mijn vriendin is momenteel 24 weken zwanger. dat houdt in dat het kindje al 30cm groot is en 600 gram weegt. dat "zuig" je niet zomaar weg, daar komt een echt "geboorteproces" aan te pas wanneer verkeerd gaat.
de klap is des te groter omdat de "kritieke" periode bij een zwangerschap na een week of 13/14 achter de rug is. je voelt je als het ware "opgelucht" en bent blij dat de kans dat er iets misgaat behoorlijk is afgenomen.
als vader kan je bij 22 weken het kindje al een week of twee voelen bewegen als je je hand of wang/oor op de buik legt. als moeder voel je het kindje vaak zelfs al een week of vijf.
de reden waarom het extreem moeilijk is om zulk vroeggeboren kindjes in leven te houden, is omdat vrijwel alle organen af zijn, behalve de longen. en laat dat nou tamelijk essentieel zijn...
ik begrijp dan ook extreem goed, dat khalid en zijn vrouw hun dochtertje een naam hebben gegeven. voor je gevoel is er namelijk ook al een paar weken een levend, schoppend, bewegend mensje deel van de familie. ik zou er niet aan moeten denken dat er nu nog iets verkeerds zou gaan bij mijn vriendin. ik weet niet hoe wij er mee om zouden gaan. zelfs ik kan mij niet inleven in hoe khalid en zijn vrouw zich nu voelen. ik hoop dat ze er samen uitkomen en dat ze ooit nog de kans krijgen om wel een gezond kindje te krijgen