Bang voor de dood.

Als het je leven gaat beheersen kun je volgens mij beter met een pycholoog gaan praten. Het heeft gewoon geen zin er bij stil te staan. Daar word je, zoals je zelf vast wel weet, ook niet gelukkiger van.

Je kunt er toch niks aandoen. En als je er alleen maar bij stil blijft staan dan wordt je er niet gelukkiger van.
Leef! en zie wat er gebeurt...je weet het toch niet namelijk

Nee, heb ik totaal niet maar dat komt wellicht ook omdat ik al dusdanig met de dood ben geconfronteerd dat ik het leven wil vieren voordat het onvermijdelijke gaat gebeuren want het leven is nou eenmaal onlosmakelijk verbonden met de dood dus je ontkomt er niet aan en er is, voor mij, dus geen reden om er over te piekeren.

Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

Denk dat het vooral het idee is dat als je vroegtijdig komt te overlijden dat je dan nog een hoop dingen hebt liggen die je had willen doen. Maar in plaats van daar bang voor te zijn lijkt het me beter om dat als reden te gebruiken om nu gewoon veel leuke dingen te doen

Ik denk dat iedereen wel een beetje bang is voor de dood. Je kunt er echter niet onderuit en je kunt er niets aan veranderen. Accepteer het gewoon. Ik heb zelf trouwens wel eens een bijna-doodervaring gehad, en ik moet zeggen dat ik me nog nooit zo gelukkig en vredig gevoeld heb

Wees blij dat je volgens jouw geloof niet eeuwig zult branden in de hel.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:21 schreef Strawberryjuice het volgende:
Een ongeluk zit in een klein hoekje en gezien ik in de randstad woon is de kans op een gek als Karst T ook niet minimaal...

Wie heeft deze angstgedachtes nog meer en hoe ga je hiermee om?

Als Apeldoorn in de randstad ligt, ligt Amsterdam dan in de provincie?

Leer een beetje te relativeren, in mijn omgeving zijn ook twee jongeren gestorven aan leukemie, eentje na een verkeerde reactie op drugs en verder aan ouderdom en dat allemaal in de laatste 2 jaar en verder nog een jongen met een dwarslaesie, na een ondiepe duik en een jongen met hersenbeschadiging door een exotische bacterie. Máár er zijn genoeg mensen die blijven leven, ongelukken gebeuren, maar de meeste mensen hebben die niet.

Ze zeggen dat je in Amsterdam sneller de kans hebt om neergestoken te worden of in elkaar geslagen te worden. Nu heb ik wel vaker vechtpartijen gezien, maar de meeste slachtoffers daarvan waren dat niet toevallig (daarmee wil ik die vechtpartij overigens niet rechtvaardigen, maar als je een grote mond hebt op een verkeerd moment, is de kans gewoon groter).

Oja en pas op: jij hebt een grotere kans om dood te gaan dan ik. Angst kan namelijk ook leiden tot zelfmoord, dus beter ga je nu snel even relativeren! (aansteller )

Eindelijk rust als je dood bent. Mooi toch?

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

En dan merk je dat je begint te dromen.......

zolang het geen thanatofobie wordt is een beetje bang zijn voor de dood niet erg ljkt me

Ik herken het een beetje. Het beheerst mijn leven niet, maar soms heb ik van die ''vlagen'' dat ik er ineens bij stilsta en er dus ook wel bang van wordt.
Heb het snel als ik me niet goedvoel, met hyperventileren bijv.
Wat mij bijv ook beangstigd, is niet alleen het idee dat ik dan dood ben en dus niet meer me leven tot het einde (het einde is voor mij dus als je doodgaat op je 80ste ofzo, snap je) maar ook hoe het dan moet zijn voor mijn nabestaanden.

Probeer gewoon er zo min mogelijk bij stil te staan..

quote:

Op zondag 6 september 2009 16:57 schreef Strawberryjuice het volgende:
Als ik 80 ben en ik heb gedaan wat ik wou zou ik het minder erg vinden dan nu denk ik...

ik weet al wat je probleem is, je leeft te veel in clichés. Heb je de laatste tijd soms veel naar films gekeken?

Ongeluk blabla besef bla dood, bladiebla eerst nog van alles doen blabla huilie... bla...

Of je bent een dramaqueen

Of je bent een puber die aanleg heeft voor het emo-zijn.

of natuurlijk een combinatie...

Pas op een zwarte kat!

Een goeiemiddag

Iedereen is (uiteindelijk) bang voor de dood.

Hoop dat daardoor je angst wat vermindert.

Zoals iedereen al hier zegt...je kunt je opvreten over iets wat onvermijdbaar is of genieten van elk moment van je leven hoe lang of hoe kort dat ook duurt. Ik denk dat die vriend van de vriendin nu ook zo leeft, genieten van kleine dingen.

Als jij denkt dat ongeluk in een klein hoekje zit, sta dan eens stil bij hoevaak het goed gaat. Zo'n beetje de hele dag kan er vannalles gebeuren maar het gaat veel vaker goed

Probeer er niet meer zo over te piekeren en geniet van het leven zolang het nog kan.

Dood gaan doen we allemaal een keer, probeer er niet te veel bij stil te staan en geniet van het leven

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:23 schreef BarbaRob het volgende:
Je kunt er toch niks aandoen. En als je er alleen maar bij stil blijft staan dan wordt je er niet gelukkiger van.
Leef! en zie wat er gebeurt...je weet het toch niet namelijk

Makkelijk gezegd. Ik heb een tijdje terug steeds de angst gehad dat mijn hart er plotseling mee op zou houden. Als er maar genoeg mensen zijn in je omgeving die op zo een manier weg vallen kan je toch wat makkelijker zo een angst onwikkelen. En als het eenmaal in je kop vast zit.....

Gewoon hulp gaan zoeken als het te ver door gaat slaan.

Er zit maar een ding op en dat is vampier worden want dan heb je het eeuwige leven , maar of dat nou zo leuk is

Zolang jij er bent, is de dood er niet en als de dood er is, ben jij er niet. (Socrates of 1 of andere andere Griek)

Juist omdat het leven zo kort is moet je proberen jezelf niet druk te maken om de dood. Ik probeer nooit meer over de dood na te denken, dan moet de knop om anders raak ik lichtelijk in paniek. Ik herken het dus wel. En je schiet er ook niets mee op om erover na te denken, je weet het toch niet en je kan er niets aan veranderen.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

Het is denk ik meer de manier waarop. Ik ben geen atheist maar ben ook niet bang voor de dood. Wel voor de manier waarop ik aan mijn einde kom. Als ik gewoon in mijn slaap dood ga is dat niet erg maar als er een pijnlijke lange lijdensweg aan te pas komt kijk ik daar niet echt naar uit

Dit weekend sprak ik met iemand die op uitzending was geweest in Uruzgan.
Ik vroeg hem of hij wel eens angst had, maar hij zei: als m'n tijd gekomen is, is m'n tijd gekomen.

Gewoon dat feit accepteren en je nergens druk over maken

Juist de tijdelijkheid van je bestaan zorgt er volgens mij voor dat je kunt genieten van de leuke dingen van het leven. Onsterfelijkheid, ik moet er niet aan denken. Dan heb je op een gegeven moment alles gedaan wat je wilde doen, alles geleerd wat je wilde leren, en alles gezien wat je wilde zien. En wat moet je dan doen? Waar kun je dan nog voor leven?

Dus bang voor de dood ben ik niet. Als je gaat, dan ga je. Alleen hoeft dat niet dmv levend verbranden in een autowrak of creperen tijdens een gifgasaanval of zo natuurlijk....

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:21 schreef Strawberryjuice het volgende:
Ik ben zelf als atheist opgevoed en nu vind ik dat echt een kwelling, want als ik een christen was geweest dan had ik tenminste het idee van een hiernamaals om me te sussen.

je bent duidelijk wel een persoon die kan gaan geloven

Ik denk daar ook wel eens aan, maar ik ben vooral bang dat mijn dierbaren opeens wat overkomt, dat iemand verongelukt ofzo.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

Dat is toch ook het punt niet? Geen hiernamaals, nooit meer bestaan...júist voor Atheïsten is de dood beangstigend. De wereld gaat gewoon door zonder je en je bent binnen no-time vergeten, alsof je nooit bestaan hebt.

quote:

Op zondag 6 september 2009 19:10 schreef cheqy het volgende:

[..]

Makkelijk gezegd. Ik heb een tijdje terug steeds de angst gehad dat mijn hart er plotseling mee op zou houden. Als er maar genoeg mensen zijn in je omgeving die op zo een manier weg vallen kan je toch wat makkelijker zo een angst onwikkelen. En als het eenmaal in je kop vast zit.....

Gewoon hulp gaan zoeken als het te ver door gaat slaan.

Mijn vader heeft daar ook last van, en paniekaanvallen....hypochonder zijn is geen pretje.

quote:

Op maandag 7 september 2009 11:36 schreef rival het volgende:

[..]

je bent duidelijk wel een persoon die kan gaan geloven

Geloven is niet iets wat je jezelf kan opleggen. Óf je gelooft dat er na de dood iets is en dat er een God kan bestaan, óf niet. Op sommige momenten wil ik ook wel geloven dat er een hiernamaals is, of dat je geest op de een of andere manier doorleeft, maar echt geloven kan ik het niet.

quote:

Op maandag 7 september 2009 13:59 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Nee, denk er juist wèl aan! Juist dat platte hedonisme ("gewoon lekker genieten van je leven") is geen leven voor de mens. De dood is juist iets dat aanvaard moet worden, evenals pijn, verdriet en meer. De dood moet niet als de pijn weggemoffeld worden in streng hygenische ziekenhuizen en crematoria of geformaliseerd in korte en plechtige uitvaarten, aangekondigd in uniforme rouwkaarten. Juist vaker nadenken over de dood maakt je bewust van je grens.

En het zorgt ervoor dat je je leven leert waarderen.

quote:

Op maandag 7 september 2009 13:59 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Nee, denk er juist wèl aan! Juist dat platte hedonisme ("gewoon lekker genieten van je leven") is geen leven voor de mens. De dood is juist iets dat aanvaard moet worden, evenals pijn, verdriet en meer. De dood moet niet als de pijn weggemoffeld worden in streng hygenische ziekenhuizen en crematoria of geformaliseerd in korte en plechtige uitvaarten, aangekondigd in uniforme rouwkaarten. Juist vaker nadenken over de dood maakt je bewust van je grens.

Hoezo? Ik ben niet bang om dood te gaan, alleen wanneer het werkelijk lijkt te gebeuren (bv: bijna van de trap af vallen, of bijna een aanrijding) dan is het beangstigend. En als ik er maar over blijf piekeren, dat als ik op de fiets ben en straks een ongeluk gebeurt en dat ik dan dood ga, dan kan ik amper leven.
Of wel in angstigheid. Dan kan je amper van het leven genieten. Dus er niet over piekeren lijkt mij beter? Toch?

quote:

Op maandag 7 september 2009 14:35 schreef Friek_ het volgende:

[..]

Dat zeg ik ook niet, maar je antwoord leek te impliceren alsof we er onszelf helemaal niet mee bezig moeten houden en gewoon 'moeten leven'. Daar ben ik het juist niet mee eens; ik vind dat je veel bewuster met je leven moet omgaan dan 'puur genieten'. De dood (en de gedachte daaraan) maken je mijns inziens meer bewust van je eigen leven en de waarde daarvan.

Nou, ik vind dat je je daar niet druk om moet maken, en mijn post lijkt ook zo tegenstrijdig ik ben niet bang voor de dood, alleen dan wel voor de pijn die er vooraf gaat. Dat is dan voor mij beangstigend.

tvp

harry jekkers had er een mooi gedicht over

Ballade van de dood
Er was eens een koning, machtig en groot, Die had slechts één vijand, en
dat was de dood.
Waarom moest de dood toch zijn leven bederven?
Waarom was hij zo bang, zo bang om te sterven?
De koning ontbood toen al zijn geleerden, Die te paard en per koets aan
het hof arriveerden.
“Môge geleerden”, zei de koning beleefd, “Ik zit met een vraag waar
niemand antwoord op heeft.”
De jongste geleerde, een ijdele snaak,
Zei: “Vraagt u eens Sire, vraagt u maar raak.
Wilt u soms weten hoeveel sterren er zijn?
Of hoe zwaar al het zand weegt van de grote woestijn?
Of hoe de belasting massaal wordt ontdoken, Of hoe…” maar toen werd hij
abrupt onderbroken.
“Welnee” zei de koning, een tikje afwezig, “Waarom gaan we dood? Kijk, dát
houdt me bezig.”
Niet één der geleerden had zo’n vraag verwacht.
“Al sla je me dood…” zei de jongste heel zacht.
De oudste geleerde nam toen het woord,
En zei: “Sire, sommige mensen worden vermoord.
Anderen komen per ongeluk om,
Maar de meeste sterven gewoon, van ouderdom.”
De koning zei kribbig: “Ja, dat wist ik allang, Maar wat is toch de dood?
En waarom ben ik zo bang?”
En toen sprak de knapste geleerde: “Sire, mag ik soms eens even?
Misschien moet u, hoogheid, met de dood leren leven.”
De koning sprong op, zijn woede was groot, En hij schreeuwde: “ Ik eis een
antwoord. Wat is de dood?!”
En toen sprak een geleerde met veel fantasie:
“Zal ik u eens zeggen hoe ik dat nu zie?
Kijk, de dood komt je halen, de dood raakt je aan, Dus de dood met in
levende lijve bestaan.
We moeten hem vangen, dan zijn we er af, Leve het leven! Weg met het
graf!”
“Ach de dood”, zei de knapste, “is niet te verslaan, Want als je hem
beetpakt dan ga je eraan.”
Maar toen kreeg de koning een schitterend plan, Hij zei: “ ik ken een
stokoude doodzieke man.
Hij heeft, schat ik, nog maar een uurtje te gaan, Dus de dood komt hem
halen, de dood komt eraan.
We bouwen een glazen kooi om zijn bed,
En de deur wordt uitnodigend open gezet.
Is de dood eenmaal binnen, op weg naar zijn prooi, Dan sluiten wij snel de
deur van de kooi.”
Aldus werd besloten, men ging aan de slag, De dood werd gevangen, nog
diezelfde dag.
Treurig en somber zat ie achter het glas, Alsof ie een levend museumstuk
was.
En nog nooit was het volk zo gelukkig geweest, Jaren en jaren vierde men
feest.
Maar op den duur ging het feesten vervelen, En ging men gevaarlijke
spelletjes spelen.
Men sprong van torens in diepe ravijnen, Men stoeide met leeuwen en wilde
zwijnen.
Men dronk liters en liters vergiftigde wijn, En voerde wat oorlog, gewoon…
voor de gein.
Ja, niemand ging dood, geen mens ging verloren, Maar er werden wel steeds
nieuwe baby’s geboren.
Het werd alsmaar drukker, men kreeg het benauwd, Er werden zelfs mensen de
zee in gedouwd.
En honderd jaar later was de lol er vanaf, En ging men weer verlangen,
naar de rust van het graf.
En de koning dacht: “ goed, ik ben niet meer zo bang, Maar ik vind alles
zo saai, en ik regeer al zo lang.”
Opnieuw riep hij zijn geleerden bijeen,
En hij riep: “Wat een ellende! Waar moet dit heen?”
De jongste geleerde, inmiddels al zo’n drie eeuwen oud,
Zei: “Bevrijdt toch de dood, want zo gaat het fout!”
Maar de knapste zei: “Ja, maar wie laat hem los?
Want wie de deur open doet is als eerste de klos.”
En de koning stond op en hij sprak theatraal:
“Laat mij het maar doen, gegroet allemaal!
Mijn angst voor de dood is nu wel genezen, Ik heb, geloof ik, meer van het
eeuwige leven te vrezen.”
En hij schreed naar de kooi, machtig en groot, En stierf in de armen van
de gretige dood.
“Leve de dood!” riep het volk dol gelukkig, En ze leefden nog lang, en
stierven… gelukkig!

Ik denk dat iedereen wel een beetje bang is dood te gaan tenzij je 'op' bent en het wel mooi geweest vindt.
Vind het ergens wel geruststellend als bijv oude mensen tegen mij zeggen: weet je, ik vind het wel mooi geweest. Ik heb mijn tijd gehad hier.

Ben zelf niet bang voor dood zijn, maar soms wel bang dat ik een nare dood sterf. Dat ik van de trap donder en nog een uur lig leeg te bloeden in het besef dat ik niet naar mijn telefoon kan kruipen. Of dat ik een nare slopende ziekte krijg... of ontvoerd en verkracht en vermoord wordt. Brrr, niet teveel aan denken.

Maar als ik nu ineens van het ene op het andere moment dood neer zou vallen... sja, ik ben best tevreden met wat ik allemaal gedaan en bereikt heb tot nu toe. Er mag van mij nog een hoop bij komen en ik heb er nog lang geen genoeg van, maar ik zou toch trots op mezelf terugkijken vanaf die wolk (die wolk waarin ik dus niet geloof )
Ik zou het wel ontzettend verdrietig vinden voor de mensen van wie ik houd en die van mij houden. Dat dan weer wel.
Sjonge. Ik blijf nog maar even leven hoor!

Teveel Berkeley gelezen?

Enne... onzekerheid maakt angstig. Daarom verzinnen mensen godsdiensten zodat ze zichzelf een zekerheid kunnen geven. "Als ik goed doe, ga ik naar de hemel" geeft een soort van zekerheid, dus is het minder eng. Bovendien heb je dan het idee dat je er iets voor kunt doen om later op die wolk rond te mogen huppelen met je harpje. En "God heeft het zo gewild" vind ik ook altijd zo'n mooie. Kun je mooi de verantwoordelijkheid afschuiven. Gewoon met je klauwen aan die slang zitten, want als God het wil bijt de slang niet.

Excuus als ik hiermee gelovigen voor het hoofd stoot. Ik ben soms misschien gewoon jaloers dat ik zelf niet in de hemel of het walhalla of reincarnatie geloof. Zou toch mooi zijn als ik in mijn volgende leven als kat terug mag komen en dan lekker de hele dag in de zon soezen... Verheug me er nu al op.

nee, niet echt. stikken ofzo lijkt me wel kut trouwens, dus ik hoop dat het op een relaxe manier gebeurt.

[ Bericht 2% gewijzigd door dawg op 07-09-2009 17:46:21 ]

quote:

Op maandag 7 september 2009 16:50 schreef StreepjesSok het volgende:
Enne... onzekerheid maakt angstig. Daarom verzinnen mensen godsdiensten zodat ze zichzelf een zekerheid kunnen geven. "Als ik goed doe, ga ik naar de hemel" geeft een soort van zekerheid, dus is het minder eng. Bovendien heb je dan het idee dat je er iets voor kunt doen om later op die wolk rond te mogen huppelen met je harpje. En "God heeft het zo gewild" vind ik ook altijd zo'n mooie. Kun je mooi de verantwoordelijkheid afschuiven. Gewoon met je klauwen aan die slang zitten, want als God het wil bijt de slang niet.

Excuus als ik hiermee gelovigen voor het hoofd stoot. Ik ben soms misschien gewoon jaloers dat ik zelf niet in de hemel of het walhalla of reincarnatie geloof. Zou toch mooi zijn als ik in mijn volgende leven als kat terug mag komen en dan lekker de hele dag in de zon soezen... Verheug me er nu al op.

Religie is het verklaren van het onverklaarbare zodat je er geen angst meer voor hebt. Nu is er heden ten dage meer te verklaren dan vroeger, maar de angst voor het onbekende van de dood is er niet minder op geworden. Maar dat is natuurlijk niet alleen voorbestemd voor alleen gelovigen of alleen atheïsten. Religie creërt een moreel kompas, geeft "leefregels" zodat je door "goed" te leven het paradijs mag bereiken.
Wat dat betreft (en alléén wat dat betreft, want mi zal het geconstutionaliseerde concept van religie altijd tot morele corruptie leiden) is religie nog niet eens zo slecht, want recente ervaringen hebben mij doen inzien dat het concept "goed-en-slecht" bijzonder veranderlijk is als het diegene uitkomt. Wij mensen hebben slechts een moraal omdat de omgeving die afdwingt, maar echte verplichtingen zijn er niet.
Maar bang zijn om dood te gaan zal bij een heleboel mensen altijd blijven denk ik. Of het nou gaat om de manier waarop, of om wat er eventueel daarna zal gebeuren. Is heel normaal denk ik. Zolang zoiets onontkoombaars je leven maar niet gaat beheersen.

Ja, ik ben sinds ik me kan herinneren bang voor de dood, het kan me echt aanvliegen. Hoewel, misschien is het niet zozeer angst niet voor de dood zelf, maar met de associaties die ik erbij heb: het onbekende, afscheid, eenzaamheid, pijn, oneindigheid, zwart. Ik moet zeggen dat ik sinds mijn depressie wel minder bang ben. Als het leven maar erg genoeg is, gaat de dood vanzelf aantrekkelijk lijken.

Overigens denk ik dat een beetje angst voor de dood normaal is. Je bent er nu eenmaal op gebouwd om te willen overleven. Maar als je erg onder je angst lijdt dan is het wel goed om eens naar een psycholoog stappen. Hij kan je waarschijnlijk niet totaal van je angst af helpen, maar je wel leren hoe je het enigszins in de hand kunt houden. En als niks helpt dan moet je toch maar gelovig worden.

Van wie heeft 'ie die pillen dan gekregen? Beetje onprofessionele "oplossing", als er tenminste verder niks van psychologische hulp aangeboden wordt.