Het grote 'rammelaars'topic, deel 19

Ah okay! Nog gefeliciteerd met je verjaardag dan

En sowieso goed nieuws dus, fijn! Die paar maanden zijn vast voorbij voordat je het weet

Dat kan gewoon niet anders Wat is een paar maandjes nu nog als we al zo lang aan het wachten zijn op die verhuis?

Thx voor de gelukwensen

_{(ik probeer die positieve vibe echt op alle mogelijke manieren vast te houden )}

Leuk Leonieke

Tex, knap dat je het verder voor jezelf houdt, ik kan dat dus echt niet haha, heb toch een soort van uitlaatklep nodig omdat niemand het in reallife weet (behalve mijn moeder heb ik het vertelt dat de implanon eruit ging, verder daarna niks meer over gezegd).

Tja vrienden van ons kunnen ook meelezen hier (of ze dat (nog) doen weet ik niet, maar het zou kunnen dus), dus vandaar dat ik niet meteen na een positieve test het hier neer wil gooien, maar het eerst bekend wil maken in mijn omgeving En of ik het aan die omgeving direct bekend maak of netjes de 12 weken wacht of ergens daar tussenin, dat weet ik nog niet, ik vrees dat ik toch niet zo lang mijn mond kan houden

quote:

Op zaterdag 28 juni 2008 17:52 schreef leonieke het volgende:

[..]

Sowieso vroeger ja

Ik pm je wel even _{Is een lang verhaal geworden}

Nog gefeliciteerd!!

_{ennuh PM mij ook eventjes}

Leonieke wat leuk!!!

Spannend leonieke!
Ennuh.. ik ben ook wel benieuwd naar dat lange verhaal, al dan niet per pm

*zucht* *zwijmel*

Gisteren op één of andere campingfeest geweest in zo'n kantine. Barstensvol met kleine kinderen en er liep zo'n schattig ventje rond, jaartje of 5, 6 met een heerlijk ondeugend bekkie. Dus ik tik vriendjelief aan: "Kijk dan wat een schatje" Zegt ie: '' Zo gaat ons kindje er ook uitzien, met van die leuke stekeltjes....''
Veeg me op!!!
Ook is er bij me gependeld, en zo bizar! Elke keer komt er uit dat ik een jongen en een meisje zou krijgen. Laten we het hopen....

En zo rammelen we de maand juni uit met z'n allen.....

leonieke, leuk hoor dat het vroeger wordt. En tja, je kan wat betreft zwanger worden wel met alles rekening houden maar dan komt het nooit goed uit lijkt het wel. 1 van mijn vriendinnetjes heeft echt een knuffelkontkindje, zooooo lief. Zo een wil ik er ook! Zegt mijn lief: nou das goed....

quote:

Op maandag 30 juni 2008 11:00 schreef becky27 het volgende:
leonieke, leuk hoor dat het vroeger wordt. En tja, je kan wat betreft zwanger worden wel met alles rekening houden maar dan komt het nooit goed uit lijkt het wel. 1 van mijn vriendinnetjes heeft echt een knuffelkontkindje, zooooo lief. Zo een wil ik er ook! Zegt mijn lief: nou das goed....

We gaan nu geen ondoordachte beslissingen nemen (dat is écht onze stijl niet) maar gaan niet meer alles laten afhangen van de bouw van ons huis en dat op zich is al een heel rustgevend iets. Ik voel me momenteel ook gewoon veel meer "zen" _{(nu maar hopen dat dit goede gevoel nog een tijdje meegaat )}

Bij ons zal het kiezen om er voor te gaan nooit ondoordacht gaan, past ook niet echt bij mij en ook niet bij mijn lief, ben zelf nogal van het plannen (hoewel je zwangerschappen natuurlijk niet echt kunt plannen), maar ik krijg vaak bij anderen het idee dat er altijd wel een reden is om het uit te stellen, soms natuurlijk heel begrijpelijk hoor. Baan, vaste aanstelling, nieuw huis, verre reis, zoveel jaar bij elkaar zijn etc etc.
Maar ik kan je rustgevende gevoel heel goed begrijpen. Hou vast hou vast!!!

Hahahah Ardenlyn

Nou wij willen allebei heel graag een 2e, maar we wachten zeker nog tot volgend jaar. Ik moet in december examen doen voor mijn opleiding en vind het te zonde als ik die niet af kan maken omdat ik dan te misselijk ben of teveel bekkenklachten heb. Dus nog even geduld, al ga ik er wel steeds meer over nadenken en dromen

Tex, wat goed toch een jaarcontract!

En Leonieke ook al leuk nieuws. Ben blij voor jullie!

Ook weer nieuwe rammelaars zie ik, welkom!

Soooo afgelopen zaterdag definitief aan de laatste pilstrip begonnen.... de tabletjes foliumzuur liggen al klaar daar begin ik morgen vast mee. Dus nog een dagje of 18 de pil, dan de vervelende chocolade vretende week en dan gaan we er weer voor..... (nog ff bevestiging van man gevraagd en die is er ook nog steeds stellig in dit is de laatste "pil" maand)

Rammel!

Nou Marlieske, dat wordt dan gezellig, ik heb nog 1 en 3/4 pilstrip liggen voor ik ermee stop.
Afgelopen weekend met vriendlief erop uit geweest, en ik ben helemaal om
Ik had nog wat twijfels, kan ik dan nog wel genoeg van Meike genieten enz? Maar ik denk dat het ook wel heel goed en leuk voor haar zou zijn. Qua tijdsplanning wachten we nog ffies, dat komt beter uit zeg maar.
Tis niet gezegd dat het in 1 keer lukt, maar uitsluiten kun je het ook niet, vandaar dat we nog even wachten.
Ik zal straks de foliums ook es checken op houdbaarheid.

Mwah, dat heb ik ook wel eens, terwijl ik dus echt niet rammel voor een 2e..maar gewoon het zwanger zijn, en hoe mensen dan met je omgaan, alsof je iets heel bijzonders bent, en iedereen is zo voorkomend en geinteresseerd, dat mis ik wel eens. Net als dat gevoel van zwanger zijn en dat alles spannend is en nieuw en je echt "in verwachting ván" bent.

Ach, ik rammel ook alweer als een gek. Zo fijn, zo'n klein babietje!
Maar aangezien wij toch weer de MMM in moeten en Thomas met een ks is geboren kan het sowieso niet eerder dan feb. 2009. Starten van een evt. nieuwe behandeling that is. En hoe lang het dan weer zou lukken voor (en OF) het lukt is nog de vraag natuurlijk.

Ghehehe...Het zwanger zijn en bevallen hoeft voor mij écht niet meer!
Maar zo'n heerlijk nieuw, klein mensje...
*zucht

Ow ik voel me zooooo stom! Mn kleinste monstertje is nog geen half jaar en ik ben serieus jaloers op "nieuwe mama's"

_{En op alle mama's die wél hun kindje die geweldige hello kitty kleertjes aan kunnen trekken zodner dat het "gek" is...}

Het zwanger zijn vond ik ook altijd erg bijzonder en zou ik best nog wel eens willen maar ik vind mijn kinderen juist leuker worden nu ze ouder zijn.
Dat "rammelen" als ik een baby zie heb ik eigenlijk niet zo.

Hoewel ik er anders over dacht toen mijn kinderen zelf nog baby waren hoor, toen wilde ik juist niet dat ze snel groot werden maar ik vind het dus alleen maar leuker worden.

_{en die "hello kitty" kleertjes kunnen me gestolen worden, vamperotica}

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 06:25 schreef lily het volgende:
Het zwanger zijn vond ik ook altijd erg bijzonder en zou ik best nog wel eens willen maar ik vind mijn kinderen juist leuker worden nu ze ouder zijn.
Dat "rammelen" als ik een baby zie heb ik eigenlijk niet zo.

Hoewel ik er anders over dacht toen mijn kinderen zelf nog baby waren hoor, toen wilde ik juist niet dat ze snel groot werden maar ik vind het dus alleen maar leuker worden.

_{en die "hello kitty" kleertjes kunnen me gestolen worden, vamperotica}

Ik snap daar dus ook niets van, zeker niet van moeders met kindjes die nog geen jaar oud zijn...kijk, dat je graag een tweede wilt kan ik inkomen, maar puur rammelen omdat je een lieve kleine baby ziet, dan lijkt het net alsof je eigen kind niet meer klein (schattig?) genoeg is en dat je daarom een nieuwe wilt (het staat er een beetje raar maar ik weet het niet beter te formuleren) ,

Nou Linde is echt nog wel klein, leuk en schattig hoor , maar het echte baby-ige is er wel af. Dus als ik dan zo'n ieniemienie-mensje zie ga ik echt wel rammelen Niet omdat zij minder leuk is en ik toe ben aan wat nieuws ofzo, want mijn ukkie is alles voor me maar gewoon zo'n klein babietje waar je die bijzondere tijd weer kan meemaken van dat ze net geboren zijn En dat wil niet zeggen dat de tijd die ik nu met Linde meemaak minder leuk is

Oke, ja dat is heel dubbel bij mij, ik snap het wel want het is idd heel bijzonder en intiem zo met je verse beschuitje Maar ik denk dat ik het ook wat rooskleuriger maak in mijn herinnering dan het werkelijk was, ik ben namelijk dolblij dat ik niet meer om de 3 uur hoef te voeden, om de 5 minuten boven de wieg hangt om te kijken of ie nog wel ademt , geen krampjes meer en dat ik weer wat meer vrijheid heb....en ik vind deze leeftijd idd ook veel leuker dan de babytijd.

Wij hebben echt geen superbabytijd gehad hoor Vivi (met een alsmaar honger hebbende en daardoor een echte huilbaby waarvan iedereen zei dat de borstvoeding prima ging en dat het echt geen honger kon zijn) maar toch was het heel bijzonder. Zelfs als ik in paniek mijn moeder belde dat ze NU moest komen omdat Linde al 5 uur non-stop aan het gillen was en ik echt niet meer wist wat ik moest doen want het was geen honger toch zeiden ze?

Maar nu is het inderdaad allemaal veel meer ontspannen en kan ik samen met Linde spelen en echt iets aan haar vertellen en niet alleen maar kijken hoe ze slaapt, eet en poept En ondanks dat alles blijft de begintijd toch zooo speciaal

Ik denk dat ik bij een tweede juist meer zal beseffen dat het eigenlijk best wel bijzonder is, zo'n kleintje. Tot nu toe is alles vooral in de dagdagelijkse stroom der dingen verlopen, en ik herinner me die babytijd nauwelijks meer (krampjes, spugen, helegans doorwaakte nachten, controleren of ze nog ademt... het staat me nog wel wat bij, maar 10 maanden geen 5-6 uur aaneengesloten slapen werkt uiteindelijk ook niet bevorderlijk voor je geheugen)

Ik ben steeds meer gaan genieten van mijn dochter sinds ze echt dingen kan, sinds ze interactie gaf. Dat begon bij het eerste bewuste lachje, maar echt gestart is het naar mijn gevoel maar vanaf 4.5 m, toen ze begon te rollen, en toen kroop ze, daarna was het rechttrekken, toen stapte ze aan de tafel en zo kijk ik weer uit naar wat ze zal kunnen binnenkort.

Ik snap sommige mensen dus ook niet helemaal als ze zeggen "geniet ervan, ze zijn zo snel groot"
Ik vind het nu ook leuker dan toen ze echt heel klein was.

Aan de andere kant vond ik zwanger zijn heel fijn, volledig probleemloos, ik voelde me op en top vrouw omdat ik leven in me droeg. Dat gevoel wil ik nog wel eens ervaren...
Maar zo'n kleintje, zo afhankelijk en broos, heeft uiteindelijk ook wel iets, vooral die geur en de typische manier van huilen. (dat mocht ik onlangs bij kraambezoek nog ervaren)

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 10:25 schreef Vivi het volgende:

[..]

Ik snap daar dus ook niets van, zeker niet van moeders met kindjes die nog geen jaar oud zijn...kijk, dat je graag een tweede wilt kan ik inkomen, maar puur rammelen omdat je een lieve kleine baby ziet, dan lijkt het net alsof je eigen kind niet meer klein (schattig?) genoeg is en dat je daarom een nieuwe wilt (het staat er een beetje raar maar ik weet het niet beter te formuleren) ,

Nou... Ergens omschrijf je het eigenlijk pcies goed _{Alleen niet omdat ie niet meer klein, schattig en lief zou zijn hoor...En inruilen voor een "pasgeboren exemplaar hoeft ook niet}
Zelfs en ie nog maar net een week of 2 was vond ik dat ie al veel te snel "groot" werd!
En het is heus niet dat ik niet geniet van alles wat er nu gebeurd en dat ie steeds meer kan enzo, maar als ik zo'n klein verfrommeld wurmpie zie dan smelt ik gewoon!
En zo'n klein naakt lijffie voor het eerst tegn je aan voelen.....* zucht.

* vamperotica gaat maar kraamverzorgster worden ofzo...

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 06:25 schreef lily het volgende:
Het zwanger zijn vond ik ook altijd erg bijzonder en zou ik best nog wel eens willen maar ik vind mijn kinderen juist leuker worden nu ze ouder zijn.
Dat "rammelen" als ik een baby zie heb ik eigenlijk niet zo.

Hoewel ik er anders over dacht toen mijn kinderen zelf nog baby waren hoor, toen wilde ik juist niet dat ze snel groot werden maar ik vind het dus alleen maar leuker worden.

_{en die "hello kitty" kleertjes kunnen me gestolen worden, vamperotica}

Ik had ook niets met Hello Kitty... Ja de "Hell" variant ervan!
Maar sinds ik tijdens de zwangerschap toch stiekem er een beetje van uit ging dat het mannetje een meisje was ben ik verliefd geworden op dat spul. En helaas....De liefde gaat niet over!

Ik denk dat ik de 2e keer wat zekerder ben als moeder en van mezelf dan dat ik met Noah was. Met Noah heb ik alles maar een beetje over me heen laten komen. Ik hoop een 2e keer er meer en bewuster van te kunnen genieten. En bij Noah gingen sommige dingen niet helemaal zoals ik had gehoopt, zoals de borstvoeding niet wilde lukken. En dat komt oa door gebrek aan kennis bij mij en gebrek aan aandacht/tijd van het ziekenhuis. Ik hoop de 2e keer dus doordat ik nu meer weet, dat soort dingen te voorkomen. En dan zal er ongetwijfeld ook vanalles anders gaan dan ik had gehoopt, want zo gaat dat nou eenmaal met kinderen Maar dan neem ik wel een 3e, 4e, etc tot het een keertje goed gaat _grapje!

En ik vond het met Noah ook steeds leuker en leuker worden naarmate hij ouder wordt Maar nu verlang ik juist naar een pasgeboren babietje, waar je lekker de hele dag mee kan tutten en uren naar kan kijken Terwijl toen Noah net geboren was vond ik het vooral leuk als mijn ouders en zus er waren, want dan had je iemand om dat mee te delen enzow. In mijn eentje had ik zo'n saaie baby die nog niks kon (en bovendien nog krampjes had ook) eigenlijk wel snel gezien Maar goed, dat zal wel een natuurlijk instinct of zoiets zijn

Ja dat snap ik ook wel Tex, dat je van een tweede wat "rustiger" kan genieten misschien, zonder al die stress van OMG wat overkomt me nu weer en doet ie het nog wel? .

Ik zou ook wel een keer een (vanaf het begin) relaxte zwangerschap mee willen maken, met niet de "schrik" van het onverwachte na de test (hoe gewenst Dean ook is hoor, daar heeft het niks mee te maken, maar als je er niet op voorbereid bent denk je toch even "slik!" ). Maar ja, je weet het niet, wie weet ooit nog, en als het bij deze ene blijft is het ook goed, die is al leuk genoeg voor een heel elftal .

Tja ik heb altijd geroepen voor mijn 30ste klaar te willen zijn met het kinderen krijgen, nu gaat dat vast niet meer lukken met een snel gemaakte rekensom en dat is niet zo erg, ik vond het belangrijker dat mijn man en ik er beide klaar voor waren, bij de making van Isa en nu ook weer voor een tweede is dat het geval.
De zwangerschap vond ik helemaal niet leuk, iedere kwaal kwam voorbij, ik werd op het werk weg gepest omdat ik zwanger was, en de ellende met advocaten nam een loopje met onze blijdschap.
Het was dus af en toe genieten en veel spanning en onderhuidse stress die er uiteindelijk op mijn huid in vorm van enorme jeukende bultjes eruit kwam.

De babytijd (Isa is 1 jaar wanneer ik weer stop met de pil) vind ik niet eens zo leuk, nu begint het pas leuk te worden het kruipen, babbelen en straks ook lopen vind ik veel leuker. Het word ook steeds makkelijker.
Lekker mee op de fiets door de zon en mijn meisje zien genieten van de wind langs haar armpjes, onbetaalbaar en door geen ander kind is dat speciale plekje dat ze heeft in mijn hart in te nemen.
Maar mijn hart is groot genoeg om hetzelfde gevoel voor nog een kindje te hebben.

Voor Isa fijn om straks een broertje/zusje te hebben met niet te veel leeftijdsverschil (bijna 2 jaar als we mazzel hebben) en voor mijn lijf is het beter om het niet te lang uit te stellen, volgens mijn behandelend arts(en).
En vooral dat laatste geeft de doorslag, nu wil mijn lijf nog vooruit zonder zware medicatie.
De prednisonkuur direct na de bevalling sloeg goed aan en daar mag ik nu nog van genieten, maar hoe lang dat goed blijft gaan dat weet geen mens.....
En zwanger raken en tegelijkertijd aan de prednison dat doe ik liever niet heeft me vorige keer zo veel kopzorgen gegeven als ik dat kan voorkomen dan ben ik een gelukkig mens.

quote:

Op dinsdag 1 juli 2008 23:02 schreef Vivi het volgende:
Ja dat snap ik ook wel Tex, dat je van een tweede wat "rustiger" kan genieten misschien, zonder al die stress van OMG wat overkomt me nu weer en doet ie het nog wel? .

Ik zou ook wel een keer een (vanaf het begin) relaxte zwangerschap mee willen maken, met niet de "schrik" van het onverwachte na de test (hoe gewenst Dean ook is hoor, daar heeft het niks mee te maken, maar als je er niet op voorbereid bent denk je toch even "slik!" ). Maar ja, je weet het niet, wie weet ooit nog, en als het bij deze ene blijft is het ook goed, die is al leuk genoeg voor een heel elftal .

Ja dat heb ik idd ook wel. Noah is ook meer dan gewenst, maar als je er zo door overvallen wordt zeg maar, sta je er toch vanaf het begin al anders in denk ik. Wat dat betreft vind ik het dus wel leuk om nu ook dat rammelen mee te maken, er zo bewust mee om te gaan, en ervoor te gaan op wat voor ons het juiste moment is

aaarggg, vriendinnetje belde gister dat ze zwanger is!! superleuk en rammelderammel!

_{tis maar stilletjes hier...}

Gisteren op kraamvisite geweest bij de hummel van vrienden. Een meisje van 3 weken oud (5 weken te vroeg geboren), 6 pond. De mama pakte haar op en gaf haar zomaar aan mij
Veel haar! Echt een mooi frummeltje met alles erop en eraan maar dan in het inieminie. Een prachtig meisje!!

_{en op de terugweg in de auto moest ik hard huilen...}

Asyniur
Vreemd gevoel is dat hè? Ik ken gelukkig niet zoveel mensen met kleine kindjes maar heel af en toe krijg ik er eens een in handen en dan is het zo moeilijk om te beseffen dat je nog zo lang moet wachten voor je zelf zo'n hummeltje zult hebben..

Kan me goed voorstellen dat je er verdrietig van wordt!

Wie is er een beetje bekend met pendelen? Sinds een tijdje kan ik het zelf ook, en elke keer als ik gependeld wordt, komt er hetzelfde bij me uit. Ik krijg een jongen en een meisje volgens dat. Nu hoorde ik van de week dat het dus ook bij mannen kan?
Dat wist ik niet, maar gister probeerde ik het bij vriendjelief uit, en wat denk je? Komt er precies hetzelfde als bij mij uit..... Is dat bizar dan?

Dat klinkt wel heel fijn, Shirley
Ikzelf hecht er heel weinig tot geen geloof aan, maar vond het wel leuk om eens te laten doen

quote:

Op zaterdag 19 juli 2008 13:03 schreef Asyniur het volgende:
_{en op de terugweg in de auto moest ik hard huilen...}

ai Het kan soms zo pijnlijk zijn hé: blij zijn voor hen, maar tegelijk zo'n slecht gevoel...

Ik had deze week ook zo'n avond. Even moeten uithuilen, het moest er echt gewoon allemaal uit. Duurde gelukkig niet zo lang. had door dat er iets scheelde, maar ik wou me toch maar stoer houden. Na een half uur vraagt hij of ik een stuk taart wou en ik plaats dat ik vriendelijk bedank, is mijn reactie: "ik voel me zo slecht " Zo'n antwoord had hij toch niet verwacht _{(ondanks het feit dat hij wel wist dat er iets was)}.

En straks begint de babyboom helemaal: na nieuwjaar weken aan een stuk berichten gekregen van vriendinnen die zwanger zijn en de eerste is uitgerekend op 4 augustus.

quote:

Op zaterdag 19 juli 2008 17:27 schreef Shirley het volgende:
Wie is er een beetje bekend met pendelen? Sinds een tijdje kan ik het zelf ook, en elke keer als ik gependeld wordt, komt er hetzelfde bij me uit. Ik krijg een jongen en een meisje volgens dat. Nu hoorde ik van de week dat het dus ook bij mannen kan?
Dat wist ik niet, maar gister probeerde ik het bij vriendjelief uit, en wat denk je? Komt er precies hetzelfde als bij mij uit..... Is dat bizar dan?

dat hadden wij ook. Bij mij kwam er 1 meisje uit, bij mijn vriend ook!
En we willen er twee (hoeft niet perse twee meisjes trouwens ).

En we wonen samen sinds een week en ik vind het nog leuk ook Ik had me best wel zorgen gemaakt uiteraard Het rammelen heb ik nog maar af en toe "last" van, dat is wel erg fijn, ik voel me niet meer zo opgefokt en gefocust op een datum hebben om te beginnen en wat er allemaal mis kan gaan etc. Komt misschien ook omdat niemand met baby's bezig is in onze omgeving.

Ik heb gisteren de laatste pil van de strip ingenomen, heb foliumzuur klaar liggen en begin daar morgen weer mee... vind het nu toch best weer eng nu we er zo definitief weer voor gaan.

Dank voor de lieve reacties

Ik heb ook het idee dat mijn het vooral erg spannend vindt. Maar het blijft gewoon spannend, ook als je het nog een hele tijd uitstelt...
Ik vind het ook spannend, terwijl ik wel heel graag wil.

Nou ja, ik wacht maar geduldig tot hij er ook klaar voor is...

Over dat pendelen: mijn moeder doet dat ook. Ze zegt dat bij iedereen bij wie ze gependeld heeft het altijd is uitgekomen (maar mijn moeder heeft nogal een selectief geheugen). Volgens mijn moeder krijg ik eerst een meisje en dan een jongetje.
_{Mij boeit het niet. Ik wil 'gewoon' 2 gezonde kindjes}

Wij krijgen steeds vaker ruzie. Vriendje snapt niets van mijn gerammel en vind het doodeng dat ik steeds over kinderen begin terwijl hij een half jaar terug ook graag binnenkort kinderen wilde.
Ik ga in september met een avondstudie van vier jaar aan de PABO beginnen en daarbij ook parttime werken.. dus een kindje moeten we zowiezo uitstellen. Ik denk dat we dat kunnen uitstellen tot we weer in een evenwicht zitten waarbij bij mij het werken en leren makkelijk afgaat. Maar vriendjelief is van mening dat we pas na de studie en als ik een aantal jaren werk aan kinderen kunnen beginnen. Hij wil niet van alles opgeven en hij wil eerst een huis kopen.. We wonen nu in een redelijk groot appartement met 2 slaapkamers.

toevoeging: ik heb besloten dat ik die studie nog wilde gaan doen nadat ik met een aantal mensen gesproken had die vertelden dat een kind krijgen tijdens die studie wel mogelijk is, anders had ik de studie uitgesteld.

En ik blijf ook maar roze vloeien sinds mijn laatste "menstruatie (?)" (zie het tweede streepjes topic)

Twinkly, lastig hoor dat je zoveel ruzie met je vriendje hebt over kinderen. maar ja mannen denken over het algemeen nogal praktisch. Ik denk ook dat je dat kunt "uitstellen" tot je het evenwicht hebt gevonden, om het nou vier jaar uit te stellen is nogal wat (weet ook niet hoe oud je bent).

Mijn lief en ik willen er begin volgend jaar voor gaan! Als het aan hem ligt dan zou ik nu al stoppen met de pil, maar we zijn pas vier maanden samen dus dat lijkt me niet handig. En ik ben nog met interne opleidingen bezig dus lastig. Idee is om rond maart of zo te stoppen, dan zijn we bijna een jaar samen.
Het lijkt wel heeel erg op plannen ha ha

Twinkly, vervelend dat je er steeds ruzie over hebt!
Mijn vriend en ik zitten in een redelijk gelijke situatie, maar bij ons gaat het om het willen van een tweede kind waar we geen ruimte voor hebben en ik ga ook weer naar school en studeren.
Mijn vriend denkt daar precies hetzelfde over als jouw vriend en natuurlijk heeft hij daar ook wel gelijk in. Je kan wel alles zo graag willen maar je moet er ook over nadenken of het dan wel een verstandige keuze is. Ik besef me ook dat ik zo hard kan rammelen als ik wil maar dat het NU toch echt niet gaat gebeuren. (binnen nu en een jaar)
Mijn vriend zei ook altijd, dat zien we over een paar jaar dan wel, omdat ik eerst wil gaan studeren. En dan daarna moet er eigenlijk ook nog een nieuw huis komen, omdat we dus te weinig ruimte hebben.
Op een bepaald moment moet je je daarbij neer gaan leggen, want pushen heeft dan toch geen zin.
Mijn vriend en ik praten er af en toe over, omdat hij weet dat ik het graag wil. Dan probeer ik niks op te dringen (want daar begint vaak een ruzie), maar dan wil ik gewoon even laten weten hoe ik erover denk. Nu heeft hij zoiets van, misschien kan het ook wel eerder maar dat zien we tegen die tijd wel. Hij vindt het onzin om daar nu al zo serieus over na te gaan denken terwijl er nog helemaal geen zekerheid is.
Ik hoop dat dit je een beetje helpt.

Pendelen daar heb ik wel van gehoord maar ken niemand bij wie het ooit gedaan is.
Ben wel benieuwd wat er bij mij uit zal komen, als het ooit eens gedaan wordt.

Becky, spannend hoor! Hoelang duurt die interne opleiding nog?
Het lijkt op plannen, maar ik geloof dat we dat hier allemaal doen.

twinkly, je kent mijn mening over het combineren van deze specifieke studie en heb krijgen/hebben van een kind. Het is echt wel mogelijk en ik denk dat dat voro jou en je vriend ook wel duidelijker zal worden als je er eenmaal in zit. Sterkte, het lijkt me vreselijk om over zoiets ruzie te hebben

Twinkly, vervelend dat jullie er steeds ruzie over hebben.

Ik kan je eigenlijk alleen mijn persoonlijke ervaring vertellen… Vriendlief vond kinderen ook maar niks voor ons. Eerst was het ‘nooit’ (toen we een jaar of 2 samen waren), dat werd (als ik 30 ben-we zijn even oud), naar ‘we hebben geen plaats, het kan niet’
We woonden toen op een éénkamer-appartement.

Ik had al lang een kinderwens en langzaam zijn we er beiden in gegroeid dat we toch voor een kindje zouden gaan. Ik was namelijk ook net een opleiding gestart in avondonderwijs (3jaar, boekhouden) en wilde absoluut niet wachten tot na de opleiding. Dat leek me veel te lang.

Ik werd heel snel zwanger (1e ronde, was 3 maand bezig met de opleiding) en we keken tijdens de zwangerschap uit naar een huisje. Mijn eerste jaar heb ik zonder problemen afgerond. Mijn tweede jaar is een zwaar jaar geweest… ondanks dat ik de eerste 4 maand van het tweede academiejaar voltijds thuis was, en de 4 maanden erna halftijds werkte, is het mij maar net gelukt. Of dat hoop ik, want ik heb nog 1 vak opnieuw te doen in augustus. (Hier is alles nog lineair, je kan dus niet vakken uit het 1e jaar “meeslepen” tot in het 3e jaar. Je moet slagen voor alle vakken voor je over mag)

Persoonlijk lukte het me niet (nu ja nauwelijks) om en te werken (sinds 3 maand weer 36u/week) en voor mijn dochter te zorgen en nog eens te studeren. Mijn dochter is bijna 11 maand en ze slaapt nog niet door, erg nadelig voor de concentratie en het geheugen. (en dat ervaren ook andere moeders met dreumesjes die dan nog steeds niet doorslapen)
Maar goed, het kan ook heel anders gaan. Kijk maar naar owlet (maar haar verhaal ken ik eigenlijk niet, baseer me op de post hierboven) en naar p_iglet (petje af!)

Ik weet hoe moeilijk het is, maar vaak helpt het om alles wat te laten rusten. Mannen ervaren het snel als gepush… maar als er ook bij hem een kinderwens is, denk ik niet dat het nog tot na je opleiding zal duren.

Hier ook nog steeds hetzelfde, en ook wij hebben er ruzie over gehad Twinky
Het is gewoon zo onwijs moeilijk als je niet hetzelfde denkt over zoiets..
Maar nu heb ik mezelf weer even rustiger gekregen, soms is het even heel heftig dan moet ik soms echt huilen maar het gaat nu al weer een week erg goed en ben weer rustiger en kan nu weer even denken, het komt wel..

Appelsap, die opleiding duurt tot september 2009, met de grootste piek tussen september 2008 en april 2009 (stages). Daarnaast is het overheid dus redelijk flexibel.