Tja nu we het er over hebben, wil ik ook even mijn ei kwijt

Nu even ruim 2 maanden uit nu hier.
Na veel praten met mensen en na alle chatlogs nog een keer nagelezen te hebben, lijkt alles alles opeens zo weinig te betekenis te hebben gehad...

Haar harde, kwetsende, onlogische woorden en omgekeerde psychologische redenen die ik van haar te horen heb gekregen via de mail en chat tot zo'n 2-3 weken geleden ken ik uit mijn hoofd.
Van de eerste week nadat het uit was voelde ze spijt, pijn en onmacht en werd met met de dag zakelijk, harder en ongeïnteresseerder, waarschijnlijk uit zelf bescherming.
Nog het laatste contact nog geen 1 1/2 maand later, waarna ik zelf had beslist dat dat het beste was om het contact te beëindigen.
In het laatste half jaar heb ik tijdens de relatie, na vele weken vergeefs geprobeerd té hebben haar duidelijk te maken dat ik voor een toekomst samen werkte,
(en aan haar totaal geen eisen stelde dat we het samen wel zouden redden), het opgegeven, en ben te zwak geweest in mijn beslissingen tegenover haar, uit onmacht gehandeld omdat ik bang was om haar kwijt te raken, omdat alles alleen goed was op de manier zoals zij dat in haar hoofd had.
De vele dingen die zij eisten van mij als 'deadline' de laatste 2 maanden, en ik haar beloofd had om het 'goed te maken' werkte niet, wel geprobeerd maar kon niet alles tegelijk, en had ik niet moeten beloven, en toonde dus totaal geen ruggengraat.
In de laatste weken probeerde ik dat wel, en heb bepaalde dingen aangekaart en aangepakt, haar beslissingen en mijn beloftes even helemaal stop gezet en haar uitgelegd waarom, omdat het niet goed voelde dat ik iets
moest doen, en een streep getrokken voor mezelf omdat ik dacht dat dit zou helpen, maar waarschijnlijk gaf haar dit het laatste zetje..
Door alle stres, onduidelijkheidheden en het niet samen kunnen praten over het oplossingen van de problemen (zó vaak geprobeerd maar altijd ging dat mis) was het plezier om samen te zijn er af was in de laatste maanden samen.
We hielden nog wel van elkaar tot op het laatste moment maar met scheven verhoudingen en verwachtingen van elkaar gaat het niet werken.
Hoe dit heeft kunnen gebeuren weet ik niet, het kunnen invloeden zijn van buitenaf op haar, haar angsten die versterkt werden over samenwonen, kwestie van vertrouwen in de toekomst, of gewoonweg het verliefdheid zijn op een ander, ik weet het niet.
Wat ik wel weet is dat ik haar goed behandeld heb tot op het laatste moment, terwijl ik dat niet had hoeven doen, en zó realistisch (en naar mijn idee zo goed mogelijk) gehandeld heb in de tijden van problemen, en geprobeerd heb de relatie te redden en dat dat mijn eigen "ondergang". Maar dat doet er niet meer toe nu..
In ieder geval heeft ze me een hoop kwetsende woorden gestuurd die in mijn hoofd geprent staan en die er niet snel uit komen.
Zelfs nu ik deze woorden geschreven heb, en mijn gevoel nu leeg is, weet ik dat mijn liefde voor haar er nog steeds is, ergens diep weggestopt en die elke dag, vooral in de avonden eventjes te voorschijn komt, welke ik dan weer onderdruk en wegduw.
Dat ik
wil geloven dat zij niet de reden is dat ze zo raar is gaan denken over mij en de toekomst.
Ja, het zal slijten

en dat duurt nog wel even.
Zou ik haar ooit terug nemen?
Misschien als het binnenkort is, op een zwak moment, dat ik er aan toe geef, maar dat kan nooit goed gaan, dus ik zeg nu 'nee'
Maar zeg nooit nooit, alleen dat de kans klein is, want 3 1/2 mooie jaren heb je ook voor een reden.
Er bij stilstaan en wachten werkt niet, want dan sla ik over in zelfmedelijden en hoop, en dat zijn de dingen die me kapot kunnen maken en
mijn leven kunnen beheersen.
Een hoop gedaan, een hoop geleerd, en genoten.. maar:
Het leven is te kort om er niet van te genieten!!![ Bericht 0% gewijzigd door Chev op 03-09-2008 10:30:23 ]