R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hoe oud is hij nu? En hij doet dus wel een opleiding?quote:Op zaterdag 10 november 2007 11:41 schreef tijnbrein het volgende:
Mijn broertje heeft NAH door een bijna verdrinking in een bad toen hij 6 jaar was. Lichamelijk heeft hij er niks aan overgehouden. Alleen geestenlijk. Hij moet worden aangestuurd. Omdat hij zelfstandig niet staat dingen te doen. Door dit en dat hij een corset voor zijn rug draagt werkt hij nu op de Sociale werkplaats in de groenvoorziening. Waarschijnlijk kan hij later als hij verder geleerd heeft bij een gewoon bedrijf werken.
Ik vind het geen zeuren hoor, dus als je vragen hebt mag je ze gerust stellenquote:Op zaterdag 10 november 2007 12:05 schreef Ingetje79 het volgende:
Oke, tnx....
Zal niet meer zeuren nu
Ja, heb nog een broer en een zusje, met hun kan ik er wel over praten. Mijn broer regelt nu ook alles voor mijn vader qua geldzaken enzo, verkoop van huis/auto en dergelijkequote:Op zaterdag 10 november 2007 13:04 schreef Mejoon het volgende:
[..]
Jee moeilijk voor je Sylvana. Heb je wel broers of zussen of misschien familie van je vader om erover te praten?
Dit heeft een groot gedeelte van mijn groepstherapie uitgemaakt bij het riagg. Nu kan ik er wel beter mee omgaan dan toen het net gebeurd is. Maar hou altijd de angst dat het nog slechter met hem zal gaan, dat hij een volgende hersenbloeding helemaal niet meer overleeftt bijvoorbeeld. Ben wel blij dat hij in december naar dat andere verpleeghuis kan, daar zit hij toch meer op zn plekquote:Op zaterdag 10 november 2007 12:06 schreef Emel het volgende:
Heftig, Sylvana. Hoe ga jij ermee om?
Maar het blijft gewoon heel moeilijk en verdrietig allemaal. Een vader van 53 hoort gewoon niet zo te zijn en in een verpleeghuis te wonen...Het is gewoon moeilijk te accepteren...
[ Bericht 27% gewijzigd door _Hestia_ op 10-11-2007 13:42:13 ]
Ja dat verwerkingsproces lijkt me erg zwaar voor je en je familie. En dat heeft veel tijd nodig....quote:Op zaterdag 10 november 2007 13:26 schreef Sylvana het volgende:
[..]
Ik vind het geen zeuren hoor, dus als je vragen hebt mag je ze gerust stellen
[..]
Ja, heb nog een broer en een zusje, met hun kan ik er wel over praten. Mijn broer regelt nu ook alles voor mijn vader qua geldzaken enzo, verkoop van huis/auto en dergelijke
[..]
Dit heeft een groot gedeelte van mijn groepstherapie uitgemaakt bij het riagg. Nu kan ik er wel beter mee omgaan dan toen het net gebeurd is. Maar hou altijd de angst dat het nog slechter met hem zal gaan, dat hij een volgende hersenbloeding helemaal niet meer overleeftt bijvoorbeeld. Ben wel blij dat hij in december naar dat andere verpleeghuis kan, daar zit hij toch meer op zn plek
Het is gewoon moeilijk te accepteren...
Hebben jullie niet overwogen om je vader in een woonvoorziening te laten wonen die helemaal gericht is op mensen met NAH?
Bee, wist niet dat dat er was. We hebben wel nog gekeken naar een Fokuswoning, of een zorgwoning, maar toen we van dit nieuwe verpleeghuis hoorden en naar een open dag waren geweest, waren we allemaal erg enthousiast erover
Mijn vader heeft door het zuurstofgebrek dat volgde op een hartinfarct serieuze hersenschade over opgelopen. Op een gegeven moment had hij niet meer de wil om verder te revalideren en is daardoor eigenlijk nooit weer op een redelijk niveau gekomen. Hij is een soort van autistisch geworden, leeft volgens een strak ritme en kan er niet tegen wanneer dat ritme in de war wordt gegooid en kan moeilijk met veranderingen overweg, maar het zijn ook een hoop andere dingen die het eigenlijk onmogelijk maken om echt contact met hem te hebben. Het lijkt ook allemaal geleidelijk aan steeds erger te worden..
Ik was erg jong toen het gebeurde, dus echt goed gekend voordat het gebeurde heb ik hem niet, maar op basis van de schaarse herinneringen van voor die tijd kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat alles wat hij was verwoest is.
Ik was erg jong toen het gebeurde, dus echt goed gekend voordat het gebeurde heb ik hem niet, maar op basis van de schaarse herinneringen van voor die tijd kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat alles wat hij was verwoest is.
Ik ben al wat ouder, en mijn ouders zijn inmiddels hoogbejaard maar leven nog wel zelfstandig.
Mijn vader heeft heeft een hersenstaminfarct gehad en naast allerlei andere restverschijnselen
waardoor hij veel niet meer kan wat hij vroeger nog wel kon, ook ernstige slikproblemen.
Hij kan geen dun vloeibare dranken (zoals water of thee) meer drinken.
Mijn moeder is echter ook patient, maar dat heeft meer met het de gewrichten te maken.
Het spreekt voor zich dat ik wekelijks wat kom inspringen en helpen om de boel reilende
te houden en wat te begeleiden. Het heeft mijn constante aandacht.
Waar ik wel blij om ben is dat het me gelukt is om tijdens de revalidatie van mijn vader steeds
zijn gevoel voor humor en zijn relativeringsvermogen te prikkelen. Niet alleen omdat het een
zwaar deprimerende omgeving was in de hersenherstelingoord, en dat de acceptatie van
alle verloren vermogens psychisch ook een hele opgave was, maar ook omdat ik er nu de
vruchten van zie en dat ik hem ermee kan activeren. We maken een hoop grapjes samen.
Maar ik moet er ook mee oppassen want een kleine afleiding kan opeens weer maken
dat hij zich heel erg verslikt.
Edit: O ja, wat ook lastig voor mijn ouders is geworden is dat mijn vader veel onduidelijker
is gaan praten en dat mijn moeder een beetje doof aan het worden is. Dat versterkt de
machteloosheid in de communicatie soms. Ik merk dat het vaak voorkomt dat ik aan het
tolken ben.
[ Bericht 10% gewijzigd door barthol op 12-11-2007 00:28:28 ]
Mijn vader heeft heeft een hersenstaminfarct gehad en naast allerlei andere restverschijnselen
waardoor hij veel niet meer kan wat hij vroeger nog wel kon, ook ernstige slikproblemen.
Hij kan geen dun vloeibare dranken (zoals water of thee) meer drinken.
Mijn moeder is echter ook patient, maar dat heeft meer met het de gewrichten te maken.
Het spreekt voor zich dat ik wekelijks wat kom inspringen en helpen om de boel reilende
te houden en wat te begeleiden. Het heeft mijn constante aandacht.
Waar ik wel blij om ben is dat het me gelukt is om tijdens de revalidatie van mijn vader steeds
zijn gevoel voor humor en zijn relativeringsvermogen te prikkelen. Niet alleen omdat het een
zwaar deprimerende omgeving was in de hersenherstelingoord, en dat de acceptatie van
alle verloren vermogens psychisch ook een hele opgave was, maar ook omdat ik er nu de
vruchten van zie en dat ik hem ermee kan activeren. We maken een hoop grapjes samen.
Maar ik moet er ook mee oppassen want een kleine afleiding kan opeens weer maken
dat hij zich heel erg verslikt.
Edit: O ja, wat ook lastig voor mijn ouders is geworden is dat mijn vader veel onduidelijker
is gaan praten en dat mijn moeder een beetje doof aan het worden is. Dat versterkt de
machteloosheid in de communicatie soms. Ik merk dat het vaak voorkomt dat ik aan het
tolken ben.
[ Bericht 10% gewijzigd door barthol op 12-11-2007 00:28:28 ]
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Mejoon, eigenlijk ben ik wel blij met je topic. Het is iets wat sinds een paar jaar mijn eigen leven toch wel aardig veranderd heeft (vooral qua tijdsindeling). Ik doe het graag voor mijn ouders en het is nodig,
maar soms is het ook behoorlijk intensief. Maar ach, het is ook iets waar velen vroeger of later mee te maken
krijgen, als ouders ouder worden.
[ Bericht 3% gewijzigd door barthol op 12-11-2007 01:25:33 ]
maar soms is het ook behoorlijk intensief. Maar ach, het is ook iets waar velen vroeger of later mee te maken
krijgen, als ouders ouder worden.
[ Bericht 3% gewijzigd door barthol op 12-11-2007 01:25:33 ]
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Jee, dus jij zorgt voor je ouders gedeeltelijk? Krijgen ze ook nog andere zorg? Hoe vaak help je je ouders? Gebruikt je vader trouwens verdikkindmiddel voor dranken?quote:Op maandag 12 november 2007 00:02 schreef barthol het volgende:
Ik ben al wat ouder, en mijn ouders zijn inmiddels hoogbejaard maar leven nog wel zelfstandig.
Mijn vader heeft heeft een hersenstaminfarct gehad en naast allerlei andere restverschijnselen
waardoor hij veel niet meer kan wat hij vroeger nog wel kon, ook ernstige slikproblemen.
Hij kan geen dun vloeibare dranken (zoals water of thee) meer drinken.
Mijn moeder is echter ook patient, maar dat heeft meer met het de gewrichten te maken.
Het spreekt voor zich dat ik wekelijks wat kom inspringen en helpen om de boel reilende
te houden en wat te begeleiden. Het heeft mijn constante aandacht.
Waar ik wel blij om ben is dat het me gelukt is om tijdens de revalidatie van mijn vader steeds
zijn gevoel voor humor en zijn relativeringsvermogen te prikkelen. Niet alleen omdat het een
zwaar deprimerende omgeving was in de hersenherstelingoord, en dat de acceptatie van
alle verloren vermogens psychisch ook een hele opgave was, maar ook omdat ik er nu de
vruchten van zie en dat ik hem ermee kan activeren. We maken een hoop grapjes samen.
Maar ik moet er ook mee oppassen want een kleine afleiding kan opeens weer maken
dat hij zich heel erg verslikt.
Edit: O ja, wat ook lastig voor mijn ouders is geworden is dat mijn vader veel onduidelijker
is gaan praten en dat mijn moeder een beetje doof aan het worden is. Dat versterkt de
machteloosheid in de communicatie soms. Ik merk dat het vaak voorkomt dat ik aan het
tolken ben.
Met grapjes kun je een heel eind komen kan ik uit ervaring zeggen. En vertouwen.
Dus jij hebt je vader met nah als kind meegemaakt? Hoe was de gezinssituatie eigenlijk..woonde je vader thuis zag je hem regelmatig? Hoe ging dat me de opvoeding? Hoe kwam je erachter dat hij nah had?quote:Op zondag 11 november 2007 20:00 schreef Alicey het volgende:
Mijn vader heeft door het zuurstofgebrek dat volgde op een hartinfarct serieuze hersenschade over opgelopen. Op een gegeven moment had hij niet meer de wil om verder te revalideren en is daardoor eigenlijk nooit weer op een redelijk niveau gekomen. Hij is een soort van autistisch geworden, leeft volgens een strak ritme en kan er niet tegen wanneer dat ritme in de war wordt gegooid en kan moeilijk met veranderingen overweg, maar het zijn ook een hoop andere dingen die het eigenlijk onmogelijk maken om echt contact met hem te hebben. Het lijkt ook allemaal geleidelijk aan steeds erger te worden..
Ik was erg jong toen het gebeurde, dus echt goed gekend voordat het gebeurde heb ik hem niet, maar op basis van de schaarse herinneringen van voor die tijd kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat alles wat hij was verwoest is.
Ja en nu nog steeds.quote:Op woensdag 14 november 2007 21:06 schreef Mejoon het volgende:
[..]
Dus jij hebt je vader met nah als kind meegemaakt?
Na afloop van revalidatie woonde hij thuis en woont nu nog thuis. Dus ja, je kunt wel stellen dat ik hem regelmatig zag.quote:Hoe was de gezinssituatie eigenlijk..woonde je vader thuis zag je hem regelmatig?
Opvoeding kwam voor rekening van mijn moeder alsmede een inwonende (veel oudere) zus en broer. Dat hij NAH heeft valt moeilijk over het hoofd te zien. Hij is een totaal andere persoon dan dat hij was.quote:Hoe ging dat me de opvoeding? Hoe kwam je erachter dat hij nah had?
Ik vind het altijd heel knap en heb veel respect voor mensen die hun partner/naaste blijven steunen en verzorgen. Je hebt opeens wel een andere partner. Ik zie ook vaak dat mensen het niet aan kunnenen afstand nemen van persoon in kwestie.quote:Op woensdag 14 november 2007 21:11 schreef Alicey het volgende:
[..]
Ja en nu nog steeds.
[..]
Na afloop van revalidatie woonde hij thuis en woont nu nog thuis. Dus ja, je kunt wel stellen dat ik hem regelmatig zag.
[..]
Opvoeding kwam voor rekening van mijn moeder alsmede een inwonende (veel oudere) zus en broer. Dat hij NAH heeft valt moeilijk over het hoofd te zien. Hij is een totaal andere persoon dan dat hij was.
Heeft je vader iets voor zichzelf..een hobby ofzo? Zodat je moeder ook tijd heeft voor zichzelf?
Wat dat betreft begrijp ik ook niet hoe mijn moeder het uithoudt. Van echt steunen is denk ik al heel lang geen sprake meer, maar ze berust er grotendeels in hoe de situatie is..quote:Op woensdag 14 november 2007 21:24 schreef Mejoon het volgende:
[..]
Ik vind het altijd heel knap en heb veel respect voor mensen die hun partner/naaste blijven steunen en verzorgen. Je hebt opeens wel een andere partner. Ik zie ook vaak dat mensen het niet aan kunnenen afstand nemen van persoon in kwestie.
Hobbies heeft hij niet, maar hij heeft niet de hele tijd verzorging nodig. Problemen ontstaan vooral doordat hij niet kan omgaan met afwijkingen op de regelmaat. Mijn moeder heeft tijd voor zichzelf, voor zover ze zich die gunt. Ze is nogal actief met het oppassen op kleinkinderen.quote:Heeft je vader iets voor zichzelf..een hobby ofzo? Zodat je moeder ook tijd heeft voor zichzelf?
Hai Mejoon,quote:Op woensdag 14 november 2007 21:02 schreef Mejoon het volgende:
[..]
Jee, dus jij zorgt voor je ouders gedeeltelijk? Krijgen ze ook nog andere zorg? Hoe vaak help je je ouders? Gebruikt je vader trouwens verdikkindmiddel voor dranken?
Met grapjes kun je een heel eind komen kan ik uit ervaring zeggen. En vertouwen.
Zoals deze week is het meestal, dan ga ik er op donderdag begin van de avond heen, en kom ik zaterdag eind
van de middag weer thuis met de trein. Ik blijf er nu dus meestal 2 dagen achter elkaar.
Mijn zus doet ook veel, (o.a. het meer grondige schoonmaakwerk
) Zij kan gemakkelijker voor kortere periodes even langskomen want zij woont dichter in de buurt, maar zij heeft ook haar partner, kinderen en kleinkinderen
en dat vraagt ook tijd en aandacht.
Er is ook wel andere zorg geweest (uiteraard toen mijn vader nog in behandeling was, en later ook thuiszorg)
maar momenteel niet. En.. uiteraard doet mijn moeder ook nog wat zij kan. Ze kookt nog steeds. (Maar als ik er
ben dan koken we "samen"). De zelfredzaamheid is heel belangrijk, maar overbelasting ligt heel erg op de loer
voor mijn moeder, want ik zie toch dat het allemaal "nog maar net" gaat met het lopen, en ze heeft ook veel pijn.
Eigenlijk is mijn rol 2 jaar geleden gekomen doordat mijn vader me zelf gevraagd had om een aantal weken bij
mijn moeder te zijn omdat hij naar het ziekenhuis moest. Dat was voor iets anders en een maand voor zijn CVA.
Toen een maand later opeens die CVA erbij kwam ben ik er een half jaar 6 dagen in de week geweest. Een
dagje thuis om eigen dingen te regelen.
Ja, mijn vader gebruikt ook verdikkingsmiddel. Nutilis. Ik neem aan dat je dat kent. Ik had het in het verzorgings-
centrum zien gebruiken, dus van daar kende ik het. Maar wat ook goed te drinken is bij slikproblemen is
fruitontbijt. Dat is ook wat dikker, en dat drinkt mijn pa nu het meest.
Ja, "en vertrouwen"! maar soms houd ik het toch wel een beetje in de gaten want dan heeft m'n pa opeens
zo'n week dat hij opeens allerlei te stoere dingen wil gaan doen, voor zichzelf bewijzen dat hij toch nog heel
wat kan is belangrijk voor hem. De kettingzaag hebben we toch maar weggehaald, want dat was geen goed
idee om bij de hand te hebben met die aandachtsconcentratie perikelen en het wankele evenwicht. Maar het is
wel goed als hij bezig is met iets wat wat meer binnen zijn grenzen is. Hij heeft soms ook van die weken dat hij
de halve dag in zijn stoel zit te suffen en te slapen. Het is vaak een balans, vertrouwen geven en dingen zelf
laten doen, maar ook erbij zijn om in te springen of te helpen als de grenzen in de gaten gehouden moeten
worden. En dan niet bevoogdend, of teveel als verzorger, maar meer als buddy die meedoet, meedenkt en er
is als er even wat hulp nodig is. Zo ben ik de dagen dat ik er ben zowel met mijn vader als mijn moeder bezig,
en er zijn daarnaast ook allerlei praktische dingen te doen in huis en in de tuin en boodschappen doen and so on.
Allemaal niet zo hoogdravend, maar wel nodig om mijn ouders zo lang mogelijk nog zelfstandig te laten wonen.
Maar ik denk soms ook vooruit als ik zie hoe kortademig m'n pa is en hoe mijn moeder soms puft en steunt als
ze iets heeft gedaan waarbij ze wat meer moest lopen. Heel gewone dingen zijn topsport voor haar.
groet.
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Mijn vader heeft in juli ook een aantal herseninfarcten gehad. Mijn moeder had dat niet meteen door 
waardoor hij bijna een week thuis rare dingen heeft gedaan 
Hij heeft eerst een week of 3, 4 in het ziekenhuis gelegen en daarna heeft hij 3 maanden in een verpleeghuis gezeten. Nu is hij weer thuis.
Hij is er 'goed afgekomen' want lichamelijk heeft hij totaal geen beperkingen. Geestelijk is hij wel wat veranderd.
We zijn ons er heel erg van bewust dat we heel veel geluk hebben gehad.
waardoor hij bijna een week thuis rare dingen heeft gedaan Hij heeft eerst een week of 3, 4 in het ziekenhuis gelegen en daarna heeft hij 3 maanden in een verpleeghuis gezeten. Nu is hij weer thuis.
Hij is er 'goed afgekomen' want lichamelijk heeft hij totaal geen beperkingen. Geestelijk is hij wel wat veranderd.
We zijn ons er heel erg van bewust dat we heel veel geluk hebben gehad.
#geen
|
|
