Mijn ma vandaag in de krant. Letta is mijn moeder. Helaas staat het interview met haar in hetzelfde stuk niet op internet. Dat zal ik wel overtypen als ik de krant hier heb

Zaltbommel - “Voor ons is het iedere dag toneel”, vindt de twaalfkoppige toneelgroep van seniorencentrum De Schans in Zaltbommel. Dit seizoen staat een blijspel op de rol en onze correspondent keek mee tijdens de repetitie.
“De club is zó enthousiast”, vertelt regisseur Letta van Tongerlo-Van Eck trots. “Toen we drie jaar geleden begonnen had iedereen nul-komma-nul ervaring. Dilettanten denken vaak dat je op toneel erg moet aanzetten en onnatuurlijk overdrijven. Nee dus, toneel is eigenlijk een portret van het daagse leven. Je speelt wel een rol, maar je moet leren gewoon jezelf te blijven.” Allen wijzen naar de oudste actrice Ada Scherpenisse: "Zij deed wél ooit wat aan toneel. Daarom is Ada de ‘grande dame’ van de groep, de Mary Dresselhuys.” Ada lacht bescheiden de complimenten weg: “Wat nou? Kijk maar eens naar Kees Lootens, hij is er vanavond niet, die motiveert ons pas.” Letta: “Ze streven er allemaal naar een Ank van der Moer of Ko van Dijk te worden. Over motivatie gesproken!” En bloc zegt de groep: “Toneel is zo leuk als we mensen een fijne avond kunnen bezorgen, geeft dat ons voldoening.”
Het blijspel Inwoning verplicht van Peter Damen speelt zich af in de vergane glorie van een sjiek huis. De boekhouder van de bewoners, die ooit in goeden doen waren, heeft een oplossing voor de financiële malaise: 'We maken er een pension van.’ Dan verschijnen twee klaplopende gezusters, de ene is een mannengek, de ander aan de fles. Een vuttend boerenechtpaar trekt tijdelijk in. Het leven van dienstmeisje Sandra verandert heel drastisch… “We spelen vanaf pagina twintig”, roept Letta. “De teksten kennen jullie want ik heb in de vakantie de boekjes al rondgebracht.” Na wat gemopper vangen de zusters en het boerenechtpaar aan, tekstboekje bij de hand. Letta springt naar voren: “Luister… zó… nee, dat staat niet in het boekje, maar een karakterrol leer je door tussen de regels te lezen.” Een ijselijke kreet klinkt: 'Sjef, Sjef…' Die was kennelijk niet ijselijk genoeg, de stentor van Letta laat horen hoe het wél moet. “Sorry hoor Let, maar ik kan niet zo hard gillen als jij.”
Ik noem een Tony van Heemschut,een Loeki Knol,een Brammetje Biesterveld en natuurlijk een Japie Stobbe !