[Centraal] Medicatie bij psychische klachten Deel 7

Je zegt het zelf al MaJo, je hebt de afgelopen week veel gedronken. Als je een beetje logisch nadenkt, weet je dat dit niet heel erg goed combineert met je medicijnen en dat je er een beetje 'wiebelig' van kunt worden .
Daarnaast begin je morgen met een (nieuwe?) studie én een (nieuwe?) baan, twee dingen die hoog scoren in het top-10 lijstje van stress-veroorzakende factoren. Mensen zonder psychische klachten en medicijnen, vinden dat ook vaak lastig, en zien daar ook vaak tegenop .
Ik neem aan dat je die studie en die baan niet impulsief bent aangegaan, en dat je er goed over na hebt gedacht. Dan moet je nu niet gaan twijfelen, als je je even wat rotter voelt. Hou in je achterhoofd dat beslissingen die je hebt genomen toen je je goed voelde, ook goede beslissingen zijn als je je even niet zo lekker voelt.
Het voelt vast niet zo op dit moment, maar het komt echt wel goed hoor . Gun jezelf de tijd om je zenuwachtig te voelen over studie en werk, maak er vanavond een leuke 'ik-avond' van (heb je een lievelingsfilm? kijk die dan. Heb je een lievelingsboek? Ga die lezen! Haal een tijdschrift, maak je favoriete eten, trek de stekker uit de telefoon en doe voor niemand open. Vanavond gaat het om jou!).
Morgenavond zal je er heel anders tegenaan kijken .

quote:

Op maandag 1 september 2008 13:31 schreef MaJo het volgende:
Meh ik ben weer down ik heb nergens zin in, alleen om te slapen. Heb geen honger, wil niemand zien. En het ging zo goed ik begin morgen met een studie en heb een baan in een kroeg. Maar nu twijfel ik, hou ik mezelf niet voor de gek, ik kan dit toch helemaal niet? Ik denk dat het meehelpt dat ik de afgelopen week veel gedronken heb, misschien niet zo'n goed plan...

jawel
Als je stabiliteit zoekt, minder drinken..van drinken wordt je op het moment misschien heel vrolijk maar er komt ee down achteraan.

Ik drink op een avond niet meer 1 a 2 glazen whisky of bier, bevalt me uitermate goed eigenlijk..terwijl ik altijd dacht dat ik alcohol nodig had om sociaal te zijn

Ik heb mezelf de laatste 2 weken wel 8x verslapen ofzo, ik kan 's ochtends echt mijn bed niet uitkomen, gelukkig heb ik op mijn werk een hoop credits en begrijpen ze mijn situatie maar het is een beetje vervelend

quote:

Op maandag 1 september 2008 13:31 schreef MaJo het volgende:
Meh ik ben weer down ik heb nergens zin in, alleen om te slapen. Heb geen honger, wil niemand zien. En het ging zo goed ik begin morgen met een studie en heb een baan in een kroeg. Maar nu twijfel ik, hou ik mezelf niet voor de gek, ik kan dit toch helemaal niet? Ik denk dat het meehelpt dat ik de afgelopen week veel gedronken heb, misschien niet zo'n goed plan...

Succes vandaag!

Gister gebeld en ik krijg me oude medicatie terug.

Klinkt goed Helgi, per wanneer? .

Bedankt voor jullie lieve berichtjes ik heb me gister opgesloten en vandaag gaat het weer een stuk beter. Ben nu onderweg naar college en ik vind het best spannend maar ik heb er ook zin in alleen tegen het werken zie ik wel op, maar dat is volgende week pas. Ik heb volgende week trouwens ook een afspraak met de psychiater, vind het heel eng Er wordt dan gekeken of mijn medicatie aangepast moet worden en of ik misschien bipolair ben... Iemand daar ervaring mee?

Heb jij wel eens manische periodes dan? Van wat ik ervan weet van iemand in mijn omgeving is dat het maar zwaar is, die afwisseling van hevige ups en downs.

Een psychiater is niet eng . Ik vond het zelf juist heel prettig bij de psychiater, fijner dan bij de psycholoog in elk geval. Ze (ik had een vrouwelijke psychiater) had een hele medische insteek en stelde hele directe, concrete vragen, om tot een diagnose te komen. De gesprekken met haar waren heel zakelijk, net alsof je met een willekeurige andere arts zit te praten . Alleen gaat het in dit geval over 'hoofdzaken', echt, je merkt geen verschil tussen een gesprek met een psychiater of een gesprek met een orthopeed, wanneer je je enkel hebt gebroken .

Voor een bipolaire stoornis moet je inderdaad ook manische episodes hebben. De 'gewone' AD kunnen dit soort episodes verhevigen, dus als je bipolair bent, zul je andere medicijnen moeten gebruiken. Heel goed dus om dat even uit te laten sluiten!

Niks engs dus .
_{Naar welke psych ga je? Davids toevallig?}

quote:

Op dinsdag 2 september 2008 13:49 schreef Burdie het volgende:
Klinkt goed Helgi, per wanneer? .

Per vandaag. Ik werd gelijk heel moe haha ik heb een kwartier daarna gelijk geslapen.

Hihi, sja, medicijnen... ik heb vanmiddag ook een paar uur geslapen, soms moet het even .

quote:

Op dinsdag 2 september 2008 16:28 schreef DeepChord het volgende:
Heb jij wel eens manische periodes dan? Van wat ik ervan weet van iemand in mijn omgeving is dat het maar zwaar is, die afwisseling van hevige ups en downs.

Ik weet niet goed of je het een manie kunt noemen. Ik heb wel dat als het goed gaat ik veel te veel dingen gelijk doe. Afgelopen jaar 4 baantjes bijvoorbeeld. Nu ga ik 2 studies naast elkaar doen. Maar of je dit een manie kunt noemen? Ik hou er gewoon van om veel om handen te hebben maar ik merk wel dat het me opbreekt en dan kom ik in een downperiode. Maar goed, ik zal het allemaal wel zien

Bedankt voor de geruststellende woorden Burdie ik weet ook wel dat het iets normaals is maar het klinkt zo heftig. Ik merk ook dat mensen in mijn omgeving er meer van schrikken dan van het woord psycholoog. Ik heb ook een vrouw _{de haan}College ging goed trouwens. Lichte paniekaanval maar heb me zelf afgeleid en dat werkte heb echt zin in de studie

Bij manische periodes moet ik een beetje aan een persoon als dromenvanger denken namelijk, die midden in de nacht hobbies gaat onderhouden waarvan een normaal mens zoiets zou hebben van "ga slapen mafkees!".

Er zijn toch wel meer mensen die twee studies doen? Om zoveel mogelijk potentieël uit je kunnen te halen? Ik zou van twee studies ook moe worden, dus of dat in jouw geval zo gek is?

Maar ja, als er niets aan de hand is dan ga je dat wel horen.

tof topic dit

een andere pschische klacht bij mij is het psychosomatisch gezeur. Ik heb verschrikkelijke (spannings)hoofdpijn, slaap heel slecht, nog weer extra last van iets met mijn spieren wat ook nooit uitgevonden is wat het wil, en veel buikpijn, misselijk, overgeven en diarree. O, en schimmelinfecties down under, alles ontsteekt (piercings, ingegroeide haartjes, ...)

Komt er op neer dat ik me echt heel ziek voel maar elke dag tóch naar therapie moet

Ow Twinky, dat klinkt naar . Wat zeggen ze daarover bij je therapie?

(Nu je het zegt, ik heb hetzelfde gehad, maar heb dat nooit zo aan mijn psychische klachten gekoppeld)

Onlangs gesprekje gehad met sociaal psychiatrische/psychologische hulpverlener na mijn geestelijke inzinking even eerder en het feit dat ik weer met anti-depressiva begonnen ben.

De beste man was verbonden aan het GGZ (Riagg), eigenlijk wist ik dat helemaal niet ondanks dat het voorspelbaar is dat je met die partij te maken krijgt, ik heb er niet zo'n goede ervaringen mee gehad in mijn verleden eigenlijk.
Hij heeft vragen van een "intake-vragenlijst" aan mij voorgelegd en daar heb ik zo goed mogelijk antwoord op geprobeerd te geven. Ook heb ik zelf nog wat dingen opgegeven waarvan ik dacht dat het handig was als hij ervan wist. Vraagt hij opeens droogjes "Wat zou jij willen dat het RIAGG voor jou doet?". Vind het wel moeilijk hoor om daar antwoord op te geven aangezien het voor jezelf al niet helemaal duidelijk is wat je mankeert, en dan moet je jezelf ook nog bezig gaan houden met de verschillende soorten "dienstverlening" die het RIAGG biedt en waarvan je niet zeker weet of het op jouw situatie betrekking heeft. Ook twijfel ik een beetje of ik alles wel verteld heb zodat hij een goed beeld gekregen heeft. Maar ja, niets is zeker in het leven. . Nou hoor ik over twee weken wat zij "van mij vinden" nadat hij ruggespraak heeft gehad met collega's van diverse disciplines. Ik ben benieuwd.

Maar verder gaat het lekker met de seroxat

Fijn spul he? .

Ik vraag me wel af of meer mensen hier last hebben van vermoeidheid door seroxat. Nu slik ik wel een extreem hoge dosis (60mg/dag), maar kan soms ineens heel erg moe zijn. Ik doe tegenwoordig ook regelmatig een middagdutje .

somnolence is inderdaad wel een van de meest voorkomende bijwerkingen van ADs

60 mg/dag

Ik functioneer nu op het minimale, geef me 60 mg seroxat en ik draai door. Sowieso geen AD maar een alternatief middel tegen depressie.

Artsen zeggen overigens dat het bij mij beter is om het via therapie te doen en door actief te blijven inplaats van medicijnen. En zelfs therapie is niet nodig, een zinvolle dagbesteding dat voldoende moet zijn hier.

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 19:10 schreef Topspin het volgende:
een zinvolle dagbesteding dat voldoende moet zijn hier.

Check, daar ontbreekt het mij ook aan, momenteel. Ik weet dat ik me een stuk beter voel als ik een baan heb, maar het lukt me niet om er een te vinden . Ik solliciteer me suf (en vind het ook wel een beetje eng om te werken met die vermoeidheid, dus het houdt zichzelf een beetje in stand).

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 19:07 schreef Re het volgende:
somnolence is inderdaad wel een van de meest voorkomende bijwerkingen van ADs

Ook zo extreem? Het overvalt me soms ook gewoon, dan ben ik iets aan het doen (of we zijn onderweg) en ineens word ik zo moe dat ik er naar van word .

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 19:29 schreef Burdie het volgende:

[..]

Check, daar ontbreekt het mij ook aan, momenteel. Ik weet dat ik me een stuk beter voel als ik een baan heb, maar het lukt me niet om er een te vinden . Ik solliciteer me suf (en vind het ook wel een beetje eng om te werken met die vermoeidheid, dus het houdt zichzelf een beetje in stand).

Ik begrijp het zeker

De dag invullen zodat je niet met jezelf opgescheept zit is niet makkelijk, en zelf al heb je een baan van 40 uur per week dan nog kun je met jezelf opgescheept zitten zo nu en dan.

Ik heb dus zoals eerder geschreven lamical tegen depressie. Seroxat werd ik knettergek van.

Vermoeidheid begrijp ik ook wel, moet mezelf ook het bed uitschoppen en mezelf ertoe dwingen om actief te blijven. Maar het resultaat bij iets ondernemen doet dan zo'n goed dat ik het vaker wil doen dus dat is dan de grootste impuls.

Ik mis overigens wel de tijden dat ik het bed uitsprong toen ik seroxat innam. Toen was het iedere dag plukken van de dag maar zonder slaap ga je al snel uitbranden.

[ Bericht 6% gewijzigd door Topspin op 09-09-2008 19:42:00 ]

Hier ben ik weer. Zoals jullie vast wel weten heb ik afgelopen zomer een maandje lang de Hyperiplant (st janskruid) geslikt. Na 4 weken slikken had ik nog steeds geen positief effect, dus besloot ik na een maand, en ¤15 weg uiteindelijk maar te stoppen. Wat ik hieruit dus wil concluderen is dat een Antidepressiva (op homeipatische basis) niet altijd helpt tegen je depressie, of zelfs helemaal niet werkt.
Op naar de volgende oplossing!

P.s Iemand trouwens ook ervaring met antidepressiva die slecht of helemaal niet werkt?

Yep, ik heb dezelfde ervaring met St.Janskruid .

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 20:12 schreef F04 het volgende:
Hier ben ik weer. Zoals jullie vast wel weten heb ik afgelopen zomer een maandje lang de Hyperiplant (st janskruid) geslikt. Na 4 weken slikken had ik nog steeds geen positief effect, dus besloot ik na een maand, en ¤15 weg uiteindelijk maar te stoppen. Wat ik hieruit dus wil concluderen is dat een Antidepressiva (op homeipatische basis) niet altijd helpt tegen je depressie, of zelfs helemaal niet werkt.
Op naar de volgende oplossing!

P.s Iemand trouwens ook ervaring met antidepressiva die slecht of helemaal niet werkt?

30% heeft te maken met een zogenaamde treatment resistant depression... dus niet te behandelen met medicijnen

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 19:30 schreef Burdie het volgende:

[..]

Ook zo extreem? Het overvalt me soms ook gewoon, dan ben ik iets aan het doen (of we zijn onderweg) en ineens word ik zo moe dat ik er naar van word .

ja dat kan soms extreem zijn helaas...

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 20:42 schreef Re het volgende:

[..]

ja dat kan soms extreem zijn helaas...

Je leert er wel mee leven, maar leuk is anders.
Mijn vriend is gelukkig heel begripvol en zorgzaam op dat soort momenten !

Nou, even een update...

Ik was begonnen met Paroxetine, maar ik vond dat het maar weinig deed. Het werd rustiger in mn hoofd, maar vanaf het moment dat ik het slikte heb ik ook overspannen thuis gezeten. Ik kreeg dus tijd om even bij te komen.
Uiteindelijk ben ik ermee gestopt in overleg met de HA. Moest afbouwen en dat deed ik. Had alleen wel afkick verschijnselen, zoals elektrische schokken door m'n hele lichaam, duizelig, stemmingswisselingen, snel geirriteerd...
Maargoed, daarna heb ik me echt een aantal weken helemaal top gevoeld. Ik ga nu ook naar een psychotherapeut die heel erg goed is. Ik snap hem en hij snapt mij, heel fijn.
Jammer genoeg voel ik me sinds een paar dagen weer minder.
Hoe gemeen is dat dan?? Als je je goed voelt heb je echt zoiets van, nou ik kan me niet voorstellen dat ik weer in een dip kom! en dan zit je in een dip en kun je je niet voorstellen dat je je ooit nog goed gaat voelen... *zucht* wat een gedoe.

Maar we blijven positief. Ik weet dat alles goed komt en al die waanideeen zijn maar waanideeen. Ik ben enkel de waarnemer, en het brein gooit af en toe opties op om naar te kijken. Maar dat wil niet zeggen dat ik ben wat ik denk

Dus..

quote:

Op dinsdag 9 september 2008 22:13 schreef Take_A_Picture het volgende:
Hoe gemeen is dat dan?? Als je je goed voelt heb je echt zoiets van, nou ik kan me niet voorstellen dat ik weer in een dip kom! en dan zit je in een dip en kun je je niet voorstellen dat je je ooit nog goed gaat voelen... *zucht* wat een gedoe.

Dat is ook een beetje inherent aan het feit dat je geen anti-depressiva meer gebruikt. Dan komen je gevoelens veel meer in "full-effect" naar je toe, en dan zal het gerust lijken dat het nooit meer goedkomt als je in een dip(je) aanbeland bent. Een kwestie van een flink aantal gesprekken met een hulpverlener, problemen aanpakken, vertrouwen in jezelf hebben en vooral veel geduld hebben.

Ik heb persoonlijk wel respect voor mensen die het zonder AD af kunnen, gevoelens kunnen dan wel zo bedreigend zijn. Dan lijkt het me niet meer dan logisch dat je twijfelt of het ooit nog goed komt als je tijdelijk in de put zit.

En zelfs als je aan de Seroxat zit zoals ik dan kunnen bepaalde gebeurtenissen je aangrijpen: als je te horen krijgt dat je contract bij je werkgever niet verlengd wordt en je naar een nieuwe baan kunt gaan uitkijken, zoals bij mij vandaag het geval is. .

Maar ja, we houden de moed erin, en dat moet iedereen doen in dit topique! .

Jeetje dat is kut zeg, dat je contract niet verlengd wordt... sterkte met een nieuwe baan zoeken!

Ik heb heel veel mazzel met mijn werkgever. Die blijft me vertellen dat ik me geen zorgen moet maken om mijn baan, dat ik gewoon mag blijven (zit al sinds juni thuis, begin sindskort weer een beetje met werken).
Dan mag je toch wel in je handjes knijpen, sommige werkgevers zijn niet zo begripvol...

Wow, dat vind ik wel erg goed van je werkgever, TAP!
Lang leve de mensen die er wél mee om kunnen gaan .