quote:

Op donderdag 24 september 2009 19:37 schreef sempron2400 het volgende:

Er is in deze maatschappij voor geen enkele aandoening zo weinig onbegrip als voor autisme. Mensen met autisme worden voortdurend overvraagd. Bereid je voor op een moeilijke periode.

Ik vind de maatschappij sowieso erg kortzichtig en bovenal te simpel gemanierd. Mensen zijn vaak niet eens meer in elkaar geïnteresseerd. In werksituaties gaat het nog alleen maar om geld, voor de rest is geen ruimte.

Je kan het treffen of niet treffen wat dat betreft. Ik ben nog steeds blij dat ik een werkgever heb die van al dit soort problemen geen punt maakt, en die me vrij laat om daar een oplossing voor te zoeken.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 11:04 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Er zijn genoeg mensen die er wel mee kunnen omgaan maar hij blijkbaar niet. En hij hoeft bij mij niet hetzelfde te proberen want dan heeft hij een probleem.

Veel incapabele die omhoogvallen als leidinggevenden. Je zult zo'n onbenul maar eens treffen.

quote:

Gisteren ben ik naar de Autisten soos in Rotterdam geweest.

Ik blijf me verwonderen hoe makkelijk jij stappen op dit punt kan zetten.

quote:

Ik vond het wel interresant. Alleen het enige stoorende vond ik dat er erg veel mensen waren met een vrij laag niveau. Die mensen kunnen daar ook niets aan doen. Maar mij stoorde het.

Dat kan ik mij indenken... Misschien een Asperger café opzoeken

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 12:34 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Daarom zijn zij ook leidinggevenden. Dat staat in in de taakomschrijving om incapabel te zijn. Het is een selectie critirium Misschien kunnen wij dan ook wel leidinggevende worden
[..]

Vreselijk dominant, vaak op macht belust, inhoudelijk slap, geen inlevingsvermogen. Etc.

quote:

Ik laat mijn beperking mijn leven niet bepalen. Ik wil veranderen en een leuke leven hebben en daar horen ook dit soort dingen bij. Maar het is niet altijd makkelijk om zulke dingen te doen. Maar toch doe ik het telkens weer. Elke keer is het weer een overwinning om zoiets te doen. Naar een FOK!meet gaan. Naar die autisme soos gaan. Etc.
[..]

Wel goed natuurlijk

quote:

Dat is misschien een goed idee. Waar zit dat?

Weet ik niet, ik zal ook ff zoeken.

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 12:24 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Veel incapabele die omhoogvallen als leidinggevenden. Je zult zo'n onbenul maar eens treffen.
[..]

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 12:34 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Daarom zijn zij ook leidinggevenden. Dat staat in in de taakomschrijving om incapabel te zijn. Het is een selectie critirium Misschien kunnen wij dan ook wel leidinggevende worden
[..]

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 12:46 schreef EchtGaaf het volgende:
[..]
Vreselijk dominant, vaak op macht belust, inhoudelijk slap, geen inlevingsvermogen. Etc.
[..]

Dat klopt, de meeste leidinggevenden zijn niet leidinggevend omdat ze leiding kunnen geven, maar omdat ze volgzaam zijn naar hun baas. Want die zoekt, bij gebrek aan leidinggevende capaciteiten, volgelingen in plaats van mensen die (ook) leiding kunnen geven. Moet je maar eens op letten, zo zit echt het grootste deel van de maatschappij in elkaar: op televisie, de politiek, de overheid, het bedrijfsleven, overal. In de meeste gevallen gaat dat redelijk goed, vooral omdat veel mensen wel voelen dat het niet lekker zit, maar ze zelf niet zien wat (en in bijna alle gevallen zelf ook dat zouden doen)
En dan kom je daar als autist, je ziet eigenlijk direct het probleem, het irriteert je mateloos (want je bent voor rechtvaardigheid en eerlijkheid) Tel uit je winst...

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 13:04 schreef tijnbrein het volgende:
[..]
Prefect voor ons autisten dus Ik kan niet wachten om de macht over te nemen.

Oh, ik ben al zo lang bezig met voorbereiden
_{(Heb je interesse in een ministerspost )}

De autistenpartij! Voor mensen die écht een eigen visie hebben

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:21 schreef Thrackan het volgende:
De autistenpartij! Voor mensen die écht een eigen visie hebben

Hmmm, iets zegt me dat zo'n titel weinig succes zal hebben

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:29 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Hmmm, iets zegt me dat zo'n titel weinig succes zal hebben

De naam niet nee, de slogan vind ik dan wel weer erg goed (al zeg ik het zelf)

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:42 schreef Thrackan het volgende:

[..]

De naam niet nee, de slogan vind ik dan wel weer erg goed (al zeg ik het zelf)

Dat dan weer wel.

quote:

Op maandag 28 september 2009 13:29 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Hmmm, iets zegt me dat zo'n titel weinig succes zal hebben

joh?

[ Bericht 17% gewijzigd door Robbiej op 28-09-2009 22:43:09 ]

Wat een herkenning in dit topic...

Ik ben vroeger gediagnosticeerd met ADHD. Nu kloppen een hoop dingen ook wel wat de symptomen betreffen. Maar ik heb het gevoel dat er meer is.. Ik heb ook de test gedaan die in dit topic genoemd wordt en ik scoor 28. zegt dat wat?

Ook heb ik een gesloten persoonlijkheid die naar buiten een heel ander persoon is. Zelfs tegen mijn familie ben ik vaak heel anders dan wie ik echt ben lijkt het wel.

Ik probeer voor mijn gevoel mezelf aan te passen aan iets waar ik mezelf niet aan kan meten. Ik ben sociaal gezien een wrak (lees: oogcontact heb ik ontzettend moeite mee, gesprek op gang houden vind ik vaak onmogelijk bij mensen die ik niet ken. Ik ben ontzettend verlegen en durf mezelf niet te uitten / te laten zien. en de confrontatie op zoeken is al helemaal een crime!

Dit in combinatie met een laag zelfbeeld is het voor mij dus heel moeilijk om zomaar op iemand af te stappen, laat staan een mooie vrouw. Ik ben nu 21 jaar en ik woon op mezelf sinds begin dit jaar. Ik heb al wel eens een relatie gehad (waarvan 1 relatie een jaar duurde) Ik merk ook van mezelf dat ik heel overgevoelig ben voor bepaalde prikkels. Ik woon bijvoorbeeld in een buurt die heel erg leeft (lees: veel geluid, feestjes, kampvuren in achtertuinen etc) En ik merk gewoon dat ik hier heel snel weer weg moet voordat ik helemaal gek wordt, ik voel me op zo'n manier erg gestrest en kan m'n plekje en rust niet vinden. Een gesprek voeren met mij is (of schijnt) lastig te zijn omdat ik moeilijk kan toegeven en mensen niet uit laat spreken.

Ook ben ik heel perfectionistisch / pessimistisch ingesteld. Ik klaag veel, zeik veel dingen af volgens mij omgeving.

Vooral op werkgerelateerde dingen heb ik het erg zwaar, ik kan een bepaald beroep/activiteit niet lang uitvoeren voordat ik weer erg depri en zwaar gedemotiveerd ben.(vandaar dat ik zo'n 14 bijbaantjes gehad heb vroeger). En dan kijk er ook zo ontzettend tegen op en ben ik bot tegen anderen omdat ik gewoon erg verdrietig ben op dat ogenblik omdat ik mezelf niet kan zijn en m'n eigen "ding" niet kan doen.. ik voel me niet vertrouwd en wil dan graag naar huis..

Ik zit nu bij een detacheerder en onbewust merk ik gewoon dat ik het liefst weg wil.. welke klant ik ook zit. na een tijdje is dat gevoel weer terug. Voor de buitenwereld komt dit over als luiigheid en onwil terwijl ik dit helemaal niet zo bedoel. Ik zit altijd vol met plannen en ambities.. totdat het uitgevoerd moet worden dan klap ik dicht en ben ik heel snel overspannen.. Ik zit vanaf a.s. woensdag op de bank als ik voor die tijd nog geen project heb en dat voelt zo ontzettend bevrijdend dat ik dan een aantal dagen vrij heb weer! dat ik er helemaal van opbloei en er helemaal naar toe leef! ondanks dat ik vorige maand nog 3 weken vakantie gehad heb...

Ook voel ik me zwaar ongelukkig in nieuwe situaties als een nieuwe baan of afdeling.. voel me bekeken, op de proef gesteld en ondergewaardeerd, Constant het gevoel te moeten presteren en mezelf moeten bewijzen.

Qua routine ben ik heel strikt, als er iets van afwijkt ben ik meteen uit m'n element. (tijdbesteding avond, na douchen dweilen, s'avonds eten maken etc) Het lijken allemaal simpele dingen maar wijkt het af van het reguliere patroon ben ik meteen het overzicht kwijt en wordt het een chaos.

Ik voel me eenzaam, opgesloten in een cirkel en overspannen... en ik ben pas 21.. dit is toch niet normaal? herkennen jullie wellicht iets in mij wat kan duiden op autisme of iets anders?

Ik ben ongetwijfeld een hoop vergeten (verhalen schrijven en over mezelf praten is niet mijn sterkste kant op z'n lichtst uitgedrukt, ik ben vaak ineens alles vergeten / kan het niet opgraven wat er nou precies speelt met mij op het ogenblik dat ik wat over mezelf moet vertellen)

Dus vragen stellen staat uiteraard vrij!

alvast bedankt voor een antwoord....

quote:

Op zaterdag 26 september 2009 11:04 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Er zijn genoeg mensen die er wel mee kunnen omgaan maar hij blijkbaar niet. En hij hoeft bij mij niet hetzelfde te proberen want dan heeft hij een probleem.


Gisteren ben ik naar de Autisten soos in Rotterdam geweest. Ik vond het wel interresant. Alleen het enige stoorende vond ik dat er erg veel mensen waren met een vrij laag niveau. Die mensen kunnen daar ook niets aan doen. Maar mij stoorde het.

Wat goed hey, dat je echt bent geweest
Hoe was de bespreking van het onderwerp ‘Omgaan met autisme’?
Was er veel autistisch gedrag?
Hadden mensen gauw last van prikkels?

Of het een moeilijke stap is om te zetten (was EchtGaaf schrijft), je moet maar denken: zoals er in een standaard disco weinig mensen goed kunnen dansen, zijn er in een autismesoos waarschijnlijk weinig mensen die vlot kunnen communiceren...

Het is dat ik die avond op weg was naar Parijs (prikkel, prikkel, prikkel ), ik had serieus overwogen eens een kijkje te nemen in de autistische wereld. Wellicht een volgende keer.

[ Bericht 4% gewijzigd door sempron2400 op 28-09-2009 23:20:12 ]

quote:

Op maandag 28 september 2009 22:42 schreef undefined-crow het volgende:
-knip-

Heel groot verhaal, héél veel bekende dingen zoals je zelf al zegt.

Ik ben geen diagnost, maar het gros van de dingen die je zegt ligt in het straatje van de autistische buurt. Aangezien je er echt last van zegt te hebben is het waarschijnlijk verstandig er een psych voor te raadplegen.

undefined-crow,

Wat je schrijft past naar mijn idee behoorlijk bij autisme. Om maar met de deur in huis te vallen: het leven met autisme is relatief zwaar. Onbegrip, verkeerde verwachtingen en pijnlijke confrontaties zal bijna iedereen met autisme ten deel vallen. Je noemt zelf al dat werk je moeilijk afgaat. En mijn ervaring is: werken gaat mij wat moeilijker af dan normale mensen. Sociale interactie zal altijd een rol spelen, al is het subtiel. Dat sociale kost gewoon meer energie. Al is het gewoon niet eerlijk, het is de harde waarheid.

Prikkels: typerend voor autisme. Een buitengewoon onbegrepen fenomeen. Ik ken iemand die daar last van heeft, en het is heel pijnlijk. Als je de drukte inloopt, raakt je hoofd heel erg vol met prikkels. Dat beperkt je mogelijkheden aanzienlijk. Normale dingen als een weekendje Parijs: vergeet het maar. Zo’n stad in één grote prikkel.

Wil je 99 procent zekerheid, dan kun je het laten testen. Maar bedenk wel dat autisme een zwaar stempel is. Eenmaal een diagnose, dan ben je voor het leven officieel autistisch. Als je bijvoorbeeld nog van plan bent je rijbewijs te gaan halen, dan zul je met allerlei vervelende procedures te maken zult krijgen.

quote:

Op dinsdag 29 september 2009 23:31 schreef sempron2400 het volgende:
undefined-crow,

Wat je schrijft past naar mijn idee behoorlijk bij autisme. Om maar met de deur in huis te vallen: het leven met autisme is relatief zwaar. Onbegrip, verkeerde verwachtingen en pijnlijke confrontaties zal bijna iedereen met autisme ten deel vallen. Je noemt zelf al dat werk je moeilijk afgaat. En mijn ervaring is: werken gaat mij wat moeilijker af dan normale mensen. Sociale interactie zal altijd een rol spelen, al is het subtiel. Dat sociale kost gewoon meer energie. Al is het gewoon niet eerlijk, het is de harde waarheid.

Prikkels: typerend voor autisme. Een buitengewoon onbegrepen fenomeen. Ik ken iemand die daar last van heeft, en het is heel pijnlijk. Als je de drukte inloopt, raakt je hoofd heel erg vol met prikkels. Dat beperkt je mogelijkheden aanzienlijk. Normale dingen als een weekendje Parijs: vergeet het maar. Zo’n stad in één grote prikkel.

Wil je 99 procent zekerheid, dan kun je het laten testen. Maar bedenk wel dat autisme een zwaar stempel is. Eenmaal een diagnose, dan ben je voor het leven officieel autistisch. Als je bijvoorbeeld nog van plan bent je rijbewijs te gaan halen, dan zul je met allerlei vervelende procedures te maken zult krijgen.

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:00 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

Kijk eens, dat klinkt positief. Als je je rijbewijs hebt gehaald, kun je toch aardig met prikkeltjes omgaan. Ik zeg altijd maar, een zelfdiagnose geeft 80 procent zekerheid. Een officiële diagnose geeft veel ballast:
- ga ik het mijn collega’s wel of niet vertellen
- wil ik wel of geen contact met lotgenoten
- tientallen andere dilemma’s
- heel veel zelfonderzoek

Ik heb dus dat ‘grote dikke stempel’ en kan het niet echt accepteren. Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:14 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Kijk eens, dat klinkt positief. Als je je rijbewijs hebt gehaald, kun je toch aardig met prikkeltjes omgaan. Ik zeg altijd maar, een zelfdiagnose geeft 80 procent zekerheid. Een officiële diagnose geeft veel ballast:
- ga ik het mijn collega’s wel of niet vertellen
- wil ik wel of geen contact met lotgenoten
- tientallen andere dilemma’s
- heel veel zelfonderzoek

Ik heb dus dat ‘grote dikke stempel’ en kan het niet echt accepteren. Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

Precies wat jij zegt. En ik weet niet of ik dat kan of zelfs aan toe ben.. Wellicht is het een stukje ontkenning.. mischien wel de angst dat alles eindelijk op z'n plek valt? Ik weet niet of het in werkelijkheid ook zo is, maar ik wil niet anders behandeld worden omdat ik toevallig iets anders ben. Ook met een evt toekomstige relatie zou het een grote rol spelen (voor mij althans) zolang de "stempel" niet gezet houd je ook niks achter als je niks zegt...

Wat is het toch ingewikkeld allemaal...

Sinds wanneer kwam jij er achter dat je autisme o.i.d. had? En hoe is het diagnosticeren gegaan?

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:00 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Allereerst bedankt voor je reactie.
Het is een hele stap om te zetten om het te laten onderzoeken.. Maar wat jij beschrijft zoals bijv een weekend parijs, daar zou ik dan geen probleem mee hebben. Dat lijkt me weer erg tof. En mijn rijbewijs heb ik al vanaf m'n 18e.

Ik vraag me alleen af of ik het inderdaad laat onderzoeken.

Aan de ene kant geeft het toch een stukje zekerheid maar aan de andere kant krijg je inderdaad te maken met een hoop gedoe en een grote dikke stempel op je hoofd.
Zolang ik zelf maar kan plaatsen in welk hoekje ik val geeft dat al een grote steun denk ik.

Met een weekendje weg heb ik ook geen enkel probleem, maar dan moet ik niet moe zijn en moet ik me er van tevoren op ingesteld hebben dat ik wegga en dat ik wel eens in de drukte terecht kan komen.

Als ik moe ben, slecht geslapen heb of gewoon al de hele dag teveel gezeik aan mn kop heb gehad dan kan ik echt gillend gek worden in een drukke menigte. Of zelfs op een rustige verjaardag...

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:21 schreef undefined-crow het volgende:

[..]

Precies wat jij zegt. En ik weet niet of ik dat kan of zelfs aan toe ben.. Wellicht is het een stukje ontkenning.. mischien wel de angst dat alles eindelijk op z'n plek valt? Ik weet niet of het in werkelijkheid ook zo is, maar ik wil niet anders behandeld worden omdat ik toevallig iets anders ben. Ook met een evt toekomstige relatie zou het een grote rol spelen (voor mij althans) zolang de "stempel" niet gezet houd je ook niks achter als je niks zegt...

Wat is het toch ingewikkeld allemaal...

Sinds wanneer kwam jij er achter dat je autisme o.i.d. had? En hoe is het diagnosticeren gegaan?

De angst dat alles op zijn plaats valt, bedoel je daarmee dat autisme mogelijk heel veel verklaart van wat je meemaakt en waar je tegenaan loopt?

Ik had mijn diagnose op 26 jaar. Je krijgt dan een aantal gesprekken en heel veel meerkeuzevragen. Op basis daarvan wordt een diagnose vastgesteld. Ik had nog geen vermoeden van autisme (dacht aan iets anders).

Autisme is ingewikkeld. Mensen met autisme kunnen heel berekenend zijn terwijl ze op andere vlakken heel veel moeite hebben. Zo kwam mijn autistische kennis erachter dat ik op dit forum zit, terwijl hij maar heel weinig met internet doet. Hoe hij er achter kwam dat ik autisme heb? Omdat iemand hem vertelde dat ik bij het gemeentelijk re-integratiebureau liep. Ik vertelde hem dat dat betekende dat ik een bijstandsuitkering had. Toen, vorig jaar zomer, was ik nog helemaal in de wolken (ik had voor het eerst het initiatief tot contact genomen), maar ik had verwacht dat hij sociaal wel wat meer in staat was.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 00:14 schreef sempron2400 het volgende:


Autisme is heel diep doordringend. Als je een ziekte hebt, is er ‘slechts’ iets met je lichaam. Aaar als je autisme hebt, is er iets aan de hand met je persoonlijkheid, met wie je bent.

Sterk.

quote:

Op maandag 28 september 2009 22:42 schreef undefined-crow het volgende:
Wat een herkenning in dit topic...

Ik ben vroeger gediagnosticeerd met ADHD. Nu kloppen een hoop dingen ook wel wat de symptomen betreffen. Maar ik heb het gevoel dat er meer is.. Ik heb ook de test gedaan die in dit topic genoemd wordt en ik scoor 28. zegt dat wat?

Ook heb ik een gesloten persoonlijkheid die naar buiten een heel ander persoon is. Zelfs tegen mijn familie ben ik vaak heel anders dan wie ik echt ben lijkt het wel.

Ik probeer voor mijn gevoel mezelf aan te passen aan iets waar ik mezelf niet aan kan meten. Ik ben sociaal gezien een wrak (lees: oogcontact heb ik ontzettend moeite mee, gesprek op gang houden vind ik vaak onmogelijk bij mensen die ik niet ken. Ik ben ontzettend verlegen en durf mezelf niet te uitten / te laten zien. en de confrontatie op zoeken is al helemaal een crime!

Dit in combinatie met een laag zelfbeeld is het voor mij dus heel moeilijk om zomaar op iemand af te stappen, laat staan een mooie vrouw. Ik ben nu 21 jaar en ik woon op mezelf sinds begin dit jaar. Ik heb al wel eens een relatie gehad (waarvan 1 relatie een jaar duurde) Ik merk ook van mezelf dat ik heel overgevoelig ben voor bepaalde prikkels. Ik woon bijvoorbeeld in een buurt die heel erg leeft (lees: veel geluid, feestjes, kampvuren in achtertuinen etc) En ik merk gewoon dat ik hier heel snel weer weg moet voordat ik helemaal gek wordt, ik voel me op zo'n manier erg gestrest en kan m'n plekje en rust niet vinden. Een gesprek voeren met mij is (of schijnt) lastig te zijn omdat ik moeilijk kan toegeven en mensen niet uit laat spreken.

Ook ben ik heel perfectionistisch / pessimistisch ingesteld. Ik klaag veel, zeik veel dingen af volgens mij omgeving.

Vooral op werkgerelateerde dingen heb ik het erg zwaar, ik kan een bepaald beroep/activiteit niet lang uitvoeren voordat ik weer erg depri en zwaar gedemotiveerd ben.(vandaar dat ik zo'n 14 bijbaantjes gehad heb vroeger). En dan kijk er ook zo ontzettend tegen op en ben ik bot tegen anderen omdat ik gewoon erg verdrietig ben op dat ogenblik omdat ik mezelf niet kan zijn en m'n eigen "ding" niet kan doen.. ik voel me niet vertrouwd en wil dan graag naar huis..

Ik zit nu bij een detacheerder en onbewust merk ik gewoon dat ik het liefst weg wil.. welke klant ik ook zit. na een tijdje is dat gevoel weer terug. Voor de buitenwereld komt dit over als luiigheid en onwil terwijl ik dit helemaal niet zo bedoel. Ik zit altijd vol met plannen en ambities.. totdat het uitgevoerd moet worden dan klap ik dicht en ben ik heel snel overspannen.. Ik zit vanaf a.s. woensdag op de bank als ik voor die tijd nog geen project heb en dat voelt zo ontzettend bevrijdend dat ik dan een aantal dagen vrij heb weer! dat ik er helemaal van opbloei en er helemaal naar toe leef! ondanks dat ik vorige maand nog 3 weken vakantie gehad heb...

Ook voel ik me zwaar ongelukkig in nieuwe situaties als een nieuwe baan of afdeling.. voel me bekeken, op de proef gesteld en ondergewaardeerd, Constant het gevoel te moeten presteren en mezelf moeten bewijzen.

Qua routine ben ik heel strikt, als er iets van afwijkt ben ik meteen uit m'n element. (tijdbesteding avond, na douchen dweilen, s'avonds eten maken etc) Het lijken allemaal simpele dingen maar wijkt het af van het reguliere patroon ben ik meteen het overzicht kwijt en wordt het een chaos.

Ik voel me eenzaam, opgesloten in een cirkel en overspannen... en ik ben pas 21.. dit is toch niet normaal? herkennen jullie wellicht iets in mij wat kan duiden op autisme of iets anders?

Ik ben ongetwijfeld een hoop vergeten (verhalen schrijven en over mezelf praten is niet mijn sterkste kant op z'n lichtst uitgedrukt, ik ben vaak ineens alles vergeten / kan het niet opgraven wat er nou precies speelt met mij op het ogenblik dat ik wat over mezelf moet vertellen)

Dus vragen stellen staat uiteraard vrij!

alvast bedankt voor een antwoord....

Dit kan inderdaad als autisme betekenen. Voor jezelf moet je afwegen of je een officiële diagnose wilt. Wat Sempron2400 zegt.

Bij heel wat volwassenen met (een vermoeden van) autisme gaat het trouwens zo: na jaren ploeteren lezen ze een artikel in een tijdschrift of op internet en dan bedenken ze zich: hey, dat stukje gaat gewoon over mij! Dan vallen van het ene op het andere moment alle puzzelstukjes op hun plaats.

De ‘bekering’ naar autisme is dan niet ver weg meer. Sommigen spreken zelfs van een nieuwe identiteit en gaan naarstig op zoek naar bevestiging.

Wat wens ik dit soort gasten toch op een verschrikkelijke manier allerlei erge ziektes toe. Inclusief autisme.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 14:14 schreef wakajawaka het volgende:
Willen alle zielige autisten die over boetes begin op tyfen uit dit topic.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 17:30 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Het is zeker aan te raden om een keer te gaan. Al is het maar om een keer met lotgenoten te kunnen praten.
Het ging eigenlijk vooral over verjaardagen en feestjes en autistisch zijn. De regels op een feestjes. Opzich best interresant alleen het was wel bedoeld voor mensen die zwaarder autistisch zijn dan ik.
Dat stoorde mij een beetje. Maar dat neemt niet weg dat ik vaker ga.
Ja, de manier van reageren was erg herkenbaar voor mij en prikkels zijn overal

Aha, zwaarder autistisch, dan denk ik aan veel wereldvreemd gedrag dus, ben toch wel nieuwsgierig. Autistië blijft toch het land van mijn roots. Van sommige situaties, vooral met autistisch denken, zou je trouwens zo een film kunnen maken.

En contact met mensen die zwaarder autistisch zijn is nog altijd beter dan helemaal niets

quote:

Op woensdag 30 september 2009 20:31 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Voor mij is het wel interresant om te zien hoe zij(die autisten) reageren. Nu begrijp ik hoe andere mensen mij soms zien.

Ik snap hem! Je ziet waarschijnlijk dat zij bepaalde dingen niet begrijpen die voor jou gesneden koek zijn.
Had je het idee dat de mensen daar een beetje konden meekomen in het normale sociale verkeer? Bij een autismesoos stel ik me toch een beetje voor dat de mensen die er komen echt zijn aangewezen op een ‘veilige omgeving’ met gelijkgestemden.

quote:

Op woensdag 30 september 2009 20:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Waarschijnlijk is de autisme soos voor de meeste een plek waar zij in een veilige omgeving sociaal contact kunnen hebben. Er zullen er zeker een paar tussen zitten die gewoon een "normaal" leven hebben.
In ieder geval dat idee kreeg ik toen ik daar was.
De meeste wonen begeleid en werken op een sociale werkplaats als ze al kunnen werken. Dus sociaal verkeer is voor hun erg lastig. Voor mij ook maar ik kan er tot op een zekere hoogte mee omgaan.

Zo’n bezoek lijkt me emotioneel wel vrij zwaar. Er komen dan blijkbaar toch mensen die zich in de maatschappij heel onbegrepen voelen, vaak worden geconfronteerd met zichzelf en verlangen naar herkenning. Het moeilijke is dat ze weten dat ze anders zijn. Niet kunnen werken door het sociale aspect is wel sneu. Zo ingrijpend kan autisme dus zijn.