Bang voor de dood.

Als het je leven gaat beheersen kun je volgens mij beter met een pycholoog gaan praten. Het heeft gewoon geen zin er bij stil te staan. Daar word je, zoals je zelf vast wel weet, ook niet gelukkiger van.

Je kunt er toch niks aandoen. En als je er alleen maar bij stil blijft staan dan wordt je er niet gelukkiger van.
Leef! en zie wat er gebeurt...je weet het toch niet namelijk

Nee, heb ik totaal niet maar dat komt wellicht ook omdat ik al dusdanig met de dood ben geconfronteerd dat ik het leven wil vieren voordat het onvermijdelijke gaat gebeuren want het leven is nou eenmaal onlosmakelijk verbonden met de dood dus je ontkomt er niet aan en er is, voor mij, dus geen reden om er over te piekeren.

Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

Denk dat het vooral het idee is dat als je vroegtijdig komt te overlijden dat je dan nog een hoop dingen hebt liggen die je had willen doen. Maar in plaats van daar bang voor te zijn lijkt het me beter om dat als reden te gebruiken om nu gewoon veel leuke dingen te doen

Ik denk dat iedereen wel een beetje bang is voor de dood. Je kunt er echter niet onderuit en je kunt er niets aan veranderen. Accepteer het gewoon. Ik heb zelf trouwens wel eens een bijna-doodervaring gehad, en ik moet zeggen dat ik me nog nooit zo gelukkig en vredig gevoeld heb

Wees blij dat je volgens jouw geloof niet eeuwig zult branden in de hel.

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:21 schreef Strawberryjuice het volgende:
Een ongeluk zit in een klein hoekje en gezien ik in de randstad woon is de kans op een gek als Karst T ook niet minimaal...

Wie heeft deze angstgedachtes nog meer en hoe ga je hiermee om?

Als Apeldoorn in de randstad ligt, ligt Amsterdam dan in de provincie?

Leer een beetje te relativeren, in mijn omgeving zijn ook twee jongeren gestorven aan leukemie, eentje na een verkeerde reactie op drugs en verder aan ouderdom en dat allemaal in de laatste 2 jaar en verder nog een jongen met een dwarslaesie, na een ondiepe duik en een jongen met hersenbeschadiging door een exotische bacterie. Máár er zijn genoeg mensen die blijven leven, ongelukken gebeuren, maar de meeste mensen hebben die niet.

Ze zeggen dat je in Amsterdam sneller de kans hebt om neergestoken te worden of in elkaar geslagen te worden. Nu heb ik wel vaker vechtpartijen gezien, maar de meeste slachtoffers daarvan waren dat niet toevallig (daarmee wil ik die vechtpartij overigens niet rechtvaardigen, maar als je een grote mond hebt op een verkeerd moment, is de kans gewoon groter).

Oja en pas op: jij hebt een grotere kans om dood te gaan dan ik. Angst kan namelijk ook leiden tot zelfmoord, dus beter ga je nu snel even relativeren! (aansteller )

Eindelijk rust als je dood bent. Mooi toch?

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:26 schreef MASD het volgende:
Ik snap dat hele "bang zijn voor de dood" niet echt, zeker als atheïst. Zie het als slapen. Je valt in slaap en merkt er verder niks meer van.

En dan merk je dat je begint te dromen.......

zolang het geen thanatofobie wordt is een beetje bang zijn voor de dood niet erg ljkt me

Ik herken het een beetje. Het beheerst mijn leven niet, maar soms heb ik van die ''vlagen'' dat ik er ineens bij stilsta en er dus ook wel bang van wordt.
Heb het snel als ik me niet goedvoel, met hyperventileren bijv.
Wat mij bijv ook beangstigd, is niet alleen het idee dat ik dan dood ben en dus niet meer me leven tot het einde (het einde is voor mij dus als je doodgaat op je 80ste ofzo, snap je) maar ook hoe het dan moet zijn voor mijn nabestaanden.

Probeer gewoon er zo min mogelijk bij stil te staan..

quote:

Op zondag 6 september 2009 16:57 schreef Strawberryjuice het volgende:
Als ik 80 ben en ik heb gedaan wat ik wou zou ik het minder erg vinden dan nu denk ik...

ik weet al wat je probleem is, je leeft te veel in clichés. Heb je de laatste tijd soms veel naar films gekeken?

Ongeluk blabla besef bla dood, bladiebla eerst nog van alles doen blabla huilie... bla...

Of je bent een dramaqueen

Of je bent een puber die aanleg heeft voor het emo-zijn.

of natuurlijk een combinatie...

Pas op een zwarte kat!

Een goeiemiddag

Iedereen is (uiteindelijk) bang voor de dood.

Hoop dat daardoor je angst wat vermindert.

Zoals iedereen al hier zegt...je kunt je opvreten over iets wat onvermijdbaar is of genieten van elk moment van je leven hoe lang of hoe kort dat ook duurt. Ik denk dat die vriend van de vriendin nu ook zo leeft, genieten van kleine dingen.

Als jij denkt dat ongeluk in een klein hoekje zit, sta dan eens stil bij hoevaak het goed gaat. Zo'n beetje de hele dag kan er vannalles gebeuren maar het gaat veel vaker goed

Probeer er niet meer zo over te piekeren en geniet van het leven zolang het nog kan.

Dood gaan doen we allemaal een keer, probeer er niet te veel bij stil te staan en geniet van het leven

quote:

Op zondag 6 september 2009 15:23 schreef BarbaRob het volgende:
Je kunt er toch niks aandoen. En als je er alleen maar bij stil blijft staan dan wordt je er niet gelukkiger van.
Leef! en zie wat er gebeurt...je weet het toch niet namelijk

Makkelijk gezegd. Ik heb een tijdje terug steeds de angst gehad dat mijn hart er plotseling mee op zou houden. Als er maar genoeg mensen zijn in je omgeving die op zo een manier weg vallen kan je toch wat makkelijker zo een angst onwikkelen. En als het eenmaal in je kop vast zit.....

Gewoon hulp gaan zoeken als het te ver door gaat slaan.

Er zit maar een ding op en dat is vampier worden want dan heb je het eeuwige leven , maar of dat nou zo leuk is

Zolang jij er bent, is de dood er niet en als de dood er is, ben jij er niet. (Socrates of 1 of andere andere Griek)

Juist omdat het leven zo kort is moet je proberen jezelf niet druk te maken om de dood. Ik probeer nooit meer over de dood na te denken, dan moet de knop om anders raak ik lichtelijk in paniek. Ik herken het dus wel. En je schiet er ook niets mee op om erover na te denken, je weet het toch niet en je kan er niets aan veranderen.