PDD [Autisme, Asperger en PDD-NOS] deel 20

quote:

Op zondag 2 augustus 2009 21:34 schreef BlueMage het volgende:
Dat laatste vind ik wel erg negatief...en 't lijkt me dat je zo ook erg weinig toekomst hebt? Of ben je wel gelukkig? Ik zou persoonlijk meer uit m'n leven willen halen.

Nou, ik ben eindelijk gelukkig, ja. En haal nu meer dan ooit, méér uit mijn leven.
Misschien omdat ik een klassiek autist ben, dat ik heel weinig behoefte heb aan ''toekomst'' of ''vrienden''.

quote:

Op maandag 3 augustus 2009 13:28 schreef Oxymoron het volgende:

[..]

Nou, ik ben eindelijk gelukkig, ja. En haal nu meer dan ooit, méér uit mijn leven.
Misschien omdat ik een klassiek autist ben, dat ik heel weinig behoefte heb aan ''toekomst'' of ''vrienden''.

Ik vermoed dat eerste; maar daar is an sich ook niets mis mee. Als je langer in dat ritme zit krijg je misschien vanzelf wel de behoefte om 'verder' te gaan

Voor mij is er geen 'verder' in die zin, dat ik iets wil ''bereiken''. Ik wil gewoon eens dagen achtereen de dag goed doorkomen. Elke dag is al een hele belevenis.
Ik kan niet zoveel aanvangen, met de drang van anderen, dat ik vrienden moet maken, en weet ik allemaal, wat ze zo graag bij me zien. Omdat ze, gewoon niet willen geloven, dat ik ZO (zoals ik nu leef) hemels gelukkig ben. (En dat is dus zonder de ''maatschappelijk geaccepteerde dingen'' als een baan, relaties, vrienden, veel geld, zelfstandigheid, etc etc.)

Wat "normaal" of "geaccepteerd" is vind ik ook niet boeiend, dit is dan ook geen aanval, ik ben blij dat je nou gelukkig bent, dat is het meest belangrijke. En wie weet wat de toekomst nog brengen zal.

Petje af, dat je gelukkig kunt zijn met heel weinig. Een punt waarbij je in ieder geval een voordeel hebt, is de hoeveelheid vrije tijd. Persoonlijk kan ik me er weinig bij voorstellen dat er geen ‘verder komen’ meer is, omdat je misschien tientallen jaren op eenzelfde levensstandaard zit. Is een dag al een hele belevenis vanwege de prikkels?

Ik leef, ondanks een vorm van autisme, wel met die druk om maatschappelijk geaccepteerde dingen te doen. Laat ik zeggen, leuk mee te draaien. Als mensen adviseren: doe het rustig aan, en ik daar boodschap aan heb, zal ik moeilijker een behoorlijk niveau kunnen bereiken. Laat ik zeggen, ik wil het in ieder geval geprobeerd hebben, de kans krijgen. Een stapje terug kan altijd nog

Nu hoor/lees ik weleens dat auti’s die veel meegaan met NT’ers, na jaren overspannen raken van hun werk. Omdat NT-gedrag niet natuurlijk schijnt te zijn voor mensen met autisme. Zouden ze zich dan op hun werk niet genoeg hebben kunnen auten? Ik geloof er eigenlijk niet zo in...

Alleen op de vakantiereizen ga ik inleveren en doe ik echt op mijn eigen tempo. Juist op dat terrein komt het vervelende autisme lelijk om de hoek kijken.

Nog ingewikkelder is, dat je niet altijd weet wat je kunt.

Bijvoorbeeld: mag je niet werken, omdat weinig bedrijven op ‘tistjes’ zitten te wachten? Dan zijn je keuzemogelijkheden beperkt, en zul je niet kunnen ontdekken of een reis naar Amerika iets voor je is, bijvoorbeeld. Of bepaalde hobby’s. Heb je weinig vrienden, dan kun je eigenlijk niet weten of een uitgebreid sociaal leven bij je past.

Het lijkt me dat je dan vooral aardig wat wil gaan doen, maar simpelweg die mogelijkheid niet hebt. Mijn ervaring is dat je na een tijdje bepaalde dingen gaat accepteren, eerst onder protest, maar uiteindelijk zelfs gaat waarderen.

quote:

Op maandag 3 augustus 2009 19:13 schreef sempron2400 het volgende:
Nu hoor/lees ik weleens dat auti’s die veel meegaan met NT’ers, na jaren overspannen raken van hun werk. Omdat NT-gedrag niet natuurlijk schijnt te zijn voor mensen met autisme. Zouden ze zich dan op hun werk niet genoeg hebben kunnen auten? Ik geloof er eigenlijk niet zo in...

In mijn psycho-educatiegroep waren er inderdaad zulke mensen die in de problemen waren geraakt door hun autisme, zodanig dat ze niet meer aan hun (vorige) baan toekwamen. Dat waren mensen die 40 jaar of ouder waren. De begeleidster van mijn groep kwam wel vaker mensen tegen in haar groep van over de 40 die maar pas te horen kregen dat ze een autismespectrumstoornis hadden, en daar had de begeleidster ook wel een verklaring voor. Want, in het algemeen kunnen mensen vanaf hun 40e door veroudering minder functioneren en moeten ze extra hun best doen om volledig te kunnen blijven functioneren. Echter autisten doen hun hele leven al extra hun best, en dat is om hun autisme te compenseren om mee te kunnen draaien, en na hun 40e kunnen ze in de problemen komen, omdat de veroudering dan begint toe te slaan terwijl autisten al in hun reserves zitten, ze kunnen dan dus algauw tegen een burn-out aanlopen en uiteindelijk bij de geestelijke gezondheidszorg terecht komen, en daar vaak de diagnose krijgen dat ze een autismespectrumstoornis hebben.

Eigenlijk hebben we dan nog iets te accepteren: als we al werk hebben, dat de kans dan vrij groot is dat we in onze reserve zitten. De vraag is, hoe dat met andere arbeidshandicaps zit, of mensen met autisme inderdaad slechter af zijn.

Autisme is al vrijwel niet te accepteren, laat staan als je jaren gewerkt hebt en terug moet naar een WIA-uitkering. In een maatschappij waarin status en aanzien als niet onbelangrijk wordt ervaren, is de verleiding groot om tot het uiterste te gaan in een baan.

Ik vind eigenlijk dat we te hard moeten werken, omdat we ons op vele terreinen in ons leven moeten compenseren voor autisme. Werk, vakantie, vriendschap, autisme maakt het ons op al deze terreinen moeilijk. Ik mag zelf niet mopperen, maar eerlijk is eerlijk: over het algemeen hebben wij tistjes het best zwaar.

quote:

Op maandag 3 augustus 2009 19:34 schreef sempron2400 het volgende:
Nog ingewikkelder is, dat je niet altijd weet wat je kunt.

Bijvoorbeeld: mag je niet werken, omdat weinig bedrijven op ‘tistjes’ zitten te wachten? Dan zijn je keuzemogelijkheden beperkt, en zul je niet kunnen ontdekken of een reis naar Amerika iets voor je is, bijvoorbeeld. Of bepaalde hobby’s. Heb je weinig vrienden, dan kun je eigenlijk niet weten of een uitgebreid sociaal leven bij je past.

Het lijkt me dat je dan vooral aardig wat wil gaan doen, maar simpelweg die mogelijkheid niet hebt. Mijn ervaring is dat je na een tijdje bepaalde dingen gaat accepteren, eerst onder protest, maar uiteindelijk zelfs gaat waarderen.

Als er iets kortzichtig denkt, dan is dat juist het commerciële bedrijfsleven.....

quote:

Op maandag 3 augustus 2009 13:28 schreef Oxymoron het volgende:

[..]

Nou, ik ben eindelijk gelukkig, ja. En haal nu meer dan ooit, méér uit mijn leven.
Misschien omdat ik een klassiek autist ben, dat ik heel weinig behoefte heb aan ''toekomst'' of ''vrienden''.

Geen last van de eenzaamheid Vreselijk soms...

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 12:04 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Als er iets kortzichtig denkt, dan is dat juist het commerciële bedrijfsleven.....

Nou, andere instellingen kunnen er ook heel wat van hoor

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 12:05 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Geen last van de eenzaamheid Vreselijk soms...

In ieder geval heb je dan zelfs met een uitkering ruim voldoende te besteden. Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau vormt maatschappelijke participatie ook een eerste levensbehoefte, maar voor sommige tistjes gaat dit niet op. Als je nog thuis woont, kun je er met een paar jaar Wajong zelfs een beetje rijk worden als geen behoefte hebt aan contact of vrienden.

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 13:24 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Nou, andere instellingen kunnen er ook heel wat van hoor

Ja, das waar ook. Ambtenaren kunnen er ook wat van...

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 20:37 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

In ieder geval heb je dan zelfs met een uitkering ruim voldoende te besteden. Volgens het Sociaal Cultureel Planbureau vormt maatschappelijke participatie ook een eerste levensbehoefte, maar voor sommige tistjes gaat dit niet op. Als je nog thuis woont, kun je er met een paar jaar Wajong zelfs een beetje rijk worden als geen behoefte hebt aan contact of vrienden.

Het gaat even niet om het financiele. Maar je wordt maatschappelijk door velen uitgesloten.

Deze samenleving lijkt soms slechts te bestaan uit paartjes die alleen zichzelf bezighouden.

Je bent sowieso in dat opzicht aardig de klos alleen al als je alleenstaand bent.

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 21:31 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Het gaat even niet om het financiele. Maar je wordt maatschappelijk door velen uitgesloten.

Deze samenleving lijkt soms slechts te bestaan uit paartjes die alleen zichzelf bezighouden.

Je bent sowieso in dat opzicht aardig de klos alleen al als je alleenstaand bent.

Nu ja, ik heb ergens vaag het idee dat veel paartjes niet als paartje bezig zijn, maar als 2 individuen. En ja, alleenstaanden zijn altijd de klos, helemaal de alleenstaanden die wat hebben (zoals ass of pdd-ons)

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 21:10 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

Ja, das waar ook. Ambtenaren kunnen er ook wat van...

Als mijn detacheringsopdracht in januari (bij goed functioneren) wordt omgezet in een aanstelling, word ik Rijksambtenaar

Een zekere groep mensen met autisme gaat aan de slag als software tester. Daar had ik maanden geleden trouwens ook op gesolliciteerd. Die functie is over het algemeen ingewikkeld, maar repetitief werk. Je hebt dan ook een aantal collega’s met autisme.

Zouden jullie het fijn vinden om te werken in zo’n omgeving? Ik voel me nu wel heel prettig onder de NT’ers moet ik zeggen, en zou niet willen ruilen.

Nieuw topic

Aanstaande zondag ga ik op vakantie met 2 gasten die ik nog van vroeger ken, lekker met de trein naar Newcastle, Edinburgh, Bath, Londen, Parijs, Rome, Venetie en Praag

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 23:01 schreef DeHovenier het volgende:
Nieuw topic

Aanstaande zondag ga ik op vakantie met 2 gasten die ik nog van vroeger ken, lekker met de trein naar Newcastle, Edinburgh, Bath, Londen, Parijs, Rome, Venetie en Praag

Fijne vakantie toegewenst

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 22:19 schreef sempron2400 het volgende:

[..]

Als mijn detacheringsopdracht in januari (bij goed functioneren) wordt omgezet in een aanstelling, word ik Rijksambtenaar

IK hoop het voor je. En dat je goed op je plek voelt.

quote:

Een zekere groep mensen met autisme gaat aan de slag als software tester. Daar had ik maanden geleden trouwens ook op gesolliciteerd. Die functie is over het algemeen ingewikkeld, maar repetitief werk. Je hebt dan ook een aantal collega’s met autisme.

Lijkt me erg stressvol werk....Inderdaad, niet simpel..

quote:

Zouden jullie het fijn vinden om te werken in zo’n omgeving? Ik voel me nu wel heel prettig onder de NT’ers moet ik zeggen, en zou niet willen ruilen.

Ach iedere zijn ding.... Automatisering als branche lijkt mij niet alles, het is een harde branche die zeer conjectuur gevoelig is. Het is daar hollen of stilstaan...

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 22:14 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Nu ja, ik heb ergens vaag het idee dat veel paartjes niet als paartje bezig zijn, maar als 2 individuen.

Dat zie je ook vaak...

quote:

En ja, alleenstaanden zijn altijd de klos, helemaal de alleenstaanden die wat hebben (zoals ass of pdd-ons)

Klopt helemaal. Ik vind dat soms erg moeilijk...

quote:

Op woensdag 5 augustus 2009 11:57 schreef EchtGaaf het volgende:

[..]

IK hoop het voor je. En dat je goed op je plek voelt.
[..]

Lijkt me erg stressvol werk....Inderdaad, niet simpel..
[..]

Ach iedere zijn ding.... Automatisering als branche lijkt mij niet alles, het is een harde branche die zeer conjectuur gevoelig is. Het is daar hollen of stilstaan...

De werkomgeving in zo'n bedrijf wordt helemaal aangepast aan autisme. Er is echt sprake van een prikkelarme omgeving. Collega's worden op de hoogte gesteld en krijgen een presentatie over autisme. 'Socializen' is geen vereiste; de medewerkers kunnen zich dus prima auten. Ook de werktijden zijn aangepast (30 uur per week). De mensen kunnen het testwerk zeer snel verrichten, omdat ze oog voor detail hebben. De doorgroeimogelijkheden zijn wel beperkt.

Als ik dit initiatief zie, zou ik bijna van autisme gaan houden, het zien als een manier van leven in plaats van als een beperking. NT'ers houden over het algemeen niet van repetitief testwerk.

Auten

@EchtGaaf: dank je wel!

Ik begin wel weer naar een beetje voorspoed en wat meer voorspelbaarheid te verlangen.

Dit is ook een eenzame tijd. Normaal zie ik het meisje waarmee ik naar de kerk ga 6 à 7 keer per maand (waaronder ook op de hardloopvereniging), en zowel in juli en augustus ligt de teller op 2 ontmoetingen. Ook financieel gaat het minder goed dan verwacht. Mijn eigen risico er doorheen gejast door een wel heel raar ongelukje. Gisteren nog worst gekocht, waarvan ik vanmorgen zag: houdbaarheidsdatum 4 augustus.

Het is duidelijk: ik verlang mooiere omstandigheden. Nu kan ik al die tegenvallers niet opvangen. Het zou zo mooi zijn als het weer beter gaat. Dan functioneer ik ook op mijn werk beter.

Daar wil ik dus geen auto. De lasten ervan zijn te onvoorspelbaar, en het zal geheid gaan tegenvallen. Dit is de zwarte kant van autisme: moeilijk met teleurstellingen kunnen omgaan.