Pink Floyd XIII

Is de uitzending van gisteren nog ergens terug te kijken?

quote:

Op zondag 4 januari 2009 16:48 schreef Relayer het volgende:

[..]

Forget it. Alleen al "High hopes" overtreft al Waters' solo-materiaal.
Maar toegegeven, Amused to Death is de beste solo-plaat van Waters. Groot struikelblok bij die plaat is echter de bedroevend slechte zang(wan)prestaties.

Grappig, dat smaken zo kunnen verschillen terwijl je toch in dezelfde groep geïnteresseerd bent.
Ik vind elke noot op amused to death juist weer beter dan de gelikte rotzooi van Division Bell en helemáál dan Momentary Lapse. Die laastste plaat draai ik echt helemaal nooit meer, Division Bell heb ik héél af en toe nog weleens opgezet omdat er wat aardig gitaarwerk van Gilmour op te vinden is.

In de documentaira van het Uur van de Wolf was het ook zó goed te horen: eerst was er nog het gelaagde, onheilspellende Final Cut-geluid: "Make them laugh, make them cry, make them lie down and die.." En dan neemt Waters afscheid en worden we "getrakteerd" op de holle 13 in een dozijn symfo-rotzooi van Momentary Lapse. Einde Pink Floyd.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 14:48 schreef Gatenkaas het volgende:
Final Cut en Pros and Cons vond ik juist goede albums, Radio KAOS vond ik daarnaast wel pure bagger. Maar ik heb nooit de Final Cut-afgunst begrepen. Goed, het benadert meer het solowerk van Waters, maar om dat als reden aan te halen het een baggerplaat te noemen gaat wel aardig ver(zoals veel zogenaamde fans beweren).

1.: Rick Wright doet er niet op mee
2: Waar bij eerdere Floydplaten de muziek het belangrijkst was, of op zijn minst er een evenwicht was tussen muziek en tekst, slaat hier de balans door naar de tekst en komt de muziek op de tweede plaats. "The Final Cut" is immers niks anders dan een verzameling afgekeurd materiaal voor "The Wall".
3. Hoe vaak moet Waters blijven emmeren dat de wereld (finaal) kut is? Dat wéten we nu onderhand wel.
4. De muziek is slaapverwekkend, vooral "Paranoid Eyes", "Southampton Dock" en "Get your filthy hands of my desert". En de momenten dat het interessant wordt zijn ofwel binnen no time weer voorbij (refrein van Your Possible Pasts" - je denkt dat het nummer eindelijk op gang komt, maar zodra het refrein voorbij is zakt de boel weer in), ofwel is het een krampachtige poging een nummer te recyclen (de strijkerspartij in de titeltrack is dezelfde als "Comfortably numb" - verdient David Gilmour dus geen credit voor dit nummer?)
5: Waters is een hypocriet door dictators te bekritiseren terwijl hij er zelf ook een is.
6: Waters kan niet zingen, dat liet hij meestal over aan David Gilmour. Hier is David Gilmour alleen te horen in "Not now John", niet toevallig ook het enige nummer met pit.

ik vind het allebei niet slecht. Momentary Lapse of Reason heeft One Slip en Sorrow die ik wel kan billijken.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:00 schreef Gert het volgende:

[..]
En dan neemt Waters afscheid en worden we "getrakteerd" op de holle 13 in een dozijn symfo-rotzooi van Momentary Lapse.

Blame the 80's, Radio KAOS heeft ook die walgelijke sound.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:04 schreef Relayer het volgende:

[..]

1.: Rick Wright doet er niet op mee
2: Waar bij eerdere Floydplaten de muziek het belangrijkst was, of op zijn minst er een evenwicht was tussen muziek en tekst, slaat hier de balans door naar de tekst en komt de muziek op de tweede plaats. "The Final Cut" is immers niks anders dan een verzameling afgekeurd materiaal voor "The Wall".
3. Hoe vaak moet Waters blijven emmeren dat de wereld (finaal) kut is? Dat wéten we nu onderhand wel.
4. De muziek is slaapverwekkend, vooral "Paranoid Eyes", "Southampton Dock" en "Get your filthy hands of my desert". En de momenten dat het interessant wordt zijn ofwel binnen no time weer voorbij (refrein van Your Possible Pasts" - je denkt dat het nummer eindelijk op gang komt, maar zodra het refrein voorbij is zakt de boel weer in), ofwel is het een krampachtige poging een nummer te recyclen (de strijkerspartij in de titeltrack is dezelfde als "Comfortably numb" - verdient David Gilmour dus geen credit voor dit nummer?)
5: Waters is een hypocriet door dictators te bekritiseren terwijl hij er zelf ook een is.
6: Waters kan niet zingen, dat liet hij meestal over aan David Gilmour. Hier is David Gilmour alleen te horen in "Not now John", niet toevallig ook het enige nummer met pit.

De wereld zag er even wat anders uit in 1982 dan eerder politiek geladen materiaal van Waters. Dat album straalt dat juist helemaal uit, Engeland in verval.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:11 schreef Toffe_Ellende het volgende:

[..]

De wereld zag er even wat anders uit in 1982 dan eerder politiek geladen materiaal van Waters. Dat album straalt dat juist helemaal uit, Engeland in verval.

Kijk, zo heb ik het nooit bekeken. Engeland in verval gesymboliseerd door een bassist in verval...

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:04 schreef Relayer het volgende:

[..]

1.: Rick Wright doet er niet op mee
2: Waar bij eerdere Floydplaten de muziek het belangrijkst was, of op zijn minst er een evenwicht was tussen muziek en tekst, slaat hier de balans door naar de tekst en komt de muziek op de tweede plaats. "The Final Cut" is immers niks anders dan een verzameling afgekeurd materiaal voor "The Wall".
3. Hoe vaak moet Waters blijven emmeren dat de wereld (finaal) kut is? Dat wéten we nu onderhand wel.
4. De muziek is slaapverwekkend, vooral "Paranoid Eyes", "Southampton Dock" en "Get your filthy hands of my desert". En de momenten dat het interessant wordt zijn ofwel binnen no time weer voorbij (refrein van Your Possible Pasts" - je denkt dat het nummer eindelijk op gang komt, maar zodra het refrein voorbij is zakt de boel weer in), ofwel is het een krampachtige poging een nummer te recyclen (de strijkerspartij in de titeltrack is dezelfde als "Comfortably numb" - verdient David Gilmour dus geen credit voor dit nummer?)
5: Waters is een hypocriet door dictators te bekritiseren terwijl hij er zelf ook een is.
6: Waters kan niet zingen, dat liet hij meestal over aan David Gilmour. Hier is David Gilmour alleen te horen in "Not now John", niet toevallig ook het enige nummer met pit.

Paranoid Eyes slaapverwekkend. Barbaar. En wat betreft het afgekeurde werk: daar was Waters het dus niet mee eens, en voor TFC dreef hij zijn zin door.
AMLOR laat horen wat de spannende ideëen van Gilmour waren. Ben blij dat Waters TFC er nog doorheen heeft gedrukt voor hij ermee ophield. Al had hij de plaat anders ook wel gemaakt, maar TFC bevat nog wél enkele toffe Gilmour-gitaarpartijen, zoals in dit nummer, waar het prachtig samengaat met het verwrongen stemgeluid van Waters.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:19 schreef Sloggi het volgende:

[..]

.

Wel eens van ene Margaret Thatcher gehoord?

ja duh...de George W. van Engeland avant la lettre. En je hoeft me ook niet te vertellen wat de Falkalnd Oorlog is. Maar als ik een politiek statement wil horen zet ik Operation: Mindcrime van Queensrÿche wel op

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:04 schreef Relayer het volgende:

[..]

1.: Rick Wright doet er niet op mee

Het is een gemis ja, maar of het een zó groot verschil uitmaakt tussen jouw mening zoals hij nu is of dat je FC toch zou kunnen waarderen, mwa, dat denk ik niet.

quote:

2: Waar bij eerdere Floydplaten de muziek het belangrijkst was, of op zijn minst er een evenwicht was tussen muziek en tekst, slaat hier de balans door naar de tekst en komt de muziek op de tweede plaats. "The Final Cut" is immers niks anders dan een verzameling afgekeurd materiaal voor "The Wall".

Momentary bestaat voor een belangrijk deel uit afgekeurd materiaal waar Gilmour ten tijde van The Wall mee aan kwam draven...nou, gelukkig zat dat melodisch wel strak in elkaar

quote:

3. Hoe vaak moet Waters blijven emmeren dat de wereld (finaal) kut is? Dat wéten we nu onderhand wel.

Eens, hoewel hij alsnog wel wat inhoud aan z'n teksten weet te geven. Het meeste materiaal van Gilmour (met name Island en MLoR) mist dat ... volledig zeg maar.

quote:

4. De muziek is slaapverwekkend, vooral "Paranoid Eyes", "Southampton Dock" en "Get your filthy hands of my desert". En de momenten dat het interessant wordt zijn ofwel binnen no time weer voorbij (refrein van Your Possible Pasts" - je denkt dat het nummer eindelijk op gang komt, maar zodra het refrein voorbij is zakt de boel weer in), ofwel is het een krampachtige poging een nummer te recyclen (de strijkerspartij in de titeltrack is dezelfde als "Comfortably numb" - verdient David Gilmour dus geen credit voor dit nummer?)

"slaapverwekkend" is dus weer een kwestie van smaak. En dat van de keyboardpartij...tsja, ik vind de meeste solo's van Gilmours sinds The Wall erg slappe aftreksels van elkaar geworden. Om begeleidende keyboardpartijen die wat van elkaar weg hebben als "recyclen" te zien en dat in je beoordeling mee te nemen...mwa..

quote:

5: Waters is een hypocriet door dictators te bekritiseren terwijl hij er zelf ook een is.

Je bedoelt de periode van tijdens The Wall? Waters was inderdaad een lul in die tijd, maar Gilmour heeft een net zo groot ego. Maar heeft kortom dus geen ruk met de kwaliteit van een album te maken.

quote:

6: Waters kan niet zingen, dat liet hij meestal over aan David Gilmour. Hier is David Gilmour alleen te horen in "Not now John", niet toevallig ook het enige nummer met pit.

Waters zingt ook een groot deel van The Wall wat toch wel een van de beste albums ooit is geworden. En ook hier weer; MLoR en DB worden ook grotendeels door Gilmour gezongen. Nou, wat een juweeltjes zijn dat geworden zeg

Conclusie is; Pink Floyd is misschien wel hét voorbeeld waarbij de band veel meer was dan de som der delen. Met name Gilmour en Waters konden elkaar in de periode van Obscured To Clouds tot Animals tot grote hoogte brengen. En dat dan nog eens aangevult met Wright's unieke partijen en manier van schrijven en Masons ondergeschikte drummen, maakte PF imho in die periode tot een van de grootste bands ooit. Dat The Wall nog zo'n uniek en goed album is geworden komt dan ook voornamelijk door het concept zelf.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:00 schreef Gert het volgende:

[..]

Grappig, dat smaken zo kunnen verschillen terwijl je toch in dezelfde groep geïnteresseerd bent.

Dat krijg je wanneer je het over een band hebt waarbij zo duidelijk sprake is van verschillende tijdperken

Ik heb zelf helemaal niets met MLoR en maar vrij weinig met DV en ook niet eens zo gek veel met het meeste werk van Barrett, terwijl dit voor ik weet niet hoeveel andere fans weer anders is

Hoi

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:04 schreef Relayer het volgende:

[..]


6: Waters kan niet zingen, dat liet hij meestal over aan David Gilmour. Hier is David Gilmour alleen te horen in "Not now John", niet toevallig ook het enige nummer met pit.

Wat dan wel weer meteen het meest waardeloze nummer van de plaat is naar mijn mening. Het valt muzikaal gezien in ieder geval tamelijk buiten de rest - het past er gewoon niet bij. Zonder dat nummer zou ik The Final Cut veel meer waarderen.

quote:

Op zondag 4 januari 2009 17:53 schreef Hankster het volgende:
Conclusie is; Pink Floyd is misschien wel hét voorbeeld waarbij de band veel meer was dan de som der delen. Met name Gilmour en Waters konden elkaar in de periode van Obscured To Clouds tot Animals tot grote hoogte brengen.

Klopt helemaal , hoe goed ( the wall) of aardig de rest daarna ook is -solo of als PF - , het is allemaal een beetje " net niet ".

The Piper at the Gates of Dawn is een van mijn favoriete albums. Met de rest heb ik niks. Barrett

TVP Pink Floyd is een geniale band en dat voor iemand van 17

quote:

Op zondag 4 januari 2009 19:58 schreef KillerRabbit75 het volgende:
The Piper at the Gates of Dawn is een van mijn favoriete albums. Met de rest heb ik niks. Barrett

+1

quote:

Op maandag 5 januari 2009 12:49 schreef InTheDarkness het volgende:
TVP Pink Floyd is een geniale band en dat voor iemand van 17

Ik was 6 toen ik PF fan werd Is wel een mooi verhaal trouwens. Ik werd door mijn grootouders doodgegooid met klassieke muziek, dat ik helemaal niet kon waarderen...Ik ging altijd keihard huilen bij dat soort muziek en zo, zo erg dat mijn moeder er wat aan wilde gaan doen. Ze liet me allemaal muziek luisteren, maar niks kon me bekoren. Ik was gewoon volledig anti-muziek en was dat minstens 2 jaar lang ofzo...Totdat ze een plannetje had. Ze ging me Pink Floyd (Wish You Were Here) laten luisteren. Alleen dat zou alleen niet gaan lukken dus ze ging er een verhaal bij vertellen.
Shine On was bijvoorbeeld een maanland-expeditie die op een gegeven moment zijn climax ging bereiken. Het begin van Welcome to the Machine was dan ook het applaus van iedereen dat ze maanlanding was gelukt en dat ze weer terug gingen naar huis (in de machine)....Als je er echt bij nadenkt zou het ook nog best kunnen kloppen. Het was zelfs zo grappig dat we een keer met muziekles (10 jaar later) een verhaal moesten bedenken bij bepaalde instrumentale stukken waaronder Shine On! Ik wist meteen wat te doen en kreeg een 9
Ik vond het helemaal geweldig en sindsdien ben ik steeds weer meer muziek gaan luisteren, en vooral PF! Wish You Were Here is daarom ook bij uitstek het allerallerbeste album in mijn collectie!

Dat is wel een goed verhaal ja 6 was ik (helaas) niet toen ik begon ik moest eerst helemaal niets van PF weten op Another brick in the wall na tot mijn vader mij een paar maand geleden vroeg of ik wat voor hem kon downloaden en sindsdien ben ik eraan verslingerd wel grappig want ik dacht dat ik zulke muziek nooit zou kunnen waarderen zo maar eens Dark side of the moon aan doen

Damn.. Welcome to the Machine is wel lekker depri voor iemand van 6

De Pink Floyd platen van Waters en Gilmour vind ik beide briljant. Ook het solowerk van beide. Het werkt van Syd vind ik daar in tegen echt pure bagger...
Vanaf Atom Heart Mother vind ik het subliem, Meddle alleen One Of These Days en Echoes. Daarna maakt het me weinig uit, dan is het geniaal. Ik kan gerust tijden Animals luisteren of The Division Bell. Het ligt voornamelijk aan mn stemming.

Gisteren waren ze op FOK!Radio

Ik hou van PF. Dat wilde ik even kwijt.