Expartner die alimentatie weigert te betalen

Wil iemand even een polletje maken om te testen hoeveel van de mensen die in dit topic reageren op Trots op Nederland zouden stemmen? Ben ik zo maar eens benieuwd naar.

quote:

Op maandag 28 april 2008 22:44 schreef DancingPhoebe het volgende:
Wil iemand even een polletje maken om te testen hoeveel van de mensen die in dit topic reageren op Trots op Nederland zouden stemmen? Ben ik zo maar eens benieuwd naar.

Hint: van parteralimentatie is over het algemeen geen sprake bij gezinnen die worden onderhouden door SBS6-kijkende bankhangers.

quote:

Op maandag 28 april 2008 20:51 schreef boarn het volgende:
Gelukkig houden de rechters vandaag de dag rekening met vrouwen die meewerken op het bedrijf en daar geen salaris voor ontvangen. Mijn ma heeft 25 jaar voor mijn vpa klaar gestaan en hem ondersteund zodat hij nu kan zijn waar hij is. Helaas is hij zn ontdankbare vent die haar zonder enige cent op straat flikkerde. De rechter heeft bepaald dat mijn ma recht heeft op allimentatie en de deurwaarder komt dat elke maand bij hem halen omdat hij weigert te betalen.

Als je moeder volwaardig heeft meegewerkt binnen het bedrijf, zou ze aan een gelijkwaardige baan moeten kunnen komen. Ik ken een dame van dezelfde leeftijd die (administratief) vrijwilligerswerk is gaan doen toen de kinderen naar de middelbare school gingen, en toen ze ging scheiden en aan het werk moest vond ze een baan op gelijk niveau. Waarom gebruikt jouw moeder die ervaring niet? Just curious

Mijn moeder zat in een maatschap van een agrarische onderneming, wat feitelijk alleen maar inhoud dat je een aandeel op papier hebt, ondanks dat ze ook gewoon 60 a 70 uur in de week werkte (en ja, daar valt het huishouden wat mij betreft ook onder). Maar goed, hoe dat precies zit maakt niet zo veel uit. Feit is dat de rechter heeft bepaald dat zij aanspraak heeft op partneralimentatie en dat hij dat ook weigert te betalen. Een deurwaarder komt dat dus elke maan halen en dat is denk ik het antwoord wat TS wil weten.

Hoe het verder allemaal in elkaar steekt bij mij ouders maakt niet zo veel uit, daar beslist de rechter wel over. Ik wil alleen maar aangeven dat het niet zo gewoon en simpel is om te zeggen, de vrouw moet zichzelf maar kunnen redden en de man heeft geen enkele verantwoording naar zijn expartner. Als je mans genoeg bent om haar zo maar de straat op te zetten, dan moet je ook mans genoeg zijn om haar financieel nog wat te steunen.

En voor TS:

Inning achterstallige alimentatie
Wanneer een alimentatieplichtige weigert de jaarlijkse wettelijke indexering te voldoen, en/of weigert een ontstane achterstand in te lopen, bestaat de mogelijkheid om executiemaatregelen te treffen. Een uitspraak van de rechter kan uit handen worden gegeven aan de deurwaarder. Indien het uitsluitend kinderalimentatie betreft, kan de inning ook uit handen worden gegeven aan het Landelijk Bureau Inning Onderhandsbijdragen (LBIO).
De ex-echtgenoten, dan wel ex-partners, die hun afspraken omtrent de alimentatie hebben opgenomen in een convenant staan in eerste instantie met lege handen. Een convenant kan namelijk niet door de deurwaarder of het LBIO ten uitvoer worden gelegd. Dan is eerst een procedure noodzakelijk, waarin de gemaakte afspraken alsnog in een uitspraak van de rechter worden vastgelegd.
Ex-partners en ex-echtgenoten doen er daarom verstandig aan om de afspraken omtrent alimentatie zoveel mogelijk te laten opnemen in een uitspraak van de rechter, ook wanneer zij onderling overeenstemming hebben bereikt. Daarnaast is het raadzaam er zoveel mogelijk op toe te zien dat de wettelijke indexering ook jaarlijks wordt nageleefd. Dat voorkomt discussie achteraf over de hoogte van de ontstane achterstand en het juiste alimentatiebedrag.

bron: alimentatie.nl

quote:

Op maandag 28 april 2008 23:05 schreef boarn het volgende:
Mijn moeder zat in een maatschap van een agrarische onderneming, wat feitelijk alleen maar inhoud dat je een aandeel op papier hebt, ondanks dat ze ook gewoon 60 a 70 uur in de week werkte (en ja, daar valt het huishouden wat mij betreft ook onder).

Dus je moeder heeft geen baan in het bedrijf gehad, als het alleen een aandeel op papier betreft. En het ging me niet om de alimentatie, maar om het negatieve baanscenario dat je schetst. Een vrouw die bijv. de administratie van het bedrijf van haar man heeft gedaan, kan echt wel een baan op vergelijkbaar niveau vinden. Veel bedrijven nemen juist liever een ervaren, trouwe kracht aan dat een huppel van 20.

quote:

Als je mans genoeg bent om haar zo maar de straat op te zetten, dan moet je ook mans genoeg zijn om haar financieel nog wat te steunen.

Betekent dat dat je visie anders is als de vrouw zélf besluit op te stappen? Dat ze dan maar mans genoeg moet zijn om haar eigen financiele consequenties te dragen?

quote:

Op maandag 28 april 2008 20:41 schreef Oblivion het volgende:




En oh de rest van JOUW berichtje...
[..]

Ja de exen weten idd maar al te goed wat hun expartners doen en waarvan ze het betalen toch?
Die auto kan op leasebasis zijn en anders heeft hij hem waarschijnlijk gewoon nodig i.v.m zijn bedrijf, een directeur in een rotte kever is ook een aanfluiting nietwaar?

Heerlijk dat zijn ex hem zo in de gaten blijft houden trouwens

Een advocaat bekijkt echt wel of hij op dit moment in staat is om te betalen en als dat niet zo is heeft ze gewoon pech, ze kan moeilijk verwachten dat als zijn bedrijf even in moeilijke tijden zit dat hij zijn auto maar gaat verkopen om haar boterham te beleggen, hij moet ook verder met zijn leven en toekomst.

quote:

Op maandag 28 april 2008 22:42 schreef Swetsenegger het volgende:

Ik zou me kapot schamen als ik als vrouw toekomstig geld van die man ging vragen. Daarnaast vind ik het moreel ook fout.

Precies.


Het ziet er trouwens naar uit dat de jongste van de 4 inmiddels 24 is en moeder dus daarvoor geen geld meer krijgt en ze dat ook nog mist
Doorgaans worden de vaders door de moeders ook nog even uitgemolken betreffende de kinderen tot 23
Maar goed, dat is een ander verhaal.

quote:

Ik zou me kapot schamen als ik als vrouw toekomstig geld van die man ging vragen. Daarnaast vind ik het moreel ook fout.

Ik zou me kapot schamen als ik mijn ex-partner, van wie ik het tijdens ons huwelijk een prima idee vond dat ze niet voor geld werkte, maar thuis de boel regelde, het na de scheiding verder helemaal zelf zou laten opknappen. Maar dat terzijde

quote:

Op maandag 28 april 2008 22:42 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Welkom in de wereld van carriere maken. Je weet wel.. die stress die die vent al die jaren had.

Hoe dan ook heb je als vrouw een achterstand qua carriere bij een traditionele taakverdeling. Daar mag imo voor gecompenseerd worden.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 00:38 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Ik zou me kapot schamen als ik mijn ex-partner, van wie ik het tijdens ons huwelijk een prima idee vond dat ze niet voor geld werkte, maar thuis de boel regelde, het na de scheiding verder helemaal zelf zou laten opknappen. Maar dat terzijde

dat dus.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 00:38 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Ik zou me kapot schamen als ik mijn ex-partner, van wie ik het tijdens ons huwelijk een prima idee vond dat ze niet voor geld werkte, maar thuis de boel regelde, het na de scheiding verder helemaal zelf zou laten opknappen. Maar dat terzijde

Nogmaals, wordt HIJ gecompenseerd voor al die gemiste uren met de kinderen? Of is dat opeens niet in geld uit te drukken.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 07:01 schreef Alicey het volgende:

[..]

Hoe dan ook heb je als vrouw een achterstand qua carriere bij een traditionele taakverdeling. Daar mag imo voor gecompenseerd worden.

En als man heb je een achterstand qua sociaal gezinsleven. Daar mag imo voor gecompenseerd worden. Er wordt hier nu net gedaan alsof carriere alleen maar leuk is.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 00:38 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Ik zou me kapot schamen als ik mijn ex-partner, van wie ik het tijdens ons huwelijk een prima idee vond dat ze niet voor geld werkte, maar thuis de boel regelde, het na de scheiding verder helemaal zelf zou laten opknappen. Maar dat terzijde

ligt denk ik ook enorm aan de manier waarop de relatie geeindigd is.
kan me nl goed voorstellen dat als je als vrouw weggaat omdat je t allemaal niet meer aankan dat je dan ook zijn geld neit wil omdat je nu eindelijk zelf wilt leven en dus op eigen benen wilt staan.

quote:

Op maandag 28 april 2008 23:05 schreef boarn het volgende:
Als je mans genoeg bent om haar zo maar de straat op te zetten, dan moet je ook mans genoeg zijn om haar financieel nog wat te steunen.

Ah ok, dus als ZIJ de scheiding aanvraagt hoeft er geen partner alimentatie betaald te worden?

Ik denk dat het voor ieders eigenwaarde sowieso veel beter is als je het zelf kunt redden en niet afhankelijk bent van een man die voor jou moet betalen. Ik snap wel dat partneralimentatie voor oudere generaties soms nog onontkoombaar is, maar ik zie soms vrouwen enorm veel energie steken in het krijgen van dat geld en dan bekruipt me wel eens de gedachte dat als ze diezelfde energie zouden steken in het vinden van een baan, dat ze die dan echt wel zouden vinden en uiteindelijk een stuk gelukkiger zouden zijn. Want het is alleen maar negatieve energie natuurlijk.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 07:58 schreef Swetsenegger het volgende:
Nogmaals, wordt HIJ gecompenseerd voor al die gemiste uren met de kinderen? Of is dat opeens niet in geld uit te drukken.

Hi Swets

Dat is een heel andere discussie. Maar ook daarover moeten gewoon afspraken gemaakt worden, want het zijn namelijk net zo goed zijn kinderen (hoop ik voor hem).

En volgens mij gaat het niet om 'compensatie' (als vergelding ergens voor), maar om praktische afspraken die ervoor bedoeld zijn te zorgen dat beide partners na afloop van het huwelijk een redelijk bestaansminimum hebben. Het is net Nederland in het klein: de meestvermogende draagt - gedurende een x periode - een deel van de lasten van de minstvermogende, totdat de minstvermogende in staat is (of geacht wordt in staat te zijn) zichzelf weer helemaal te redden.

Vergelding kan ik niet achter staan; dat komt namelijk nooit goed. Maar het 'draagkrachtprincipe' vind ik meer dan terecht.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 09:02 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Hi Swets

Dat is een heel andere discussie. Maar ook daarover moeten gewoon afspraken gemaakt worden, want het zijn namelijk net zo goed zijn kinderen (hoop ik voor hem).

En volgens mij gaat het niet om 'compensatie' (als vergelding ergens voor), maar om praktische afspraken die ervoor bedoeld zijn te zorgen dat beide partners na afloop van het huwelijk een redelijk bestaansminimum hebben. Het is net Nederland in het klein: de meestvermogende draagt - gedurende een x periode - een deel van de lasten van de minstvermogende, totdat de minstvermogende in staat is (of geacht wordt in staat te zijn) zichzelf weer helemaal te redden.

Vergelding kan ik niet achter staan; dat komt namelijk nooit goed. Maar het 'draagkrachtprincipe' vind ik meer dan terecht.

Volgens de meeste hier gaat het wel om compensatie voor het mislopen van carrierekansen, zie de post van Alicey. En het draagkracht principe is gewoon door het Nederlandse sociale vangnet opgelost. Ik zie niet in wat een expartner daarmee te maken heeft.

Simpel gezegd vind ik het vreemd dat er een geldelijke vergoeding zou moeten zijn omdat de vrouw carrierekansen zou hebben misgelopen. Dit is namelijk al discutabel. Er is op geen enkele manier te bewijzen dat ze zonder die kinderen wel carriere gemaakt zou hebben. Kortom, haar verminderde carriere kansen zijn imo van hetzelfde niveau als het gemis aan gezinsleven van zijn kant. Dat heft elkaar dus mooi op.

Want al die dramaverhalen van die 'vrouwtjes' die maar achter gelaten worden, laten we het nu eens omdraaien. Er wordt maar vanuit gegaan dat die mannen carriere maken leuk vinden. Als ik naar mijn eigen omgeving kijk is dat toch niet helemaal de waarheid voor het grootste deel. Het liefst zou ik zelf ook gewoon lekker thuis met de kinderen zijn, maar er moet iemand zijn die brood op de plank brengt. Omdat de meeste mannen voor de kinderen kwamen al meer verdiende, ondanks gelijke carrierekansen tot dat moment, blijft die vaak werken. En omdat er kinderen zijn werkt hij een tandje harder, pakt af en toe een overuurtje zodat z'n gezin niets te kort komt.

Dat wordt opgemerkt, hij krijgt promotie, meer salaris maar ook meer verantwoordelijkheden, wat langere dagen, af en toe naar het buitenland, etc. Maar het gezin kan goed rondkomen. Kinderen goed in de kleren, af en toe een weekendje weg voor Pa en Ma en een hapje buiten de deur eten.

En dan wil zij scheiden, want hij is nooit thuis (duh). En alles waar hij voor werkte wordt onder z'n poten vandaan getrokken. Vrouw, kinderen ziet hij 1 keer in de 2 weken als hij mazzel heeft, huis, helft van het opgebouwde kaptiaal voor later... Het enige wat hij nog heeft is zijn werk en daar moet hij dan ook nog haar van betalen...

Mjha, nou deze meneer had kennelijk zo weinig tijd dat hij ondertussen ook nog een nieuw liefje heeft kunnen score...

Waar er twee scheiden hebben er twee schuld.

En zoals al gezegd, voor het garanderen van een bestaansminimum is er de bijstand. Hoewel je het aan jezelf en de maatschappij verplicht bent te gaan werken (vind ik dan) kun je daar altijd op terugvallen. Partnerallimentatie is dus nergens voor nodig.

Mijn ex man wilde alimentatie van mij. Had alleen maar schulden toen ik hem ontmoette, heb een opleiding voor hem betaald, kreeg hij een aardige baan mee, verdiende leuk geld, gaf hij zelf uit terwijl ik hard bleef werken voor het betalen van zijn schulden.
Toen ik dat (en wat andere dingen) helemaal zat was ben ik vertrokken, kwam meneer melden, met een grijns, dat aangezien ik veel meer verdiende hij eigenlijk wel recht had op alimentatie van mij.
Heb iets geroepen over missen van lichaamsdelen en er was iets met deur die heel hard dichtging.

Moet ik hem nu eigenlijk ook zielig vinden omdat ik hem heb laten wennen aan een leuk inkomen en een ander die voor hem zorgt zodat hij alleen maar hoefde te feesten en ben ik hem dus eigenlijk alimentatie schuldig?
Dacht het niet, ieder mens kan uitstekend voor zichzelf zorgen maar waar je ook maar leest over partner alimentatie en een alimentatiebetaler die lekker verder gaat met zijn leven komen er altijd meteen mensen met de zielige verhalen over die arme vrouwtjes die gezwoegd hebben op het zware huishouden zonder afwasmachine, kookpotten en 14 kinderen en moeten ze daarvoor gecompenseerd worden.
Als ik al die verhalen mag geloven bestaat Nederland voor 90% uit mannelijke directeuren met enorme kapitalen en zijn al die huismoeders zielig en 'door omstandigheden' hun hele leven zichzelf aan het opofferen.

oh btw, ik heb dus geen alimentatie betaald, maar ach, ik heb mijn ex man ook 'ontslagen' van de afspraak dat hij altijd het vuilnis buiten zet, jaja, afspraak is afspraak, maar toch vond ik het niet nodig om hem na de scheiding aan die keiharde afspraak te houden.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 09:28 schreef Swetsenegger het volgende:
Volgens de meeste hier gaat het wel om compensatie voor het mislopen van carrierekansen, zie de post van Alicey. En het draagkracht principe is gewoon door het Nederlandse sociale vangnet opgelost. Ik zie niet in wat een expartner daarmee te maken heeft.

Je mag best terugzwaaien hoor Ik bedoel: wij zijn niet getrouwd, dus mij hoef je nooit te betalen En zwaaien kosten nix

Owkee, ff herformuleren. Het gaat er niet om dat het mislopen van carrierekansen gecompenseerd moet worden. Het gaat erom dat degene met de minste inkomsten (M/V) in staat moet worden gesteld / de tijd moet krijgen om op poten te komen. En vaak is het zo dat de vrouw de minste inkomsten van zichzelf heeft. En dat ze - omdat ze tijdens het huwelijk thuis is gebleven voor de kids - ook niet echt carriere heeft gemaakt (en dus niet makkelijk op een redelijk inkomen kan instromen).

Da wast

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 11:17 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Het gaat erom dat degene met de minste inkomsten (M/V) in staat moet worden gesteld / de tijd moet krijgen om op poten te komen. E

Even serieus:
1. Waarom
2. Waarom is daar de expartner verantwoordelijk voor

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 11:17 schreef ElisaB het volgende:

[..]

Je mag best terugzwaaien hoor Ik bedoel: wij zijn niet getrouwd, dus mij hoef je nooit te betalen En zwaaien kosten nix

Ik ben wel met E.T. getrouwd en die heeft al aangegeven NOOIT partneralimentatie te willen. PLus dat ik haar natuurlijk geen toestemming geef voor een scheiding.

quote:

Owkee, ff herformuleren. Het gaat er niet om dat het mislopen van carrierekansen gecompenseerd moet worden. Het gaat erom dat degene met de minste inkomsten (M/V) in staat moet worden gesteld / de tijd moet krijgen om op poten te komen. En vaak is het zo dat de vrouw de minste inkomsten van zichzelf heeft. En dat ze - omdat ze tijdens het huwelijk thuis is gebleven voor de kids - ook niet echt carriere heeft gemaakt (en dus niet makkelijk op een redelijk inkomen kan instromen).

Da wast

Daar hebben we in nederland allerlei wettelijke,maatschappelijke en sociale voorzieningen voor, anders dan de ex partner.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 07:59 schreef Ynske het volgende:

[..]

ligt denk ik ook enorm aan de manier waarop de relatie geeindigd is.
kan me nl goed voorstellen dat als je als vrouw weggaat omdat je t allemaal niet meer aankan dat je dan ook zijn geld neit wil omdat je nu eindelijk zelf wilt leven en dus op eigen benen wilt staan.

Meestal werkt het anders. Hij is een lul geweest, dus hij moet maar dokken.

quote:

Op dinsdag 29 april 2008 09:28 schreef Swetsenegger het volgende:
En het draagkracht principe is gewoon door het Nederlandse sociale vangnet opgelost. Ik zie niet in wat een expartner daarmee te maken heeft.

Maar moet de samenleving dan opdraaien voor de keuzes die door man en vrouw samen gemaakt zijn? Prima dat mensen kiezen voor een bepaalde verdeling, maar als dat ophoudt, vind ik het logischer om de man daarvoor op te laten draaien dan de samenleving. Nog logischer vind ik het (voor de huidige generatie dan, voor vrouwen van 'vroeger' heb ik meer begrip) om gewoon aan het werk te gaan. Dan heb je ook geen vangnet meer nodig, van man of samenleving. Ik heb trouwens begrepen dat je, als je in de bijstand zit, wel partneralimentatie moet vragen, omdat je anders zelf gekort wordt.