Een vraag aan pubers

quote:

Op zondag 23 november 2008 12:47 schreef dekloonvanzuen het volgende:
TS waarom zet je op internet neer dat je dochter een IQ van 75 heeft en NLD'er is, sorry hoor maar dat hou je toch een beetje voor jezelf

Weet jij wie ik ben en wie mijn dochter is? Ik kan moeilijk de eerste beste school/ kroeg instappen en mijn vraag voorleggen....

Bedankt voor jullie antwoorden. De situatie is zo dat dochter met mij alles kan bespreken. Ik heb geen oordeel en verbied haar niet. Dat zij bij hem zou mogen slapen is uitgesloten; die ouders weten "zogenaamd" niets. Wel dat ze verkering hebben, maar niet dat er ook maar iets gebeurd. Ik heb zelfs aangeboden dat als ze samen uitgaan, hij hier mag slapen (anders moet hij om half 12 thuis zijn); maar dat moet dan weer met leugens, want hij mag niet bij haar blijven slapen.

Het is echt vreemd. Vrijdag wilde zij graag uitgaan. Ik ben daar niet zo happy mee, aangezien ze nou eenmaal geen doorsnee jongere is. Ze is best kwetsbaar. Maar aangezien ik haar natuurlijk niet haar leven lang alles kan verbieden en ze juist moet leren "hoe het hoort", bood ik aan dat ze dan samen met vriendje uit kon gaan en eventueel hier samen konden slapen. Nou, vriendje heeft dus helemaal geen zin om met haar uit te gaan. Hij wil hier wel avonden achter elkaar op de bank hangen en boven met haar zitten, maar niets leuks samen doen.

Ik probeer haar dan wel duidelijk te maken dat je juist samen leuke dingen moet doen en uitgaan en zo, maar vriendje heeft daar geen zin in.

Toen het een tijdje niet zo goed met dochter ging stuurde vriendje mij een sms omdat hij zich zorgen maakte om haar. Een paar dagen later zei hij tegen me dat ik dat smsje van hem moest verwijderen zodat als zij in mijn telefoon las, zij het niet zou lezen. Ik was echt verbaasd. ik zei hem dat wij hier thuis niet elkaars smsjes lazen en respect hebben voor elkaars priveleven. Hij zei toen dat ze dat echt wel zou doen. Ik bespreek dit wel met haar. Ik vind het belangrijk dat je respect hebt voor elkaars prive leven en ik ga echt geen post of smsjes lezen van een 16 jarige. Maar blijkbaar is dat bij hem thuis wel gewoon. Soms denk ik weleens dat hij thuis dus ontzettend kort wordt gehouden en denkt dat dat overal zo is. Dat alle 16 (en half) jarigen dus totaal geen vrijheid hebben. Maar het feit dat hij dus met mij dingen wil bespreken over haar vind ik al heel storend. Als zij iets wil bespreken met mij over hem dan geef ik haar die ruimte, maar ik wil met haar vriendje niet over haar gaan praten.

Ik vroeg haar laatst of ze het zelf normaal vond hoe het allemaal ging en toen zei ze dat ze dat niet vond. Maar ze zei ook "als ik zeg dat ik dit niet meer wil gaat hij huilen en dat vind ik zo zielig". Het is dus duidelijk een relatie gebaseerd op pure manipulatie.

Maar ik wil niet degeen zijn die iets afdwingt, ik wil dat ze zelf dat inzicht krijgt. Het is lastig. Toen ik 16 was, wilde ik het allemaal zelf kunnen bepalen. Maar ten eerste is zij een andere 16 jarige dan ik toen was en ten tweede zijn de tijden natuurlijk heel anders dan toen.

quote:

Op woensdag 3 december 2008 14:21 schreef Wouser het volgende:

[..]

Echt waar dat vind ik dus echt zooo typisch modern ouderelijk gedrag waar ik dus echt op kots en jij bent dus nu ook 1 van die ouders die hulp vraagd omdat ze niet weten wat ze moeten doen hullie. "Zij moet haar eigen fouten maken." HELEMAAL niet jij bent er als ouder juist voor dat ze die fouten niet maakt en je taak is om haar te beschermen en ervoor te zorgen dat ze een goede opvoeding krijgt. Als je wilt bereiken dat je kind leert van fouten. Help haar gewoon dan en behoed haar van mogelijke fouten. Kinderen maken namelijk al genoeg fouten en foute keuzes waar de ouders niet bij zijn.

Wat jij trouwens wilt bereiken is denk ik dat je dochter een eigen mening heeft en je wilt voorkomen dat ze alles klakkeloos overneemt van jezelf. Dit doe je iig naar mijn mening niet op deze manier maar bijvoorbeeld aan tafel na het eten doormiddel een stevige discussie.

Ikzelf ben altijd erg dankbaar geweest voor mijn ouders. Aan de ene kant was mijn vader eigenlijk altijd wel soft en mijn moeder streng. En ik dank hun beide daarvoor omdat ik hierdoor zeg maar van beide kanten heb mogen smullen. Maar ik denk dat een harde maar rechtvaardige aanpak altijd het beste is. Onderzoek wijst niet voor niets uit dat "moederkindjes" vaak veel onafhankelijker zijn wanneer ze uit huis gaan.

Een kind als deze, kan dit niet aan. Ik heb 1 maal toe moeten zien hoe ze zichzelf beschadigde en ben niet de stompzinnige ouder die maar net doet alsof'ie het niet ziet omdat dat nou eenmaal makkelijker voor hem zelf is.

Een stevige discussie met een kind als deze heeft geen nut en is niet denkbaar. Precies daarom schreef ik ook de redenen van mijn twijfels op.

De reden dat ik hier mijn oproep plaatste was of dit gedrag (van vriendje) normaal is. Wat je tegenwoordig als normaal kunt beschouwen. Toen ik 16 was, was dat een stuk makkelijker. Er was geen mobiel, msn hyves ed. Als je iemand niet wilde spreken, hoefde je alleen maar te zorgen dat je uit die persoons buurt bleef. En dat gaat helaas tegenwoordig niet meer zo.

Maar ja, met deze tijd moet zij dealen. Vandaar dat ik me afvroeg of alle jongeren zo met elkaar en relaties omgaan. Of dat een normaal iets is voor deze tijd.

Ik ga haar zeker niet verbieden om hem te zien, want hoe meer ik verbied, hoe meer zij het juist willen; ik wil dat zij zich meer bewust wordt van hoe alles gaat. En ik weet niet op wat voor manier dat zou kunnen.

Je hebt helemaal gelijk, ik vind het heel moeilijk. Ik heb moeite met te bepalen waar de grens ligt tussen "hun eigen ding" en mijn bemoeienis. Ze gaat wel met vriendinnen om, maar dan belt hij echt ieder half uur ofzo. Om te vragen wat ze doet, waar ze is, dat hij van haar houdt en dat'ie straks weer terugbelt.....
Afgelopen week sliep hier een vriendin van school. Hij was kwaad geworden op dochter omdat de vriendin hier wel bleef eten en slapen en hij niet. Ik heb gezegd dat als hij eerlijk is tegen zijn ouders, hij hier ook kan blijven slapen. Hij heeft hier ooit 1 keer geslapen, maar later kwam ik erachter dat hij thuis leugens had verteld. Hij had gezegd dat hij bij een vriend sliep. En dat wil ik dus niet meer. Als hij hier slaapt heb ik de verantwoording en als er wat gebeurt, ben ik degeen die moet vertellen dat er gelogen is. Ik heb hem dus gezegd dat hij hier best mag slapen, maar dan wel eerlijk tegen zijn ouders moet zijn. Ik vind het al zo'n wonderlijk iets dat iemand van bijna 17 om half 12 thuis moet zijn (ook in het weekend) en zich dus blijkbaar daar helemaal niet tegen verzet. Het lijkt mij normaal dat je je op die leeftijd tegen dit soort dingen verzet en ruimte voor jezelf vrijmaakt.......

Met zijn ouders heb ik geen contact. Zijn vader lijkt me een aardige man, maar zijn moeder heb ik 1 keer ontmoet en stond me als persoon meteen tegen.

Toevallig zijn ze laatst samen uitgeweest omdat hij bij een nicht sliep en van die nicht wel uit mocht (wat zijn moeder dus niet mag weten). Hij mocht tot 02.30 uit, maar ze waren al om 01.00 weggegaan omdat hij het niet leuk vond en zich niet op zijn gemak voelde. Dochter was dus heel teleurgesteld

Daar heb ik ook wel aan gedacht...... Met een kind als dit is het heel moeilijk. Waar ben je de terecht bezorgde ouder en waar ben je de ouder die alles bepaalt? Juist omdat dat in haar geval zo moeilijk ligt weet ik niet zo goed wat te doen. Ik wil graag dat zij leert zelfstandig te zijn. Maar waar ligt de grens tussen zelfstandigheid en afhankelijkheid.

Ze is net thuisgekomen van vader. Ze was niet lekker en wilde liever thuis zijn. Ze is koud 10 minuten thuis en het eerste smsje is alweer binnen

Ik ook ja.....Dochter is zo beinvloedbaar en neemt dus klakkeloos aan dat dit een normale gang van zaken is als iemand "van je houd"........ Ik vind het ziekelijk gedrag, maar ben dus bang dat dat gekleurd wordt door mijn eigen ervaringen.......