Bang voor de dood.

quote:

Op maandag 7 september 2009 23:32 schreef Noortje. het volgende:

[..]

Daar heb jij toch geen last van? Je bent toch dood.

Daar gaat het niet om. Het gaat erom hoe ik er nu tegenaan kijk, wetende dat het leven daar ophoudt en dat beangstigt me soms.

quote:

Op maandag 7 september 2009 23:47 schreef Arthur_Spooner het volgende:
Ik zie heel wat stoere reacties hier maar het idee dat zodra het leven stopt er tot in de eeuwigheid niks meer is benauwd mij ook erg als ik er aan denk.

Dat inderdaad.
En daar wil je 's avonds niet te diep over nadenken in bed, want dan wordt je (ik in elk geval) gek.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 00:00 schreef StreepjesSok het volgende:
Maar als er niks meer is omdat je dood bent, dan weet je van niks. Dus tegen die tijd heb je ook niks meer om dat niks maar niks te vinden.

Maar voor die tijd wel.

[ Bericht 28% gewijzigd door -Strawberry- op 08-09-2009 08:53:44 ]

quote:

Op maandag 7 september 2009 23:21 schreef Strawberryjuice het volgende:
Huisarts, psychologen heeftie al gehad maar helpen niet.

Klinkt mij erg bekend, m'n vader heeft hetzelfde. Hij weet precies wat ie fout doet (zie: fout denkt), maar dat is lastig uit te schakelen. Nu krijgt hij angst onder drukkende pillen (3 per dag) en ik denk niet dat therapie of iets dergelijks hem zal helpen. Jammergenoeg wordt de werking van die pillen steeds minder en ben je geneigd om naar de drank te grijpen.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 00:04 schreef RRGJL het volgende:

[..]

Want? Je maakt er niets van mee, dus wat benauwd je dan precies..

Omdat we van te voren wél weten dat het gaat gebeuren en dat het leven dan ophoudt. Het gaat er niet om dat je er niets van mee krijgt tijdens de dood, maar dat je niet wil dat die dood komt.

[ Bericht 28% gewijzigd door -Strawberry- op 08-09-2009 08:56:15 ]

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 10:20 schreef RRGJL het volgende:

[..]
Als ik nu dood neer zou vallen, tja, vooral vervelend voor mijn nabestaanden denk ik dan. Ik heb geen last van dood zijn.

Bij mij is het meer dat ik heb meegemaakt hoe het is om iemand die belangrijk voor mij is te verliezen. Het idee dat ik ook dood zou gaan en mensen mij "verliezen", waardoor ze zich hetzelfde zouden voelen als ik toen mijn moeder net was overleden maakt me bang en verdrietig.
Vooral mijn vader, die na mijn moeder dan weer iemand kwijt zou raken..

Een dagje pretpark houdt ook een keer op en daar heb je achteraf ook geen flikker aan. Maar op de dag zelf is het genieten. Een beetje met die instelling leven is wel fijn.

Niet alles tot morgen uitstellen of 'dat doe ik later wel een keer beter'. Tuurlijk moet je dromen en plannen hebben, maar geniet er vooral van in het NU. Doe het NU goed. Doe NU je best om een goed, leuk en fijn mens te zijn. Voor jezelf en anderen.

Leef elke dag alsof het je laatste is, zeggen ze weleens. Nou is dat als je weet dat het echt je laatste is wel anders natuurlijk. Dan zou ik nu echt niet saai achter de computer zitten te werken en mijn werkontwijkend gedrag besteden aan zwetsen op Fok...

Maar toch vind ik het een fijn idee dat mensen waarschijnlijk bij mijn grafrede zouden zeggen: StreepjesSok, ja dat was een fijn, lief en mooi mens. (en dat ze het dan nog menen ook zou helemaal mooi zijn )

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 10:20 schreef RRGJL het volgende:

[..]

Dat is geen reden. Waarom is het een probleem dat het leven dan ophoudt? Waarom is het een probleem dat de dood komt? Je leeft nu, dus geniet nu in plaats van je druk te maken om iets dat je toch niet tegenhoudt. Maar sowieso; ik zie het probleem in de dood uberhaupt niet. Als ik nu dood neer zou vallen, tja, vooral vervelend voor mijn nabestaanden denk ik dan. Ik heb geen last van dood zijn.

Jij vindt het niet erg dat je ophoudt te bestaan, tot in de eeuwigheid? Tja, dan heeft discussiëren ook geen zin. Het is ook niet zo dat ik me elke dag druk maak over de dood, maar ik denk er vaak te diep en te lang over na, waardoor ik het onderwerp liever vermijd. Het gaat er puur om dat ik niet wil ophouden te bestaan, dat vind ik een heel vervelend idee.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 12:08 schreef StreepjesSok het volgende:


Maar toch vind ik het een fijn idee dat mensen waarschijnlijk bij mijn grafrede zouden zeggen: StreepjesSok, ja dat was een fijn, lief en mooi mens. (en dat ze het dan nog menen ook zou helemaal mooi zijn )

Alleen zo jammer dat je na 200 jaar vergeten bent. Maar ja, eigenlijk heeft het leven sowieso niet erg veel nut door de ogen van een Atheïst. Het enige wat je inderdaad kunt doen is er het beste van maken en proberen zoveel mogelijk mensen (en jezelf) gelukkig te maken.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 11:41 schreef Pannenkoeken het volgende:

[..]

Bij mij is het meer dat ik heb meegemaakt hoe het is om iemand die belangrijk voor mij is te verliezen. Het idee dat ik ook dood zou gaan en mensen mij "verliezen", waardoor ze zich hetzelfde zouden voelen als ik toen mijn moeder net was overleden maakt me bang en verdrietig.
Vooral mijn vader, die na mijn moeder dan weer iemand kwijt zou raken..

Maar er is geen enkele reden waarom jij binnen de komende 50 jaar zal sterven, dan een dodelijk ongeluk of een ziekte/virus. Maar de kans daarop is zo klein dat je, naar mijn mening, er geen zorgen over hoeft te maken. Er zijn wel mensen in mijn omgeving gestorven, maar het overgrote deel niet.

Ook als ik er over nadenk ben ik niet bang voor mijn dood, omdat ik weet dat het nog heel lang gaat duren (tenzij ik uitverkoren ben om die 0,00000001% te zijn) en ik als ik dood ben er niets van merk. Ik moet er niet aan denken dat familie of vrienden doodgaan, want daar merk ik wel wat van en dat hoef ik niet meer mee te maken. Maar bang ben ik er niet voor. Het is alleen niet leuk om er over na te denken, dus als je slim bent ga je dat ook niet doen, want daar word je alleen maar depressief van.

Overigens begrijp ik wel dat je er over nadenkt (of gedwongen wordt daartoe), als het nog niet zo lang geleden bij een zeer dierbare gebeurd is. Maar als het verwerkingsproces te lang duurt (dat nadenken over de dood maakt daar deel van uit), dan is het raadzaam om er eens met iemand over te gaan praten.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 12:26 schreef RRGJL het volgende:

[..]

Klopt, er is geen eeuwigheid waar je niet aanwezig bent.
Maar ik kan me voorstellen dat mensen er mee zitten hoor, ik zelf alleen gelukkig niet

Aan de andere kant denk ik ook dat ik een eeuwigheid vóór mijn geboorte ook niet heb bestaan, en zo'n ramp was dan nou ook weer niet. Maar toch zou ik een stuk geruster zijn als ik wist dat er hierna nog weer een nieuw soort leven is, hoewel het eeuwige leven ook geen pretje moet zijn (als je iedereen die je dierbaar is kwijtraakt). En uiteindelijk heb je dan ook geen dromen meer te verwezelijken, of iets om naar uit te kijken. Juist dit tijdelijke maakt het leven speciaal, maar wetende dat het ooit zal ophouden zal mij altijd benauwen.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 12:22 schreef Dirty-Little-Monkey het volgende:
Het is alleen niet leuk om er over na te denken, dus als je slim bent ga je dat ook niet doen, want daar word je alleen maar depressief van.

Klopt, daarom stop ik mezelf altijd vroegtijdig.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 12:22 schreef Dirty-Little-Monkey het volgende:

Maar er is geen enkele reden waarom jij binnen de komende 50 jaar zal sterven, dan een dodelijk ongeluk of een ziekte/virus. Maar de kans daarop is zo klein dat je, naar mijn mening, er geen zorgen over hoeft te maken. Er zijn wel mensen in mijn omgeving gestorven, maar het overgrote deel niet.

Dat weet ik, maar dit was ook zo bij mijn moeder, er was geen enkele reden waardoor zij (te vroeg)
zou sterven.

quote:

Ook als ik er over nadenk ben ik niet bang voor mijn dood, omdat ik weet dat het nog heel lang gaat duren (tenzij ik uitverkoren ben om die 0,00000001% te zijn) en ik als ik dood ben er niets van merk. Ik moet er niet aan denken dat familie of vrienden doodgaan, want daar merk ik wel wat van en dat hoef ik niet meer mee te maken. Maar bang ben ik er niet voor. Het is alleen niet leuk om er over na te denken, dus als je slim bent ga je dat ook niet doen, want daar word je alleen maar depressief van.

Overigens begrijp ik wel dat je er over nadenkt (of gedwongen wordt daartoe), als het nog niet zo lang geleden bij een zeer dierbare gebeurd is. Maar als het verwerkingsproces te lang duurt (dat nadenken over de dood maakt daar deel van uit), dan is het raadzaam om er eens met iemand over te gaan praten.

Dat doe ik ook al wel.

Het is overigens niet zo dat ik hier dagelijks nog over nadenk ofzo, ik kan er wel een poos over wakker liggen savonds, maar ik weet wel hoe ik die gedachtes weer weg kan krijgen . Ik denk er tegenwoordig alleen veel vaker over na dan vroeger.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 13:42 schreef Pannenkoeken het volgende:

[..]

Dat weet ik, maar dit was ook zo bij mijn moeder, er was geen enkele reden waardoor zij (te vroeg)
zou sterven.

Dat klopt, en zoals ik eerder al zei ken ik twee jongeren die de afgelopen twee jaar zijn gestorven door kanker (leukemie) en daarnaast twee andere jongeren die eigenlijk ook halfdood zijn, een jongen die een dwarslaesie heeft opgelopen bij een ondiepe duik en eentje die zijn verstand zo wat is verloren door een tropische bacterie.

Maar meestal gebeurd dit niet, en natuurlijk is die kans er, maar die is zo klein dat het, als je rationeel bent, eigenlijk heel raar is om er bang voor te zijn. Maarja, het is ook een zinloze discussie eigenlijk, want anderen zijn weer bang voor muizen, spinnen, kleine of grote ruimtes, hoogtes of laagtes etc.

Gelukkig heb je die gedachtes een beetje onder controle

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 14:18 schreef Strawberryjuice het volgende:
Ik ben vooral bang voor een ongeluk. Ik kom zovaak in Amsterdam en het verkeer is daar echt gestoord. Ik blijf volgens mij als een van de weinigen altijd wachten tot het verkeerslicht groen is en dan loop ik heel snel naar de overkant. Ik ben al eens geschept door een fietser (de klootzak hoorde daar niet eens te zijn), het kan de volgende keer ook een auto zijn.

Ziektes... tsja. ik kom niet echt in landen waar dodelijke ziektes zijn, ben geen risicogroep voor de Mexicaanse griep (dat zijn vooral ouderen en zieken toch?)... Kanker hebben we 2 x in de familie gehad, maar de eerste keer was longkanker door roken, en ik rook niet...en de tweede keer was goedaardige borstkanker. Dus opzich...

Ik wil gewoon oud worden, als ik bejaard ben en mijn kleinkinderen groot heb zien worden, dan kan ik het mss beter afsluiten.

Nu heb ik zoveel potentieel....

Ik woon in Amsterdam en begrijp wat je bedoelt (vooral op punten waar tram, fietsers, wandelaars en auto's langskomen). Gelukkig rijden ze daar meestal niet hard (omdat dát gewoon onmogelijk is), en is de kans dat je sterft door een ongeval wel heel klein. Maar aangereden worden door een tram is ook geen pretje als je niet sterft (ik spreek uit ervaring). Er zijn trouwens veel meer mensen bang voor dat verkeer, vooral vrouwen, en vooral die niet dagelijks door amsterdam rijden.

Zelf rook ik ook niet en zal ik als het goed is ook geen last krijgen van borstkanker. Helaas heb ik weer andere 'ziektes' in de familie. Mijn moeder heeft MS, wat ook niet echt een pretje is om te hebben, en mijn oma is heel jong (ver voor mijn dood) overleden aan een ziekte (maar niet echt duidelijk wat nou precies).

Maarja, ik voel me gezond, en ben zes jaar geleden voor het laatst naar de dokter gegaan, toen ik een wond had opgelopen in thailand (koraal) en dat door allerlei ontstekingen niet heelde. Pas na 3 maanden leek het mij een goed idee om eens naar de huisarts te gaan.

Overigens heeft dat ook te maken met mijn angst voor dokters en tandartsen etc. (die natuurlijk net zo idioot is als bang zijn voor de dood).

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 14:57 schreef Strawberryjuice het volgende:
Ik vraag me trouwens echt af hoe het is als je echt een slopende ziekte hebt en je maar niet dood gaat.. ik snap euthenasie wel.:)

Dan "wil" je zelf waarschijnlijk dood, en zien je naasten, je familie ed ook in dat dood gaan "beter" is voor jou. Omdat je dan eindelijk de rust kunt krijgen waar je (denk ik) al lang op wacht en die je verdient.

quote:

en gezien ik in de randstad woon is de kans op een gek als Karst T ook niet minimaal

Die kans is wel minimaal. Sterker nog, die is bijna te verwaarlozen.
Net als de kans dat je de jackpot wint en toch doe je er aan mee

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 15:15 schreef vosss het volgende:

[..]

Die kans is wel minimaal. Sterker nog, die is bijna te verwaarlozen.
Net als de kans dat je de jackpot wint en toch doe je er aan mee

Ik weet niet precies wie je quotte, maar idd; wat een ongelofelijke bullshit om Karst T. aan te halen.

Naast dat deze gek ook nogeens in de provincie toesloeg (hoe randstad extra gevaarlijk?), zijn er tientallen andere, veel grotere risicofactoren, dan dat je slachtoffer wordt van een kamikaze-actie of een (terroristische) aanslag.

Hilarisch.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 15:26 schreef Chain_Reaction het volgende:

[..]

Ik weet niet precies wie je quotte, maar idd; wat een ongelofelijke bullshit om Karst T. aan te halen.

Naast dat deze gek ook nogeens in de provincie toesloeg (hoe randstad extra gevaarlijk?), zijn er tientallen andere, veel grotere risicofactoren, dan dat je slachtoffer wordt van een kamikaze-actie of een (terroristische) aanslag.

Hilarisch.

Hij quotte de TS, maar deze dingen zijn angsten waar ik totaal niet bang voor ben.
Vind dit zelf ook wel een beetje ver gezocht eigenlijk

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 17:26 schreef Strawberryjuice het volgende:
Randstad is gevaarlijker want er wonen meer mensen dus meer gekken...

Maargoed...

provincie is gevaarlijker, want er wonen weinig mensen, maar relatief meer gekken, dus grotere kans dat je buurman een gek is.

onderbouwing: gekken zijn meestal werkloos of verdienen niet al te veel en kunnen daardoor geen huis in b.v. amsterdam betalen en gaan daarom maar naar de provincie. sowieso komen al die idioten die in het weekend ruzie zoeken in amsterdam uit de provincie...

en daarnaast zijn de amsterdamse gekken vaak ook nog aan de drugs waardoor er makkelijk aan te ontkomen valt of waardoor jij ze zelfs nog ff kunt lastig vallen

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 14:57 schreef Strawberryjuice het volgende:
Ik vraag me trouwens echt af hoe het is als je echt een slopende ziekte hebt en je maar niet dood gaat.. ik snap euthenasie wel.:)

Ik wil mijn kinderen en kleinkinderen gewoon nog zien opgroeien... dan leeft er iig iets van mij voort...

Ik sprak laatst iemand waarvan een ouder jarenlang ziek is geweest, welk een impact dat op mensen heeft is erg...
In mijn geval is die drie weken tijd die we nog hadden...met mijn moeder, plots ernstig ziek, ook heel schokkend en traumatiserend.
Wat is erger dan? Het verlies is erg, maar iemand jaren zien lijden lijkt me ook gruwelijk..

Ja ! niet leuk !

Ik heb dierbaren verloren, heb ongelukken gezien en ben er zelf slachtoffer van geweest met grote gevolgen.
Zelfmoord is ook geen onbekende hier. Aids stervenden meegemaakt,, en nee het went niet! maar....

je doet er gewoon weinig tegen.. hoe stom het ook klinkt.
En geloof me je woont in de randstad met misschien alle risico's van dien ( onzin natuurlijk want Karst deed zijn daad in Apeldoorn) maar je wilt niet 24 uur per dag in het huis veilig zijn ... terwijl er iemand het toch onbewust op je gemund heeft.

Leef!, onderga en accepteer.

Je wordt er echt niet gelukkiger van het oheil te voorkomen namelijk.

quote:

Op dinsdag 8 september 2009 02:42 schreef Chain_Reaction het volgende:

[..]

Ik geloof niet in boekjes, maar neem kennis van zaken wat o.a. naar voren komt vanuit de wetenschap..

Er is geen enkele reden om het ene sprookjesboek boven het ander te prefereren, sterker nog het is vaak juist enorm selectief (en hypocriet) waar veel mensen in zeggen te geloven.

Maargoed dit is allemaal offtopic en ik wens je dan ook veel plezier met wat je gelooft..

en die dingen die naar voren komen vanuit de wetenschap haal je uit een boek/medium neem ik aan ? Heb je die zelf allemaal geverifieerd dan of geloof je dat het toch zo is zoals ze (wetenschappers) het zegen ?