Kattengedragstherapie

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 12:11 schreef Deliana het volgende:

Bijvoorbeeld het volgende gedrag. Als je uit bed komt dan wordt je blij begroet met heel veel kopjes, en stort ze zich op de grond bij je voeten.
........

Zoals een mishandeld kind lief doet tegen de ouder die mishandeld, maar als het de kans krijgt, een mes in de rug steekt.
Tja…..wat moet je daar nou van denken.

mijn katten (vooral een) doet dat ook Ik heb dat Nooit beschouwd als iets negatiefs, eerder positief zo van "he he.. Je bent wakker!!!!"

Denk idd dat je niet zomaar alles voor waar aan moet nemen... iedereen snapt dat je aanvliegen absoluut gedrag is wat angstaanjagend en eng is en niet goed... maar ze doet heus niet alles fout neem ik aan

tvp

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 11:53 schreef LadyBlack het volgende:

[..]

Tja, maar hij was echt heel ongelukkig alleen maar binnen... en hij blijft precies rondom mijn huis lopen. Ik heb zo'n balkonladder zodat hij in de achtertuinen van de onderburen kan lopen (en ja die vinden dat oké ) Echt, de verbetering in zijn gedrag waren zo opvallend... dat gekrijs ging door merg en been, en dat doet ie nu nooit meer.
[..]

Als poes lekker ligt te slapen en ik wil hem wakker maken blaas ik altijd heel zachtjes een beetje, of ik geef een zacht tikje op de stoel Als je hem meteen aanraakt schrikt ie zich een ongeluk

Tja, als hij er zo van verbeterd is om naar buiten te kunnen dan zou ik dat niet afpakken van hem...
Maar hou het wel in de gaten, als er nog meer zintuigen wat minder gaan worden gaat het wel een risiko worden.

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 12:11 schreef Deliana het volgende:
Voor de rest hier die het wel interessant vind, een update.

Bij sommige adviezen en theorieën van de deskundige zetten wij soms ook wel vraagtekens, we hebben dan ook besloten om niet blindelings alles voor waar aan te nemen.
Bijvoorbeeld het volgende gedrag. Als je uit bed komt dan wordt je blij begroet met heel veel kopjes, en stort ze zich op de grond bij je voeten.
Als je dan gaat zitten met je kop koffie gaat dit nog even door. Ze blijft kopjes geven met een trillende staart omhoog. Als je haar dan aait, van kop tot het puntje van de staart, dan laat ze zich met een plof op haar rug vallen en bied ze haar buik aan. Volgens sommige op diverse fora, is dat het ultieme compliment wat een kat je maar kan geven. Volgens de deskundige is de kat zich dan negatief aan het opladen. Zoals een mishandeld kind lief doet tegen de ouder die mishandeld, maar als het de kans krijgt, een mes in de rug steekt.
Tja…..wat moet je daar nou van denken.

Dit klopt, hele kudde's mensen die zeer verbaasd zijn als dat katje dat zo lief lijkt te doen ineens uithaalt.
Overdreven aandacht geven, dat trillende staartje, dat laten vallen en die buik aanbieden(maar aanraken, oei oei oei!) zijn meestal tekenen dat er daarna klappen gaan vallen, het is idd een soort van opladen.

Als mijn Odie(wilde kater) dit gaat doen bij de honden gaan de honden snel aan de kant, zelfs de tosa vroeger zag je angstig ruim baan geven dan, het is geen teken van hele grote vriendelijkheid.
Als hij bij mij begint ermee zie je hem snel gaan knipperen met zijn ogen en wat anders gaan doen, met daartussenin wat overspronggedrag(spanning afvloeien).

Dit is anders dan een zeer amicale kat, je merkt de spanning vrij snel op als je weet waar je op moet letten.

quote:

Koukla zit overdag in haar eigen kamer, en mag op vaste tijden los bij ons. We blijven alert en tot nu toe gaat het goed. Ik negeer haar meestal, en geef alleen aandacht als ze naar me toe komt. Wel zie ik grote adoratie van haar naar mijn dochter toe, en een wat waakzame houding naar mij toe. Toch voelen we ons niet op ons gemak. Als we ‘s avonds iets op tv willen zien, dan gaat Koukla haar kamer in, omdat we toch wel graag relax die ene film willen zien. En vanochtend vond mijn dochter het raadzamer om haar weer in de kamer te stoppen omdat we bezoek verwachten, en tja hoe gaat Koukla reageren als ineens die harde deurbel gaat.
Voor die deurbel bestaat overigens een training, maar ik vind het allemaal wat ver gaan.
Als de vriend van mijn dochter er is, dan mag ze ook haar kamer niet uit. Maar ze reageert heel erg heftig op de stem van hem. Zodra hij binnen is dan gaat ze tekeer met dwingend miauwen.

Zolang je zelf nog niet het vertrouwen hebt dat ze echt niet zomaar aan zal vallen zou ik dit erin laten, maar je moet wel naar een loslopen toe weer uiteindelijk, hou dat voor ogen, vraag geen enorme stappen, maar zet wel kleintjes elke keer weer.
Dus om te beginnen er weereens bij met het kijken van een film, als alles verder rustig is, dan een keer met bekend bezoek tot aan die vriend aan toe op ten duur weer.

Op deze manier gaat het niet razendsnel allemaal, maar komt het ook wel goed.

quote:

De angst is bij mij nu wel weg, maar ik blijf alert en op mijn hoede, en ik vertrouw haar gewoon niet. En dat ze met mijn dochter mee gaat eind augustus naar haar eigen flat, gaat hem ook niet worden. Het heeft maar 1 slaapkamer, en de vriend gaat daar ook wonen.
Ik denk toch dat we het advies van de deskundige moeten gaan volgen, en haar via de kliniek ergens anders moeten plaatsen. Alleen is mijn dochter dat heel erg voor zich uit aan het schuiven.

Praat hier dan erg snel heel erg serieus over, want als ze toch wegmoet is sneller beter dan later, zeker met de onderliggende angst voor aanvallen die uiteindelijk het hele samenzijn frustreerd.
Als je geen toekomst ziet in de kat handel er dan naar, vrij vlot, waarmee ik niet bedoel zosnel mogelijk wegschuiven, maar wel zo snel mogelijk naar een echt geschikte plek zoeken.

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 12:20 schreef Deliana het volgende:

[..]

De confrontatie tussen de deskundige en Koukla was heel erg heftig. Koukla had heel goed door dat er iets gaande was, en reageerde gewoon raar. Als dan na 3 uur wordt voorgesteld om Koukla even los te laten om te kijken hoe ze daar op reageert, dan vertrek ik met mijn wijntje en peuken even naar mijn slaapkamer. Daar was ik gewoon nog niet aan toe na alle stress die het beestje had gekregen gedurende de afgelopen uren.
En een kat die dreigend loopt te schreeuwen en ijsberen in haar kamer, is gewoon een hele nare ervaring. En als je dan zelf al even niet lekker in je vel zit, dan is het helemaal niet raar dat je gewoon maar de deur uitgaat.
En dit is een keer gebeurd, maar je blijft me ermee om mijn oren slaan. Sorry, ik ben dan misschien niet zo'n stoer mens als jij. En ik had graag de beelden willen zien, hoe jij Koukla bij kop en kont in de douche had gezet, tijdens of na zo'n vreselijke aanval.

En kap eens met je "meisje", dat geeft al aan dat je hier komt posten om iemand eens ff lekker in een hoek te drukken, en daar heb ik nu ff geen zin in.
Kritiek mag, maar doe dat dan op een normale manier.

Voel je niet zo aangevallen, zeg ik dan dat ik het raar vind dat je het niet meer zo op hebt met een kat die je van het hoofd van je dochter af hebt kunnen halen en die ander zeer agressief gedrag heeft vertoont?

Maar feit blijft dat dat gevoel er nu we is, er is geen vertrouwen meer, niet van jou naar de kat en andersom zal het ook wel niet best zijn op dit moment.

Ik zet de lijn bij agressief gedrag, daar zet ik een grens en een verdomde duidelijke, zo heb ik zo'n 15 volwassen opvangkatten met mishandelverledens en alles overleeft en ze weer kunnen plaatsen in een gewone gezinsomgeving ipv een spuitje te laten krijgen voor hun zeer agressieve gedrag.
Zo heb ik vele nesten wildvangkittens grootgebracht en ze tot sociale, fatsoenlijke katten opgevoed(nou ja, sociale, rausdouwkittens zonder angst of agressie dan).
Ook jouw poesje zou ik zo de oren gewassen hebben, dat meen ik serieus, geef me 2 weken en ze valt niets meer aan, dat voornamelijk door zacht doen tussendoor en niet door die kledder water een keertje.

MAAR, ik kan hee goed begrijpen dat jij die angst wel hebt, ik heb lange jaren van asiel gehad voordat ik op dit punt was en nogsteeds heb ik liever een boze hond dan een echt boze kat tegenover me.

Ik probeer alleen te laten zien dat het anders kan ook, dat je wel degelijk een grens kan stellen bij die directe agressie, dat je een aanval kan stoppen voordat je open ligt.

Ik geef hele bergen advies, waarom haal je alleen die 2 kleine dingetjes eruit, dat bij kop en kont pakken en het stoppen van een aanval?

Feit blijft dat je geen vertrouwen meer hebt, dat ergens in je achterhoofd dat stemmetje fluistert dat de kat je zomaar aan zou kunnen vallen, dat dat mauwen betekend dat ze dat gaat doen waarschijnlijk.
Daar zal je iets aan moeten doen, of je moet de kat wegdoen, want dit is niet doenbaar zo, zo kan je niet verder leven, met een kat in een kamertje en de boel op scherp als de kat niet weggelsoten zit.

Hoe begrijpelijk het ook is dat dat gevoel bij jou zit, het is uiteindelijk niet nodig, maar daar zal wat tijd overheen gaan nu voordat je dat echt in gaa zien.

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 12:32 schreef Deliana het volgende:

[..]

Dat pamperen dat kon ik me nog wel voorstellen. Maar bij dat flesje gingen mijn wenkbrauwen toch ook de lucht in. Ze heeft dat ook maar een keer gedaan, Koukla snapte er geen bal van en het eindigde in dat mijn dochter in de speen bleef knijpen en dat Koukla de melk van haar hand likte. Dus niets zuig effect.

Weet ook dat een kat zodra hij van de melk afgaat bij moeders lactose intolerant wordt, dat het dus ook nog eens slecht is voor de kat.

Prachtige poes, en prachtige dochter

Fijn dat je ervoor wilt vechten. Serieus, dat bewonder ik.
Ik had ook zo'n etter; ook een vrouwtje en ook import. Is uiteindelijk goedgekomen toen ik mijn ex eruit zette
Ze had gewoon genoeg van die klojo.
Of misschien ben ik toen meer aandacht aan haar gaan besteden en is ze zo zelfverzekerder geworden..geen idee.

Ik hoop dat het goedkomt met die hellas-helle-kat ; ze verdient het

Tja, katten zijn eigenzinnige types. Een beetje zoals vrouwen. De ene helft wil je de nek omdraaien, de andere helft doodknuffelen. Dat is ook de hele charme in mijn optiek.

Doorzetten, komt vast goed

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 21:25 schreef SHE het volgende:
Tja, katten zijn eigenzinnige types. Een beetje zoals vrouwen. De ene helft wil je de nek omdraaien, de andere helft doodknuffelen. Dat is ook de hele charme in mijn optiek.

In dit geval zijn de verhoudingen echter wel een beetje zoek.. Ik ken daarnaast ook weinig vrouwen die iemand regelmatig tot bloedens toe aanvallen.

ot : Toppie dat je zoveel probeert met de poes! Zelf zou ik denk ik ook alles uit de kast halen. Sterkte ermee!

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 20:24 schreef Deliana het volgende:

[..]

Sterker nog, daar kunnen ze zelfs aan sterven.
Maar lactose zit in gewone koeienmelk, en niet in kattenmelk.

Niet in de speciale voor volwassen katten bedoelde melk nee, wel degelijk in de moedermelk, ook de poedervorm.

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 20:33 schreef Deliana het volgende:

[..]

Tja, het is wel haar klojo en niet die van mij, dus daar heb ik niet zoveel in te zeggen, maar wat mij betreft kan hij wieberen
We hebben net met bloed, zweet en de hulp van de buurman, een klim/krab gevaarte van 2.30 bij 1.40 m in elkaar gezet. We konden kiezen uit een blauwe en een licht bruine, maar die laatste die paste beter bij haar vachtje.
Als je dan ziet hoe ze reageert als we haar weer in haar kamertje laten. Tuurlijk overal op en in dat ding lekkers verstopt. Ik kreeg er weer zin in, terwijl ik vanochtend zoiets had van, ik heb er de kracht niet meer voor.

Mooi dat ze er zo gek mee is, je zal nu heel snel verbetering zien, niets naarders dan een kat die zijn ei niet kwijt kan, heb enkele letterlijk tegen de muren op zien klimmen erom, worden ze niet leuk van.

Hou vol met de rest, praat nog een keer tegen jezelf dat een kat echt niet zomaar aanvalt en dat een keer richting de kat kijken ook geen probleem zal opleveren, probeer dat vertrouwen terug te krijgen, het is maar een kat, relatveer!

Dat samen met een heel fiks deel meer beweging en een beetje een geestelijke uitdaging zal het probleem voor de zon laten verdwijnen, mits je hier en daar een grensje zet, want het is een prinsesje, altijd al geweest en nu er aandacht is voor een ander is dat erg moeilijk voor haar, al die liefdevolle aandacht die eerst zij kreeg is nu voor vriendjelief, je zal ze toch als je een kat was

Hoe is het inmiddels met de kat Deliana?

quote:

Op maandag 7 juli 2008 16:35 schreef LadyBlack het volgende:
Hoe is het inmiddels met de kat Deliana?

Vroeg ik me vandaag opeens ook af

Jeetje zeg, dit had ik eigenlijk niet meer verwacht. Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Het lijkt me vreselijk moeilijk om zo iets te moeten beslissen.

jeetje wat verschrikkelijk zeg...

Getsie Deliana, veel sterkte

Jeetje wat een verhaal en wat een een moeilijke tijd hebben jullie doorgemaakt !

Persoonlijk ben ik het helemaal eens met de uiteindelijke beslissing om het diertje in te laten slapen.

Heel veel sterkte met het verwerken van alles wat er de afgelopen tijd is gebeurt !

En nog ff dit : ik vind dat jullie fantastisch je best hebben gedaan voor Koukla

quote:

Op woensdag 23 juli 2008 14:33 schreef Deliana het volgende:

[..]

Sorry, beetje late reaktie, maar ben erg druk geweest de afgelopen periode.

Koukla heb ik vanochtend in laten slapen. Het ging gewoon echt niet meer, het werd eigenlijk alleen maar erger.
Ook nu richting mijn dochter. Het was een hele moeilijke keus, maar we wilden koukla ook niet bij anderen in huis doen.
Bij de arts kreeg ze eerst een narcose, waar ze een beetje vreemd op reageerde, en daarna een prik die een prikkel naar de hersens geeft om te stoppen met ademen en het hartje.
Dit duurde extreem lang, volgens de arts een teken dat er idd iets niet goed heeft gezeten in haar koppetje.
Koukla wordt gecremeerd en over zee uitgestrooid.
We zitten hier eigenlijk nu met een ontzettende kater van dit hele verhaal. Ik zal van de week nog wel het e.e.a. neerzetten over de therapie. Maar daar heb ik nu ff geen zin in.

Ach wat droevig . Ik snap precies hoe machteloos en schuldig je voelt. Ik heb ook een kat gehad die ineens "raar" werd. Ik heb hem gekregen van mensen waar hij totaal niet uit de verf kwam. Het beest was altijd een beetje schichtig en bang en leefde op de bovenverdieping. Toen ik (en mijn huisgenoot) hem onder onze hoede genomen hadden leek hij zowaar op te fleuren en werd zelfs een stuk aanhankelijker en kwam op schoot zitten.

Ik was dan ook vol ongeloof toen ik op een dag thuiskwam en mijn huisgenoot zei dat Arie naar haar had zitten brommen en dat ze er bang van werd. Zeker omdat dat beest zich al verstopte als je te hard moest niezen. Een paar weken later zei ze zelfs dat hij een poging had gedaan om haar aan te vallen. Mijn eerste reactie was in lachen uitbarsten. Wat nou, die minkukel? Aanvallen? .

Tot ik op een nacht in bed lag met Arie aan het voeteneind. Ik was bijna in slaap toen ik een laag gebrom hoorde. Op het moment dat ik overeind wilde komen nam Arie al een spurt langs mijn benen richting mijn hoofd. Ik heb hem met dekbed en al van het bed kunnen gooien en hing nog net niet gillend aan de balken van het dak.

Wij hebben ook vanalles geprobeerd, zelfs een verhuizing naar mijn ouders, die een groter huis met een grote tuin hadden en dat leek even goed te gaan, totdat hij mijn moeder ook ging aanvallen. Die is met hem naar hun eigen dierenarts gegaan, en die heeft een hersentumor geconstateerd. Wij hebben Arie dan ook in moeten laten slapen. Toen de dierenarts hem uit het mandje haalde ontvelde hij zowat zijn hele arm, wat ons toch nog even de bevestiging gaf dat er écht wat met het beestje aan de hand was .

Maar je voelt je knap rot, dat je er niks aan hebt kunnen doen .

quote:

Op woensdag 23 juli 2008 14:33 schreef Deliana het volgende:

[..]

Sorry, beetje late reaktie, maar ben erg druk geweest de afgelopen periode.

Koukla heb ik vanochtend in laten slapen. Het ging gewoon echt niet meer, het werd eigenlijk alleen maar erger.
Ook nu richting mijn dochter. Het was een hele moeilijke keus, maar we wilden koukla ook niet bij anderen in huis doen.
Bij de arts kreeg ze eerst een narcose, waar ze een beetje vreemd op reageerde, en daarna een prik die een prikkel naar de hersens geeft om te stoppen met ademen en het hartje.
Dit duurde extreem lang, volgens de arts een teken dat er idd iets niet goed heeft gezeten in haar koppetje.
Koukla wordt gecremeerd en over zee uitgestrooid.
We zitten hier eigenlijk nu met een ontzettende kater van dit hele verhaal. Ik zal van de week nog wel het e.e.a. neerzetten over de therapie. Maar daar heb ik nu ff geen zin in.

Die moet haast wel met een hersentumor hebben rondgelopen. Je hele verhaal wijst toch in die richting en verklaart ook waarom zelfs gedragstherapie niet heeft gewerkt.
Balen dat je zoveel geld, tijd en energie kwijt bent en toch afscheid hebt moeten nemen...maar dat is nu eenmaal wat erbij hoort.

Sterkte ; jij en je dochter zullen er wel verdrietig om zijn

Treurig verhaal Ik dacht inderdaad ook een hersentumor maar ik dacht ook dat TS dat had laten onderzoeken? Nu ja, maakt verder ook niets meer uit.

Begrijpelijke keuze hoor en sterkte

Ohhhh ja zeg dit zie je ook niet aankomen.....

Maar het is misschien wel fijn om te weten dat er een tumor in het spel was die het rare gedrag veroorzaakte.... omdat je je best wel schuldig voelde toen de gedragstherapeute zei dat je verkeerd op haar reageerde

Sterkte ermee!