Voel me een beetje dood van binnen. Vanmiddag in het huis van mijn overleden vriendin geweest. Al die tijd gehoopt dat ze toch nog gewoon thuis zou zijn, zelf de deur zou openen voor mij. Natuurlijk was dat niet zo. Maar eenmaal daar verwachtte ik wel dat ze de kamer in zou komen lopen of thuis zou komen. Nog steeds kan (of wil?) ik niet beseffen dat ze er écht niet meer is.
Het was wel goed om nog eens in haar huis te zijn, al haar spulletjes om me heen te hebben, de sfeer in haar huis te voelen.
Ben verder zó op, zoveel verdriet. Ik wist niet dat dat mogelijk was. Dat ik zoveel om een persoon kon geven, dat ik iemand zo ontzettend zou (gaan) missen.
De wereld staat stil en gaat toch door.
#geen