Waarom veranderen mensen in ouders?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:03 schreef cinnamongirl het volgende:
Vind het eng hoe sommige mensen tegen voortplanten aankijken tegenwoordig.
Nu is het een wónder en wordt de koter op een voetstuk geplaatst en word je raar aangekeken als je je kind niet op nummer 1 zet en je leven ervoor opoffert en hem altijd het beste van het beste aanbiedt.

Misschien is het gewoon zo dat de mens te ver is geëvolueerd om om voortplanting, zwangerschap en het grootbrengen van je kroost gewoon als een deel van het leven te beschouwen, net als eten, drinken, jagen (op vrouwen of op geld) en gewoon genieten als je daar de kans toe hebt.
Nee, voor de menselijke soort is het voortbrengen van nakomelingen iets héél speciaals geworden. In de ogen van sommigen die net hun eerste nestje hebben tenminste...

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:35 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

De 'drieeenheid' en 'religieuze symboliek' komt ook rechtstreeks uit de koker van Dan Brown

Nou, nee, probeer het eens met boeken van een jaartje of 1500 eerder, maar goed. DVC is trouwens een gemakkelijker leesbare versie van de Slinger van Foucault van Eco, maar dat terzijde.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:42 schreef remlof het volgende:


Nee, voor de menselijke soort is het voortbrengen van nakomelingen iets héél speciaals geworden.gemaakt

Althans: de mensen die een keuze hebben.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:41 schreef Misstique het volgende:
Bovendien vind ik het persoonlijk erg jammer dat de quality-time waar je het over hebt alleen nog met het gezin gespendeerd kan worden, ipv (ook) met vrienden.

Dat komt doordat er vaak weinig "vrije" tijd is. De tijd die je hebt spendeer je dan toch echt het liefst met je gezin.
Maar dat neemt niet weg dat een avondje uit met vrienden niet heel leuk is natuurlijk. Veel ouders maken hier in mijn beleving dan ook heus wel tijd voor vrij.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:42 schreef remlof het volgende:

[..]

Misschien is het gewoon zo dat de mens te ver is geëvolueerd om om voortplanting, zwangerschap en het grootbrengen van je kroost gewoon als een deel van het leven te beschouwen, net als eten, drinken, jagen (op vrouwen of op geld) en gewoon genieten als je daar de kans toe hebt.
Nee, voor de menselijke soort is het voortbrengen van nakomelingen iets héél speciaals geworden. In de ogen van sommigen die net hun eerste nestje hebben tenminste...

Maar is vriendschap dan juist niet om daar in het redelijke in mee te gaan en in mee te leven? Empathie, weet je wel?
Als een vriend een nieuwe auto heeft gekocht, komt ie die ook showen, maken we een rondje rond de auto, prijzen hem aan alle kanten en als we hem later weer zien, zal het gesprek ook zeker weer (even) over die auto gaan. Of iemand die een andere baan heeft, of een wereldreis heeft gemaakt, of zijn huwelijk aan het plannen is....vriendschap, een relatie met mensen, is ook interesse tonen in datgene wat die persoon enthousiast, blij, gelukkig maakt, imo. Als het teveel wordt (en dat geldt ook voor kinderen) mag je dat in een vriendschap zeker zeggen, maar zeker in het begin, een nieuwe zwangerschap, net een baby, is het toch logisch dat dat een belangrijk deel van het leven van die personen is?

Goed topic.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:47 schreef lily het volgende:

[..]

Dat komt doordat er vaak weinig "vrije" tijd is. De tijd die je hebt spendeer je dan toch echt het liefst met je gezin.
Maar dat neemt niet weg dat een avondje uit met vrienden niet heel leuk is natuurlijk. Veel ouders maken hier in mijn beleving dan ook heus wel tijd voor vrij.

Dat klopt, alleen praten ze dan voornamelijk over (hun) kinderen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:03 schreef cinnamongirl het volgende:
Vind het eng hoe sommige mensen tegen voortplanten aankijken tegenwoordig.....

Ik ook. Maar anders dan jij.
Het lijkt potverdomme wel alsof je gestoord bent als je kinderen krijgt/neemt/ontvangt/wat dan ook! Ik ken nauwelijks mensen met kinderen. Allemaal druk, druk met de carriere. Nog een snellere auto, nog meer verdienen, nachten doorfeesten en boeiende gesprekken voeren over allerhande onderwerpen (lees: geld,het nieuwe huis, de volgende vakantie - ver weg- , het nieuwe restaurant, het laatste - nog niet gelezen- boek). Geweldig. Wild! Zij leven echt.

Ik heb ook jaren zo geleefd. Echt boeiende gesprekken gevoerd met wildvreemde mensen (doe ik nog zelden), bijzondere plekken bezocht (soms), uitgebreid carriere gemaakt (nog steeds, maar op een lager pitje), huis gekocht en een nog snellere auto (nee, wel groter want meer mee te nemen), heel veel gelezen (doe ik nog steeds, 5 boeken per week naast man, kinderen, werk en internet) en er veel over gesproken (nooit meer), veel, heel veel gedronken en gerookt (nee, gestopt en in de kroeg zie je me ook niet meer) en vele vrienden (zijn maar een paar goede overgebleven, lekker rustig) . Maar naarmate ik ouder werd, vond ik dit leven ook steeds minder interessant. Ik leerde dat je ook een boeiend leven kunt hebben als je zaterdagavond gewoon thuis blijft, de bijzonderheden in je eigen omgeving ontdekt, tot rust komt. En toen kwamen pas de kinderen.

Wat ik hier mee wil zeggen. Ik werd pas ouder (lees moeder) nadat ik ouder (lees rustiger) geworden was. Saai was ik dus al voordat ik met kind geschopt werd.

precies, miss_sly

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:41 schreef Misstique het volgende:

[..]

Hier kan ik een heel eind in meegaan, behalve het materialisme deel. Mensen zonder kinderen zijn niet per definitie materialistisch ingesteld (ik iig niet). Bovendien vind ik het persoonlijk erg jammer dat de quality-time waar je het over hebt alleen nog met het gezin gespendeerd kan worden, ipv (ook) met vrienden.

Als mijn vriend en ik allebei een hele drukke tijd hebben gehad en elkaar amper gezien hebben, dan is onze quality time ook eerst voor onszelf. Eerst even weer samen bijpraten, samen zijn, op de bank of uit. Als er dan nog tijd is voor quality time, komen er vrienden en familie aan te pas. En nee, wij hebben geen kinderen, maar bij gebrek aan tijd gaat de quality time toch eerst naar je geliefde(n)?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:45 schreef Dagonet het volgende:

[..]

Nou, nee, probeer het eens met boeken van een jaartje of 1500 eerder, maar goed. DVC is trouwens een gemakkelijker leesbare versie van de Slinger van Foucault van Eco, maar dat terzijde.

Ah ja. Dus jij en je vrienden zijn ECHT intellectueel. En ALLE ouders praten artikelen uit de ouders van nu na....

Overigens had Dan Brown de DVC op The Holy Blood and the Holy Grail van Richard Leigh en Henry Lincoln gebaseerd dus zou je het eerder als een leesbare variant van DAT boek moeten betitelen.... las ik tenminste in de Ouders van nu van Maart.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:47 schreef Biancavla het volgende:
Goed topic.

mwoah, 't druipt van de clichés.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:49 schreef Misstique het volgende:

[..]

Dat klopt, alleen praten ze dan voornamelijk over (hun) kinderen.

Nee dus. Ik heb het over vrienden. Vrienden hebben gezamelijke interesses en ook interesse naar elkaar.

Ga ik met vrienden die ook kinderen hebben zal dat onderwerp ter sprake komen ja (uiteraard) maar ga ik met vrienden die geen kinderen hebben dan heb je het over andere zaken die ons allen bezighouden.

Het valt me trouwens op dat het altijd de mensen zonder kinderen zijn die lopen te mekkeren en totaal intolerant zijn t.o.v. mensen met kinderen, andersom een stuk minder.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:41 schreef miss_sly het volgende:
En waarom moet dat in jouw beleving dan wel zo zijn als mensen kinderen hebben en ook over kinderen, opvoeding, scholing, de toekomst of wat dan ook praten?

In mijn ervaring is het ook zo dat tot de kinderen in de pubertijd komen en voor zichzelf kunnen denken de ouders alleen nog maar onderwerpen hebben die over kinderen gaan.

quote:

Nee, ik zeg niet dat je het erbij verzint, ik zeg dat het zomaar kan zijn dat het je pas opvalt als het over kinderen gaat, omdat je dat verwacht en je daaraan wilt ergeren. Tenminste, je komt op mij een beetje over als iemand die zichzelf en zijn vrienden op een intellectuele manier dusdanig verheven vindt boven mensen met kinderen, dat je die bevestiging bewust of onbewust ook zoekt. En als je dat zoekt, zul je dat ook beslist kunnen vinden.

Ik vind me niet verheven boven mensen met kinderen. Mensen met maar één gespreksonderwerp vind ik wel erg saai en vervelend. Helemaal als het "maar wij hebben nu kinderen dus wij hebben geen tijd meer voor uitgaan en dat soort dingen, wij zijn nu verantwoordelijk" type ouders zijn zoals je hier in dit topic ook tegenkomt. Vivi bijvoorbeeld die zich heel verheven opstelt omdat ze toevallig bezig is met datgene wat élk gezond mens kan en een heleboel mensen ook doen, al miljoenen jaren. Zelfs varkens met een lobotomie kunnen het, het is niet alsof kinderen krijgen nou echt speciaal is, het is geen kunst of aangeleerde vaardigheid.

quote:

Maar mijn laatste zin reageer je niet op....vind jij bepaalde ideeen die hier neergezet worden niet erg zwart-wit?

Ach, het is niet meer dan normaal dat loopgraven betrokken worden, ouders voelen zich aangevallen en stellen zich verheven op, swets verdraait een woord of wat waardoor het opeens van ouders die alleen maar over kinderen praten verwordt tot ouders die niet meer de tijd en zin hebben om uit te gaan, ze zijn volwassener en, geimpliceerd, beter dan de kinderlozen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:41 schreef Misstique het volgende:

[..]

Hier kan ik een heel eind in meegaan, behalve het materialisme deel. Mensen zonder kinderen zijn niet per definitie materialistisch ingesteld (ik iig niet).

Materialisme in de zin van lekker naar een restaurant, bioscoopje, shoppen, avontuurlijke vakantie,etc... Bourgondisch leven zeg maar. Je kan je dat vaak als gezin niet meer veroorloven. Het spenderen van tijd met elkaar in de familiesfeer wordt echter vaak hoog gewaardeerd door ouders.

quote:

Bovendien vind ik het persoonlijk erg jammer dat de quality-time waar je het over hebt alleen nog met het gezin gespendeerd kan worden, ipv (ook) met vrienden.

Mijn vrienden zijn welkom om mee te banjeren over de hei hoor. Maar mijn kinderen banjeren wel mee. En als die een hele interessante kever zien ga ik daar toch echt otijd voor vrijmaken.

De mensen die te veel over kinderen praten, zul je via dit topic niet vinden, want die mensen vinden ongetwijfeld helemaal niet dat ze té veel over kinderen praten.

ik herken het wel hoor, ook met mijn collega's die in de fokleeftijd komen (fok als in fokken, dus niet Fok!ken). Die hebben nog niet eens kinderen, maar het gaat er toch over. Er kan geen kind voorbij komen of ze beginnen waterig te kijken, te kwijlen en allerlei kinderlijke kreetjes uit te slaan. "Aaaaaaah wat lief he?" Eh. Nee? Nu houd ik toevallig dus níet van kinderen en het is ontzettend frustrerend je iedere keer te moeten verdedigen omdat jij een kind níet lief vindt. Ik ga ook niet iedere keer als een hond zie van mijn werkplek af om met de baas te praten of iedere keer aan mijn collega's vragen of ze die hond ook zo lief vinden. Mensen die van kinderen houden, verwachten van je dat jij er ook zo over denkt. Zij houden van kinderen, zij willen erover praten, en als jij dat niet wilt is er iets mis met jou. Het is vooral die houding, dat mensen verwáchten van je dat jij alles even leuk vindt als zij, die me stoort, niet zo zeer het feit dat zij zelf ergens blij mee zijn en dat willen delen. Als iemand zwanger is of net bevallen, begrijp ik heus wel dat je leven daarom draait op dat moment. Als iemand twee kinderen van boven de twaalf heeft en hij kan nog steeds nergens over praten en verwacht dan nog dat jij gezellig meekeuvelt, dan houdt het begrip bij mij echt op.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:55 schreef Swetsenegger het volgende:
En als die een hele interessante kever zien ga ik daar toch echt otijd voor vrijmaken.

Je doelt toch wel op de auto heh, want anders

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:55 schreef Dagonet het volgende:

[..]

In mijn ervaring is het ook zo dat tot de kinderen in de pubertijd komen en voor zichzelf kunnen denken de ouders alleen nog maar onderwerpen hebben die over kinderen gaan.

Kan dat ook aan jouw ervaring met die specifieke mensen liggen? Je scheert namelijk hier vrijwel alle ouders over een kam, en laat geen ruimte voor de mogelijkheid dat er ouders zijn die anders zijn.

quote:

Ik vind me niet verheven boven mensen met kinderen. Mensen met maar één gespreksonderwerp vind ik wel erg saai en vervelend. Helemaal als het "maar wij hebben nu kinderen dus wij hebben geen tijd meer voor uitgaan en dat soort dingen, wij zijn nu verantwoordelijk" type ouders zijn zoals je hier in dit topic ook tegenkomt. Vivi bijvoorbeeld die zich heel verheven opstelt omdat ze toevallig bezig is met datgene wat élk gezond mens kan en een heleboel mensen ook doen, al miljoenen jaren. Zelfs varkens met een lobotomie kunnen het, het is niet alsof kinderen krijgen nou echt speciaal is, het is geen kunst of aangeleerde vaardigheid.
[..]

Ach, het is niet meer dan normaal dat loopgraven betrokken worden, ouders voelen zich aangevallen en stellen zich verheven op, swets verdraait een woord of wat waardoor het opeens van ouders die alleen maar over kinderen praten verwordt tot ouders die niet meer de tijd en zin hebben om uit te gaan, ze zijn volwassener en, geimpliceerd, beter dan de kinderlozen.

En mensen als TS (en jij, bijvoorbeeld) stellen zich niet verheven op? Je kunt in alle oprechtheid zeggen dat je vindt dat er niet alleen aan de kant van de ouders erg zwart-wit wordt gepost?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:54 schreef Vivi het volgende:
Het valt me trouwens op dat het altijd de mensen zonder kinderen zijn die lopen te mekkeren en totaal intolerant zijn t.o.v. mensen met kinderen, andersom een stuk minder.

Hoi, ik kom langs met kind, zorg je wel dat je kat niet in dezelfde kamers komt als mijn kind, want straks krabt de kat m'n kind.
-mijn huis, mijn kat, kat woont daar, je zorgt maar dat je kind níet aan de staart van de kat trekt.
Ja maar het kind is nieuwsgierig en snapt dat niet.
-Snapt je koter het snel zat als hij een zooi klauwen in z'n arm vindt.
ik kom wel niet, als je dat niet eens wil doen.

-heb je die uitzending van tegenlicht laatst nog gezien?
nee, kind moest huilen en ik was dus uren bezig met het weer zoetkrijgen [insert verhaal over kind, kots, koorts en poep]
-Jammer, je moet maar op uitzendinggemist kijken
ja, want weet je, kindlief had iets verkeerd gegeten, misschien dat het daardoor kwam, soms is het zo [insert verhaal over voedingpatronen en mogelijke intoleranties]
-goh, ja, tja. Toch grappig dat je vroeger gewoon melk kreeg en niemand er ziek van werd en tegenwoordig wel komt dat denk ...
[insert onderbreking over hoe het kind altijd al alles lustte maar sommige dingen niet kon hebben]

Praktijkvoorbeelden.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:57 schreef Maeghan het volgende:
De mensen die te veel over kinderen praten, zul je via dit topic niet vinden, want die mensen vinden ongetwijfeld helemaal niet dat ze té veel over kinderen praten.

ik herken het wel hoor, ook met mijn collega's die in de fokleeftijd komen (fok als in fokken, dus niet Fok!ken). Die hebben nog niet eens kinderen, maar het gaat er toch over. Er kan geen kind voorbij komen of ze beginnen waterig te kijken, te kwijlen en allerlei kinderlijke kreetjes uit te slaan. "Aaaaaaah wat lief he?" Eh. Nee? Nu houd ik toevallig dus níet van kinderen en het is ontzettend frustrerend je iedere keer te moeten verdedigen omdat jij een kind níet lief vindt. Ik ga ook niet iedere keer als een hond zie van mijn werkplek af om met de baas te praten of iedere keer aan mijn collega's vragen of ze die hond ook zo lief vinden. Mensen die van kinderen houden, verwachten van je dat jij er ook zo over denkt. Zij houden van kinderen, zij willen erover praten, en als jij dat niet wilt is er iets mis met jou. Het is vooral die houding, dat mensen verwáchten van je dat jij alles even leuk vindt als zij, die me stoort, niet zo zeer het feit dat zij zelf ergens blij mee zijn en dat willen delen. Als iemand zwanger is of net bevallen, begrijp ik heus wel dat je leven daarom draait op dat moment. Als iemand twee kinderen van boven de twaalf heeft en hij kan nog steeds nergens over praten en verwacht dan nog dat jij gezellig meekeuvelt, dan houdt het begrip bij mij echt op.

Ik weet echt niet waar jullie werken hoor. Ik werk nu 8 jaar in mijn huidige werkkring met allemaal mensen van rond dezelfde leeftijd. In de afgelopen 8 jaar zijn er 13 kinderen geboren bij 5 directe collega's. Als er per dag een kwartiertje over kinderen gesproken wordt is het veel.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 16:01 schreef Kreator het volgende:

[..]

Waarom zou ik het op een verjaardag alléén nog maar over zwangerschappen/kinderen moeten hebben als iemand anders (meestal slechts 1 of 2 in de groep) de keus maakt om koters in deze verpauperde wereld te zetten? Dat is toch de omgekeerde wereld?
Wil iemand best es vragen hoe het gaat enzo hoor, maar mag het ook eens ergens anders over gaan? Kennelijk niet....

Toch wel een beetje herkenbaar....

Laatst weer op een verjaardag, niet eens van een kind, maar daar zat ik tussen de dames die het over kinderkleertjes maken hadden en alle kinderdingen die je je maar kan bedenken(niet dat we die onderwerpen de vorige keer niet al behandeld hadden ofzo).

Opzich best leuk om even over je kind en andere kinderen te praten hoor, zal eerlijk zijn, dat doe ik idd best graag, het is dan ook een groot deel van je leven.
Maar ik wil niet alleen daarover praten, kleertjes maken vind ik dus helemaal niets aan, er bestaat toch wel meer dan dingen die direct samenhangen met kinderen.

Het ligt een beetje aan de mensen waar je bij zit, deze groep is heel erg, maar gelukkig ken ik ook nog andere mensen, zelfs mensen met kinderen, die ook graag over andere dingen praten.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:49 schreef Tinkepink het volgende:
Wat ik hier mee wil zeggen. Ik werd pas ouder (lees moeder) nadat ik ouder (lees rustiger) geworden was. Saai was ik dus al voordat ik met kind geschopt werd.

Dat dus.

Andere levensfase.
En ja, er zullen dus ook vast ouders zijn die nog steeds een bruisend, spetterend, spannend bestaan leiden, maar ik heb er geen behoefte (meer) aan.
Zoals Swets al zei, lekker burgertrutten. Op zondagmiddag met vrienden (die ook een kof meerdere kinderen hebben) afspreken en lekker eten. Maar wel rond 19 uur naar huis want de kinderen moeten op tijd naar bed.

Ik heb nog twee vriendinnen die geen kinderen hebben. Ik let erop dat ik niet alleen maar over mijn zoon praat. Zij letten erop dat ze interesse in hem tonen. Maar het verwatert toch wel merk ik....
Wel jammer, maar so be it.

Dat is een keuze. Onze gesprekken gaan echt wel over meer dingen dan dat lieve kleine monstertje. Aan het begin misschien niet vanuit mijn kant, maar dat heeft mijn lief hier genoeg gestimuleerd. En we bleven uitgaan/concerten bezoeken en andere mensen opzoeken. Ik ben inmiddels weer gaan studeren. Kendahl hoort er nu gewoon bij, die gaat nooit meer weg Hij zal elke dag minstens één keer ter sprake komen.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2008 21:55 schreef Swetsenegger het volgende:
Materialisme in de zin van lekker naar een restaurant, bioscoopje, shoppen, avontuurlijke vakantie,etc... Bourgondisch leven zeg maar. Je kan je dat vaak als gezin niet meer veroorloven. Het spenderen van tijd met elkaar in de familiesfeer wordt echter vaak hoog gewaardeerd door ouders.
[..]

Ik denk dat je je daarop verkijkt. Ik ga lang niet zo vaak meer uit, omdat ik de prijzen van zo'n avondje uit exorbitant hoog vind. Veel vaker ga ik langs bij vrienden/familie of komen ze bij mij voor een avondje keuvelen of spelletjes doen. Puur persoonlijk dit, maar wellicht ben ik wel een uitzondering.

quote:

Mijn vrienden zijn welkom om mee te banjeren over de hei hoor. Maar mijn kinderen banjeren wel mee. En als die een hele interessante kever zien ga ik daar toch echt otijd voor vrijmaken.

No problem, als ze daarnaast ook interesse kunnen tonen in wat míj beweegt.