Hoi! Ja, ik heb idd een kloontje aangemaakt omdat mijn ex mogelijk dit allemaal terug kan gaan lezen en ik daar zo geen behoefte aan heb. Heb wel ontzettend veel behoefte om mijn verhaal hier ff te droppen.
Ben nu sinds kleine 2 maanden single na een relatie van ruim 1,5 jaar. De relatie bestond voornamelijk uit problemen aan zijn kant, werkgezeik, ontslaggezeik, advocatengezeik, WW-gezeik, geldgezeik etc. Ik ben er in die 1,5 jaar alleen maar voor hem geweest. Heb continu geprobeerd hem gelukkig te maken, maar er was bijna geen tijd voor leuke dingen doen omdat er geen geld voor was en omdat zijn humeur daar niet naar stond. Dus heb mezelf behoorlijk weggecijferd. Ik was/ben zo gek op die jongen, maar kreeg het veel minder terug dan ik nodig had, dus ging ik nog meer mijn best doen. We wonen meer dan 100km uit elkaar en zagen elkaar voornamelijk in het weekend en de maandag erbij. We hadden het al lange tijd over samenwonen en dat ik bij hem zou gaan wonen, maar ik mocht het nooit hebben over wanneer. Afgelopen maart zijn we 3 weken met elkaar op vakantie geweest en dat was echt tof, met ook heus wel moeilijke momenten voor mij, maar goed we zaten emotioneel anders in elkaar (ik ontzettend van het delen en hij juist niet) maar dat nam ik maar op de koop toe. Ik wil immers graag verder in mijn leven, toch ook wel trouwen en kindjes binnen aantal jaar en zag dat allemaal vor me met hem. Na de vakantie dus eindelijk op mijn strepen gaan staan en min of meer geeist te horen wanneer hij van plan was om samen te gaan wonen, want dat op en neer gereis werkte voor mij niet meer. Wilde ook heel graag ander werk, maar had geen zin om iets in mijn eigen woonplaats te zoeken als ik binnen paar maanden bij hem zou gaan wonen. Ik stond al een jaar stil en bouwde niets meer op in mijn eigen omgeving. Richtte me helemaal op het samenwonen en mijn leven daar opbouwen.
Toen ik min of meer een antwoord eiste op de vraag wanneer moest hij opeens nadenken en gaf hij out of the blue aan dat hij zich benauwd voelde in de relatie. Na een week nadenken spraken we af en kwam het er op neer dat hij geen vertrouwen er in had dat ik mijn eigen leven zou opbouwen en het idee had dat ik mijn geluk afhankelijk liet zijn van hem. Dus was het opeens uit...
De eerste dagen voelde ik me wel ok, super verdrietig, maar besefte het allemaal nog niet. We hadden in die dagen ook contact en hij gaf me duidelijk het gevoel dat het niet aan zijn gevoel lag, maar dat hij vond dat we een ander idee van relatie hadden. De weken daarna hadden we weinig contact. Er liepen nog wat laatste dingen bij hem met advocaat en werk en we hadden daar contact over. Ik ben ook nog een keer (na een maand ongeveer) naar hem toe gegaan om antwoorden te krijgen en te kijken hoe de vlag erbij hing. Hij was niet van gedachte veranderd, hij had het soms ook wel moeilijk, maar leek redelijk klaar met me te zijn, maar gaf wel aan dat ik bijzonder voor hem was. Door hem te zien besefte ik dat ik nog ontzettend veel hoop had dat het toch goed zou komen. Kon hem ook helemaal niet loslaten, dus belden we nog over zaken die speelden. Daarnaast vertelde hij ook allemaal leuke dingen die hij had gedaan, ging doen en van plan was. Opeens is er weer geld, heeft hij bijna een baan en is hij van alle gezeik af.
Ik trok het echt niet om te horen dat hij leuke dingen deed en dacht bij alles dat hij dat met een nieuwe vriendin/scharrel deed en dat sloopte me. Heb uiteindelijk vorige week via een mail laten weten dat ik het niet meer trok om contact met hem te hebben en dat ik hem ook van Hyves zou verwijderen omdat ik niet meer wilde weten waar hij mee bezig was. Alles wat ik van/over hem hoorde, waren voor mij weer redenen om te gaan piekeren en malen en ik lig al sinds het uit is nachtenlang wakker.
Ik kreeg een mail terug dat hij idd niet zoveel met me kon omdat ik alleen maar wilde horen dat het tussen ons goed zou komen en dat hij zich daarom zakelijker/koeler had opgesteld om me geen hoop te geven en dat hij wel hoopte dat er ooit weer contact zou zijn omdat ik wel belangrijk voor hem was. Wederom werd me duidelijk dat hij echt klaar met me was.
Ik probeer zoveel mogelijk te ondernemen om maar niet thuis te zijn, maar merk dat het alleen maar een vlucht is. Afgelopen weekend staan zoenen en dat werkte toen enorm als afleiding. Ik was dronken en het boeide me geen reet met wie ik stond te zoenen, wilde gewoon niet aan hem denken. Nu komt daarbij dat mijn beste vriend die bij me in de straat woonde sinds vorige week wel samenwoont met zijn nieuwe vriendin ook zeker 100km verder en dat ik hem dus alleen nog kan mailen en heel af en toe kan bellen. En mijn beste vriendin die het sindskort ook uit heeft met haar soort van vriend van 5 maanden is super jaloers als ik aandacht krijg en zij niet. Dit resulteerde gisteravond weer in een silent treatment van een uur in de auto toen we terug kwamen van voetbal kijken. Daarnaast heb ik gewoon geen vriendinnen meer omdat ik ook niets meer had opgebouwd. Heb het idee dat ik er echt helemaal alleen voorsta.
Het verrotte is dat ik eigenlijk niet zoveel bij mijn ex kwijt kon, maar wel als ik ruzie met mijn vriendin had. Ik miste hem gisteravond en vandaag zo erg en heb zoveel behoefte om even in zijn armen weg te kruipen of om hem te mailen, maar ik weet dat het geen zin heeft. Hij wil me niet meer en dat moet ik accepteren, het wil alleen niet lukken. Hoe kan hij mij niet willen terwijl ik alles voor hem heb gedaan? Waarom wil ik hem nog uberhaupt? Ik snap niet hoe zulke dingen werken, weet alleen wat ik voel.
Kwam e net achter dat ik nog steeds op zijn Hyves kan kijken en weet inmiddels dat ie weer werk heeft en dat hij een nieuwe Hyves-vriendin heeft die perfect zijn neuwe scharrel kan zijn en een geweldige look-a-like van mij is, alleen woont zij wel in zijn woonplaats. Ik wil niet checken en toch doe ik het en nu voel ik me dubbel kut.
Sorry voor lange verhaal, maar moest het ergens kwijt...